wtorek, 18 października 2022

ROMANS Z DESZCZEM

Wilgotnym torsem przylegasz do ciała,

Aż skóra spija krople twojej rosy,

Więc mokra będę za niedługo cała…

Czuję jak oddech wplata się w me włosy.


Czuję soczystość, co z twych warg skapuje

I strużką wsiąka w kosmyki nad czołem.

Twoim oddechem moja skroń pulsuje…

Ciepłem ust krążysz nad mą twarzą kołem.


Opuszki dłoni dotykiem spływają

Konturem głowy, ramion oraz piersi,

Na udach plamą wody zastygają…

Wokół mnie pościel mych zmysłów szeleści…


Przylgnąłeś ciałem nagi i bezwstydny,

Wsiąkając w moje drżące z chłodu ciało.

W piersi się tulisz jakbyś był dziecinny,

Jakby miłości wciąż ci brakowało;


Później opływasz palcami ramiona

I linię bioder, i pleców wygięcie

Jakby chłonęła mnie mórz woda słona,

W żyłach zaś rwało pieszczot twoich szczęście.


Pocałunkami obmywasz mnie gołą

Oraz rękoma oplatasz jak bluszczem.

Czuję się niczym w koronie jemiołą,

Co wokół której drzewo liśćmi pluszcze.


Przemokłam cała, więc wracam do domu.

Jest niemożliwym z objęć twych wypłynąć.

Staram się wymknąć tobie po kryjomu ,

Choć mnie upija pieszczot twoich wino.


Zatem jak ryba z dłoni w tych się ślizgam,

Zrywając krokiem znacznie przyspieszonym

Sieć twoich palców, które to rozrywam…

Leżysz na łóżku, łkając, porzucony.


Teraz przyglądam ci się, lecz przez okno.

Do szyby kleisz się bez zawstydzenia.

Od łez kochanka twoich miasta mokną…

Patrzę ci w oczy, lecz na „do widzenia”.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 17 października 2022

ŚWIĘTY SOBĄ PRZEJĘTY

Modlił się Tolek rano gorliwie -

O czwartej rano budził dzielnicę.

„Ojcze nasz...”! – krzyczał, lecz… czy uczciwie?!

Zagłuszał księży i zakonnice.

Pięścią uderzał na „moja wina”,

Aż pierś dudniła jak Dzwon Zygmunta.

Na twarzy Tolka posępna mina

W modłach bywała pokorna, smutna,

Ale!… czy z sercem podobnie było

Jak to z gorliwym grymasem twarzy?

Czy tym pacierzom towarzyszyło?!

Czy tylko słowem szastać się ważył

Szanowny Tolek świętym nazwany

Przez tych, to których raczył modlitwą

Rankiem budzikiem ze snu wyrwany,

Gdy na kolana upaść mu przyszło

Przed obrazami Najświętszej Panny,

Rytmem litanii zawodząc, wrzeszcząc

Jakby w agonii i jakby ranny…

Brzmiąc niczym na szkle ciągnięty brzeszczot.

Po śmierci Tolka na ceremonii

Tonącej w kwiatach oraz przepychach

Pochwała Tolka pochwałę goni

I płonie podziw w zacnych zachwytach.

Tymczasem Tolek przy bramie Nieba

Stoi zgarbiony z obwisłą głową.

Dostał na drogę kawałek chleba,

Bo go do Raju przyjąć nie mogą.

Modlił się bowiem głośno i mnogo,

Więc zawsze, wszędzie Bóg słyszał tylko

Jak Tolek krzyczy dobitnie słowo,

Które jak balon przebity szpilką

W codziennym życiu nie ma pokrycia

A w czynach nawet razi przekorą.

Tolek ma wiele wad do ukrycia

I ciężkich grzechów na koncie sporo.

Cóż, że powtarzał: „bądź wola Twoja”,

Gdy robił tylko, co sam zamierzył?!

Kochała Tolka życia swawola

I on jej miarą miłości mierzył.

Cóż, kiedy mówił: „Odpuść nam winy

Jako i ja je wrogom odpuszczam”,

Przeklinał wszystkich tak bez przyczyny,

Grożąc: „Z łańcucha psa swego spuszczam!”?!

„Chleba naszego daj powszedniego” -

Prosił, choć innym skąpił okruchów,

A na dodatek tego wszystkiego,

Śmiał się, gdy komuś głód burczał w brzuchu.

Choć Tolka wszyscy świętym nazwali

Za to, co oko gołe widziało,

Choć go za przykład młodym dawali,

To (mimo wszystko) było za mało,

Bo usta ślicznie Boga chwaliły,

Lecz czyny słowom nie dorównały.

Na odwrót całkiem dłonie robiły.

Myśli zaś wkoło świat przeklinały.

Morał więc z tego wypływa taki:

Modła na pokaz ci nie pomoże!

By los się nie dał złością we znaki,

Od takich świętych chrońże nas Boże.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



BLACKJACK

„Nie mam tego, tamtego” – zwykliśmy narzekać -

Muszę jeszcze to, tamto w spichlerzach zgromadzić.

Muszę jeszcze najgorsze w swym życiu przeczekać,

By się wreszcie w dostatku móc szczęśliwie pławić.”


I biegamy za niczym z klapami na oczach,

Upychając w kieszenie, co tylko możliwe.

Udajemy zaradnych i hojnych na pokaz.

Zdobywamy prestiże często nieuczciwie.


Mija zatem codzienność na ciągłym zbieractwie.

Spichlerz pęka od plonów, a nam ciągle mało

I po łokcie lub uszy grzęźniemy w matactwie

Wciąż zachłanni jakby nam czegoś brakowało.


Zastawiamy się wszędzie zdobytym majątkiem,

Który pysznie się mnoży, rozwija, rozrasta.

Nieustannie żyjemy poparzeni wrzątkiem

W strachu, że nam zabierze ktoś kawałek ciasta.


Zda się ludziom, że złego nic nie ma w tym czynie,

Bo to ciężka, mozolna i ogromna praca,

Lecz… gdy życie nam tylko na kolekcji minie,

To czy żyć się po prostu w ten sposób opłaca?!


Ciało nigdy swej żądzy nie da zaspokoić,

Nową bowiem potrzebą będzie nas otruwać,

Podszeptami, szantażem będzie niepokoić

I sen z powiek w cierpienie będzie nam przesuwać.


Na nic wtedy spichlerze wypchane po brzegi.

Czas się może nam urwać na palców pstryknięcie.

Niech więc każdy z nas będzie od wiary daleki,

Że bez przerwy trwać będzie to przyziemne szczęście,


Bo u progu dziś, jutra śmierć może wyrosnąć

I zapukać po ciało, aby wyrwać duszę.

Wygrać kilka dni jeszcze nie będzie ci prosto.

Śmierć ochryple wyszepcze: „Dziś ciebie mieć muszę.”

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl









niedziela, 16 października 2022

TRUNEK ZWANY ŻYCIEM

Tylko jeden kieliszek, ażeby zapomnieć,

By utopić ustami wszystkie ciężkie słowa,

Których chciałabym nawet przenigdy nie wspomnieć,

A od których pęcznieje obolała głowa.


Jeszcze jeden kieliszek na łez osuszenie,

Później drugi i trzeci… i takich tysiące.

Zanurzone mam wargi, więc chronię milczenie.

W monologu zaś wrzeszczą myśli wręcz płonące.


Idę, żegnam więc wszystkich dłoni uniesieniem.

Nie odwracam się nawet w stronę opuszczanych.

Trudno jest zapanować nad nóg roztańczeniem,

Gdy się jest w nieważkości stóp Ziemi wyrwanych.


Na krawężnik opadam w pozycji siedzącej.

Patrzę w miasto iskrzące niczym toń jeziora,

Którą gaszą pragnienie latarnie świecące

I neonów bezsennych liczba całkiem spora.


Wokół nie ma nikogo, więc pod nosem szepczę.

Głos powoli w melodię zaklinam cichutką.

Wiatr mnie bryzą jak wodą pieszczotliwie łechce.

Płynę w przestrzeń… kołyszę się w przestworzach łódką.


Śpiew mój niesie się w niebo dość rubasznym echem.

Obojętnym się staje każdy oraz wszystko.

Pieszy drży z przerażenia, mija mnie z pospiechem,

Za plecami nazywa mój występek brzydko,


Chociaż nie wie, że dławi mnie żal kością w gardle,

Że przytłacza mnie zgoła ciasna rzeczywistość.

Zapragnęłam wolności, wyrwania się nagle

Z tego, z czym mi się zmierzyć, lecz w porażce, przyszło.


Nikt nie podał odtrutki ani znieczulenia,

Więc znalazłam, co miałam po prostu pod ręką

I… upiłam się – chyba! - bez ograniczenia,

By się jakoś dogadać z codzienną udręką,


Ale nic nie pomogło, więc siedzę na trawie,

Wyśpiewuję liryczne skargi, zażalenia

I przyglądam… przyglądam się wciąż mojej sprawie,

Upijając z butelki cierpki smak istnienia.


Jutro też się upiję mym życiem na nowo,

Będę chwiać się i łapać resztki równowagi.

Jutro balu zostanę wybrana królową

Obok króla, co zawsze występuje nagi.


Taki los już człowieka, że gdy rano wstaje,

Mimowolnie się spija do nieprzytomności,

Ledwo siebie w swych czynach i słowach poznaje,

I ratuje myślami resztki swej godności,


Bo codzienność jest trunkiem przeróżnej jakości.

Z różnym skutkiem się człowiek na łóżko gramoli.

Rano wstaje i spada jakby z wysokości -

Całe ciało go, dusza nieprzeciętnie boli.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





CZAS SAMOTNOŚCI

Bywają dni, w których nie chcesz nigdzie wychodzić,

Aby móc przesz lustrzane szyby wzrokiem wodzić

Za tym, co na zewnątrz wschodzi oraz zachodzi…

I czekasz, aż się w życiu twoim wypogodzi.


Skapują minuty i spadają godziny.

Wskazówki ostrzem skrobią jak nożem w betonie.

Wszystko się wokół kończy bez ważnej przyczyny,

Tylko świat twój w goryczy nieustannie tonie.


Melancholia zasiadła przy dzbanku herbaty.

Złotym liściem zsypały się zwiędłe rabaty.

Drzewa dawno straciły czupryny pierzaste.

Nikt nie siedzi, prócz deszczu, na parkowej ławce.


Patrzysz na to bezradnie i dziwny żal czujesz,

Który wdziera się w duszę całkiem nieproszony.

Okiem smutnym żurawie z klucza podskubujesz,

Łudząc się, że nie będziesz przez nie opuszczony.


Dźwięki rosną w potęgę dokuczliwej nuty.

Zerkasz wzrokiem zmęczonym na zniszczone buty.

Myślisz, że może jednak ruszysz gdzieś przed siebie,

Lecz duch, wbrew twojej woli, nie jest w tej potrzebie,


Więc siadasz przy nostalgii, która cię częstuje

Filiżanką wspomnień ze szczyptą rozrzewnienia,

I tęsknota cię nagle w kącie przyłapuje

Na cichutkich słabościach krótkiego westchnienia.


Ciepło ciało otula imbirem parzonym

Z kroplą miodu i z sokiem cytryny łączonym,

Więc refleksja pochłania twoje zaufanie…

Na ramieniu twym leży – słyszysz jej szeptanie


I dlatego ni nie drgniesz, ni się nie poruszysz.

Dobrze żeś wychowany, więc... jakże inaczej?!

Nastawiasz bardzo grzecznie zbyt oporne uszy

I słuchasz z jakich względów ów zaduma płacze.


Poznajesz wtedy siebie z większą bezwstydnością.

Chłoniesz wiedzę „kim jesteś?” szczerą zachłannością.

Tylko ty, a nikt inny, w swe serce spoglądasz

I się sobie samemu uważnie przyglądasz.


Nie ma to jak obecność czasu samotności,

W którym człowiek równaniem się staje dobrego,

Bo bezbłędnie oblicza wynik świadomości:

Ile jeszcze w naturze gromadzi się złego?...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 14 października 2022

PIĘĆ MINUT

Odchodzą ludzie… znikają…

Zostają wieńce i znicze.

Wszyscy się wokół starają,

Aby zarzucić kotwicę,


Lecz próżny trud i daremny,

Bo nikt tu z nas nie zostanie.

Los zdaje się wręcz nikczemny,

Że tak niewiele rozdaje.


Nim się odbijesz od brzegu

Już trzeba zwijać nam żagle.

Uciec więc pragniesz w pośpiechu,

Lecz… życie kończy się nagle…


Wielu wygasło w twym wieku -

Jakież to jest zaskoczenie!

Dokąd tak biegniesz człowieku?!

Czy goni cię przemyślenie?!


Ja miewam czasem pięć minut.

Dumam, co będzie po śmierci.

To nie jest strach albo przymus.

Kusi mnie to, co się święci.


Kim będę, czym… czy w ogóle?

Zostanę choćby wspomnieniem?

Czy głowę do snu przytulę

I stanę się nieistnieniem?


Czy Ktoś mnie będzie rozliczał,

Bo Ktoś jest jeszcze nad nami?

Wabi mnie ta tajemnica

Niespokojnymi myślami.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




DOSTAWCY NADZIEI

Każdy z nas, idąc przez życie,

Roznosi ludziom nadzieję -

Jest zapisaną w zeszycie

Historią, która płowieje.


Ciągniemy za sobą wózki

Od ich ciężaru zgarbieni.

Czas to odcinek króciutki

Wycięty ostrzami promieni.


Kolebie się rupieciarnia

I koło skrzypi żałośnie.

Deskami wóz nasz ogarnia

To, co hałdami wciąż rośnie


Póki trwa ludzka tułaczka

Według wskazówek zegara…

Tu wór parciany, tam paczka,

Torba dziurawa, gitara…


Pod pierzynami poduchy,

Grzebień szczerbaty, różaniec,

Po chlebie czerstwe okruchy,

Modlitwa, gdy coś się stanie;


Pod spodem książki, albumy,

A w książkach liście i kwiaty,

Strój przeznaczony do trumny,

W teczce spłacone już raty…


To wszystko i jeszcze więcej

Ciągniemy, idąc przed siebie.

Mdleją od bólu nam ręce,

A każdy w śmieciach się grzebie,


Więc gdyby spojrzeć z dystansu

Na nas – każdego z osobna…

My jako akt mezaliansu,

Gdyż jest to rzecz niepodobna,


Abyśmy mogli nadzieję

Rozdawać ludziom po drodze…

Świat echem z nas w głos się śmieje,

Fantazji zaciąga wodze,


Lecz ignorujmy tę zwadę.

Niech kto chce szyderstwem pieje.

To my mówimy: „Dasz radę!”,

Dając w ten sposób nadzieję


I potwierdzamy te słowa

Doświadczeń swoich bagażem,

Które na grzbiecie wóz chowa,

Idąc za nami wciąż w parze.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl