Podejdź
do mnie jeśli możesz
Bezszelestnie,
na paluszkach.
Jutro
może będzie gorzej?…
Jestem
prawie już staruszka.
Wczoraj
byłam energiczna,
A
dziś młodość ma prysnęła.
Mimo
to dojrzałość śliczna
Żagle
swoje rozwinęła
I
mnie ciągnie nurtem czasu
Hen!,
w daleką rzeczywistość.
Gdzieś
daleko od hałasu
Rozpościera
się ma przyszłość
Pod
dachówką z białej chmurki
Na
huśtawce z włókien wiatru.
I
rozsypię się na wiórki,
Czując
dreszcze na swym karku
Od
przestrzeni, co mnie tuli
I
porywa w galaktyki.
Będę
huśtać się w koszuli
Niezapiętej
na guziki
Z
nagą piersią, z nagim łonem
Bez,
choć!, cienia zawstydzenia,
Bo
wolnością cała płonę.
Z
wiekiem wszystko wszak się zmienia.
Zatoczyła
się historia
Do
dzieciństwa starym kołem.
Winna
temu jest memoria,
Więc
i życie jest wesołe.
Coraz
więcej mi wypada.
Coraz
mniej się też przejmuję.
Jakiś
psikus mi się wkrada,
Że
jak chcę, tak postępuję?
To
nieważne, nieistotne!
Będę
bawić się swobodą.
Przyzwoitość
w dupę kopnę.
Czuję
się po prostu młodą.
To
co z tego, że wyglądam
Jak
dojrzałe, drogie wino?!
Ja
nikogo nie podglądam!
Mnie
godziny lekko płyną,
Bo
na sobie siebie skupiam,
Delektując
się radością.
Żadnych
uwag zaś nie słucham
I
upijam się młodością.
Mówią
na mnie starsza pani,
Choć
się wcale tak nie czuję,
Takie
słowa więc mam za nic
I
się nimi nie przejmuję.
Na
huśtawce w kapeluszu,
W
podomeczce tylko zmarszczek,
Dla
dodania animuszu
Sączę
trunki znacznie starsze,
Pojąc
się zadowoleniem,
Że
się młodsza przy nich robię.
Jednym
trapię się zmartwieniem…
Zaległości
czy nadrobię?
Zawsze
byłam ułożona,
Do
znudzenia za uczciwa.
Teraz
jestem rozpalona
Na
doznania dzikie chciwa.
Zegar
skąpi mi nadziei
Na
zdobycie doświadczenia
I
złą wróżbą wciąż się ścieli,
A
mam tyle do zrobienia.
Wybacz,
że cię będę gorszyć,
Chociaż…
co mnie to obchodzi?!
Ja
chcę wreszcie pełnią pożyć!
Jeszcze
duch mój nie odchodzi,
Jeszcze
ciało zipie sprawnie,
Zmysły
w obłęd nie wpadają.
Chcę,
by było mi zabawnie,
A
grabarze niech czekają!
Ja
dopiero się rozkręcam.
Nic
nie stanie mi na drodze.
Teraz
czuję bicie serca,
Które
całe w wigor włożę!
Niech
się śmieją, krytykują,
Wytykają
mnie palcami.
Oni,
widać, nie pojmują,
Że
się staną tacy sami,
Że
pogniotą się, zmiętolą,
Będą
wisieć jak na włosie.
Na
mój temat co pitolą,
Przyznam
szczerze!, mam to w nosie.
Kieliszeczek
i cygaro,
Ruchy
bioder w rytmie samby.
Jestem
idealną parą!
Z
racji wieku nie mam traumy.
Zanim
zgasnę, zaszaleję
Raz,
a dobrze i z przytupem!
Z
rówieśników w głos się śmieję,
Że
choć żywi, pachną trupem.
Umrę
pewnie na parkiecie
Przy
kankana wykonaniu -
Tyle
mego na tym świecie.
Dziś
nie myślę o rozstaniu!
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl