środa, 5 października 2022

WSKAZÓWKA

Cóż planujemy z wiarą na wieczność

Jakby śmierć miała dom nasz ominąć?!

A przecież dzisiaj to tylko przeszłość.

Godziny mogą już nie nadpłynąć.


Życie jest liściem, który przemija,

Bo w mgnieniu oka z pąku wyrasta.

Trudno uchwycić, gdy się rozwija...

Później się zmienia soczysta blaszka


Na kolorowy strzęp jak papieru,

Który odpada wręcz bezszelestnie

I leży, gnijąc wśród liści wielu…

Wiatr nim już nawet nigdy nie westchnie…


Smutek jedynie w oko się wkradnie,

Gdy goła gałąź jak żałobnica

Na burym niebie pazura zagnie

I pokrzywiona już nie zachwyca,


Lecz i ów smutek w końcu wygaśnie,

A świat do pustki się przyzwyczai.

Tak i człowieka, kiedy ten zaśnie,

Ani nie zgani, ani pochwali.


Cóż więc wybiegać przed rzeczywistość?

Lepiej swe życie przeżyć świadomie,

Aby, gdy i nam odejść by przyszło,

Poczuć jak radość w żyłach wręcz płonie;


By nie żałować, że coś umknęło,

Że w zaniedbanie na marne poszło;

Aby nas szczęście nie ominęło

I by codzienność nie byłą gorzką.



Żyj jak z wyrokiem dni policzonych!

Wtedy zrozumiesz wartość istnienia,

Wtedy nie będzie dni przegapionych.

Żyj pełną parą według sumienia!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 4 października 2022

WE MGLE

Świat się ukrył w tumanach siwej mgły skłębionej.

Nad nim niebo się czernią rozlewa drzemiącą.

Wtapiam się w chmurę dymu pary napuszonej

Pastelowych szarości nicią się plączącą


I nic nie ma dokoła prócz puchu oparów,

Co obłokiem osiada na ziemi zroszonej.

Ledwo widzę nad sobą kontury konarów

Drzew korony w ów siność puszystą wgryzionej.


Pod butami się iskrzą politurą deszczu

Liście, które butwieją na szklanym chodniku.

W tle się sączy jak krople nikły odgłos szeptu

Łysiejących gałęzi szumiących bez liku,


A nade mną jak ostrzem szpiczastej stalówki

Światło latarń się szpilką wbija w mgły poduszkę.

Siwa przestrzeń jak ścianka wapienna wydmuszki

Skraca oczom wędrowca postrzępioną dróżkę.


Idę zatem wolniutko, wręcz stopa za stopą,

By nie zderzyć się czasem z tym, co za woalem.

Przysłuchuję się bacznie, co też dźwięki głoszą,

Choć nie słychać nikogo i niczego wcale.


Rozłożyłam ramiona – w końcu jestem sama -

I kadłubem mych dłoni przecinam fal pianę.

Wokół ciała się piętrzy ów mydlana piana,

A ja płynę, nurkuję nim na brzegu stanę.


Macham czasem rękoma niczym ptak skrzydłami.

Mam wrażenie, że wzbijam się przez wodę wyżej

Niczym igła, co zszywa obłok z obłokami…

Wpadam w głębię koloru, co siwieje siwiej.


Pochłonęła świat szarość sztywnych, śnieżnych białek

Rózgą ciepłej wilgoci ubijanych w misie.

Jeszcze nawet do wschodu nie dotarł zegarek,

Kiedy się rozpłynęłam w ów zamglonym świcie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




CZŁOWIEK

Pytasz, czy kocham człowieka?

Kocham i też nienawidzę.

Czasem go mijam z daleka,

Bo się podłością w nim brzydzę.

Niekiedy w drodze przystaję,

Bo pragnę być z nim, po prostu,

Lecz – tu się śmiało przyznaję -

Nie dałabym mego głosu

W obronie jego mądrości,

Bo to pojęcie przesadne,

Gdyż skłonność ma do zazdrości,

Choć ponoć „zwierzę” to stadne,

A wtedy razi głupotą,

Przeraża swoim bestialstwem,

Zabija ludzi z ochotą,

Para się często matactwem,

Nierzadko głodny jak hiena

Niszczy wszelakie stworzenie.

Człowiek to moja domena,

Co mnie podkręca szalenie,

Więc chętnie badam naturę,

Co z jednej strony rujnuje,

Ciągnąc widoki ponure…

A z drugiej strony buduje.

Człowiek jest pełen sprzeczności -

Skarbnica cech Bogu miła,

Istota zalet zdolności

I złem padlina przegniła.

Ciągle czymś zaskakuje

I nieustannie przeraża,

Zniechęca i inspiruje,

Świat na upadłość naraża.

Pycha w nim drzemie potężna,

Co trzy dni po nim umiera.

Podobny człek jest do węża,

Który sumienie mu zżera.

Człowiek zapłonem jest nieszczęść,

Zaczynem łez i szaleństwa.

Niekiedy staje się wieszczem.

Nierzadko guru przekleństwa,

Więc… trudno tylko go kochać

Jak trudno i nienawidzić.

Kultura jest w nim wysoka…

Prostactwo, co go obrzydzi.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 3 października 2022

DYLEMATY STARUSZKI

Podejdź do mnie jeśli możesz

Bezszelestnie, na paluszkach.

Jutro może będzie gorzej?…

Jestem prawie już staruszka.


Wczoraj byłam energiczna,

A dziś młodość ma prysnęła.

Mimo to dojrzałość śliczna

Żagle swoje rozwinęła


I mnie ciągnie nurtem czasu

Hen!, w daleką rzeczywistość.

Gdzieś daleko od hałasu

Rozpościera się ma przyszłość


Pod dachówką z białej chmurki

Na huśtawce z włókien wiatru.

I rozsypię się na wiórki,

Czując dreszcze na swym karku


Od przestrzeni, co mnie tuli

I porywa w galaktyki.

Będę huśtać się w koszuli

Niezapiętej na guziki


Z nagą piersią, z nagim łonem

Bez, choć!, cienia zawstydzenia,

Bo wolnością cała płonę.

Z wiekiem wszystko wszak się zmienia.


Zatoczyła się historia

Do dzieciństwa starym kołem.

Winna temu jest memoria,

Więc i życie jest wesołe.


Coraz więcej mi wypada.

Coraz mniej się też przejmuję.

Jakiś psikus mi się wkrada,

Że jak chcę, tak postępuję?


To nieważne, nieistotne!

Będę bawić się swobodą.

Przyzwoitość w dupę kopnę.

Czuję się po prostu młodą.


To co z tego, że wyglądam

Jak dojrzałe, drogie wino?!

Ja nikogo nie podglądam!

Mnie godziny lekko płyną,


Bo na sobie siebie skupiam,

Delektując się radością.

Żadnych uwag zaś nie słucham

I upijam się młodością.


Mówią na mnie starsza pani,

Choć się wcale tak nie czuję,

Takie słowa więc mam za nic

I się nimi nie przejmuję.


Na huśtawce w kapeluszu,

W podomeczce tylko zmarszczek,

Dla dodania animuszu

Sączę trunki znacznie starsze,


Pojąc się zadowoleniem,

Że się młodsza przy nich robię.

Jednym trapię się zmartwieniem…

Zaległości czy nadrobię?


Zawsze byłam ułożona,

Do znudzenia za uczciwa.

Teraz jestem rozpalona

Na doznania dzikie chciwa.


Zegar skąpi mi nadziei

Na zdobycie doświadczenia

I złą wróżbą wciąż się ścieli,

A mam tyle do zrobienia.


Wybacz, że cię będę gorszyć,

Chociaż… co mnie to obchodzi?!

Ja chcę wreszcie pełnią pożyć!

Jeszcze duch mój nie odchodzi,


Jeszcze ciało zipie sprawnie,

Zmysły w obłęd nie wpadają.

Chcę, by było mi zabawnie,

A grabarze niech czekają!


Ja dopiero się rozkręcam.

Nic nie stanie mi na drodze.

Teraz czuję bicie serca,

Które całe w wigor włożę!


Niech się śmieją, krytykują,

Wytykają mnie palcami.

Oni, widać, nie pojmują,

Że się staną tacy sami,


Że pogniotą się, zmiętolą,

Będą wisieć jak na włosie.

Na mój temat co pitolą,

Przyznam szczerze!, mam to w nosie.


Kieliszeczek i cygaro,

Ruchy bioder w rytmie samby.

Jestem idealną parą!

Z racji wieku nie mam traumy.


Zanim zgasnę, zaszaleję

Raz, a dobrze i z przytupem!

Z rówieśników w głos się śmieję,

Że choć żywi, pachną trupem.


Umrę pewnie na parkiecie

Przy kankana wykonaniu -

Tyle mego na tym świecie.

Dziś nie myślę o rozstaniu!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




PORA ŁEZ

Siedzą matki samotnie ze złamanym sercem.

Każda w swoim mieszkaniu w bladej smudze światła.

Na „dzień dobry” wspomnienia te się budzą pierwsze,

W których radość na zawsze, zdaje się, przepadła.


Zegar skrobie wskazówką wszystko, co obecne.

Mimo to każda z matek minione wertuje.

To, co było najgorsze, dziś jest długowieczne -

Matka nad tym w swym żalu rany rozdrapuje


I zawodzi w lamencie nad swą ułomnością,

Bo dostrzega, co złego dziecku wyrządziła,

Do którego, podchodząc, płonęła miłością

I przy którym ją troska nadmierna zgubiła.


Chciała bowiem je ustrzec, wychować wzorowo

I ochronić przed bólem wyrzutów sumienia…

Może je traktowała przesadnie surowo

Albo zbyt pobłażliwie lub nie do zniesienia?!


Czas pragnęłaby cofnąć, by wiele pozmieniać,

Idealnym uczynić dzieciństwo pociechy…

Inni mogą inaczej wbrew ów prawdzie mniemać,

Że dla matki są niczym popełnione grzechy,



A tymczasem ta dźwiga potworną pokutę,

Łzami zrasza minuty, godziny w zadumie.

Życie matki rozpaczą jest gorzką zatrute,

Bo dziś więcej niż kiedyś dostrzega, rozumie


I na siebie przyjmuje winę własnych dzieci,

Oskarżając się samą, że pewnie zawiodła.

Czas w rozpamiętywaniu boleśnie jej leci,

Bo dostrzega, iż była okrutna i podła,


Choć, jak sądzi, do końca wcale tak nie było -

Mnóstwo dała, robiła i to kosztem siebie,

A niekiedy musiała wyrwać dobro siłą,

O czym dziecko zazwyczaj nic po prostu nie wie.


Udręczona zmęczeniem i o jutro strachem

Zatracała niekiedy zdolność bycia miłą.

Choć mieszkały z nią dzieci pod tym samym dachem,

Co musiała?!... się nawet nigdy im nie śniło,


Więc z lekkością rzucają dzisiaj kamieniami

Swych pretensji i roszczeń, wyrzutów bezwzględnych,

Raniąc matkę nierzadko przykrymi słowami,

Które ta rozpatruje wśród nocy bezsennych.


Nikt się w niczym od razu mistrzowsko nie sprawdza.

Nikt niczego nie umie bezbłędnie, wspaniale,

Mimo to ludzkie ego – w matki sercu zadra -

Do przeszłości podchodzi brutalnie, zuchwale.


Wielkich łez się nie kończy pora monsunowa.

Każda matka do siebie żal ma niewezbrany -

Pod uśmiechem się kryje myśli pełna głowa

Nad tym, że czas miniony źle był wypełniany.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 29 września 2022

BEZCZELNOŚĆ

Tak mało wiemy, a mniemamy inaczej.

Nie mając mądrości, lubimy się mądrzyć.

Niejedna osoba przez to tylko płacze…

My się zaś szczycimy, że jesteśmy dobrzy.


Nie wszystko jest takie, jak z zewnątrz wygląda.

Sprawie często trzeba przyjrzeć się dokładniej.

Pławimy się dumnie we własnych poglądach

I ta pycha trzeźwość umysłu nam kradnie.


Wydajemy wyrok, ale bez przyczyny.

Na przekór niewiedzy wiedzą się chlubimy.

Nie mając empatii nawet marnej krztyny,

Jeszcze większą krzywdę skrzywdzonym czynimy.


Jeżeli pragniemy komuś bowiem pomóc,

Musimy wyciągnąć dłoń, lecz bez krytyki.

Trudno przecież zgadnąć, co się dzieje w domu,

I przed kim lub przed czym ktoś robi uniki.


Nie sztuką pouczać z brzegu tonącego

Jak powinien walczyć z falami odpływu.

Syty nie zrozumie człowieka głodnego -

Nie będzie na niego miał dobrego wpływu.


Ci tylko, co z ciasta są tego samego

Potrafią ramieniem być szczerego wsparcia.

Inni są niestety często do niczego -

Są tylko impulsem bolesnego starcia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



KARTKA Z KALENDARZA

Nie wyobrażam sobie dnia bez pióra

Spijającego myśli z kałamarza.

Pustka w mej głowie to jak czarna chmura,

Która mą duszę na rozpacz naraża -


Wówczas się snuję jak upiór lub zmora...

Nie mogę w niczym odnaleźć pociechy.

Miażdży krtań gorycz jak konania pora.

Dusząc się, krzyczę: „Za jakie to grzechy?!”.


Wstaję przed słońcem ze zniecierpliwienia,

Bo od środka łaskocze mnie życie.

Obmywam zmysły prądami natchnienia.

Stalówką skrobię wers wersem w zeszycie.


Dzięki katharsis jakoś funkcjonuję

Nad dualizmem wiecznie zawieszona.

Co duszę targa? - tego nie pojmuję.

Na pokuszenie jestem wciąż wodzona


Przez stany, w które wpadam wbrew swej woli,

A w których dzikich doznań przedsmak czuję.

Brak twórczej pracy potwornie mnie boli.

Sztuką się karmię – sztuki potrzebuję!


Męczy mnie szare i przyziemne bycie:

Od tej godziny do tej jak w szufladach.

W ramionach ARTE jest mi wyśmienicie.

Brak tej rozkoszy to jak śmierć – to zdrada!


Kiedy się dusza posili pisaniem,

Ciało nie czuje głodu własnych potrzeb.

Kałamarz pusty jest dla mnie konaniem.

Z tego powodu dzień jest niczym pogrzeb.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl