Chciałabym
podnieść grosz z chodnika, Panie,
By
w dłoni nabrał przyjaznej wartości.
Żal
we mnie wzbiera na myśl, co się stanie,
Gdy
pozostanie ten grosz bez miłości,
Bo
można przecież zebrać garść bilonu
Jak
okruszyny w cienką kromkę chleba -
Ludzi,
co którzy już nie mają domu
I
którym więcej niźli mi potrzeba.
Dać
dziś nie mogę wiele, dobry Panie,
Choć
serce dzielę na pustym talerzu.
Oddam
choć może dziś moje śniadanie
Tym,
których nie ma śladów przy spichlerzu?
Mówiłeś...
biednych zawsze mieć będziemy,
Więc
na Twym Słowie trzeba nam się skupić,
Lecz…
czy Twe Słowa, Panie, rozumiemy?!
Iluż
się w łaski Twoje pragnie wkupić?
Wielka
krytyka z ust człowieka płynie,
Że
znieczulicą biedotę traktujesz.
Nikt
się nie przyjrzy jednak w tym przyczynie,
Iż
nędzą tylko nas, Panie, próbujesz
I
sprawdzasz ludzką wrażliwość na krzywdę,
Uczysz
szanować to, co posiadamy,
Lecz
my – i to jest, Boże, strasznie przykre -
Empatii
wiele na co dzień nie mamy.
Żyjemy
sobą i w siebie wpatrzeni
Nic
nie robimy dla w biedzie człowieka,
Ale
na Ciebie wielce obrażeni
Rzucamy
gniewem, żeś ślepy, z daleka.
O
milimetry za furtką walczymy,
By
zdeptać, zniszczyć sąsiada za płotem,
A
później Ciebie, mój Boże, winimy,
Dławiąc
się własnej roboty kłopotem.
Plujemy
w Ciebie, boś głuchy na płacze
Tych,
którzy giną od kul strasznej wojny.
Lud,
co zabija, przeciw Tobie kracze,
Żeś,
na ich rękach krew widząc, spokojny.
Sami
idziemy jak baranów stado
Na
rzeź kuszeni błyskotkami świata,
Ale
to Ciebie oskarżamy za to,
Że
nasza dusza nie z Tobą się brata.
Ileż
nam trzeba bluźnierstw, świętokradztwa
Strawić,
by Ciebie poniżyć, obalić?!
Nieustająca
płynie na nas łaska,
Mimo
że nie ma się czym człowiek chwalić.
Jeszcze
nam trzeba większego dowodu
Twojej
Miłości, która nas otacza?!
Nie
ma… Oj!, nie ma na człeka sposobu,
Aby
zrozumiał, że sobie uwłacza.
Ciągle
wybaczasz nam, Boże i Panie,
Choć
my dla Ciebie nie mamy litości.
Człowiek
ze sobą ma tylko skaranie,
Bo
się zatraca w pysze i chciwości.
Jak
długo jeszcze będziesz znosił, Boże,
Upokorzenia
ze strony człowieka?
Co
stać się musi… albo co stać może,
By
człek zrozumiał, żeś nie Ty kaleka,
Że
nie Ty ślepy, głuchy, niemy, chromy,
Lecz
on – zaraza wszelkiego istnienia.
Człowiek
bez Ciebie byłżeby skończony,
Lecz
wciąż się głupiec Tobie sprzeniewierza.
Kiedyś
się wreszcie obudzi z letargu
Przed
Twym obliczem, ale… czy zrozumie,
Że
nie jest kupcem wśród kupców na targu,
Lecz
oskarżonym w osądzanych tłumie?
Podłość
człowieka rozrywa granice
I
sama jego już nie jest w stanie znieść.
Świętego
Jana Słowa przykre słyszę,
Że
liczbą człowieka jest: sześć, sześć, sześć.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl