środa, 21 września 2022

MARNI

Księżyc konturem łodzi lśni w oddali

A wokół niego gwiazdy blade świecą

Niczym okienka życia, co się pali

Tym, którzy jak ptaki nurtem życia lecą.


Wilgoć kiśnie w powietrzu na wskroś mokra.

Wiatr chłodem kości smaga z bezwzględnością.

Co zimą nas zaskoczy oraz spotka,

Skoro jesień nie tuli świata z miłością?


Ciało chowam w kurtkę, głowę w kapturze.

W suchych butach zaś zbliżam się do domu,

Gdzie na poduszce oko senne zmrużę,

Oddychając błogo w rytm ciepłego tonu,


A ci… na tekturowych prześcieradłach,

Z głową na dłoni jak na skamielinie,

Których codzienność zniszczyła, okradła…

Jak – czy bezpański dzień kolejny im minie?!


Ręce mam na kubku gorącej kawy.

Stoję przy oknie chroniona mieszkaniem.

Wobec tych z ławek los nie był łaskawy…

Nasiąknięte deszczem rzucił im ubranie.


Siedzą pod drzewem na liściach zbutwiałych.

W dłonie łapią oddech, by ogrzać palce.

Nadziei brak w ich oczach przestarzałych.

Są jakoby kontur wycięty na kalce.


Uskubanym groszem napełnią flaszkę,

By pusty żołądek znieczulić łykiem,

By zapomnieć, że życie bywa straszne,

By przez cmentarzysko choć raz przejść walczykiem.


Czy to zbrodnia utopić swą świadomość,

Wcisnąć w butelkę, zamknąć i wyrzucić,

By zapomnieć żeś dziad, a nie jegomość,

By się już nigdy ze złudzeń nie ocucić?!


Jak to przełknąć: mam dużo, choć niewiele?

Bogatsi ode mnie... czy o tym myślą?!…

Wszyscy swój żywot skończymy w popiele.

Bezdomnym już teraz pokutować przyszło.


W czym ludzie są lepsi za szklaną ścianą,

Pod dachówką i w cieple niczym w szklarni?!

Droga nasza nie wije się tak samo,

Mimo to jesteśmy nad marnością marni.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 20 września 2022

LIŚĆ

Gdzież się zapodział uśmiech niestroskany,

Wolny od zmartwień, szczery, promienisty,

Od przyziemności mrocznej oderwany

I spontanicznie jak kryształ przejrzysty?


Czy się w poduszkę włosy pochowały,

Że bladą skórą świeci wielka głowa,

Która na sobie dźwiga ów świat cały

Do poświęcenia wcale niegotowa?


Kto… co zgasiło słońce w moich oczach

Płonących w rzęsach jak okno w piwoniach?

Widzę w źrenicach dziś jedynie rozpacz,

A brwi i rzęsy na zsiniałych dłoniach…


Odchodzę – widzę własne umieranie...

Lato jesieni mej nie poprzedziło.

U mnie na wiosnę pączkuje konanie…

Wszystko się w czasie dziwnie pokręciło.


No cóż… starości nikt nam nie obiecał,

Nikt nie rozdawał talonów na młodość.

To ludzki upór tej myśli przyświecał,

Że śmierć do młodych ma wstręt oraz wrogość,


Więc po sędziwych przychodzi bez słowa,

Zabiera duszę, a ciało porzuca…

Tymczasem… dzieci też wziąć jest gotowa

I z rodzicami o nie się wykłóca.


Tak ja… odchodzę bez śladu, bez wieści…

Kruszę się tylko włosami, naskórkiem…

Zegar wygrywa żałobny rytm pieśni.

Minuty lecą jak ciągnięte sznurkiem.


Zmienia się kolor mej twarzy… płowieje…

Uszy przy skroniach sterczą jak u dzbanka.

Wiem, że się jeszcze przecież nie starzeję…

Kurczą się z ciałem na kościach ubranka…


Nie wiem… nie umiem powiedzieć… smutnieję?!,

Bo jest mi obca codzienność człowieka.

Jak liść jesienny bezwiednie kruszeję,

Więc czas przez palce jak woda przecieka.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




WY, KTÓRZY...

Wy, którzy karmicie się ludzką krzywdą,

Kieliszki łzami ofiar napełniacie,

Oby wam wasze nędzne życie zbrzydło

Z dumą wznoszone, lecz na cudzej stracie.


Oby samotność w oczy wam zajrzała

Z równą pogardą waszego spojrzenia.

Niechby was podłość waszych serc spotkała -

Tyle w tej kwestii mam do powiedzenia.


Niczego prostak się wszak nie nauczy,

Jeżeli pychy los w nim nie przebije.

Będzie się pławił w swym gównie po uszy,

Ciągnąc potomstwo w gnój po samą szyję.


Dźwiękiem gotówki zagłuszy sumienie,

Uznając siebie za wyjątkowego.

Po trupach dojdzie w samouwielbienie,

Wobec się szczycąc, iż to nic takiego.


Jeśli na własnej skórze nie doświadczy

Tego, czym truje wokół towarzystwo,

Nie pozna nigdy, co cierpienie znaczy,

I gotów zabić, by osiągnąć wszystko.


Póki nie sparzy się na własnych czynach,

Póty sam będzie zarazą dla świata.

Niech więc zapłatę godziwą otrzyma

Za to, że z diabłem w postępkach się brata,


Bo doświadczenie krzywdy tylko zmienia

To, co w człowieku nie jest człowieczeństwem.

Moment kryzysu, bólu, poniżenia

Godności staje się często zwycięstwem.


Krnąbrna natura ludzką duszę tworzy,

Gdyż pycha niszczy, co pięknem nazwane,

A skromność radość i bogactwo mnoży

Życia, co które nigdy nie przegrane


Wznosi się ponad przeciętność, prostotę,

Udoskonala w dojrzałej mądrości,

Spod stóp usuwa chamstwo i głupotę,

Prowadzi zawsze do doskonałości,


Więc… nie zawadzi życzyć wam potknięcia,

Co leżącego przywykliście kopać.

Widać, potrzebny wam przedsmak nieszczęścia,

Byście się ludzi nauczyli kochać.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 15 września 2022

KRUCHE JEST...

Kruche jest życie człowieka…

Jak ćma w ciemności ulata,

Ze szczęściem zwleka i zwleka,

A z przykrościami się brata,


Szuka poświaty nadziei,

A gdy już dojrzy iskierkę,

Co bladą łuną się ścieli,

Pragnie choć spożyć kropelkę,


Aby nią zwilżyć pragnienie

Doznania szczerej radości

I poznać, czym jest istnienie,

I czym sens jego kruchości,


Dlatego ćma w światło leci

Zachłannie i lekkomyślnie

W falach płomiennych zaś szczecin

Jedynie trzaśnie… i zniknie...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




WIEŻA BABEL

Człowiek o sobie zwykł rozprawiać, Panie,

Jak o istocie w mądrość obdarzoną.

Tymczasem myśl ta jak kurze gdakanie

Obnaża człeka naturę skażoną


Pustym, bo przecież bez uzasadnienia,

W swe możliwości pysznym przekonaniem,

Że ma najwięcej sam do powiedzenia,

Przy czym… ośmiesza się nędznym gadaniem,


Bo tyle jego wiedzy i mądrości,

Co ludzkie oko ujrzy, dłoń wymaca.

Czas mu rozkruszy bielą lśniące kości,

Więc marny człowiek w nicość się obraca


I tyle po nim w świecie pozostaje…

Zbutwiałe książki, słowa bez odgłosu…

A tajemnicą prawda pozostaje -

Nieodgadniętą wszak koleją losu.


I z pokolenia że na pokolenie

Dziedzicznym staje się głód, aby poznać

To lud dręczące prawdy zagadnienie,

Któremu umysł nie jest w stanie sprostać.


Ciągną się zatem pytania zachłanne

Na odpowiedzi, jakie trudno dostać,

Mimo że człeka działania staranne

Nie pozwalają mu się z nauką rozstać.


Bada więc skutki i skutków przyczyny,

Analizuje i wyciąga wnioski,

Chwali się echu, że postęp czynimy -

Tymczasem w prawdzie to tylko pogłoski,


Bo gdy się wedrze w uporządkowanie

Jakieś zjawisko trudne do nazwania,

Znów w progu odkryć człek głupiutki stanie

Z próżnią rozumu bliski załamania,


Gdyż się okaże, iż lata praktyki,

Stosy teorii w księgach zapisane

Są tylko dziełem kiepskiej kosmetyki,

Pod którą rośnie to, co niepoznane.


I tak się cofa w trudzie nieustannie,

Budując wieżę Babel swej mądrości.

Choćby się starał z całych sił starannie

Nie dojdzie człowiek do Twojej wielkości,


Nie pozna związku swego przeznaczenia

Z Tym, co świat cały i wszechświat stworzyło,

A przerażony swym dziełem złudzenia,

Będzie upierał się, że tak to było,


Mimo kłębiących się wciąż wątpliwości,

Niedopowiedzeń, co ciekawość karmią.

Człowiek Ci, Panie, z pewnością zazdrości,

Żeś Ty jest Mądrość, on?… istotą marną.


Wie, że się wznosi ponad swą przeciętność,

Lecz po omacku jak ślepiec bez słuchu,

A że mu obca bywa obojętność,

Walczy o prawdę, nie mogąc wyjść z puchu,


Nie mogąc skrzydeł rozłożyć pewności,

By wzbić się wreszcie na poziomy wiedzy

Z przyczyn wrodzonej, własnej ułomności,

Żyjąc, mój Panie, lecz ciągle na kredyt.


Nauka jest zatem potwierdzeniem Ciebie.

Gdy niewierzący bada pierworodność,

Idąc śladami po Ziemi i Niebie

I dostrzegając pytań płodną płodność;


Gdy rozwiązanie jest niedopełnieniem,

Odpowiedź zatem znowu niewiadomą.

Bezradnym w prawdzie jest człowiek stworzeniem,

Bo wiedza jego liczbą nieskończoną.


Bez Ciebie, Panie, nic człowiek nie umie,

W niemocy gaśnie nieszczęściem dławiony

I przez upartość nadal nie rozumie,

Że jest przez Ciebie na Twój wzór stworzony,


Choć całe wieki ślęczy nad cudami,

Których wyniki naukę nokautują,

Są niezbitymi zatem dowodami,

Że Ciebie, Boże, ludzie potrzebują.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 14 września 2022

JA... KRUCHA

Księżyc jak gospodarz na zaoranym polu

Bruzdami się kołysze, doglądając ziemi,

Rzuca ziarno do wyciętego pługiem dołu...

Zatem sypie się z dłoni garściami odcieni


Blasku, który z białego w żółty się rozpływa,

Następnie na krawędziach piętrzącej się warstwy

Fioletem delikatnym w granat się rozmywa,

A w linii horyzontu gaśnie cieniem czarny.


Gdzieniegdzie blask jak ziarno zdał się zakiełkować -

Skorupę pulchnej masy wszak gwiazda przebija,

Więc trzeba będzie niebo wzrokiem pielęgnować,

By bezpańska ziemia przestała być niczyja.


Czy zasiewem księżyc wydaje się zmęczony?

Wolnym krokiem stóp, które w bruzdach gliny grzęzną

Sunie ciężko, ospale… jakby przygarbiony…

A okolice wokół wschodem słońca mierzną.


Znika urok tego, co niedopowiedziane,

Misterium ulatuje rozrzedzane świtem.

Tyle jeszcze przeze mnie w świecie niepoznane…

Tyle niezapisanym zostanie zeszytem…


Jutro, jeśli nastąpi i mi się przydarzy,

To samo zjawisko uchwyci już inaczej,

Stanie znów naprzeciwko mej zdumionej twarzy,

Pokazując mi kruchej… jak niewiele znaczę…


Bo czym jestem w obliczu nieodgadnionego,

Co ze wszech stron mnie sobą niesie i otacza,

Co prowadzi do stanu na wskroś mistycznego,

Co przenika i karmi, gnębi i osacza?!


Kiedyś przecież odejdę niczym ziarno w ziemi

Pochłonięte grudkami wiecznie głodnych gruntów.

Czy choć trochę się po mnie, dzięki mnie świat zmieni

Na lepszy wśród przyziemnie banalnych sprawunków?!


Nie wiem tego i pewnie już się nie przekonam.

Odejdę z tą niewiedzą jak z krzyżem na plecach.

Każdego dnia z minuty na minutę konam…

Nadzieja na pomyślność ciągle mi przyświeca,


Dlatego wciąż nie tracę pogodności ducha

I budzę się do życia pączkując radością -

Ja nędzna i mizerna, bezradna i krucha

Biorę wszystko, co dane, ze szczerą wdzięcznością.


grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 13 września 2022

WESELE

Ot, i czeka panna młoda!

Niezbyt śliczna jej uroda

W białej sukni niczym beza.

Swe dziewictwo dzisiaj sprzeda.

A za panną i pan młody!

Nie najgorszej chłop urody.

Idzie w rytm akordeonu

Do teściowej przyszłej domu

Dość spokojnie i odważnie,

Choć w jaskini lwa jest strasznie.

Pewnie wypił połóweczkę,

Aby wzmocnić się troszeczkę,

By upiększyć przyszłą żonę

Tym, co w wódce upiększone.

Padli młodzi na kolana.

Matka łzami jest zalana.

Ojciec parę błogosławi,

Przy czym morał młodym prawi,

Wodą głowy im skrapiając,

Krzyż pod usta podsuwając.

Potem matki oraz chrzestni.

Słychać zawodzenie pieśni.

Biegiem!, goście do kościoła.

Ot, parada jest wesoła.

Młodą parę wyprzedzili.

A na drodze się zmówili

Chłopcy ze wsi, co w sąsiedztwie

Zacierają chytrze ręce

Na flaszeczkę lub skrzyneczkę,

Aby podpić se troszeczkę.

Zagrodzili drogę sznurkiem.

Tadzik stoi z Jankiem, z Jurkiem,

Wojtek ledwo się kołysze,

Opróżniając znów kieliszek.

Zenek świszcze coś pod nosem.

Sypie Genek młodym groszem.

Klaszczą chłopcy w takt piosenki,

Chaotyczne czyniąc dźwięki.

Starszy z nimi się targuje,

Cenę drogi negocjuje.

Gdy wódeczkę im podaje,

Staropolskim obyczajem,

Rozstępują się panowie,

Mając litr na jednej głowie.

Posypały się życzenia.

Para młoda życie zmienia

I po „tak” wypowiedzeniu,

Nabożeństwie, pomodleniu

Jadą tłumnie na wesele.

W karawanie gości wiele!

A na sali zwój kiełbasy,

Rosół, flaczki i frykasy,

Gorzałeczki wodospady

Później tańce, sprzeczki, zwady,

A na koniec mordobicie.

Panna młoda we pszenżycie

Z organistą w ramion splocie,

A pan młody zaś przy płocie

Zwraca wszystko, co zjeść raczył,

Bowiem poznał, cóż to znaczy,

Gdy wypomni coś teściowa,

Kęs z ust zięcia zjeść gotowa.

A po bokach wojownicy!

Każdy oko w boju ćwiczy,

Sztachetami wymachując,

W przeciwnika tak celując,

By powalić go na ziemię.

Po gorzałce wredne plemię.

Wujek Stachu bez koszuli

Nos złamany w dłoniach tuli.

Kuzyn Marian pięścią bije,

Bo go trzyma Zdziś za szyję.

Mania miotłą łeb obkłada,

Krzyczy, że zabije dziada,

Po czym wnet się orientuje,

Że nie męża tak katuje…

A na sali gra muzyka.

Babcia tańczy bez stanika.

Dziadek siedzi zaś za stołem

Otoczony dzieci kołem,

Krzycząc głośno i na boki:

„Ze skwarkomi chcę prozoki!”…

A nad ranem pod remizą

Orzeźwieni świtu bryzą

Pobudzili się na dworze,

Jęcząc w bólach: „O, mój Boże”.

Tu siniaki, tam złamania.

Wujek Tolek się wyłania

Z mgły osnowy niczym zjawa.

W grzywie sterczy że mu trawa,

Oczy sińcem podkrążone,

Wargi krwią ma wybrudzone,

Lecz… koszulę w portki wciska,

Wykrzywiając dumą pyska,

Po czym rzuca swe spojrzenie,

Mówiąc krótkie spostrzeżenie:

„Przyznać trzeba!… Fajnie było.

Towarzystwo się nie spiło.”

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl