czwartek, 9 czerwca 2022

JAK?!

Zegar się na mych dłoniach położył swą głową,

Wszystkie słowa i myśli swoje powierzając.

Jednak nie wiem, czy jestem na ten dzień gotową

I uciekam, w odległą przyszłość wybiegając.


Co mam począć z tym czasem, który otrzymałam,

Który się do stóp moich chyli ze szczodrością?

Przebudzenia się chyba dziś nie spodziewałam,

Więc tym bardziej jest dla mnie nowy dzień radością.


Czuję jednak, że zbytnio tutaj nie pasuję.

Trudnym i niemożliwym życie mi się zdaje,

Które cywilizacji ślepo usługuje,

Niszcząc duszy wszelakie prawa i zwyczaje.


Każdy dzień jest rygoru smutnym niewolnikiem.

Łańcuchami nakazów, zakazów ściśnięty.

Stres jest dla nas na co dzień bezwzględnym budzikiem...

Widok nam obowiązków zasłaniają pręty.


Zatracamy tożsamość sprzedaną na kredyt.

Gubimy dar miłości, jak również przyjaźni.

Każda myśl, każde słowo wywołuje nieżyt.

Pozbywamy się nawet marzeń, wyobraźni,


Ktoś nam ciągle powtarza jakim być potrzeba.

I że ciężka harówka wszystkim się opłaca.

Tymczasem nam pod buty skupią okruch chleba

I szantażują strachem: „Karma zawsze wraca!”


Nie chcę chodzić na smyczy przy nodze głupoty

Z kolczatką jak z obrączką wciśniętą na szyję.

Pragnę dla mojej duszy przestrzeni, swobody!,

Bo przecież nie dla ciała człowiek tylko żyje.


Wolności dzbanem pełnym niech się raczy sacré!,

Lecz nie tym skopiowanym przez żądze, instynkty.

Wolności – czystości sumienia tylko pragnę.

Dla duszy świat bez prawdy jest mroczny i przykry.


Jak przeżyć dzień dzisiejszy, by z ciała wypuścić

Uwięzionego w klatce ptaka potrzeb wyższych?

Jak wyrwać się ku szczęściu z codziennych czeluści,

By pióra mojej duszy złotem słońca błysły?

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 8 czerwca 2022

ŻAŁOŚĆ

Jakaś mnie żałość dzisiaj odwiedziła

W starym serdaku, który pachnie sianem.

Usiadła w kącie i głowę spuściła.

Poczęstowałam ją hojnie śniadaniem,


Lecz ona, milcząc, tylko w okno patrzy

Zastygła ciałem w skulonej pozycji.

„Popatrz, – powiada – jaki świat jest straszny.

Radość przedmiotem dziś jest prohibicji.


Niby ci wolność prawo gwarantuje,

Lecz owa wolność jest jak pajęczyna…

Szarpiesz się, motasz… Nić się na niej pruje,

A wciąż w tej sieci wplątana kończyna


Uniemożliwia ci swobodę ruchu,

Więc i wyboru dokonać nie możesz.

Ktoś cię poklepie, doda: „Mój ty zuchu!”

I silną ręką trzyma za obrożę.


Nie możesz osiąść, gdzie dusza zapragnie.

I akt własności złudą tylko bywa.

Bierzesz, co z stołu pańskiego ci skapnie.

Marsz pogrzebowy twym krokom przygrywa.


Tłum zewsząd krzyczy, że jest tolerancja,

Lecz kiedy zaczniesz się w tłumie wyróżniać,

Zaraz doświadczysz czym dyskryminacja

I zakłamania cię pochłonie próżnia. -


Wtem żałość milknie i głowę pochyla,

Splecione dłonie na blacie opiera.

Po chwili serdak na boki rozchyla

I z żalem wzdycha: „Ach, jasna cholera!


Podaj – mnie prosi – przepitkę, kieliszki. -

I na stół kładzie butelkę ognistą. -

Wyjmij coś może na ząb do przegryzki.

Trudno – powiada – tak pić wódkę czystą.”


Z kredensu wzięłam szklane naparsteczki.

Pęto kiełbasy, boczek, bochen chleba

Poustawiałam na blat z koroneczki...

Czuję jak łyczek me ciało rozgrzewa.


Żałość napełnia ponownie kieliszki,

Brodę podpiera i łzy gorzkie leje,

Widelcem dłubie śledzia w occie z miski

I przez płacz do mnie w przymusie się śmieje.


„Widzisz – wyznaje – wciąż się tylko włóczę.

To tu przysiądę, to tam się zatrzymam.

Jak niepotrzebna nieustannie kluczę…

Różnych profesji się wbrew sobie imam.


A tak bym chciała mieć choć własne miejsce

I przyjaciela, który mnie pocieszy,

Ale… czy trafi się mi że to szczęście,

Czy ktoś, mnie mając, się chociaż ucieszy?”


Kolejny łyczek i tępieje głowa,

I mnie się smutno na duszy zrobiło.

Już żałość jestem przygarnąć gotowa,

Lecz… Czy bym chciała, by tak zawsze było?!


„Wybacz, – bełkoczę, łkając wbrew swej woli -

Ale nie możesz u mnie długo zostać.

Serce mnie z twego powodu wszak boli...

Muszę się jednak z tobą, żałość, rozstać. -


Zataczam kroki, do wyjścia podchodzę

I drzwi otwieram na oścież z impetem. -

Ja na pijaństwo – mówię – się nie godzę

Oraz z rozpaczą dziś kończę z kretesem!


Bądź zatem miła – proszę – i idź sobie

Gdzieś, gdzie nikogo nie będziesz dołować.

Nie mam – zapewniam – nic przeciwko tobie.

Nie możesz jednak mym stanem żonglować.


Wiele już w życiu swoim wypłakałam.

Teraz, gdy wreszcie wylazłam spod buta,

Mam znacznie więcej niż dotychczas miałam.

Nie chcę już chodzić żalem przykrym struta.”


I po tych słowach żałość przytuliłam.

Na pożegnanie dałam jej wałówkę,

Po czym przez próg się za nią wychyliłam,

Krzycząc: „Wyślij mi niekiedy pocztówkę!”

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




CHCĘ

Chciałabym wszystko rozpocząć od nowa,

Lecz bez cofania wskazówek zegara.

W tym nie przeszkadza mi siwiutka głowa

Ni to, że z czasem robię się już stara.


Pragnę obudzić się siebie świadoma

Bez upiększania tego, co mnie tworzy.

Jestem po prostu szarością zmęczona,

Która się wokół na potęgę mnoży.


Męczą mnie ludzie, którzy narzekają,

Którym uczciwość jest czymś zgoła obcym,

Którzy pretensje nieustannie mają,

Dla których przyjaźń nie jest czymś istotnym,


Którzy od siebie mało wymagają,

A wobec innych roszczą wciąż żądania,

Którzy drugiego za nic zawsze mają,

Którym egoizm źrenice przysłania.


Chciałabym wreszcie z hukiem drzwi zatrzasnąć

I za plecami zostawić to wszystko

A mieć przed sobą wytyczoną jasno

Drogę konkretną, nie tylko ściernisko.


Chciałabym zamknąć życie, co minęło,

W kufer na kłódkę, który tkwi na strychu,

I już nie wracać do tego, co było,

Zatopić smutki jak wraki w kielichu.


Niech mgła opadnie, bym wreszcie ujrzała

Kim być powinnam i kim w końcu jestem.

Tak długo miejsca swojego szukałam.

Niech powołanie choć przemówi szeptem.


Niechże mnie porwą ludzie z duszą wiatru,

Których mi teraz dane było spotkać.

Chcę się do czegoś przydać wreszcie światu

I żyć, lecz sobą szczerą od środka!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 7 czerwca 2022

SKOK

Gdybym mogła skoczyć, z pewnością bym skoczyła.

Stojąc na parapecie najwyższego pietra,

Odepchnęłabym się i strzałą w górę wzbiła,

Rozpruwając membranę błękitnego bębna.


Wbiłabym się w obłoki jak w spienione morze,

Rozpryskując na ziemię chmury gęstym deszczem.

A kiedy pod powierzchnią me oczy otworzę,

Przeszyją moje ciało oraz duszę dreszcze.


W głębinie bowiem gwiezdna pochłonie mnie otchłań -

Ławice mnie opłyną ich bladego światła.

Nieważkość mnie osaczy, szepcząc: „Tylko zostań”…

Zasnę, gdyby ciemności kurtyna opadła.


Może ktoś mnie odnajdzie pomiędzy falami?

Będę leżeć jak muszla, w której szum pozostał.

W plażę będę się wrastać niczym korzeniami

Włosami oraz cieniem, co się przy mnie ostał.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




PORANNA ZADUMA

Jeszcze wszyscy uśpieni... oprócz ptaków w górze,

Wiatru, który w koronach drzew się usadowił,

Echa, co ma zapędy złośliwości duże,

Półmroku idącego ku horyzontowi.


Jeszcze spokój się ścieli na zroszonej trawie,

Latarnie okiem światła łypią na chodniki,

Zapach się rozprzestrzenia kwiatowy łaskawie,

Świt jak heros w kąpieli odsłania tajniki,


A myśli moje chmurą puszczonych motyli

Sfruwają z moich włosów jakby ze słoika

I lecą zachłanne, by nie zmarnować chwili,


I lśnią niczym kokardki na słońca promykach,

Wirują jak latawce błękitem w świat gnane -

Zda się, że niebo całe stroi się w guzikach.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 6 czerwca 2022

POZNAJ MNIE

SPOSTRZEŻENIE

Rozmowy z Czytelnikami uświadomiły mi, że większość osób utożsamia mnie bezpośrednio z bohaterami poznawanymi podczas lektury tworzonej przeze mnie prozy, zatracając granicę pomiędzy fikcją a rzeczywistością, a przecież (dajmy na to) aktor, który wciela się w powierzoną mu rolę, nie jest postacią przez siebie kreowaną na deskach teatru czy w filmie.

Będąc i chcąc być pisarzem (w pełnym tego słowa znaczeniu) sięgającym po tematy z różnorodnej topografii społeczeństwa, nie mogę kurczowo trzymać się własnej osobowości jako matrycy czyli pierwowzoru - pojedynczego łańcucha DNA decydującego zawartą w nim informacją genetyczną o usposobieniu budowanej przez wyobraźnię obsady występującej w opowiadaniach lub powieściach mojego autorstwa. Wchodząc zaś w określone środowisko jestem zobowiązania cały proces twórczy wznieść na fundamentach wiarygodności, aby przedstawiana w literaturze fabuła jak najwierniej odzwierciedlała opisywaną rzeczywistość.

Zapuszczając się (na przykład) w slumsy, nikt z nas nie spodziewa się luksusu, niezwykle imponującej architektury pełnej bogatego przepychu i artystycznego kunsztu czy ludzi wysoce wykształconych, elokwentnych, dystyngowanych i kulturalnych, zafascynowanych sztuką. Wówczas nawet zdajemy sobie doskonale sprawę, że wchodząc w region miasta zamieszkany przez osoby biedne, zaniedbane wychowawczo i edukacyjnie, porzucone i skazane na izolację oraz zmuszone do bezwzględnej nierzadko walki o byt z brutalnym losem, narażamy się na ryzyko zderzenia się z osobami nieufnie oraz wrogo do nas nastawionymi i z sytuacjami niebezpiecznymi, jak również bardzo nieprzyjemnymi. Zatem!, jeśli - jako pisarz i jednocześnie przewodnik wycieczki - zabieram swoich Czytelników w takie chociażby miejsca, będące tłem układu opisywanych przeze mnie zdarzeń, to po to, by pokazać Odbiorcom moich utworów prawdziwe oblicze życia upokorzonego, poniżonego, wzgardzonego i skazanego na wegetację, dlatego też bohaterowie, których pozwolę sobie przedstawić, będą portretami ludzi tworzących daną, poznawaną grupę społeczną. Z tego też powodu ktoś, kto jest wulgarny, agresywny, odrażający, nieuprzejmy i przerażający, nie może pojawić się w fabule jako zaprzeczenie samego siebie a udoskonalenie modela pozującego do aktu własnej osobowości i będącego budulcem wykorzystywanym do kreacji konkretnej postaci, a nawet musi być w tworzonej przeze mnie prozie taki, jaki jest naprawdę.

Zatem opowiadania czy powieści mojego autorstwa są niczym galeria ukazująca fotografie wszystkich, których spotykam, i wszystko, z czym zdarza mi się wejść w relacje. Gdybym upiększała to, co brzydkie, i idealizowała to, co wybrakowane i rażące deformacją, dopuściłabym się karygodnego zakłamania, które każdy Czytelnik błyskawicznie by wychwycił, odczytując lekturę jako tandetną podróbkę - falsyfikat rzeczywistości sąsiadującej z nami w przyziemnej codzienności nie zawsze łatwej, przyjemnej, wymarzonej i sielankowej - a wówczas tworzona przeze mnie literatura straciłaby na wartości i stałaby się formą kwadratowego koła. 

Idąc więc za Piotrem z bajki Ignacego Krasickiego pt. "Malarze", pragnę malować podobne, nie jak Jan piękniejsze twarze, co nie znaczy, że charakterystykę stwarzanego przeze mnie bohatera odrysowuję zapisywanym słowem według rysów własnego usposobienia.

Zatem ja to nie postać występująca w opowiadaniu czy w powieści mojego autorstwa, tak samo jak wspomniana postać to nie ja we własnej osobie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





niedziela, 5 czerwca 2022

ŚLIMAKA MARZENIE I JEGO SPEŁNIENIE

Ślimak marzy o podróży,

Ale czas się w drodze dłuży,

Bo ślizgając się na brzuchu

Trudno zażyć przecież ruchu.

Jedną nogą ciągnie ciało.

Więcej nóg by się przydało!

Wtedy można maszerować,

Skakać, biegać i tańcować…

A tak… pełznie biedaczyna,

Więc centymetr to godzina.

Gdy wyrusza wczesnym rankiem

Do sąsiedztwa na polankę,

Słońce już o świcie wschodzi

A on idzie i zawodzi

Od wysiłku, i zmęczenia.

Szuka zatem gdzieś schronienia,

By odpocząć pod listeczkiem

Choć, dosłownie, na chwileczkę.

Czuje się jak alpinista,

Jakby przebył metrów trzysta,

A tymczasem (wbrew pozorom)

Zauważył późną porą,

Że po dobie całej właśnie

Przeszedł tylko kilkanaście

Centymetrów od okolic,

W których stacjonować woli.

Wtem wytrzeszcza ślimak oczy.

Wokół pejzaż ma uroczy,

Ale przed nim stoi górka.

- Gdybym – westchnął – miał choć piórka,

To bym wzbił się ponad ziemię,

Poczuł słońca bym promienie,

Spojrzał z góry na trawniki.

A tak rosy koraliki

Z traw na głowę wciąż mi kapią,

Cienie w sieci swoje łapią.

Wtem się piórka posypały

Z kaczek, które przeleciały.

- Łap okazję – wiatr nadmienia. -

Niech spełniają się marzenia!

Masz już piórka, a więc w górę!

Dotknij obłok, poczuj chmurę!

Spójrz na ziemię z lotu ptaka!

I już ślimak w górze lata,

I nad ziemią się unosi,

I piórkami w niebo wznosi.

Ty też spełniaj swe marzenia.

Pracuj nad tym bez wytchnienia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl