wtorek, 8 lutego 2022

DZIEŃ DOBRY

Dzień dobry!, o poranku dniu nieprzebudzony,

Który się pod pościelą ciemności ukrywasz,

W poduszkę traw zastygłych bezpiecznie wtulony.

Czemuż się z swego łoża jeszcze nie podrywasz?

 

Dzień dobry!, wam szarości zimy, co jesienna

Rozciąga się jednako niczym nieprzejęta ,

W humorach nieuchwytna oraz sprytnie zmienna

I powojem gałęzi nagich osłonięta.

 

Dzień dobry!, człowieczyno, który ciągniesz stopy

Jakbyś butów odkleić nie mógł od podłoża,

Błyszczący się na czole potu śladem rosy

I z głową pochyloną od myśli poroża.

 

Dzień dobry!, ptaszyneczko, która pięknie śpiewasz,

Nie patrząc na brzydotę posępnego świata.

Twym trelem płoną szumnie jakby w rewii drzewa.

Radość twego talentu niebo z ziemią swata.

 

Dzień dobry! – krzyczę z piersi szczęściem uskrzydlona,

Czując, że mnie rozsadza energia natchniona.

Zaraz będę w przestworzach błękitów kruszona

Przez litery – z nich w słowach i w zdaniach niesiona.

 

Dzień dobry!... zanim wiatr mnie rozprószy bez reszty

Jakby listki puszyste zdmuchnięte z dmuchawca,

Nim mnie porwą w nieznane szlaki moich wierszy

Jak wstążkami szepczące wariacje latawca.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 7 lutego 2022

PRZED WIOSNĄ

Wstążeczki światła jakby przy kaplicy,

Która przy drodze samotnie stróżuje,

Lśnią tasiemeczką złotą u spódnicy,

Co w piruetach swobodnie wiruje.

 

Poświata jasna przesiana przez sito

Gałęzi nagich ze sobą splecionych

Faluje wiatrem jakoby pszenżyto

Z kłosów niteczką jak słomką ciągnionych.

 

Kałuże słońca rozrzedzają szarość.

Powietrze pachnie milionem stokrotek,

Choć ziemię ścina bezpłodność i starość,

Blask, co jak żyłkę zwija kołowrotek.

 

Opływa zatem horyzont miodowa

Łuna, co niebo rozświetla koroną.

Roślinność stygnie rudawobrązowa

Zda się lenistwem być jakby uśpioną.

 

Wtem słońce gaśnie, blednie niespodzianie.

Ponury woal zastyga w konarach…

I znowu płonie, lecz umiarkowanie,

I na przestworza wypłynąć się stara,

 

Choć to nie pora na eksplozję wiosny,

Która się zdaje przed szereg przeciskać.

Patrzę na obraz dla oka radosny,

Co koronkami promieni się błyska,

 

I mnie nadzieja przepełnia ogromna,

Dla której nie ma nic niemożliwego.

We wszystko jestem uwierzyć dziś skłonna

Byle zatrzymać cząstkę baśniowego

 

Zjawiska, które zewsząd mnie otacza,

Rozpieszcza zmysły i koi zmartwienia,

Po którym dusza na wyżyny wkracza

Lekką swobodą i bez wyrzeczenia.

 

Tak mnie rozpala ten widok świeżości,

Tak mnie zachwyca swoją niewinnością,

Że zapominam o przynależności,

Co się nazywa kruchą przyziemnością,

 

I dłoń wyciągam po nieodgadnione,

Co ponad wszelkie obłoki się wznosi.

Czuję, że jest mi więcej przeznaczone,

Więc zrzucam pancerz kobiety – gosposi

 

I zwiewnym piórem jak wiosłem zagarniam

Wszelkie natchnienie, które pierś rozsadza,

Lgnę do tych świateł, co niczym latarnia

Morza spienione blaskiem swym wygładza,

 

I upojona nadzieją na lepsze

Zda się, że chodzę stopą po jeziorze,

Więc takich doznań chcę doświadczyć jeszcze

Nim się z odejściem na zawsze pogodzę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



niedziela, 6 lutego 2022

W ROZSTANIU

Czy wiesz, co to znaczy leżeć na poduszkach

Ciałem pochłanianym kropelkami potu

Przez głód rozgrzanego nieprzytomnie łóżka,

Błądząc po suficie ćmą sparzoną wzroku?

 

Rysy się stapiają jak w kalejdoskopie.

Zegar dudni w uszach niczym echem dzwonów.

Serce gaśnie w piersi i już nie trzepocze.

Cisza zaś się snuje bamboszami w domu.

 

Czas zdaje się kończyć – kapie wodą w kuchni.

Odpływ przemęczenia zdziera z duszy ciało.

Życie tulipanem niczym kamień w studni

Leci gradem płatków, których wciąż jest mało.

 

Ściany oraz sufit gdzieś się oddalają.

Faluje powietrze zapachem zaduchu.

Nogi posłuszeństwa krnąbrnie odmawiają.

Ręce mają siłę dmuchawców i puchu.

 

Śmierć się zdaje siedzieć przy łóżku cierpliwie.

Kości palców splata na mym przedramieniu.

Patrzę w oczodoły jej, lecz nielękliwie.

Spokój mnie opływa beztroski w skupieniu…

 

Czy wiesz, co to znaczy słyszeć własny oddech,

Który tli się w piersi wręcz niepostrzeżenie

Jakby pożegnania były lekkie, proste

Niczym pustej szklanki na stół odstawienie?

 

Chcesz chwycić gołębia własnego wydechu,

Aby nie odfrunął na wieki w nieznane,

Ale on na skrzydłach umyka w pośpiechu,

A na dłoniach stygnie pióro wyczesane.

 

Wilgoć skroplonego na ustach powietrza

Solą lśni na wargach spękanych pragnieniem.

Świadomość godziny jak kartki przekręca…

Klucz w zamku zazgrzytał ostatnim westchnieniem.

 

Nie ma już ochoty na przysiąg składanie.

Wszystko traci wartość oraz sens zatraca,

Gdy trawi człowieka powolne konanie,

Które w buzi ciało językiem obraca.

 

Patrzysz wówczas okiem blednącej źrenicy

Na świat, co się nagle obcym ci wydaje…

Ty – uschnięty kikut spękanej donicy,

Który od wszystkiego i wszystkich odstaje.

 

Pragnie się spokoju oraz wyciszenia.

Obojętność kruszy resztki wrażliwości.

Myśli niemo szepczą tylko: „Do widzenia”…

Później nastaje tylko stan nieważkości.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



sobota, 5 lutego 2022

POROZRZUCANE MYŚLI...

Porozrzucane myśli w mojej głowie

Niczym wiatrem kartkowane papiery

Szeleszczą szeptem urwane w półsłowie…

Widzę w przestrzeni rozsiane maniery,

 

Więc jakaś cząstka ubywa mnie stale

I gdzieś rozpływa się pod obłokami.

Świat mnie pochłania zupełnie zuchwale,

Spija przestworzy swymi opuszkami.

 

Każdego dnia mnie bez przerwy brakuje.

Apetyt czasu jest nieposkromiony.

Echo me imię głośno wywołuje.

Nagli mnie pośpiech niewytłumaczony.

 

Idę więc, idę drogą wciąż kuszona

W odległe strony, jeszcze niepoznane.

Idę przez stopy w siną dal niesiona.

W piersi kołacze serce rozhasane.

 

Pragnienie tego, by przeżyć coś więcej

Ciągle napędza mnie oraz uskrzydla,

Dlatego trzymam wyciągnięte ręce –

Ziemia pod nogą wcale mi nie zbrzydła,

 

Choć bywa różnie i najczęściej ciężko,

Lecz dla chwil cennych warto maszerować.

Życie jest darem, niekiedy i męką…

Trudno od życia się odseparować.

 

Mam więc poczucie swej przynależności.

Radość dostrzegam w najmniejszych drobinach.

Zanim pod trawą spoczną moje kości,

Będę się cieszyć tym, co się zaczyna.

 

Idę, wciąż idę w stronę horyzontu,

Gdzie jeszcze słońce o poranku wstaje.

Przysiadam nieraz w zacisznym zakątku

Pochłaniam wszystko, co mi los podaje,

 

A myśli moje jakby ćmy przy świetle

Tańczą nad skronią szaleństwem płoszone.

Natchnienie moje przyjemnie zmysł łechce…

Pewnie wygasnę jak niedokończone

 

Myśli i słowa, pragnienia i głody,

Które kształtują naturę człowieka.

Ciało umiera, a duch wiecznie młody

I trudno zgadnąć, co mnie jutro czeka.

 

Zatem jest ważnym, co teraz się dzieje.

Siedzę w zadumie nad kubeczkiem kawy

I się do siebie w zamyśleniu śmieję…

Refleksje moje jak tańczące trawy

 

Plączą się we mnie, plączą się wokoło,

Świadomość budząc łagodnym poszumem.

Unoszę w niebo niespokojne czoło.

Nie wszystko da się doświadczyć rozumem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 4 lutego 2022

NIEBO

Czemu płaczesz Niebo nad tym szarym światem?

Ronisz łzy obficie sznurówkami wody

Jakbyś było smutku najwierniejszym swatem

Przeszytym świeżością, z której biją chłody,

 

A wiatr z Twoich ramion niczym płaszcz się wznosi,

Zaczepia o drzewa pozbawione szaty.

Z Twoich oczu spojrzenie skrapla się, rosi,

Lecąc niczym w perłach przezroczyste kwiaty.

 

Myślisz, że świat docenia Twoje współczucie

I Twoją troskę o jego dzień następny?...

Płyniesz Niebo w nędznym, poszarpanym bucie,

Odciskasz obcasem swój czas niepotrzebny,

 

Bo… Któż, Niebo, dziś zerka choćby w Twoją stronę?

Klucze ptaków jak dratwa szyją Twe rany.

Jesteś dzisiaj, Niebo, jakby porzucone –

Tak niewielki kontakt wszak ze sobą mamy.

 

Nad głowami się suniesz ludziom obojętne.

Może w tym Twojego bólu tkwi przyczyna,

Że jesteś, lecz okiem człowieka nietknięte,

Że Cię niewidoczność w przestrzeni rozpina.

 

Nie płacz Niebo i nie siąp rozgoryczeniem,

Twoja żałość mnie bowiem chmurnie przepełnia.

Jesteś wyjątkowe nad głów zadaszeniem –

Mnóstwo cudów pod Tobą hojnie  się spełnia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 3 lutego 2022

NIE BOJĘ SIĘ...

Nie boję się – tak wiele w życiu mnie spotkało.

Gdzieś nade mną czuwa Ktoś na to wpływowy.

Nie boję się, cokolwiek by się nie stało.

Codzienność mnie przyprawia o zawroty głowy.

 

Siedzę ze szklanką lipy, tymianku, dziewanny.

Patrzę na świat przez okno w głębokim skupieniu.

Chodnikami się ciągnie spokój nieustanny.

Jestem w błogim i pięknym duszy położeniu.

 

Nagle wiatr zawirował, rozczesał gałęzie.

Biały puch spod lotek wyfrunął ptaszynie.

Szarość się wieczorem rozproszyła wszędzie.

Niebawem dzień zniknie, a także noc przeminie.

 

Twarz moja się odbiła w szybie granatowej.

Ulice latarniami się rozpromieniły.

Oczy lśnią w tym zwierciadle, lecz barwy matowej…

W tak krótkim czasie, a tak szybko się zmieniły.

 

Usta milczą poważne – widzę je w odbiciu.

Na skroniach zaś myśl przysiadła niepłochliwa.

Patrzę na pastele – rozważam o życiu.

Mam wrażenie, że jestem, ale… czy prawdziwa?!

 

Tyle się wokół dzieje i tyle się zmienia.

Zegar o mą uwagę w tle się upomina.

Szklanka pusta, pachnąca bukietem wspomnienia.

Od których się wszystko, co świeże, rozpoczyna.

 

Nie boję się – mam przecież Kogoś za plecami.

Nie mam wpływu zatem na to, co się zdarzy.

Bawię się w zadumie siwymi włosami,

Pod którymi tak wiele jeszcze mi się marzy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



DRYFOWANIE

Moja tratwa na przestworzach błękitnego

Prawą burtą w górę, lewą w dół się chyli,

Potyka się o prądy morza leniwego.

Leżę na niej jakoby na skrzydłach motyli,

 

A wokół zapach wody skrapla się rosą,

Którą słońce spija z rozpalonej skóry.

Odpycham się od tafli sennej stopą bosą,

Czując nurt pod plecami leniwy, ponury.

 

Błękit bale drewniane opływa z wszech stron.

Prawa burta w dół, lewa w górę się wznosi.

Wiatr nieśmiało ster mej tratwy w swoje dłonie wziął,

Więc żagiel nad mą głową o podmuch się prosi,

 

Lecz nic nie przyspiesza i się nie rozwija.

Fale łaskoczą zmysły ciałem w kolebce.

Dusza moja ustami bryzy mgiełkę spija,

A oko pod powieką schować się już nie chce.

 

Płynę… niesiona bezkresną przestrzenią.

Nade mną błękit, pode mną błękit pluska.

Zda się, że białym światłem zwierciadła się mienią

Jak ławicy ryb w głębi połyskująca łuska.

 

Nie wiem, dokąd mnie niesie wody rozpięcie.

Leżę jednak na tratwie – nie dbam o kierunek.

Nie żal mi już niczego, bowiem czuję szczęście.

Pod niebem wiatr łopocze niczym opierunek.

 

Czas się zdaje nie istnieć – w niczym nie wadzić.

Morze fal jedwabiem lekko się pompuje.

Nie zamierzam temu przeszkadzać, albo radzić…

Swobodnie nagim ciałem w błękitach dryfuję.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl