Mgła
mnie spowiła siecią siwej nici,
Szarością
dymu kłębiąc się nad ziemią…
Czuję
na sobie jej wilgotne wici.
Widzę
opary, co w niebo się pienią,
I
nic poza tym obłokiem platyny
Zapiętym
szczelnie na latarń guziki.
Stoję
więc w zwojach tej białej kurtyny,
Choć
się nie muszę ukrywać przed nikim.
Słyszę
w przestrzeni odgłos jakby deszczu,
Mimo,
że niebo nie topi się wcale…
A
krople dźwięczą niczym rymy w wierszu,
Trącają
w drzewa wód srebrne korale,
Lecz
gdy zachodzę pod parasol koron
Nie
czuję sznura rozerwanych pereł…
Zatem
skąd dźwięki dżdżu się w echu biorą
Takie
przejrzyste, krystalicznie szczere?
Spoglądam
w płótna splecionych gałęzi
Przesiane
dziurą spadających liści
I
wiatr dostrzegam, co w konarach siedzi
Pośród
blaszanych, mokrych od mgły kiści,
Na
których grywa płaczliwe melodie,
Trącając
w liście niczym w kastaniety,
A
wówczas, klaszcząc, liście brzmią podobnie
Do
dżdżu, co leci w pajęcze serwety.
Idę
więc dalej w bezdenne mgły tonie,
Oczom
nie wierząc, a idąc za słuchem.
Wilgoć
ust chłodem całuje me dłonie
I
skóra spija z przestrzeni tę pluchę,
Co
czuć rośliną szadzią otuloną
I
butwiejącą w zardzewiałych kopach
I
hojną garścią wzruszenia zroszoną,
I
ściętą mrozem o srebrzystych włosach…
A
w dali słyszę niewielką ptaszynę,
Która
się w klatce gałązek ostała,
Wtulona
w piórek puchową pierzynę,
Siedząc
skulona, w głos się rozśpiewała.
Podążam
dalej niepospiesznym krokiem.
Mgła
się powoli od ziemi odkleja.
Świat
się roztacza miast i wsi widokiem,
Co
horyzontu rozpina mierzeja.
Widząc
przede mną to dnia przebudzenie,
Wracam
do domu nim wypłyną tłumy,
A
za mną sunie świtu rozmarzenie
Na
wzór pokornej i dostojnej dumy,
Co,
jak na balu, w sukni z trenem schodzi,
Spływając
z stopni krokami kaskady,
I
wdzięcznym pięknem zapędy łagodzi,
I
płynie gracją roztańczonej trawy,
Dzięki
i czemu poranek przy kawie
Sprawia
mi zawsze mnóstwo przyjemności.
Wówczas
w refleksjach sumienia się bawię,
Czując
w mym sercu przypływ szczęśliwości,
Która
docenia traconą minutę
I
każdą nową, co z zegara spada.
Me
przemijanie nie jest tym zatrute,
Że
w nim się radość przez kruchość rozpada.
Tyle
jest wokół przecudnej natury,
Która
mnie zawsze drobiazgiem zachwyca,
Że
świat mój nie jest przenigdy ponury,
Bo
właśnie ona radość mi przemyca,
Więc
idę rankiem, nim ktoś się obudzi,
Na
krótki spacer u jej boku właśnie.
Pomimo
braku jeszcze śpiących ludzi -
Z
naturą w parze na co dzień jest raźniej.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl