poniedziałek, 15 listopada 2021

DZIEŃ

Jesteś!

Nie byłam pewna, czy przyjdziesz.

Zaparzę kawy nim wyjdziesz,

Bo nie wiem, czy jutro będziesz

I czy na pewno znów wzejdziesz,

Czy tylko obok mnie przejdziesz -

Choć zda się, że to dziecinne,

W czynach i słowach naiwne.

Siadaj!

Widzę, że jesteś wzburzony,

Czymś bardzo wręcz poruszony

Lub na mnie czymś obrażony,

Pochmurny, niedościgniony,

A może czymś przerażony -

Tak cię wiatr ciągnie i szarpie

Jak samobójcę na skarpie.

Spocznij!

Zostaw za progiem zmartwienia.

Wszystko się w czasie pozmienia

Ulotne niczym westchnienia,

Skosztuj więc chwili wytchnienia

Nim powiesz znów: „Do widzenia”.

Milczymy razem przy kawie…

I jak ja ciebie zostawię?!...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 12 listopada 2021

W PARZE Z CZASEM

Czas z zegara skapuje niczym wodą z kranu.

Stukot jego obcasów słychać w całym domu

Jakby tańczył flamenco przed widownią fanów,

Lecz nie patrząc w oczy z publiczności nikomu.


Ramionami wskazówek obraca nad głową

I wybija stopami rytm pełen emocji,

Falbanami sukienki, co z krwi purpurową,

Płynie w tańcu jakoby pod naporem złości.


Deski sceny pod butem trzeszczą niczym trumna,

Co na linach się zsuwa w wykopany dołek.

Siedzę wszem osaczona kroków jego szturmem,

Patrząc jak się obraca na powtórek kole.


Kastaniety zadrżały jak z niecierpliwością

W jego dłoniach trzymane długimi palcami.

Wygiął ciało w spektaklu złamane zazdrością

I się nagle rozsypał w tańcu obrotami.


Po parkiecie się toczy zębnik naciągowy,

Oraz wałek, zapadka, sprężyna zapadki,

Zębnik minut, jak również i czop sekundowy…

Roztrzaskały się z hukiem dość sprawne zegarki.


Tak i człowiek powoli w częściach się rozpada.

Już zębniki i wałki naciągowe gasną.

I sprężyna sprawności na nic mu się nada,

A przekładni włos chodu bezpowrotnie trzasnął,


Więc zegarmistrz już nie ma sposobu naprawić

Mechanizmu, co starty na proch tylko został.

W świadomości, że kona serce kruche krwawi,

Bo mu ciężko jest z życiem na wieki się rozstać,


Chociaż rozum w wskazówkach ciągle podpowiada,

Że żyć trzeba po prostu tym, co tu i teraz,

I z nadzieją na jutro, chociaż śmierć się skrada,

I przez dziurkę od klucza na człeka spoziera.


Każdy ma swe pięć minut na scenie istnienia.

Trzeba zatem wycisnąć wszystkie krople soku

I odtańczyć flamenco, spełniając marzenia,

Dorównując czasowi tanecznego kroku.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 11 listopada 2021

WOLNOŚĆ

Za cichy poranek oraz spokój za progiem,

Który przekroczyć mogę nietargana lękiem,

Że mi się przyjdzie zmierzyć na chodniku z wrogiem,

Ciągnąc po zakamarkach ukrycia udrękę,

Jestem żywym i szczerym aktem mej wdzięczności

Tym, co polegli, tworząc dla mnie świat wolności.

 

Za możliwości, wybór, swobodę działania,

Jak również za tożsamość w duszy niezdeptaną,

Za prawo do słów ojczystych wypowiadania,

Za tradycję, kulturę, wiarę przekazaną

Jestem żywym i szczerym aktem mej wdzięczności

Tym, co polegli, tworząc dla mnie świat wolności.

 

Za spacer po alejkach parku albo w lesie

Ulicami miast czy też ścieżynami wioski,

Za echo, co szum liści i śpiew ptaków niesie,

Nie o wojnie, strach siejąc, krwiożercze pogłoski,

Jestem żywym i szczerym aktem mej wdzięczności

Tym, co polegli, tworząc dla mnie świat wolności.

 

Za marzenia, nadzieję na ich osiągnięcie,

Miłość, która dojrzewa, nie jest ponaglana,

Za sączone powoli i wytrawne szczęście,

I przed Bogiem jedynie ugięte kolana

Jestem żywym i szczerym aktem mej wdzięczności

Tym, co polegli, tworząc dla mnie świat wolności.

 

Dzisiaj nade mną wiatrem flaga się podrywa

Jakby trzepotem skrzydeł wolność pikowała.

W codziennym moim życiu różnie nieraz bywa,

Rzeczywistość mnie jednak zniszczyć nie zdołała,

Bo mam w sobie prawdziwy, szczery żar wdzięczności

Braciom, którzy polegli dla niepodległości.




środa, 10 listopada 2021

IN BLANCO

Jutro nas już nie będzie… - tak się zdarzyć może.

Wszak rodząc się, nie mamy żadnej obietnicy,

Że zegar sprawiedliwie każdemu policzy

A za prawo do życia nie weźmie nic drożej.


Startujemy jednako o tym samym czasie,

Ale w każdym wyścigu są przecież przegrani… -

Ta świadomość loterii okropnie nas rani

I dla wielu przekleństwem chyba tylko zda się.


Przepychamy się w tłumie za pomocą łokci,

Nie zwracając uwagi na potrzeby innych.

Mamy mnóstwo wad w sobie, zachowań dziecinnych,

W ustach tylko jad słowa oraz odór złości.


Mściwość, zazdrość nas zżera pasożytem duszy

Jakby wszystko, co dobre nam się należało,

Więc egoizm w nas kipi, bo mu ciągle mało…

Pycha serce przebija, gdyż strzela doń z kuszy.


Rzadko kiedy to sobie robimy wyrzuty.

W prawdzie szczerej się wielu nago stanąć boi.

Kiedy ktoś nas urazi, rana się nie goi,

Ale komuś z łatwością damy poncz zatruty.


STOP! - zatrzymać się warto na jedną minutę.

Spójrz jak zegar przecina wskazówką tętnicę.

Widzisz w lustrze blednącą, gasnącą źrenicę

Oraz usta twe krzykiem milczącym rozprute?


Jutro nas już nie będzie, albo nawet dzisiaj…

Może myśl ta obudzi wrażliwość w człowieku.

Nie masz jeszcze zapłaty na in blanco czeku.

Taki to już panuje od wieków obyczaj,


Że się kwotę nagrody lub długu dostaje

W podatkowym zeznaniu przez śmierć wypełnionym.

Warto zatem w pokorze być przez się ćwiczonym,

Bo każdy tyle bierze, ile sam rozdaje.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 9 listopada 2021

RADOŚĆ O PORANKU

Mgła mnie spowiła siecią siwej nici,

Szarością dymu kłębiąc się nad ziemią…

Czuję na sobie jej wilgotne wici.

Widzę opary, co w niebo się pienią,


I nic poza tym obłokiem platyny

Zapiętym szczelnie na latarń guziki.

Stoję więc w zwojach tej białej kurtyny,

Choć się nie muszę ukrywać przed nikim.


Słyszę w przestrzeni odgłos jakby deszczu,

Mimo, że niebo nie topi się wcale…

A krople dźwięczą niczym rymy w wierszu,

Trącają w drzewa wód srebrne korale,


Lecz gdy zachodzę pod parasol koron

Nie czuję sznura rozerwanych pereł…

Zatem skąd dźwięki dżdżu się w echu biorą

Takie przejrzyste, krystalicznie szczere?



Spoglądam w płótna splecionych gałęzi

Przesiane dziurą spadających liści

I wiatr dostrzegam, co w konarach siedzi

Pośród blaszanych, mokrych od mgły kiści,


Na których grywa płaczliwe melodie,

Trącając w liście niczym w kastaniety,

A wówczas, klaszcząc, liście brzmią podobnie

Do dżdżu, co leci w pajęcze serwety.


Idę więc dalej w bezdenne mgły tonie,

Oczom nie wierząc, a idąc za słuchem.

Wilgoć ust chłodem całuje me dłonie

I skóra spija z przestrzeni tę pluchę,


Co czuć rośliną szadzią otuloną

I butwiejącą w zardzewiałych kopach

I hojną garścią wzruszenia zroszoną,

I ściętą mrozem o srebrzystych włosach…


A w dali słyszę niewielką ptaszynę,

Która się w klatce gałązek ostała,

Wtulona w piórek puchową pierzynę,

Siedząc skulona, w głos się rozśpiewała.


Podążam dalej niepospiesznym krokiem.

Mgła się powoli od ziemi odkleja.

Świat się roztacza miast i wsi widokiem,

Co horyzontu rozpina mierzeja.


Widząc przede mną to dnia przebudzenie,

Wracam do domu nim wypłyną tłumy,

A za mną sunie świtu rozmarzenie

Na wzór pokornej i dostojnej dumy,


Co, jak na balu, w sukni z trenem schodzi,

Spływając z stopni krokami kaskady,

I wdzięcznym pięknem zapędy łagodzi,

I płynie gracją roztańczonej trawy,


Dzięki i czemu poranek przy kawie

Sprawia mi zawsze mnóstwo przyjemności.

Wówczas w refleksjach sumienia się bawię,

Czując w mym sercu przypływ szczęśliwości,



Która docenia traconą minutę

I każdą nową, co z zegara spada.

Me przemijanie nie jest tym zatrute,

Że w nim się radość przez kruchość rozpada.


Tyle jest wokół przecudnej natury,

Która mnie zawsze drobiazgiem zachwyca,

Że świat mój nie jest przenigdy ponury,

Bo właśnie ona radość mi przemyca,


Więc idę rankiem, nim ktoś się obudzi,

Na krótki spacer u jej boku właśnie.

Pomimo braku jeszcze śpiących ludzi -

Z naturą w parze na co dzień jest raźniej.


grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 8 listopada 2021

JESIENNE SŁOŃCE

Co za młodzieniec z dębów się wychyla

O złotych włosach w kapturze czerwieni?

Wstydliwość lekka czyni zeń motyla.

Chabrowym niebem oko mu się mieni.

 

Czy wypatruje kochanki z ukrycia,

Nie chcąc widocznym być dla wścibskich gości?

Szarym spojrzeniem błądzi nie od dzisiaj

Jakby swe serce stracił dla miłości.

 

Czy będzie płakać, że nagle posmutniał?

Tak mu goryczą źrenice wezbrały.

Twarz swą zasłonił falbanami płótna,

Które z mankietów żabotem wisiały.

 

W kołnierzu schował wyblakłe swe lica.

Płaszczem wyczesał trawy posiwiałe.

Idzie posępny i sobą zachwyca –

Swoim spojrzeniem, co zda się zuchwałe.

 

Ślady stóp jego srebrzą się brokatem,

Cień zaś za sobą ciągnie rdzawe liście,

Z których się zdaje zaparzać herbatę

Mieszaną w kubku ruchem zamaszyście.

 

Przysiadł na ławce i patrzy w dal siną,

I tęsknym wzrokiem za kimś ciągle wodzi.

Z oczu samotnych łzy mżawkami płyną,

Choć młodzieńcowi płakać się nie godzi,

 

A przecież miesiąc, dwa – zaledwie wczoraj

Był promienisty, szastający złotem.

Czemu nastała przygnębienia pora?

Czyżby utracił do życia ochotę?

 

Czyżby z powodu straconej miłości

Młodzieniec pobladł, zmizerniał strapiony?

Idzie i gubi resztki swej radości.

Nad ziemią liści klęczy pochylony

 

I palce wątłe zaciska w gałęziach

Jakby mu dusza w cierpieniach konała.

W nagich konarach przypomina więźnia,

Którego wolność kluczem odleciała

 

Ptaków, co niebo lamentem rozcięły

Szarfą z napisem w tonie pożegnania…

Tony żałobne, widać, go przejęły.

Nie radzi sobie z ciężarem rozstania,

 

Więc tak się snuje jakby niepotrzebny,

W drzewach zastygnie niczym rozmarzony,

Na trawach spocznie zmęczony i senny,

I błądzi ciągle czymś bardzo zmartwiony.

 

Drogi młodzieńcze, o jaśniutkich włosach,

Chabrowych oczach i promiennej twarzy,

Wytrzyj chusteczką żal cieknący z nosa.

Jeszcze się wiele dzięki tobie zdarzy,

 

Jeszcze zapłonie niebo złotą łuną,

Ziemia ci pocznie potomstwo dorodne

A wiatr do marszu szarpnie skoczną struną

I będziesz stawiał swe kroki swobodne

 

Wśród fal zieleni spienionych kwiatami,

Wśród pióropuszów szeleszczących liści.

Będziesz się topił złota kaskadami…

Niech ci się teraz coś dobrego przyśni.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 4 listopada 2021

ZADUSZKI

Pomiędzy wami czuję się bezpieczna.

Tęsknię za ciszą w długowiecznym tonie,

Która wśród was rozciąga się stateczna

I łuną zniczy pod błękitem płonie.

 

Słyszę jej kroki w liście wplątywane.

Słyszę jej słowa spadające z drzewa.

Skronie wiankami sosny ma związane.

Do Wszystkich Świętych i Litanię śpiewa

 

A w dłoniach trzyma gorejącą świecę,

Która płomieniem imię jej odsłania.

Niczym jaskółka po nagrobkach lecę,

Oczami łowiąc szept odczytywania

 

Nazwisk i twarzy wyblakłych na zdjęciach,

Daty narodzin oraz daty śmierci.

Na fotografiach widzę ślady szczęścia

Tych, co zasnęli już w świętej pamięci.

 

Idę aleją między pomnikami,

Co wyrastają lasem krzyży z ziemi,

Spotykam również się i z aniołami –

Na grobach siedzą wyryte z kamieni.

 

Czuję jak ktoś się mi ciągle przygląda,

Chociaż nikogo w ukryciu nie widzę.

Wiatr w chryzantemach liśćmi z drzew się pląta.

Wzruszam się szczerze i łez się nie wstydzę.

 

Czas zaś przystanął w bramie przed cmentarzem

Jakby w goryczy płakał żałujący,

Bo nic nie może uczynić z obrazem,

Który w modlitwie drży pokutujący.

 

W tym miejscu bowiem zegar się zatrzymał.

Dzban sekund, minut razi tylko pustką.

Ptak na gałęzi oddech chwilę wstrzymał,

Po czym zawodził lśniąc piór czarną chustką

 

Jak żałobnice lamentem niesione

W bezkresne echo łkające w obłędzie.

Życie klęczące, w mogiłę wtulone

Krzyczało w bólu: „I co teraz będzie!”

 

Stoję w zadumie, lecz w sercu bez lęku

Świadoma tego, że to moje miejsce,

Choć jeszcze trzymam ciepło w moim ręku,

Choć jeszcze w piersi goreje powietrze.

 

Kiedyś na krzyżu pod stopą Chrystusa

Przybita będzie blaszana tabliczka.

Widzę już teraz jak nią wiatr porusza,

Gładząc podmuchem litery nazwiska,

 

W którym zobaczę twarz w lustrze odbitą

O moich oczach i moim uśmiechu…

Wszak kiedyś spocznę pod kamienną płytą,

Świat zaś wciąż będzie wokół mnie w pośpiechu.

 

Was, co już dawno wypadliście z koła,

Którym codzienność tłucze się do przodu,

Wspomnienie moje po imieniu woła,

Modlitwą karmiąc dusze w sidłach głodu,

 

By odpoczynek wieczny was otulił,

By zakończyła w czyśćcu się pokuta.

Obyście wszyscy w ramionach Matuli

Przeszli przez bramę, co ze stali kuta,

 

Do Domu Ojca, z którego wyszliśmy

W chwili poczęcia życia doczesnego.

Przez próg cmentarza z tą intencją szliśmy –

My, szykowani do stanu wiecznego.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl