wtorek, 26 października 2021

KAŻDY PORANEK

Budzisz się rankiem niezadowolony

I ciągle w biegu jakbyś był zaszczuty,

I nieustannie o coś zalękniony.

W pośpiechu wkładasz podniszczone buty

 

I nie masz czasu, by napić się kawy

W głębokiej ciszy, w dziewiczym spokoju.

Czas się wydaje tobie niełaskawy.

Szarpiesz się z płaszczem co dzień w przedpokoju.

 

Później wybiegasz z kęsem jeszcze w ustach

By zdążyć w ramach swej punktualności.

Póki ulica bywa całkiem pusta

Wtapiasz się w szarość zwykłej codzienności.

 

Zmęczenie skronie rozsadza ci pulsem

I ołowiane ciążą ci powieki.

Ty… jednak pędzisz tresowanym kłusem

A los ci wręcza niezupełne czeki,

 

Więc jest ryzyko, że gnasz nadaremnie,

Że, co zrobiłeś, nic w życie nie wniosło,

Że bytowałeś nędznie i bezsennie,

I że cię wszystko dosłownie przerosło.

 

Trudno powiedzieć, czy zdołasz to pojąć…

Może i śmierć cię w wyścigu zaskoczy.

Zanim świat wokół zechcesz myślą objąć,

Zamkniesz na wieki udręczone oczy

 

I nagle wszystko zniknie bezpowrotnie

W twoim wymiarze jednostkowej chwili.

Uwierz, że gonisz za…, czyniąc okropnie,

I że twój instynkt przetrwania się myli.

 

Nie potrzebujesz bogactwa w monecie

Czy garniturów, aut z najwyższej półki.

Czas można przeżyć w dziurawej skarpecie,

Ale z miłością do udanej spółki.

 

Ja się nie spieszę – zdążę przecież umrzeć.

To czeka na nas jak nikt, choćby wierny.

Życie wciąż w pędzie wydaje się nudne.

Niekiedy trzeba posmakować przerwy,

 

Dlatego nie dbam o wzniosłe zaszczyty.

Bezcennym bywa zastygnięcie w ciszy.

Człowiek jest wówczas uwagą przeszyty

I wszystko widzi oraz wszystko słyszy,

 

Bo, żeby poczuć na swej skórze życie,

Trzeba zegarom stanąć na sznurówkach.

Wy jednak wokół ciągle się spieszycie,

Aż pępowinę przecina wskazówka

 

I umieracie z kuponem loterii

A z martwych źrenic płynie łza przegranej –

Ja zaś milcząca siedzę w kafeterii

I celebruję każdy swój poranek.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 25 października 2021

A, GDYBYM MIAŁA...

A, gdybym miała myśli swe pozbierać,

Powyłapywać je wiatrem niesione

I pod błękitem stadem rozproszone,

Musiałabym się przez trudy przedzierać,

Aby wypłynąć w ich fale spienione,

 

Lecz czy możliwym jest to przedsięwzięcie?

Nieba się przecież nie dotknie z gór szczytów,

Więc każdą płochą wpisuję zawzięcie

Piórem fantazji na kartki zeszytów.

 

Widzę me myśli rojem się kłębiące

Nad głową, z której bluszczem wyrastają

I kluczem skrzydeł w obłokach fruwają,

Budząc szelestów i szeptów tysiące

Jak koła młynów, co wodą śpiewają.

 

Nie jestem w stanie wyzbierać mych myśli,

Bo trudno w dłonie złapać wstążki światła.

Może mym myślom ma dusza się wyśni

A w nich twarz słowa szczera, choć wyblakła.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



ŻYCIE

Och, jakże jesteś kruche, drogie życie,

Jakoby kartka w dłoni spopielona,

Którą to w palcach czas rozciera skrycie

Która w opuszkach zdaje się mielona,

 

I jak ta kartka smugą pozostajesz

Na skórze śladem szarego nalotu.

Wiatr cię rozrzedza, a ty się poddajesz,

Nie czyniąc jego westchnieniom kłopotu,

 

Więc i biomasa twego spopielenia

Zostaje w końcu całkiem usunięta,

Nie mając nawet żadnego znaczenia,

Bo… któż na lata skład jej zapamięta?!...

 

Przemijasz, życie, przechodzisz bez wieści

Jakbyś to było niezauważone.

Twój bagaż w jednej kieszeni się mieści,

Dlatego bywasz błędnie wycenione,

 

Bo… któż nad tobą, życie, się pochyli,

Przyjrzy dokładnie bezcennym drobiazgom?!

Ten, co chce więcej, bezsprzecznie się myli –

Gwiazda na niebie nie równa jest gwiazdom,

 

Które się zdają diamentów skarbnicą,

A są skupiskiem wodoru i helu,

Co przy jądrowej fuzji pięknie świecą

Złotą monetą w bogatym portfelu,

 

Dlatego trzeba cię, życie, poznawać

W strukturze twojej głębokiej natury.

Twoją prostotą nie wolno się zrażać,

Choćby twój obraz zdawał się ponury.

 

Być może z bliska jesteś jak hel, wodór,

Które pochłania przestrzeń czarną dziurą,

Być może jesteś nijakie na pozór,

Razisz mizerną, zgarbioną posturą,

 

Lecz, gdy się tobie ktoś przyjrzy z dystansem,

Dostrzeże okiem  blask wiecznej nadziei,

Która się ciągnie jasnym, srebrnym pasem,

Miliardem iskier spiralą się mieni

 

I nad codzienną przyziemnością bycia

Drogą się Mleczną rozlewa wokoło,

Karmiąc i ciało, i duszę do syta,

Gdy los z człowiekiem czyni niewesoło.

 

Trzeba cię zatem, życie, przyjąć czule

Jak strudzonego wędrowca w gościnę –

Z tą świadomością w ramionach cię tulę,

Bo przecież z tobą, życie me, przeminę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 20 października 2021

MYŚLI I SŁOWA

Zakwitła głowa wiankiem różnych myśli,

Które strzeliły pąkami zadumy

I jak brzemienne kwiatów drzewa wiśni

Szumią jakoby rozszeptane tłumy,

 

A z nich się słowa do lotu zrywają

I na skrzydełkach płochego wydechu

W przestrzeni kształtem motyli fruwają,

Milknąc i ginąc bez wieści w pośpiechu,

 

Rzucane cieniem wartości człowieka,

Który rozrzedza wschodząca nadzieja

Na lepsze jutro, co u progu czeka,

Gdzie horyzontu ciągnie się mierzeja.

 

Unoszę oczy i widzę nad głową

Koronę myśli krążących po niebie.

Na ustach stygnie jeszcze nieme słowo,

W którego dźwięku widzę tylko siebie,

 

Więc kiedy spłoszę głoski z warg oddechem,

Wzniosę się ponad przyziemne struktury,

Poczuję na wskroś wolności uciechę,

Ciałem jak igłą zszyję w całość chmury

 

I się zanurzę w gwiazd iskrzące tonie,

Jakoby w deszczu kroplach dryfujących,

Wyciągnę z prośbą jeszcze wyżej dłonie,

Czując natchnienia powiew wzruszający…

 

A kiedy znowu na ziemię powrócę

Do codzienności pastelowo szarej,

Myśli w zapisie pod nosem zanucę,

W mym sercu czując wdzięczność za słów parę,

 

Które na kartkę przelałam bezwiednie

I w których widzę odcień mojej duszy,

Co się wykrada w zdania potajemnie,

Gdy ciało z czasem powoli się kruszy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 13 października 2021

WYCISZENIE

Nade mną niebo w posępnym nastroju

A w deszczu liści chodzę bez pośpiechu.

Róże straszące cierniami w powoju

Zdają się płakać krwią ludzkiego grzechu,

 

A w ich koronie włos iskrzy siwizną

Babiego lata strzępkiem rozczesany.

Pęd róży zda się naznaczony blizną,

Bo tu i ówdzie rośnie popękany.

 

Na rozłożystych jego przedramionach

Siedzi ptaszyna wielkości orzecha…

Patrzę w tą różę, co jak Jezus kona

Oraz na spokój snem uśpiony czeka,

 

I mimowolnie wpadam w zadumanie

Nad tym, co w życiu jest naprawdę ważne,

I mnie ogarnia mocne przekonanie,

Że gromadzenie dóbr, pośpiech są straszne,

 

Bowiem w tym pędzie człowiek się zatraca,

Nie zauważa wokoło niczego

Jakby zaszczuty: „Praca! Praca! Praca!”

I wciąż zachłanny na coś bogatszego,

 

I zniewolony społecznym przymusem

Do wdrapywania się wyżej, i wyżej,

Powtarzający w bezsilności: „Muszę…”,

I nieświadomy, że można prawdziwiej

 

Przeżyć dzień, drugi w zupełnej prostocie,

Zwalniając tempa na krótką refleksję,

Przejść tunelami, co szeleszczą w złocie,

W ciszy, co która usuwa w nas presję…

 

Warto jest w biegu zatrzymać swe stopy,

Zdjąć z nich obuwie utrudzonych kroków,

Poczuć na skórze chłód porannej rosy

We mgle idącej wiernie przy nas z boku.

 

Warto pozwolić, by wiatr nas opływał

Jak turkusowe fale oceanu,

By poczuć lekkość jakby nas podrywał

Łupiną płatków kruchych tulipanów

 

Albo dmuchawcem, który się rozprasza

I leci w przestrzeń jak piórko niesiony…

Dusza aż krzyczy, krzykiem się doprasza,

By czas nie został głupio roztrwoniony.

 

Często więc w tyle zostawiam świat w pędzie,

Wraz z nim porzucam też cywilizację.

Nie dbam zupełnie, co z tym fantem będzie…

Siadam na ławce i chłonę wariacje

 

Szelestów, szumów, plusków, świstów, gwizdów,

Trzepotów skrzydeł i trzasków gałęzi…

Siedzę tonąca w słońca lamp i błysków,

Nie dbając o to, co kto o mnie twierdzi,

 

Bowiem bezcenny jest stan wyciszenia,

Którego nikt, nic w życiu nie zastąpi.

Zapadam wówczas w wymiary milczenia,

Co przyjemności zmysłom mym nie skąpi,

 

Spoglądam w nieba przezroczyste oczy,

Dostrzegam siebie bezwstydnie prawdziwą –

Doświadczam wtedy niezwykłej rozkoszy,

Czując się szczerze, naiwnie szczęśliwą.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 12 października 2021

PRZEŻYĆ

Kiedy przyjdzie nam się rozstać

I kto pierwszy z nas odejdzie?

Kogo dotknie serca rozpacz,

Gdy samotność obok będzie?

 

Kto zatęskni jako pierwszy,

Krzyż na plecach wspomnień niosąc?

Kto okaże się silniejszy?

Kto zastygnie pod traw rosą?

 

Komu przyjdzie w pojedynkę

Kawę wypić wczesnym rankiem,

Albo usiąść pod kominkiem

Z myśli swoich smutnym wiankiem?

 

Kto zasiądzie do obiadu

Przy talerzu pustym obok

We łzach gorzkich wodospadów…

I kto pójdzie sam już drogą?

 

Kto z nas będzie grób odwiedzał,

Opowiadał nad nim szeptem,

Co dziś zrobił, co zaniedbał

I że coraz słabsze serce?

 

Kto zostanie w naszym domu

Tym jedynym jak na straży?

Kto zapłacze po kryjomu,

Że się odejść tylko marzy?

 

Kto choinkę będzie stroić,

Wyciągając z pudeł bombki?

Komu rozpacz dusze złoi,

Bośmy byli jak gołąbki?

 

Kto opłatek zje samotnie,

Nie podzieli się święconką?

Kto w tęsknocie dżdżu przemoknie,

Chociaż będzie świecić słonko?...

 

Dziś jesteśmy jeszcze razem

Po tych wspólnych, licznych wiosnach,

Z dosyć ciężkim to bagażem

Doli, która nas przerosła.

 

I choć młodość przeminęła,

Nasze ciała opuściła –

Tym się wcale nie przejęłam,

Tym się też nie zasmuciłam.

 

Patrzę na te wspólne lata,

Na te trudy i radości,

Los, co podłe figle płata,

I wytrwałość w nas miłości,

 

I tak duma mnie rozpiera,

Wdzięczność wielka mnie uskrzydla,

Chandra również nie doskwiera,

Choćby chciała złapać w sidła.

 

Obejmuję twoją rękę

Pomarszczoną swoją dłonią.

W piersi bije wdzięczne serce,

Że dziś jeszcze mam cię obok.

 

Tym momentem się napawam.

Jutro może go już nie być.

Przy modlitwie wciąż powtarzam,

Że chcę starość z tobą przeżyć.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 8 października 2021

SZCZĘŚCIE

Mówi pan, że pan przeszedł świat szlakiem równika,

Południkami zmierzył kulę całej Ziemi,

Że niedosyt pana ciało na wskroś przenika,

Więc się zmaga pan, droczy z planami nowymi.

 

To cudownie, że pasje pan realizuje,

Bowiem życie piękniejsze, gdy miłość się spełnia…

Ach, to nie z tego tytułu pan podróżuje?!

To jakaż bezdomności jest pana intencja?...

 

Mówi pan, że inni też tu i tam się włóczą,

Że taka teraz moda na wyścig atrakcji,

Że w wirtualnym świecie nowinkami huczą

Afisze: „komu lepiej” jak w transie wariacji,

 

Że musi pan być w przodzie, nie może odstawać,

Bo chodzi o społeczny status, przywileje…

Przepraszam… Mam nadzieję, nie będzie przeszkadzać,

Że się tak przy rozmowie bezwiednie wciąż śmieję.

 

Musi przyznać pan przecież, iż to trochę dziwne,

By brać udział w tym, co mnie męczy oraz trapi.

Musi pan wreszcie znaleźć do życia przyczynę,

Co codzienność realną czymś panu wzbogaci.

 

Proszę pana!, pieniądze, auta, pantalony,

Sygnety na paluszkach, łańcuchy na szyi,

Zegarek na nadgarstku ciężki, bo złocony –

To wszystko jest nieważne. Pan strasznie się myli.

 

W godzinie pana śmierci, o czym pan pomyśli

I komu dłoń uściśnie, aby się pożegnać?!

Pan żyje cudzym życiem, a kiedy się ziści

Pan sam w sobie, to który może wszystko przegrać.

 

Ja Majorkę, Bahamy mam w zasięgu ręki,

Kanaryjskie Wysepki, Alpy, Himalaje

I sosny syberyjskie, i palmy, i świerki –

Wszystko to oraz więcej od serca dostaję.

 

Nie ma takiej potrzeby, by hasać po świecie,

Jeśli się tak naprawdę nie jest podróżnikiem.

Owszem, różnie na co dzień w mym życiu się plecie.

Jestem jednak z natury duszy romantykiem

 

I dlatego bogactwa szukam w otoczeniu,

W szumach liści i świście gałęzi na wietrze.

I wszędzie, gdzie jestem, zastygam w rozmarzeniu,

I czuję jak kołacze uskrzydlone serce.

 

Widzę słońce w kolorach milionów miliony,

Które kropelka rosy potrafi uchwycić.

Kocham deszcz, co z chmur leci hojnie rozproszony.

Wszystkim, dosłownie wszystkim, umiem się zachwycić.

 

Wtapiam się we scenerie każdej pory roku

Jakbym wtajemniczenia zmysłem doświadczała.

Pan wybaczy, aż łza mi zaiskrzyła w oku,

Że będę tak bogatą… bym nawet nie śniła.

 

Drogi panie, a cóż to za bzdury pan plecie?!

Nie można szczęścia szukać w pośpiechu i w biegu.

Nie trzeba za nim gonić po calutkim świecie.

Niekiedy jest potrzeba wybić się z szeregu,

 

Bo szczęście, drogi panie, to nic jak zdolności,

Które w sobie należy odkryć, pielęgnować –

To dar okazywania, dawania miłości.

Trzeba tylko go w sobie zechcieć rozszyfrować.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl