piątek, 24 września 2021

MOJA WOLA

Zapłaczesz po mnie brzozo w białej sukni

I w kapeluszu z zielonego liścia?

Zagrasz mi wietrze jesiennie na lutni,

Siedząc schowany w winogronu kiściach?

 

Zapłaczesz za mną wierzbo szlochająca

I rosochata, co gałęzie wznosisz

Jakby modlitwą w lamencie cierpiąca,

Czy przebaczenie u Stwórcy wyprosisz?

 

Czy kwiatem skropisz mnie lipo kwitnąca

Jakby kropidłem łzą święconej wody?

Czy zadrżysz żalem osiko srebrząca,

Rzucając cienie na grób dla ochłody?

 

Czy przy mnie staniesz dębie jak na straży,

Tarczą konarów osłaniając ciało,

Rzucisz żołędziem, gdy los się odważy,

Ażeby po mnie nic tu nie zostało?

 

A ty kasztanie czy pod parasolem

Pozwolisz zmysłom czerpać ukojenie,

Aby uczucia, co są niewesołe,

Mogły snem wiecznym ostudzić zmęczenie?

 

Niech mnie otula pierzyna krokusów.

Konwalia perłą niechaj się pochyla.

Mech niech przykrywa kocem jakby z pluszu…

Na nim niech spocznie żałobnik w motylach.

 

Niech świt przychodzi i wieczór odwiedza,

Co mi mogiłę rosą opromienią..

Niech mgła nade mną w ciszy się rozrzedza

W koronie złota podobnej promieniom.

 

Niechaj kukułka różańce odmawia.

Kosy niech psalmy na głos wyśpiewują

I nabożeństwa niech echo odprawia.

Niech świerki, sosny tym modłom wtórują.

 

A ty, człowieku, postaw mi krzyż tylko,

Aby świat wiedział, że Bóg jest mym Ojcem,

Że moje życie chociaż było chwilką

W Chrystusie Panu nie zagaśnie końcem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



ZABILI!...

Wy, którzy za nic macie ludzkie serce

I których dusze egoizm pożera,

W kieszeniach obcych trzymacie swe ręce

I których oko nieszczerze spoziera,

 

Którym wygoda staje się wartością,

Korzyści króla tym, co się należy,

Którzy niewiele macie coś z miłością

I którym tylko na sobie zależy,

 

I których usta plują zakłamaniem,

Pamięć wybiórcza ma gdzieś sprawiedliwość,

Którym nienawiść myli się z kochaniem

I wypaczeniem zdaje się uczciwość,

 

Którym modlitwy nie przynoszą trudu

Ani leżenie w kościele pod krzyżem,

Choć wnętrza wasze pełne gniją brudu,

Sumienie nawet nie zapłonie wstydem,

 

Ją zabiliście! – tę, co we mnie była,

Zapominała nierzadko o sobie,

Wierzyła, że się po to urodziła,

By szczęście innym dawać w każdej dobie…

 

Tę, co tęskniła i się poświęcała,

Zapominając o swych przywilejach,

Co sama siebie wszem wobec rozdała,

Idąc z oddaniem po ludzkich kolejach…

 

Tę, która była przy każdym człowieku,

Wyssana niemal ze wszelkiej wartości,

A która teraz w swym dojrzałym wieku

Szuka jak żebrak zgubionej godności.

 

Teraz wam drzazgą w oku jej świadomość,

Że ma przed sobą wiele do odkrycia.

Teraz was drażni jej zachłanna skłonność,

Która pobudza apetyt do życia.

 

Wy, co służyła wam wiernie przez lata,

Jej zazdrościcie, że wreszcie spostrzegła,

Iż nie jest niemą częścią tego świata

I że z podziemi na zewnątrz wybiegła?!

 

Złość się w was burzy, że gdy się ujrzała

Dostrzegła w sobie człowieka w potrzebie,

Którego więcej niźli zaniedbała

I, którym będąc, nic wszak o nim nie wie.

 

Oj, nie podoba się wam jej osoba,

Bo niezależną stała się kobietą,

Która uległą była jako młoda,

A dzisiaj całą sobą krzyczy: „Veto!”…

 

Tak późno w sobie tę siebie odkryłam

I przez to chyba mam czasu niewiele,

Abym poznała jak dużo straciłam,

Będąc wciąż młodą we więdnącym ciele.

 

Odkładam na bok fałszywe przyjaźnie,

Porzucam ludzi, co mnie nie szanują.

Idę przez życie zachłannie, odważnie

Z miłością do tych, co mi kibicują

 

I wdzięczna jestem, że z mrówczego tłumu

Zostali przy mnie ci, co szczerość cenią.

Dziś słucham serca, lecz również rozumu

I nie chcę ludzi, co niepokój sieją.

 

Już pogrzebałam tę, którą zabili…

Już zakończyłam czas ciężkiej żałoby.

Chociaż ma młodość zachodem się chyli,

Czuję nareszcie piękny smak osłody,

 

Więc proszę Ciebie Panie mój i Boże,

Abyś pozwolił pomnożyć talenty.

Tylko Twa łaska poczuć mi pomoże,

Że czas mój życia nie zastygł przeklęty.

 

Pozwól mi doznać rozkoszy spełnienia,

Bym, zasypiając, się nie przejmowała,

Że otrzymane wszelkie uzdolnienia

Jak jeden talent w ziemi zakopałam,

 

A tym, co kiedyś mną tylko gardzili,

Wlej w serca kroplę mojego cierpienia,

By się szacunku do ludzi uczyli

Bez względu na ich status pochodzenia.

grafika pochodzi ze strony: tapoeciarnia.pl



czwartek, 23 września 2021

CO DZIŚ...

Niewiele nam czasu pozostało.

Ile dokładnie? – Nikt tego nie wie.

Cokolwiek by się wokół nas działo,

Nie zostawiajmy marzeń w potrzebie.

 

Nie wolno życia nam sprzeniewierzyć,

Stracić szacunku do siebie samych.

Nie chodzi o to by tylko przeżyć,

Leczy by rozwijać się talentami,

 

Aby wzbogacać nie tylko siebie,

Aby upiększać szarą codzienność.

Zegar przesuwa słońce na niebie

I bezpowrotnie skraca doczesność.

 

Cóż pozostało nam w bezradności

Wobec uporu jego wskazówek?

Jakiż sens drzemie w tej zawziętości?...

Słychać w zegarze zgrzyt temperówek,

 

Które z człowieka zdzierają młodość,

Ostrzą charakter na wyraźniejszy…

Czy jest w tym serce, czy zwykła podłość?

Czy z wiekiem człowiek bywa mądrzejszy?

 

Czekamy w zwykłym, ludzkim uporze

Na starość, która nam się należy.

Od przekonania chrońże nas Boże,

Że śmierć u progu starości leży!

 

Życie w tym stanie bywa ułudą,

Zwykłym oszustwem siebie samego.

Kto siebie karmi tak przykrą bzdurą

Może doświadczyć żalu strasznego,

 

Kiedy śmierć zetnie kwiat w pąku jeszcze

Nim płatki rosą skropione będą,

Nim z nieba spadną na kielich deszcze,

Nim się wykradnie świeżutkim pędom.

 

Świadomość zatem trzeba obudzić,

Wiedzieć, że życie ulotnym bywa.

Nie warto przecież dzień w dzień się łudzić,

Że nas dosięgnie starość sędziwa.

 

Każdą godzinę trzeba traktować

Jak ten ostatni miedziak w portfelu,

By nie przegapić i nie zmarnować

Tego, co gaśnie w sercach tak wielu,

 

By żyć zachłannie i bez wytchnienia

Jakby się miało odejść za chwilę,

Lecz zawsze według zasad sumienia,

Nie zostawiając swych marzeń w tyle,

 

By, opuszczając senne powieki

Jak po spektaklu ciężką kurtynę,

Odejść szczęśliwym na wieków wieki,

Na twarzy mając beztroską minę,

 

By, spoglądając z góry na ludzi,

Westchnąć, że znany jest smak spełnienia,

Współczuć, że biedny, który się łudzi,

Odracza, co dziś jest do zrobienia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 20 września 2021

CZY UMIESZ KOCHAĆ...

Czy umiesz kochać, czy się przyzwyczajasz,

Żyjąc złudzeniem, że to miłość właśnie?

Czy się dla kogoś, czy dla siebie starasz?

Myślisz o sobie czy o kimś nim zaśniesz?

 

Czy umiesz tęsknić za kimś i dla niego,

Czy raczej tylko dla własnej korzyści?

Czy dbasz o szczęście kogoś ci bliskiego,

Czy chcesz wygody, co w nim ci się ziści?

 

Czy twoje usta chociaż raz wyznały

Pod spontanicznym, szczerym uczuć wpływem

I słowo „kocham” choć raz powiedziały,

A jeśli nawet… to czy choć prawdziwie?

 

Czy, stojąc w progu, wypatrujesz tego,

Co swoim brakiem pustkę w tobie czyni,

Czy może raczej pomimo wszystkiego

Brak ten do tęsknot twych się nie przyczyni

 

I nie zakłóci ci twej codzienności,

Wszystko zostawi jakby niezmienione?...

Gdy tak, to nie ma w twym sercu miłości,

Tylko relacje dobrze wyszkolone.

 

Miłość jest wtedy, gdy myśl niepokoi

W trosce o tego drugiego człowieka,

Kiedy twe serce ciągle w oknie stoi

I na powroty kochanego czeka,

 

Kiedy twe oczy widzą cień osoby,

Która tu była, której teraz nie ma,

Pamięć odtwarzać będzie dźwięk rozmowy

Jak powtarzany z czułością poemat,

 

Kiedy nie będziesz zasypiać swobodnie

Bez telefonu, aby głos usłyszeć,

Co bez którego czujesz się samotnie,

Cierpisz, wsłuchując się w bezduszną ciszę.

 

Jeśli natomiast czyjaś nieobecność

W niczym nie wadzi, w niczym nie przeszkadza,

A czas nie płynie jak bolesna wieczność

I cię z wygody ducha nie okrada,

 

To nie jest miłość, a przyzwyczajenie,

Którego stratę łatwo jest oswoić.

W miłości strata przynosi cierpienie,

W przyzwyczajeniu można ją ukoić.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



sobota, 18 września 2021

ILEŻ KOSZTUJE...

Ileż kosztują myśli roztrwonione,

Przez usta nigdy niewypowiedziane,

We świadomości na dnie ułożone

I w samotności z chęcią kartkowane?

 

Ileż kosztuje czas w wielkiej zadumie,

Która wskazówki wstrzymuje w bezruchu,

Która nad ziemią krokiem puchu sunie

Poza przestrzenią wrażliwości słuchu?

 

Ileż kosztują refleksji owoce

Niesione w koszach doświadczeń codziennych,

W rozkojarzeniu czuwające noce

O charakterze pomysłów bezsennych?

 

Ileż kosztuje zdolność postrzegania

I wiedza tego, że wszystko przemija,

Jak również zdolność analizowania

Która złudzenie jak balon przebija?

 

Ileż się mnoży, dodaje w człowieku?

Ileż ujmuje, dzieli i rozpada?

Rachunek różny i wolny od wieku.

Wszystko zależy co nam się przydarza.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 13 września 2021

POD DRZEWEM

Jak nie rozmawiać z drzewem , które mnie zaczepia

I szelestem listowia o czymś zagaduje?!

Zda się, że we mnie wlepia błagalnie swe ślepia,

Szumem rozmowę ze mną nawiązać próbuje.

 

Staję zatem pod drzewem w głębokim milczeniu.

Zamykam oczy, chłonę liści rozproszenie.

Ono mi opowiada o swoim zmartwieniu.

Przenika duszę moją jego rozmodlenie.

 

Czuję więc, że szum przesiewa moją osobę,

Kołysząc ją w siteczku splecionych gałęzi.

Wiatr wsiąka w mą duszę porannym, świeżym chłodem,

Rozszczepia jak dmuchawce, pod którymi pędzi

 

Na niebo ozdobione tiulami obłoków,

Nad czubki roztańczone parków oraz lasów –

Tak tańczę w rytm szalonych, spontanicznych kroków,

Bawiąc się tą beztroską wypłoszonych czasów,

 

Co jak ptaki w koronach drzew się pochowały,

Odsłaniając historie coraz słabszym śpiewem.

Któremu liście skromnie akompaniowały

Trącane łzą wzruszenia jesiennym powiewem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 7 września 2021

STAROŚCI MOJA...

Starości moja, czy się ciebie boję?!

Czekam przy stole suto zastawionym.

Dzień w dzień wazony kwiatem świeżym stroję,

Usta zwilżając liściem zaparzonym,

 

I się rozglądam, ciebie wypatruję

Z nadzieją, że się zjawisz wypoczęta.

Pościel wciąż wietrzę, dla ciebie szykuję.

Suszę kiełbasy przyprawione pęta

 

Aż się w mej kuchni zioła bukietami

Pod sufit lekkim zapachem unoszą…

A na fajerkach tarnina z grzybami,

Czosnku warkocze o uznanie proszą.

 

Słoje ogórków, papryk i owoców

W kołnierzach białych na półkach układam.

Trzymam orzechy w wiklinowym koszu

I niecierpliwość swoim wzrokiem zdradzam,

 

Za tobą patrząc, ciebie wypatrując

Jakoby gościa, co się w progi spóźnia,

I, zalewajkę na skwarkach gotując,

Mam przekonanie, że czas nie odróżnia

 

Etapów życia, w które człowiek wchodzi

Jakoby ciągiem wszystko się zlewało.

Czy lekceważyć się wskazówką godzi

To, co minęło, się nie powtarzało?

 

Starości moja zachodź w moje kąty

Bez skrępowania oraz rozżalenia.

Tak przemijania nakazują prądy.

Wola niewiele ma do powiedzenia.

 

Przejmować zatem się że nie zamierzam

Tym, na co wpływu wcale nie posiadam.

W tobie starości wspaniale dojrzewam.

W tobie z mądrością nieustannie gadam.

 

Zasiądź starości moja na werandzie

Pośród powojów i zachodów słońca.

Bądź mi leczniczo podobna dziewannie.

Niech zdrowie moje sprzyja mi do końca.

 

Starości moja, czy się ciebie boję?

Więcej dostrzega w twojej obecności.

Mam, dzięki tobie, świadome nastroje

I czerpię z życie szczerość przyjemności.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl