piątek, 16 lipca 2021

DOMY

Domy jeszcze uśpione i pełne ufności,

Że nic złego nie wtargnie i nic nie zagości,

Co by mogło ich spokój porwać oraz zniszczyć,

Zostawiając po sobie strach i obraz zgliszczy.

 

Czy domownik, co w łóżku otulony drzemie,

Co go błogo wypełnia sen oraz milczenie,

Czuje wdzięczność za wszystko, co teraz posiada,

Czy to szczęście nad wszelkie błyskotki przekłada,

 

Czy jest świadom jak wiele mógłby z domem stracić,

Czy też liczy zachłannie, co też się opłaci?!...

Czy czuć wdzięczność jest w oknach, co światłem spłoszone

Patrzą w przestrzeń radosne, a może zlęknione?

 

Cisza wokół się ścieli, pod domem kot siedzi.

Noc z błękitów na dachy rozrzedzana leci.

Wiatr na strunach drzew niczym na harfie przygrywa

A w nim tańczą hortensja, piwonia, pokrzywa.

 

Kos z komina wychwala przebudzenie słońca,

Choć ciemności latarnie nie szkicują końca.

Jeż przez drogę przechodzi rozpędzonym krokiem

A nań sowa się patrzy podejrzliwym okiem –

 

I w tym wszystkim mieszkania spokojnego ducha,

Ciepłe, suche, bezpieczne… czy to mróz, czy plucha…

I w tym wszystkim są mury okryte dachówką,

A w nich ludzie w poduszkę przytuleni główką

 

Pod kołdrami snem ścięci leżą odprężeni,

Przed kaprysem pogody wygodnie schronieni,

Zasłonięci przed wstydem ciała, co w potrzebie,

Mimo wszystko bogaci, choć może o chlebie.

 

Czy, gdy kawą się budzą jak porankiem wstają,

Tę świadomość spokoju wdzięcznie odczuwają?

Czy pomyślą, że teraz batem deszczu, chłodu

Bity jest na ulicy, kto przymiera z głodu,

 

Kto w butelkę upycha upojone członki,

Patrząc w sercu z tęsknotą na te ciche domki,

Kto pod krzewem na ławce, na kartonie może

Wzdycha w niebo zmęczony: „Zabierzże mnie Boże”?...

 

Idę ciemną ulicą, jeszcze niezbudzoną,

Myśląc o tym jak jestem tym uszczęśliwioną,

Że gdy wrócę do domu, to kawę zaparzę,

Że nad wersem w refleksji szczerej się rozmarzę

 

Z psem, co po tym spacerze przy nogach się zwinie

I we śnie swym oddechem spokojnie odpłynie,

I z zegarem, co myśli przedrzeźnia ze ściany

Na biegunach wskazówek czasem kołysany,

 

Że nie będę musiała przed deszczem uciekać

I pod gołą gałęzią w strumieniach przeczekać,

Że, gdy zechcę, na łóżko suche się położę

Lub na stole wspomnienia zdjęciami rozłożę,

 

A w tym wszystkim pochylę się do półukłonu

Nad wszystkimi, co teraz wszak nie mają domu.

Wiele zrobić nie mogę i nie jestem w stanie…

Wdzięczna jestem za dom mój, chleb oraz ubranie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 14 lipca 2021

WE FRANCYJI

z koroną-wirusem

W państwie, w którym wolność, równość i braterstwo

Albo kwitnie mądrość lub umiera męstwo… ?!...

Rząd wprowadził przymus, by zaszczepić wszystkich,

Naciskając groźbą zakazów przyciski,

A tym samym przestrzeń ludziom odbierając

I prawa wyboru lud swój pozbawiając,

A tym samym z haseł „wolność” usuwając,

Szantażem braterstwa do wora wpychając

Wszystkich ciętych metrem tej samej równości

Bez względu na wolę czy stan zdrowotności.

Zatem kto paszportu mieć szczepień nie będzie,

Siądzie odrzucony we skazańców rzędzie.

Taki wyjść z mieszkania praktycznie nie może –

To, że jest człowiekiem, też mu nie pomoże.

Wegetować będzie jako zwierzę w klatce

I wieść życie, które w zakazach niełatwe.

Nieszczepionym gasną wszelkie przywileje.

Diabeł dłoń zaciera i chytrze się śmieje,

Bo lęk przed covidem pokonał empatię,

A jedynie wzmocnił w bezdusznych apatię.

Zbiera żniwo zatem kryzys moralności

I niewola kroczy pod maską wolności,

Więc w trosce o braci, którzy są równością,

Wprowadza się pod pudrem ze stanowczością

Model dyktatury w białej rękawicy,

Która lud w pokornym posłuszeństwie ćwiczy,

Szczując strachem i niszcząc prawa człowieka,

Co swą wolną wolą bezradnie ucieka

Od globalnego podporządkowywania

Duszy, co omdlewa, na nogach się słania,

Temu, co przedziwnie pełne jest sprzeczności,

Pozbawione w prawdzie wszelkiej staranności,

A przypominające totalitaryzm

I rosnące z covid jak autorytaryzm.

Gdzież szacunek, wrażliwość i tolerancja?!

Siłą jest jedynie tyrani ekspansja.

Dziś w pandemii na to wszyscy się godzimy.

Czy nie będzie późno, gdy się przebudzimy?

Covid kiedyś minie, monarchia zostanie.

Co się wówczas z nami tak naprawdę stanie?!...

Czy zwrócą nam wolność, równe przywileje

I czy na „braterstwo!” ktoś się nie zaśmieje?!...

Czy rząd dziś pandemii nie wykorzystuje

I lud do niewoli tym przygotowuje?!...

Czy jest w tym działaniu troska szczerozłota,

Czy tylko do władzy krwiożercza ochota?!...

Co z prawami człowieka i co z godnością,

Z prawem do służby zdrowia, z przyzwoitością,

Z humanitaryzmem oraz z tolerancją

I z uargumentowaną mądrze racją?!...

Gdy covidem kodeks łamią politycy,

Czym on będzie, skoro się dzisiaj nie liczy?!...

Jak „wolność” kiedyś ludzie będą rozumieć?!...

Czy czuć, prócz instynktów, będą jeszcze umieć?!...

Francji śladem pójdą również inne kraje

I wprowadzą nowe, twarde obyczaje,

Które jednoznacznie definicję stworzą

I sedno godności tak oto wyłożą:

Człowieczeństwa znakiem – paszport sanitarny,

Bez którego człowiek poniżej jest sarny.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



DOKĄD?!...

Dokąd na kole przebiegłego czasu

Dola pcha wózek ze światem na dechach?

W przestrzeni słychać jęki, zgrzyt hałasu.

Przed kim to wszystko lub przed czym ucieka?

 

Dokąd się wije ścieżka niezmierzona

Bezpańską stopą nawet niedotknięta?

Dokąd prowadzi nas nieodgadniona

I zielem dzikim całkiem porośnięta?

 

Dokąd trwać będzie obłęd, zakłamanie,

Które prowadzą do złudnego szczęścia?

Dokąd nas wiedzie to złu pobłażanie,

Ten brak odwagi oraz zanik męstwa?

 

Dokąd się dadzą ludzie tak prowadzić

Jakby nikt więcej oprócz nich nie istniał?

Dokąd tak będą Prawdą – Bogiem gardzić?

Dokąd się człowiek tak będzie wywyższał?

 

Dokąd nas zwodzi ta nasza zachłanność,

Która i serce, rozum konsumuje?

Dokąd podąża ta ludzka staranność,

Co wszystko wokół bezpowrotnie psuje?

 

Dokąd rozciąga się nasza bezczelność

I jak wysoko sięgać może pycha?

Dokąd nas ściąga ludzka obojętność,

Patrząc jak wszystko w niemocy swej zdycha?

 

Dokąd uprawiać będzie prostytucję

Człowiek, co pragnie w życiu być bogaty?

Dokąd rząd łamać będzie konstytucję,

Moralność wszelką spisując na straty?

 

Dokąd będziemy wrogim patrzeć wzrokiem

Na tych, to w których oczach się widzimy?

Dokąd będziemy tresowanym krokiem

Iść, gdzie nam każą, chociaż się boimy?

 

Dokąd nam będą życiem dyrygować

Ci, co nas tylko wykorzystać pragną?

Dokąd ta podłość będzie dominować?

Dokąd ramiona bezduszne nas garną?

 

Dokąd sęp będzie wydłubywał serce

I mózg człowieka, co leży jak kłoda?

Dokąd w kieszeniach będą wrastać ręce

I dokąd będzie niepotrzebna głowa?

 

Dokąd uciekła godność człowieczeństwa

A z nią empatia, co nas czyni sapiens?...

Widzę jedynie ruiny męczeństwa

I śmierć, co dusze obumarłe łapie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 12 lipca 2021

MUSIMY?!...

Przytul mnie ziemio!... Schowaj pod swym płaszczem.

To, co się dzieje wokół bywa straszne.

Niech mnie pochłonie trawa na twej skroni,

By mnie nie tknęło, co krwiożerczo goni.

Niech rosa stopi i piach wsiąknie całą,

By w końcu serce mnie tak nie bolało

Z powodu wszelkiej życia okrutności,

Która w relacjach międzyludzkich gości.

Niech odparuję, na niebie zawisnę

I jako obłok płodny łez zabłysnę,

By deszczem wtopić się w ciebie na nowo

I stać się ciałem jak szeptane słowo,

Którego zapach świeżością świat skropi

Ani na kwaśny, ni gorzki, ni słodki,

Lecz rześki, nowy jak tabula rasa,

Która się tworzy i nic nie powtarza,

Która nadzieją rozkwita na lepsze

I którą pachnie przejrzyste powietrze.

 

Czy się po przejściach czegoś nauczymy?...

Czy trwać będziemy, bo trwać w tym „musimy”?

 

Przytul mnie ziemio!... Schowaj pod swym płaszczem.

Bez twej pomocy spokojnie nie zasnę.

Patrzę bezradna w samotności oczy,

Która chodnikiem w zuchwałości kroczy,

Z domów wyciąga bezpańskie potomstwo.

Jej towarzyszy uczuć wszelkie skąpstwo,

Ducha oziębłość, umysłu zdziczenie

I bezowocne w doznaniach myślenie.

Czas obarczony tylko używkami

Spływa z zegarów statystyk trupami.

Brat brata depcze, siostra siostrę gniecie,

Matka w swym łonie dusi własne dziecię,

Ojciec mężczyzną się już nie wydaje

I od rodziny swą głową odstaje.

W owej ciemności niekiedy zaświeci

Ktoś, kto też widzi te okropne rzeczy,

U boku kogo mamże pocieszenie

I siłę, aby dźwigać swe istnienie.

 

Kiedy się wreszcie wszyscy przebudzimy?!...

Przecież w amoku trwać tak nie „musimy”.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



PÓŁ ŻARTEM I SERIO

z koroną-wirusem

Politycy już wiedzą, wie i służba zdrowia,

Więc zwołują lud cały w stanie pogotowia,

Bowiem covid rozesłał telegram o treści,

W którym takie to oto słowa niosą wieści:

„Piętnastego przybędę dnia miesiąca sierpnia,

Więc nastąpi dekady mej powrotna pełnia.

Chciałbym jednak uprzedzić – zmieniłem wyznanie,

Będąc w Indiach, dlatego ze względu też na nie

Nie covid – dziewiętnaście, lecz po prostu delta.

Droga mojej podróży jak na szyi pętla

Zaciska się na sercu tęsknotą za wami,

Piętnastego więc sierpnia znowu się spotkamy.

Podróżuję, co prawda, jak Halik, Dzikowska,

Ale taka mnie dziwna dręczy, męczy troska,

Że z okolic Gangesu pragnę zrezygnować,

Aby u was na trochę nogi rozprostować

Zanim ruszę w kolejną drogę za zakrętem.

Powitajcie mnie zatem z przytupem, z zamętem.

Niechaj każdy się dowie – pan wrócił na włości

I do wiosny co najmniej w tych progach zagości.

Listę roszczeń przedstawiam z niewielkim kaprysem,

A w niej wszystko, co od was, moi drodzy, słyszę.

Zatem będę spoczywał na plecach chorego –

Tego, co już wyzdrowiał i nieszczepionego.

W kwestii reszty z pewnością jakoś się zgadamy.

W końcu wspólny interes w tym oboje mamy:

Wam zależy podobno na depopulacji –

Jacques Attali przedstawił sedno owych racji

W swojej książce, że „Krótka historia przyszłości”,

W której ponoć śmierć w życiu codziennym zagości;

Mnie z kolei zależy na ciszy, spokoju,

By odpocząć od przygód, utrapień i znoju.

Ja już dzisiaj się zatem u was zapowiadam,

Za czas mego pobytu i nie odpowiadam.

Wasza głowa w tym wszystkim jak się przygotować,

Gdy będziecie u siebie mnie w gości przyjmować.

Nie dbam o to – zapewniam. Nie moje zmartwienie.

Chcę mieć tylko w tym czasie świetne odprężenie,

Bo przede mną znów podróż czas swój anonsuje

I zaprosić w nieznane już dziś mnie próbuje.

Nie odmówię, bom ciekaw świata właśnie tego,

Który zrobił wszak dla mnie tak wiele dobrego.

Czyńcie zatem, co trzeba!, drodzy politycy.

Później wam się tę szczerość na końcu podliczy.”

Wnet!, ruszyły debaty i przygotowania

Oraz wszelkie na covid przyjęcie starania.

Media grozę puściły, ozdrowieńców szczując

I niezaszczepionych bezwzględnie szantażując

Wszelkimi zakazami, ponownym zamknięciem,

Całym rosnącym wkoło napiciem, nieszczęściem,

Nagonką, obarczeniem odpowiedzialności

Za wszelkie wprowadzone w codzienność trudności,

Za życie tych, co już się na covid szczepili,

Jakby uzależnieni od człowieka byli.

W tym całym zamieszaniu jedna myśl się rodzi:

O co w tym wszystkim wokół tak naprawdę chodzi?

Jeśli ktoś się zaszczepił, czy nie jest chroniony

I na covid wszelaki też uodporniony?!...

Jeśli nam nie pomaga na covid szczepionka

I padamy od niego jak na trutkę stonka,

Po co nas faszerują czymś, co nie pomaga

I na covid szczepionych jak innych naraża?!

Gdzie w tym wszystkim logika, gdzie szczypta mądrości?!

Czyż nie można iść tropem prostszej sposobności?

Jeśli lekiem sprawdzonym już jest chlorochina,

A i równie skutecznym też amantadyna,

Czyż nie lepiej się trzymać tegoż rozwiązania,

Który tanio, skutecznie od covid osłania

Nasze zdrowie i nasze wszelkie interesy,

Nie dziurawiąc przesadnie nam prywatnej kiesy?!

Tu nas szczepią, nie mogąc okiełznać mutacji

I covida szalonych, krwiożerczych wariacji.

W czym obłędu wszak tego tkwi szczera przyczyna?

Jest i chlorochina, jest i amantadyna,

Co na covid się zdały wszak lekiem skutecznym,

A w tym wszystkim sprawdzonym, dla zdrowia bezpiecznym…

Świat jest pełen zakłamań i pełen sprzeczności.

Okaż nam Panie Boże litość w tej ciemności.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 8 lipca 2021

MOJA SHIZOFRENIA

Mówisz, lecz ja cię nie słyszę.

Głos twój się zmysłom wymyka,

Wpada w bezdenną wręcz ciszę,

Dźwiękiem jej usta zatyka.

 

Dotykasz mnie, lecz nie czuję

Ni wzroku, ni twych opuszków.

Wiatr na mej skórze faluje,’

Deszcz pieści kroplą paluszków.

 

Myśli mnie wciąż porywają,

Niosą w nieznane przestrzenie.

Koła powozu stukają

Podkową o bruk… kamienie…

 

Echo przegania mnie w dale,

Wznosi na rękach w gwiazd tonie.

Nie żal mi tego zaś wcale,

Wszystko wszak dusza ma chłonie.

 

Nagle!, się budzą postacie,

Wciąga mnie scena za sceną,

Świat staje w przezrocza szacie…

Nici tej szaty się mienią.

 

Widzę to wszystko realnie,

Słyszę wyraźnie, dosadnie,

Czuję też i namacalnie,

Więc opisuję dokładnie.

 

Notuję te sprawozdania

Podyktowane zmysłami.

Ma wyobraźnia dogania

To, co jest wciąż poza nami.

 

Bezsenność bywa rozkoszą,

Samotność wręcz wybawieniem,

Bo w mą codzienność przynoszą

Wszystko, co zda się złudzeniem

 

A co w doznaniach prawdziwe

I rzeczywiste nad wyraz,

Bardziej niżeli uczciwe,

Bowiem do serca spoziera;

 

Więc balansuję na linie.

Tracę kontrolę nad sobą.

Mój obłęd nigdy nie minie,

Gdyż budzi się każdą dobą

 

I w słowa siebie zaklina,

Zdaniami na papier płynie.

W nim mej twórczości przyczyna

I w nim moje życie płynie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



DRĘCZONA

Nie ma mnie wcale, choć jestem.

Ciało jest klatką mnie samej.

Żyję rozumem i sercem –

JA – w duszy mej niedogranej.

 

Stąpam choć twardo po ziemi,

Jestem, lecz wciąż nieobecna.

Nigdy się stan ten nie zmieni.

W mej bezdomności żem wieczna.

 

Dusza ,jak motyl w kokonie,

Skrzydeł nie może rozwinąć,

Myślami jak ogniem płonie,

Więc nie potrafię jej minąć,

 

Choć ciału to nie na rękę,

Bo cierpi przez duszę strasznie,

A dusza pogłębia mękę,

Grożąc, że nigdy nie zaśnie.

 

Jestem rozbita na dwoje –

Na ziemi, ale i w niebie.

Dręczą mnie wciąż niepokoje,

O których ciało nic nie wie.

 

Dusza, jakoby latawiec,

W obłoki rwie się zachłannie.

Ciało ją puszcza łaskawie,

Bo kocha ją niepoprawnie.

 

Czy kiedyś minie udręka?

Czy ciało z duszą się zgodzi?

Dziś z jej powodu łka, stęka,

A ona w gwiazd falach brodzi.

 

Kocham tą jaźń rozdwojoną,

Którą wszak jestem bezsprzecznie.

Jestem natchnieniem dręczoną.

Innego życia zaś nie chcę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl