piątek, 7 maja 2021

LAMENTACJE

Wybacz mi Panie, że usta me milczą,

Myśli bezradne załamują ręce

I tuż nad ziemią ociężałe wiszą,

Że coraz wolniej bije moje serce.

 

Gdziekolwiek noga moja nie postanie,

Tam pustką ziaje świat pełen zgnilizny.

Szukałam, szukam Cię w tym świecie Panie,

Spijając potem z życia smak trucizny.

 

Ulice puste, ścieżki zarośnięte

Wiją się wokół stóp okową węża,

A obok twarze martwe i posępne…

Coraz się bardziej tłum trupów zagęszcza.

 

Kościoły kłódką jak pasem przepięte,

Dzwonnice martwe jak grób rozgrzebany.

Czasami tylko wiatr zwiedza to miejsce

W kapturze liści za mnicha przebrany,

 

A dostojnicy Twojego Kościoła

Dyspensą grzechy na swój wózek biorą.

W duszach bez Chleba, Wina żałość woła,

Aż się żałobą marszczy śmierci czoło.

 

Wszyscy się w strachu w domach pochowali.

Brzemienne łona skrobane aborcją

Padliną pachną, którą czuć z oddali…

Odkąd morderstwo jest zbawienną opcją?!...

 

W domach rodzinnych tragedie się toczą,

A stalaktyty wisielców pod niebem

Śluzem kłopotów przeróżnych się moczą,

Bo w tym chaosie nie znalazły Ciebie.

 

Sztuka już nawet prostytucję chwali,

Brzydotą karmi człeka od kołyski.

Moralność na łeb i szyję się wali,

A w ciszy słychać demoniczne piski.

 

Diabeł już hieny swe spuścił z łańcucha,

Więc żywcem bestia pożera ofiary.

Dziecko już matki i ojca nie słucha.

Zbędnym przedmiotem zda się kto jest stary.

 

Kłamstwa spływają zewsząd wodospady,

Manipulacja wolność zniewoliła,

A chodnikami lubieżne parady

Płyną jak szamba niszczycielska siła.

 

Czas wyrwał z ludzi wszelaką wrażliwość,

Więc obojętność w nich się przebudziła.

Dziś tylko popęd jest jakoby miłość,

Bezwzględna podłość w sukces się wtopiła.

 

Każdy, kto z Tobą, tak jest traktowany

Jakby postradał zmysły w obłąkaniu.

Dłonie z różańcem blokują kajdany…

Kroki w sznurówek milkną poplątaniu.

 

W tym wszystkim trudno jest o jakieś zdanie,

Bo słowa ciążą na sercu niemocą,

Więc, że nie mówię nic, wybacz mi Panie,

Choć się przyglądam Twym stroskanym oczom

 

I wiem, że ciasno jest mi, niewygodnie,

I że w tym świecie się nie odnajduję.

Dusza Cię wielbić nie może swobodnie,

Choć ciało duszy dać szansę próbuje,

 

Lecz zdam się sobie żywcem pogrzebana,

Więc ziemia piersi bezdechem ugniata.

Milczę i patrzę na mojego Pana,

Nie będąc częścią doczesnego świata.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 6 maja 2021

W DESZCZU

Otula mnie błękit niczym ramiona matki.

Skórą skóry dotykam niebieskich przestrzeni.

Wiatr ubrania odsłania jako kwiatu płatki.

Niebo w kroplach skapuje i w kroplach się mieni,

 

A wiatr krople w dłoń zbiera i ciało me zrasza,

Jakbym była w kąpieli jego niemowlęciem.

Każda kropla na skórze w strużkach się rozprasza,

A wiatr twarz mą całuje z miłością, z przejęciem…

 

Gęstą mżawką się wszechświat topi na me ciało.

Wilgoć wsiąka w pergamin mojej że nagości.

Chłonę wodę, jak gąbką, zewsząd oraz całą,

Bo nie umiem napoić duszy zachłanności.

 

Na ramieniu powiewów opadam pod wodę,

Która skleja me włosy, rzeźbiąc je na głowie.

Czuję w deszczu przyjemność, wolności swobodę.

Woda ciało opływa jakby kropli mrowie.

 

Oczy mrużę, rzęs sieci zanurzam w tej toni.

Orzeźwienie w nie wplata się ławicą kropel.

Tonę w deszczu z ufnością, bowiem wiatr mnie chroni,

Ustami z mego ciała zbierając tę rosę.

 

Idę w deszczu bez lęku z wielką przyjemnością,

Ciałem w kroplach się stając kropel mych śladami,

Topię się wodą w wodzie naga z bezwstydnością.

Spływa ze mnie, co brudne, pod mymi stopami.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 5 maja 2021

CZŁOWIEK

Mijam na drodze człowieka,

Który na chwilę przystaje.

Czy w drodze na kogoś czeka?...

Zna mnie! – tak mu się wydaje.

 

Wspomina więc wydarzenia,

By siebie zaprezentować.

Pamięć… chwilami olśnienia

Zaczyna nad tym pracować.

 

Widzę kadr scen przytaczanych,

Widzę i tego człowieka,

Lecz… mimo taśm przeglądanych

Zażyłość zda się niewielka.

 

Przechodzień rwie mnie na kawę,

Zachęca do pogaduszek…

Wspomnienia mam nieciekawe,

Więc mówię: „Uciekać muszę”

 

I czymś się z tego wymykam,

Wsuwając sprytną wymówkę,

Następnie w pośpiechu znikam.

On wciska mi wizytówkę.

 

Gdzie byłeś Drogi Człowieku,

Gdy Ciebie potrzebowałam?

Drwiłeś z mej duszy w uśmiechu.

Cień Twoich pleców widziałam.

 

Nie znałeś mnie długie lata.

Mijałeś niczym powietrze.

Teraz, gdy los Twój w dół spada,

Ma dusza Cię widzieć nie chce –

 

Ta, którą kiedyś wzgardziłeś,

Ta, którą podle zdeptałeś,

Dla której wrogiem mi byłeś

I której nie szanowałeś.

 

Ta dusza dzisiaj wzniesiona

I z kolan powstała sama,

Od Ciebie jest uwolniona,

Bo kochająca, kochana.

 

Dziś Ciebie nie potrzebuje

Całego w Twojej okrasie,

Bo ponad światem szybuje,

Goszczona wszak na Parnasie.

 

Wystarczy jej już niewiele,

Aby szczęśliwą znów była:

Atrament piór – przyjaciele

I strzała, co ją przeszyła

 

Drogą i Prawdą i Życiem

Na wskroś i na wieki wieków!...

Dziś dusza płonie w zachwycie,

Więc nie chce Ciebie Człowieku.

 

Dziś ciężkie stopy odpięła,

Zrzuciła garb filozofii,

Wróciła tam, skąd się wzięła

I już o Ciebie!... nie prosi.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



O CZYM MARZĘ?...

Kawa wystygła… Myśli gdzieś uciekły…

Wzrok na gałęziach zawisł, co za oknem…

Minuty jakby przez palce przeciekły,

A świat pociesza mnie wiosny widokiem.

 

Dusza się jednak wyrywa w zadumę,

A ciało siedzi obok samotności.

Serce się spiera z dojrzałym rozumem

O przywileje mądrości,… miłości…

 

Złączyłam dłonie palców swych zszywkami.

Wydech z mej piersi rozprostował skrzydła.

Tłum ludzi krzyczy za mymi plecami,

A ja naiwna już że mi obrzydła.

 

Kartkuję w ciszy stare kalendarze.

Przekładam zdjęcia osób, co spotkałam…

Teraz jedyne, o czym szczerze marzę

I tak naprawdę, czego bym że chciała –

 

To kąt na starość w powojach zieleni,

Trzask ognia, zapach kwiatów i śpiew ptaków,

Chleb i grosz marny w dziurawej kieszeni

Oraz natchnienia pełnego przysmaków;

 

Twoich dłoni, kochany, na ramieniu,

Matki Bożej, co po domu się krząta,

Boga, który obok siedzi w skupieniu,

Wszystkiego z troską Ojcowską dogląda;

 

Spokoju, ciszy oraz świadomości

Tego, co miałam, co teraz przeżywam…

Na więcej nie mam w sobie zachłanności,

Bo mimo wszystko jestem że szczęśliwa.




wtorek, 4 maja 2021

WIATR W DRZEWACH

Idę wolniutko, stopa przy stopie,

Jakoby plażą wzdłuż linii brzegu.

Oczy w przestrzeni zieleni topię

I błądząc wzrokiem swym bez pośpiechu,

Wypływam w morze pluszczącej trawy,

Co drżącą taflą wibracje płoszy.

Wiatr źdźbła rozciąga, niby łaskawy,

Choć roztrzaskuje kropelki rosy

I mgiełką bryzy wokół rozsiewa,

Którą orzeźwia ciepłe powietrze

I nagle!, wpada w zastygłe drzewa,

I gałązkami niewinnie trzęsie…

Wtem!, horyzonty rozcina połać,

Bo lśniącym lustrem zieleń wylała.

Mogę daremnie pomocy wołać

Gdyż gęstym szeptem mnie przekrzyczała

Korona liści wiatrem szumiąca,

Która się puszy brzemiennym splotem,

Jakby z wikliny łódź dryfująca,

Co brzeg dogania z wielkim kłopotem.

Ocean zda się tonąć w zieleni.

Dziwnie spokojny ziemię pochłania.

Wtem politurą bladych promieni

Drobna wypukłość mi się odsłania

I wiatrem, który w drzewach się schował

Pęcznieje, sunąc, pędząc w mą stronę.

Stoję… i patrzę bez dźwięków słowa.

Rozkładam ręce wiatru spragnione

I czekam cicho, a fala rośnie,

Wznosi się w niebo bardziej wypukła.

Szum wody płynie i coraz głośniej…

Wyrosła z ziemi i bańką puchła,

Jak pompowany balon przezrocza,

Co nagle pęka i mnie pochłania,

I ścianą wody leci z wysoka

Ta fala wiatru, co drzewa skłania

I rozczesuje mi pod stopami

Korony pełne wzburzonych włosów,

Co kłębią, wiją się podmuchami,

Giętkich warkoczy i bujnych loków,

Kwiatem gałęzi, jak morza pianą,

Konarów szumem, szelestem liści

I ich czupryną przez wiatr szarpaną…

Tonie me ciało w płatkach drzew kiści!

Jestem pod wodą w zieleń wtapianą

Wiatrem, co szklane bombki pompuje

I tłucze świstem ciche gałęzie,

I z coraz większym gniewem wiruje,

Drzewa do ziemi naciąga wszędzie…

Wiatr mnie połyka tymi drzewami,

A każda gałąź z nim się siłuje,

Jak koń szarpany w pędzie lejcami,

Co się na wolność wyrwać próbuje.

Grzywa listowia wiatrem smagana

Trzepocze jako sztandar swobody.

Cisza podkową zda się zdeptana.

Wiatr, jak husaria, walczyć gotowy!,

Więc kopytami fale rozcina.

Wzburzone kłębią się drzew korony.

Trawa na piersi płótno rozpina

Niczym przed ludem, co prowadzony

Przez Czerwonego Morza otchłanie

Boskim nakazem dla bezpieczeństwa.

Stoję… i czekam, co też się stanie

W obliczu wiatru szaleństw i męstwa?

Nie czuję strachu oprócz zachwytu.

Podziw mnie ogniem przyjemnym pieści.

W tym akcie siły, w strofach zeszytu

Znaczę nut kilka bojowej pieśni,

Która na ustach wiatru w ataku

Echem przeraża oraz zachwyca.

Nie czuję jednak przed wiatrem strachu.

Porywa serca mojego bicia.




czwartek, 29 kwietnia 2021

POŚWIATA DESZCZU

Wszystko dokoła w deszczu jest skąpane

I przemoczone jest deszczem powietrze.

Trawy sznurami kropel wystrajane,

Jak struny harfy niestrojonej jeszcze,

Łukiem wygięte kładą się na ziemi,

Jakby łzy nieba uwypuklić chciały,

A każda perłą przezrocza się mieni.

Zda się… od zawsze ze źdźbła wyrastały.

Pachną pnie korą przepojoną wodą.

Warkocze w liściach, jak włosy syreny,

Kleją się mokre, żebrząc za swobodą.

Rosną, nie mogąc pozbyć że się tremy,

Więc listek z listkiem kroplami zrośnięty

Zda się odporny na wiatru kuksańce…

Zamarły w liściach drżące kastaniety.

Gałęzie milczą niechętne na tańce.

Pompony kwiatów różowych i białych

Wiszą w konarach w cekinach kryształu.

Kiście bzu w szklany nalot się ubrały,

Tuląc swe pąki w atłas futerału,

Jakby wychylić się nie zamierzały

I w kroplach deszczu, niczym we bursztynie,

Jakby na wieki we śnie się zastały

W płatków zamkniętych maleńkiej drobinie.

Ziemia też czarną piersią toń rozcina,

Na skórze ziaren zroszenie unosząc.

Kobietę nagą w trawie przypomina,

Która w niej leży, źdźbła oddechem płosząc.

Czuć zapach ciała nagrzanego słońcem,

Co z głębi rosy wynurza się całe.

Topią się krople krwi rwącej gorącem,

A ciało leży w soku tym ospałe.

Wilgoć zwabiła ślimaki, dżdżownice.

Kałuże łypią źrenicą błękitu.

Niebo w ich tafli odbija swe lice,

A echo niesie głuchy dźwięk zachwytu.

Łąki ptakami wnet się zaroiły.

Co który złowi, w górę się podrywa.

Czyżby tak bardzo wygłodzone były,

Że jest ich więcej niż zazwyczaj bywa?

Nagle, nie wiedzieć… skąd i z jaką siłą?,

Słońce się złotem pochyla nad światem.

Promieniem światła deszczu rosę spiło,

Lśniąc wszem, lśniąc wobec płomiennym brokatem.




środa, 28 kwietnia 2021

MOJE SŁOWA

Lećcie moje słowa, jak mewy nad wodą.

Zwiastujcie sąsiedztwo lądu dla podróżnych.

Bądźcie dla dusz piękną, baśniową przygodą

Oraz motywacją dla umysłów próżnych.

 

Lećcie moje słowa ponad toń wszechświata.

Niech Bóg was usłyszy i niech się zatrzyma

Nad sensem waszym, co myśl z wolą splata.

Niech was żadna siła w szepcie nie powstrzyma.

 

Lećcie moje słowa na skrzydłach fantazji,

Pompowane wiarą, nadzieją, miłością,

Jak latawce spuszczone z obroży jaźni,

Natchnione zmysłami oraz wrażliwością.

 

Lećcie moje słowa ponad grawitację

Lekkim puchem w niebo, by stworzyć obłoki.

Nieście dźwięki głosek jakoby wariację

Rozsianą w przestrzeni niczym ton wysoki.

 

Nieście moje słowa mnie po kawałeczku,

Jak puzzle, co kiedyś ułożą się w całość.

Nieście mnie za sobą niczym na sznureczku,

By się wami stały: i dusza, i ciało