Na mgły, co chłodem zda się przerzedzona,
Przezroczu światło z okien smugą płynie
Niczym latarnia w ocean niesiona,
Przy której okręt, choć w dali, nie zginie
I pępowiną zbudzonego życia
Karmi przechodniów spokoju nastrojem,
Wychodzi śmiało spod firan ukrycia,
Ostrzem jasności rani oczy moje.
Mijam to miejsce przystani w zadumie,
Skręcając w chodnik ścianą drzew grodzony
I przy gałęzi obnażonych szumie
Rzucam spojrzeniem w cztery świata strony,
Idąc na oślep z ufnością przed siebie
Przy ptactwie, które na ramionach siada
Nut partyturą odczytaną w śpiewie
Z wiatrem, co szeptem liści przeszłość zdradza.
Mijam osiedla i domy wciąż śpiące.
Spoglądam w nieba czoło myślą spięte.
Nade mną chmury, jak kłosy sterczące
Wąsem ciemności w przestrzeni rozpięte.
Pode mną chodnik błyszczący się wodą.
Przede mną zakręt i wybór kierunku.
Odpycham ziemię wciąż zachłanną nogą,
Idąc przed siebie jakoby po sznurku.
Mijam budynek jeszcze pustej szkoły.
Zza ogrodzenia sosny się kłaniają.
Mój duch w nostalgii, ale i wesoły,
Bo drzwi nadziei przed nim się zjawiają,
Więc napojona porannym spacerem
Wracam do domu, by zacząć od nowa.
Być może wczoraj byłam tylko zerem,
Lecz dzisiaj walczyć znów jestem gotowa!






