poniedziałek, 9 listopada 2020

TESTAMENT

Chcę umrzeć zimą – niech choć śnieg zapłacze,

Jak nad kołyską kryształem się kruszył;

Ptak niech przy grobie na gałęziach skacze,

By szron z igliwia na trumnę się prószył

 

I niechaj cisza mrozem ścina usta,

Myśli w kołnierzach niech zasną na moment;

Ciemność wieczoru jak żałobna chusta

Niech się pochyli w zadumie pod dzwonem

 

A żałobnice w pierzastych habitach

Lśniących jak zbroja hebanowym wzorem

W przestrzeni, która jest echem spowita,

Niech brzmią jak nenia lamentacji tonem.

 

Chcę umrzeć zimą – odejść w dniu narodzin,

By czas zatoczył historii mej koło,

W ramionach ciepłych i spokojnych godzin,

Które refleksją ucałują czoło

 

I się pochylą nad martwą powieką,

Wstążką oddechu zawiązując rzęsy…

Niech spocznie na mnie sosny proste wieko,

W którym żywicą pachną ścięte pędy.

 

Niechaj mnie złożą w palczastych korzeniach

W kopcu łopatą uklepanej ziemi,

W zagłówek wbiją przy polnych kamieniach

Krzyż, co się brzozy peleryną mieni.

 

Chcę umrzeć zimą – tak po prostu pragnę –

Skromnie i prosto, samotnie, jak dotąd.

Niczego więcej nie żądam, nie łaknę…

Nieważne: gdzie?!,.. jak?!,… ale ważne: dokąd!

 

Niech wezmą serce, by biło dla kogoś.

Ponoć… się komuś w życiu przysłużyło…

Nie ma w nim miejsca na gniew oraz wrogość,

Chociaż szlachetne do końca nie było.

 

Nic nie przyniosłam i nic nie zabieram.

Nie osiągnęłam też wspaniałych rzeczy.

Zostawiam zatem blady cień portfela

I kilka, w niczym nieszczególnych wierszy.




ZNIEWOLENIE

Śmierć się szerzy, choć wokół ptak nuty rozsiewa.

Duch w agonii, o czym szumią przydrożne drzewa.

Czas skradziony zda się mijać nas obojętnie.

Żal w sercu, bo wczoraj było jeszcze pięknie…

 

A dziś wojna z pandemią, z kłamstwami, ze strachem,

Że żałoba zagości pod tym właśnie dachem.

Na pukanie lęk w piersi skrzydłami łopocze,

Bo kostucha wyciąga swe dłonie robocze,

 

Zahaczając pazurem o drzwi, które znaczy

Znakiem cierpień – symbolem okrutnej rozpaczy;

Za nią wózek na kole ledwo się chybocze .

Na nim wiją się sine rąk martwych warkocze.

 

Każdy w domu zamknięty przez okno spogląda

I zgarbionej kostusze bacznie się przygląda.

Chleba mało na stole i cukru niewiele.

Bezwstydnością golizny dziś rażą portfele.

 

Ile jeszcze potrzeba wytrwać w tym ukryciu,

Aby zostać na dłużej przy tak nędznym życiu.

Strach o przyszłą godzinę, nie tylko o jutro.

Planowanie przyszłości jest czynem na próżno.

 

Dawniej nad dachówkami modlitwa się pięła,

Nadzieją kark człowieka pobożnością gięła.

Dziś tylko kruk lub wrona z kościołów zawodzą…

Fosy liści świątynie bezpańskie te grodzą

 

I cmentarze w kajdanach łańcuchów, i kłódek

Niczym deski spróchniałe porzuconych łódek

Wyją w Niebo rozpaczą, żebrząc o modlitwę…

Jakie to wszystko mroczne, i jakie to przykre…

 

Ilu wznosi do Boga oczy trwogą ścięte?...

Dziś o siebie się troszczą serca strachem spięte.

Usta milczą w grymasie tylko przerażenia…

Dzień podnoszę z chodnika z żalem,… od niechcenia,

 

Wypatrując gdzieś w dali zbawiennej odsieczy,

Ale wschód się rozlewa w bladożółtej cieczy,

Jak zaraza, co ducha zatruwa zmęczeniem,

Depcząc trupy godności pogardą, milczeniem.

 

Za mą we mgle się kontur przeszłości rozmywa –

Wolność, która dziś zda się obca, nieprawdziwa,

I tęsknota się wzbiera jak wzburzone morze…

Z piersi szept się wyrywa: Ratujże nas Boże…

 

I powracam do domu z godziną w prezencie,

By wbrew sobie utrzymać nakaz i zamknięcie.

Z okna patrzę na ptaki w locie rozproszone…

Kiedy będzie nam można szybować, jak one?...




piątek, 6 listopada 2020

MY

Karmię cię sobą… mym spojrzeniem, dotykiem,

Ciepłem mego ciała oraz ogniem serca.

Karmię cię sobą… milczeniem, jak i krzykiem,

Bo jestem w twoim życiu ostatnia – wciąż pierwsza.

 

Karmię cię sobą w radości oraz w trudzie,

W chorobie, w miłości, także… w rozgniewaniu.

Widzisz, jak wschód słońca, mą więdnącą buzię.

Czy myślisz niekiedy o naszym rozstaniu?

 

W twoich oczach mam przystań, w której się chowam,

W twych ramionach schronienie od lęku myśli.

Przy tobie w emocjach szczerych dorastałam,

Więc prawda się we mnie, a nie kłamstwo, ziści;

 

A tymczasem z kawą u twojego boku

Chcę patrzeć przed siebie więcej niż zuchwale,

Puścić wodze mego zachłannego wzroku,

Myślą drążyć cierpliwie ślady stóp w skale.

 

Pragnę ciszy, co głębią pochłania zmysły,

Kąta, w którym przy tobie się zestarzeję.

Nie dbam, że siły młode we mnie prysły!...

Dzięki tobie przy tobie duch mój się śmieje.

 

Mamy mnóstwo za sobą, mało przed nami,

Ziemia spod nóg wymyka się bez kontroli.

Może jutro będziemy już wspomnieniami,

Lecz to mnie nie smuci, w ogóle nie boli,

 

Byle razem do końca, do zachodu dnia

Z dłońmi, które palce ze sobą sznurują.

Ja – to ty jesteś najdroższy, a ty to- ja,

Więc dusze i ciała w nas się cementują.

 

Cóż nam świat orbitą wokół przepasany?!

Cóż czas, co po torach przemijaniem pędzi?

Tyś moja doczesność, mój umiłowany.

W twoim sercu szczęście me przyziemne siedzi,

 

Więc karmię ciebie sobą, by cię nie stracić,

Nie zniszczyć karmiona przecież całym tobą.

Każdą cenę gotowa jestem zapłacić

Za śmierć przy twej piersi z siwiuteńką głową.




czwartek, 5 listopada 2020

MOST - cz.I

Bezlistne drzewa świszczały w przestrzeni gałęziami niczym bat, wijący się nad zaprzęgiem konnym. Wiatr z dnia na dzień był coraz bardziej dokuczliwy i coraz mniej wyrozumiały, a w towarzystwie deszczu stawał się już nie do zniesienia...

Powieść została przekazana do publikacji wydawniczej - 25 stycznia 2021 r. 




środa, 4 listopada 2020

TAMTA KOBIETA

Jakże tęsknię za tamtą, wiosenną kobietą

Ze skrzydłami u ramion, z koroną jaskółek,

Oddającą swe ciało rozciągniętym swetrom,

Z włosem spiętym niedbale wyczesanym piórem

 

I z oczami, co płoną bezwzględnie nadzieją,

I z rękoma, co pragną przygarnąć świat cały,

Z pomysłami, co z losu odważnie się śmieją,

Bo wierzącą, że wszystko jest jeszcze przed nami.

 

Jakże tęsknię za tamtą kobietą – powiewem,

Której zapach rozsiewał się ciepłem dokoła…

Zastygała w zadumie, jak cienie pod drzewem.

Żyła, jakby słuchając,.. czy jej ktoś nie woła?!...

 

Nieudolna opisać, co w duszy jej kwitnie,

Niepoprawna w miłości, bo hojnie wylewna.

Zakrywała przed słońcem swoje smutki sprytnie.

Temperament ją ogniem radości rozgrzewał.

 

Jakże tęsknię za tamtą kobietą i matką,

Która siebie oddała, ściskając niewiele.

W zwiewnym płaszczu nastrojów przeplatanym kratką

Stała, patrząc jak jesień u stóp jej się ściele.

 

W deszczu liści spokojna, gotowa na wszystko,

Nie zlękniona zegarem, który ją ponagla,

Choć świadoma, że wszystko bezpowrotnie prysło –

Wszelka młodość, co dzisiaj posępnie niezdarna.

 

Widzę twarz jej w lustrze, chociaż znacznie zmienioną.

Rozpoznaję jej oczy i uśmiech na ustach.

Widzę tamtą kobietę, lecz… nie tak spełnioną…

W niej a we mnie natura diametralnie różna.

 

Tak nas przepaść oddziela, co przeszłość z obecnym

Na dwie części rozcina niemal nierealnie.

Błądzę za tamtą kobietą okiem statecznym.

Pochłaniając ją wzrokiem niemalże zachłannie.

 

Tęsknię za nią, więc we mnie jej ślad pozostanie,

I choć nawet zapomnę, kim jestem?, na Boga!...

Ona w lustrze przede mną jako żywa stanie

I spojrzeniem jej źrenic zgaśnie we mnie trwoga.





piątek, 30 października 2020

O, DUSZO!...

O, rozszarpana na strzępy duszo moja,

Której nici wiatr targa po całym świecie –

Ty płochego ciała rzetelna ostoja,

Z krzyżem zmartwień codziennych, cierpień na grzbiecie!

 

Jakże ciebie pocieszyć na łez padole?!...

Jakże wesprzeć, pokrzepić, byś nie zwątpiła?

Jak przekonać twoją bezwzględną niedolę,

Byś do Nieba szczęśliwie duszo wróciła?

 

O, duszo moja, jakoby ptak bez skrzydeł,

Z błękitnych przestrzeni zepchnięta na ziemię,

Zniewolona siecią niegodziwych sideł…

W twoją stronę lecą dziś wrogie kamienie.

 

Jak cię uodpornić na czasy współczesne,

W których człowiek rzeczą wbrew sobie się staje?

Jakże ciebie dręczy to życie doczesne,

Które od natury twej duszo odstaje?

 

O, znaczona obcasem duszo czcigodna

Wciąż rozkładasz ramiona głodne przestrzeni –

Ty!, do upadłości, duszo, niepodobna

Czekasz wciąż w cierpliwości, że świat się zmieni,

 

A tymczasem wypełza to, co najgorsze,

Obrzydliwszym się wobec wczoraj wydaje.

Gdyby wszystko wokół było, duszo, prostsze…

Ale świat od Boga za mocno odstaje.

 

Duszo, której ciało kurczowo się trzyma,

Uwięziona do śmierci w ciemnicy zgiełku

Niech w Bogu będzie twojej siły przyczyna

I mimo zgnilizny weź!, i we mnie kiełkuj.




piątek, 23 października 2020

NIE DOKAZUJ, PROSZĘ, NIE DOKAZUJ...

A wielmożny pan hrabia maże sługę Jana,

Który mu wiernie służy od świtu do rana.

Gania go po pokojach i spać mu nie daje,

Nierzadko bezpodstawnie za nic jego łaje.

Nie ma lekko na służbie Jan u waść! Hrabiego,

Bo, że ciężko pracuje, to jeszcze do tego

Poniżany Jan bywa w każdej sytuacji,

Bez znaczenia!, czy z racją, czy też i bez racji.

Ciężki żywot lokaja u pana hrabiego,

Zwłaszcza!, że to waćpana narcyzm łechce „ego”.

Większą się chlubą cieszy kot rasy: balijski –

On jada z porcelany, a Jan wpieprza z miski.

Pan hrabia swego kota pod ogon całuje,

Na Jana zaś narzeka i go krytykuje,

Niekiedy stopą trąci w wypięte pośladki

Lub rzuci weń donicą, słowem z „-urwy” matki.

Nierzadko Jan w ukryciu oczy wypłakiwał.

Poświęcał się hrabiemu, w domu gościem bywał,

Na każde zawołanie leciał tresowany,

A mimo to okrutnie, podle traktowany.

Dawno Jan chciał opuścić pałace hrabiego,

Lecz na złość nie znajdował zajęcia innego,

Więc znosił poniżenia w uległej pokorze,

Bo wiedział, że w ten sposób pomóc tylko może

Rodzinie, co ubogą, schorowaną była –

I w tej to świadomości siła Jana tkwiła,

Która nieraz hrabiego w nerwy wprowadzała

I agresywną podłość w nim wywoływała.

Tak to w różnych humorach, w huśtawkach nastrojów,

W labiryntach bogato zdobionych pokojów

Hrabia Janem pogardzał i Jana poniżał.

Miał zatem Jan w waść! hrabim ciężki kawał krzyża.

Nastał jednak dla Jana przewrót całej akcji,

Gdy hrabia w akcie szału i dziwnych wariacji

Wyszedł na gzyms pod oknem w całej swej nagości,

Żądając na głos ostro szacunku, miłości!,

Rękoma wymachując gestem dyrygenta.

Do gzymsu go kleiła sucha tylko pięta,

Więc służba w przerażeniu hrabiego ratuje,

A hrabia to w przód, to w tył swym ciałem kołuje

I krzycząc, usta zwilża napojem z karafki,

Strasząc nagą posturą gołębie i kawki.

Wiatr jęczy żałobliwie nad takim widokiem,

Zerkając na hrabiego zniesmaczonym okiem.

Sznur liści wokół tańczy jakoby walczyka,

A kot na parapecie ślepia swe przymyka,

Jak byłby oburzony hrabiego wygłupem,

Gdy kleił hrabia w okno owłosioną dupę.

Wtem hrabia ust rozwarciem krzyczy w przestrzeń: „Janie!”,

A za jego plecami wznosi się: „Tak, panie”.

„Będę skakał, – oznajmia hrabia z lepkim mlaskiem –

Więc się pewnie zabiję jako jabłko z trzaskiem.

Kto mnie będzie ratował, mój ty drogi Janie?!

Kto się moim wybawcą w zagrożeniu stanie?”,

A Jan… milczy, w ramionach swą głowę chowając,

Spoglądając na pana jak spłoszony zając.

„Mówże! – żąda waść! hrabia – Rzeknij coś mądrego!”

„Cóż by mogło wyjść dobre z ust że tak głupiego? –

Na te słowa Jan trąca nieśmiałym westchnieniem,

Spoglądając w podłogę z wielkim zawstydzeniem –

Wasza miłość sam mówi na mnie żem idiota

I że we mnie nic więcej, jak tylko głupota,

Nie śmiałbym więc waćpanie coś wam podpowiadać.

Mógłbym wam źle doradzić i od rzeczy gadać.”

Wtem się hrabia rozzłościł, ręką się zamachnął.

Chciał Janowi w łeb walnąć, lecz o ziemię trzasnął.

Służba w oknach zawisła nad zwłokami pana,

Które wokół zalała krwi czerwona plama.

Dokazywał pan hrabia, Jana nie szanował

I swą bronią sam siebie w hańbie znokautował.

Los do Jana uśmiechnął się wreszcie szeroko,

Żartobliwie puszczając w testamencie oko,

Bo waść! hrabia kotkowi przepisał majątek,

Co Janowi wróżyło szczęśliwy początek.

Kot wszak musiał posiadać swego opiekuna,

A że z Janem wiązała go przyjaźni struna,

Jan z rodziną w pałacu hrabiego zamieszkał.

Opłacała się zatem Jana praca ciężka.

Nie dokazuj więc, proszę, nigdy nie dokazuj,

Bo cię spotka nieszczęście, nie zawsze od razu.

Co zasiejesz w swym życiu, kiedyś przecież zbierzesz.

Jaki będzie twój koniec?! – tego dzisiaj nie wiesz.

Lepiej zatem szanować i być szanowanym,

Niźli później przez palce szyderstwem tykanym,

Bowiem jak Kuba Bogu, tak później Bóg Kubie,

Miej zatem życie piękne, w szczęśliwości długie,

W którym będziesz miłować tak bliźniego swego

Nie! gorzej, lecz na pewno jak siebie samego.