poniedziałek, 5 października 2020

NAJDROŻSZY...

mojemu synowi

Powiedzieć, że cię kocham, to jednak za mało,

Aż tak wiele!, się w mojej małej duszy mieści.

W życiu naszym, Najdroższy, przeróżnie się działo,

Więc jesteśmy jak zwoje różnobarwnej treści,

 

Dlatego bardzo ciężko bywa nam na sercu

I beztroska się rzadko zdarza na przekąskę…

Trzymam wspomnień bezcennych kilka wiązek w pęku

Z lękiem, że kiedyś do nich drzwi będą za wąskie,

 

A tak pragnę zachować to, co nas łączyło,

Bo kiedy już odfruniesz, chcę mieć Cię w ten sposób,

Chcę pamiętać ,co naszą drogę zespoliło,

Chcę być z Tobą na wieki choć duchem po prostu.

 

Zaledwie wczoraj byłeś kilkuletnim chłopcem

Z plecakiem, co książkami Cię niemal przerastał,

A dzisiaj już mężczyzną z twarzą z szorstkim włosem,

Który będzie jutro próg własnych dni przekraczał…

 

Jak przyjdzie mi Cię żegnać – jeszcze maleńkiego?!

Czy serce mi nie pęknie, kiedy się oddalisz?

Widzę w Tobie już pana, lecz syna mojego…

Niezłomnie będę Ciebie wypatrywać w dali.

 

Zostanie tu po Tobie ślad chłopca tamtego,

Co błądził za mym krokiem, jak cień wiecznie wierny –

Ślad dziecka szczęśliwego, bo uśmiechniętego,

A uśmiech ten był zawsze promienny i szczery…

 

A!, pamiętasz, jak bajki przed snem Ci czytałam?!

W pokoju Twym kłębiły się sterty papieru.

Z przyjemnością Cię wówczas zza drzwi podglądałam,

Gdy kleiłeś z tych kartek coś własnych projektów…

 

Pamiętam Twoje oczy, co słońcem świeciły,

Gdy rankiem znajdowałeś prezenty pod drzewkiem,

Herbatników okruchy, co się pogubiły

Na stole obok szklanki pobrudzonej mlekiem…

 

I kiedy otwierałeś list od Mikołaja,

Który to przed Wigilią pisałam do Ciebie,

Gdy choinka się w światłach przed Tobą kłaniała,

Lśniąc brokatem jak gwiazdy diamentem na niebie…

 

Pamiętam dzień w przedszkolu, jak i w pierwszej klasie.

Miałeś więcej odwagi niżeli ja sama.

Pamiętam chrzest, Komunię, Twoje bierzmowanie.

Obym skarb ten bezcenny w sobie zachowała.

 

Pamiętam jak dbałeś o mnie, gdy chorowałam…

Z kartką na przedramieniu i z napisem: „kelner”.

W łóżku przykryta kocem na prośbę leżałam,

A Ty wówczas przejmowałeś z ekscytacją ster.

 

Pamiętam, gdy dostałeś świnkę morską, pieska,

Zeberkę i kanarki śpiewające w klatkach.

Na wspomnień czar się w oku wzruszeń iskrzy łezka,

Nie odda wszak tych skarbów za nic każda matka.

 

Wiedz Synku, że gdy znikniesz z mojej codzienności,

A miałbyś tę potrzebę, aby do niej wrócić,

Będzie czekać na Ciebie dom mojej miłości –

Nie mógłby Cię Najdroższy przenigdy odrzucić.

 

W nim nie musisz udawać wszak kogoś innego.

Wszystkie smutki i trudy możesz w nim zostawić,

Aby podjąć wyzwania dnia bowiem nowego,

Nie musząc Swojej duszy niepotrzebnie ranić.

 

W nim możesz się zatrzymać, jak w bezpiecznym porcie,

Przechytrzyć gradobicie, chmury przygnębienia.

W nim możesz łzy osuszyć przy mleku i miodzie.

W nim możesz zmysł ukoić w ciszy zrozumienia.

 

Każdy z nas błędy sadzi na życia rabatach,

Każdy dźwiga swe jarzmo niemądrych decyzji.

Każdy dług wobec Boga płaci w ciężkich ratach.

Grzeszni stąd odejdziemy, jakeśmy tu przyszli –

 

Więc tym się nie zadręczaj w chwilach utrudzenia,

Lecz przyjdź, by Cię w ramionach przytuliła matka,

Dając Ci choć namiastkę, okruch pocieszenia,

Chroniąc dłońmi chociażby iskrę Twego światła.

 

I wiedz o tym, że mimo wszelkich Twych przewinień

Kochać Ciebie Syneczku nigdy nie przestanę,

I choć ciało me zwiędnie, a dusza odpłynie

Mą miłością w Twym sercu na zawsze zostanę.




ZEGAR

Jednonogi, z drewnianą protezą

Stopnie schodów przemierza wytrwale.

Zęby złote w ust kole się szczerzą.

Wąs francuski zadarty zuchwale

Zda się wznosić, na przemian opadać

Pod mimiką okrągłych policzków.

Zda się szeptem coś prawić, wciąż gadać

Pod zapięciem rdzą startych guziczków.

Krawat wisi pod brodą zaspany,

Choć się lekko przesuwa na boki.

Głos spokojny i basem skąpany

Wspomnień skrytych odsłania uroki

I pod pachą zanosi zdjęć zwoje

Na poddasze, gdzie często się chowa.

Szeptem jego zbudzone pokoje

Płyną w chmurach jak zadarta głowa.

Przy kominku zastyga w zadumie,

Biegunami ruszając fotela

I w szelestach, i w pluskach, w poszumie

Swoim sercem się w przeszłość przedziera,

Więc zastyga w momencie puls życia,

Niecierpliwie czekając na przyszłość.

Teraźniejszość wyrwana z ukrycia

Mija nagle, oszukując bystrość.

On sędziwy, w kozaku drewnianym

Szronem kurzu wychyla się z okna.

Wzrokiem tęsknym w punkt martwy wbijanym

Ciągle czeka i nie mruży oka.




MIŁOŚCI MOJA...

O, miłości moja!, bezsennością ścięta,

Dłońmi nabrzmiałymi od wszelkich wyrzeczeń,

Mimo trudów lekko cieniem uśmiechnięta

Pląsająca w życiu ku innych uciesze.

 

O, miłości moja!, z kokiem rozplątanym,

W który wiatr swe palce lubieżnie zanurza,

W fartuchu podartym i w kuchni zszarpanym…

Więdniesz i usychasz jak jesienią róża.

 

Rozwijaj się we mnie i bądź niestrudzona,

Bym poznała życie w każdej jego formie.

Bym była przez ciebie zawsze prowadzona

Nim śmierć się pojawi w moim progu po mnie.




ZA POEZJĄ

Mogłabym światu podarować siebie –

Rozrzucić w słowach jak okruchy chleba,

By każdy człowiek, będący w potrzebie,

W szepcie tych głosek duchowo dojrzewał,

 

Lecz… któż zrozumie wędrowca w rozterce,

Co w obłąkaniu myśli szczęścia szuka

I w nieboskłony wyciąga wciąż ręce,

Z których się sączy opętania sztuka?!;

 

Któż spojrzy jemu w oczy z zaufaniem,

Chcąc rozszyfrować mowę bełkoczącą?!...

Takiego każdy omija spotkaniem,

Rzucając wzrokiem pod nogi gardząco.

 

Mogłabym światu siebie podarować,

By znaleźć w kimś, w czymś swoją bratnią duszę.

Przyszło mi jednak samotnie wędrować,

Więc siebie samą znieść po prostu muszę

 

I gdy się we mnie wzbiera dzikość serca,

Gdy skrzydła ramię piórem przebijają,

Gdy dźwięk wrze we mnie, na wskroś mnie przewierca,

Zmysły na zewnątrz ciało przebijają

 

I niczym stado spłoszonego ptactwa,

Co rozsypane pod nieba kopułą,

Lecą w nieznane niczym ćma do światła,

Nie wiedząc nawet, co dokładnie czują.

 

Któż więc zrozumie stan takowej duszy?

Kto się pochyli nad jej poniewierką?

Kto jej łzy wzruszeń empatią osuszy?

Być może znajdzie się ktoś,… lecz nieprędko.





czwartek, 1 października 2020

NIEDOPOWIEDZIANE

Wszystko się zdaje niedopowiedziane,

Jakby urwane w pół – słowie lub – zdania,

Niedokończone i nagle przerwane

Bez ostrzeżenia i bez narzekania.

 

Rankiem na stole kawa niedopita,

Talerz w okruchach nagryzionej bułki,

Myśl notowana w podręcznych zeszytach

Albo na skrawku uszczkniętej bibułki;

 

Buty pod progiem gwałtem porzucone,

Jakby spragnione spaceru po bruku,

Płaszcze na haku w nieładzie skłębione…

W tle stary zegar, co powtarza: „ku… ku…”.

 

Wszystko się zdaje jakby rozpoczęte,

Ale zastygłe w przerwie na herbatę.

Na szafce książki szeroko rozpięte

Leżą w bezruchu, jakoby skrzydlate.

 

Nawet za oknem czas jakby się wstrzymał

Od popędzania obrazów do zmiany.

Zdaje się… konar, co w okno się wpinał,

Nie był podmuchem wiatru kołysany

 

I ptak, co w liściach przykucnął na chwilę,

Jest jako spinka wsunięta we włosy…

Na kwiatach drzemią kokardą motyle

I stoją w pionie traw złociste kłosy…

 

Czyżby się wszystko nagle zatrzymało?

Czy wszystko nagle się już zakończyło?

Wciąż mamy czasu na bycie za mało,

A nim szastamy, jakby go przybyło.

 

Czy powiedziałam, jak bardzo cię kocham,

Gdy wychodziłeś z domu już spóźniony?...

Stoję przy szafce i naczynia chowam,

Czując jak pędzi świat niedościgniony,

 

Mając świadomość, że być może dzisiaj

Już nie dopowiem, nie dokończę czegoś.

Gdzieś w codzienności zaginął obyczaj,

Aby na jutro nie odkładać tego,

 

Co właśnie teraz należy wypełnić,

Aby postawić kropkę z końcem siebie.

Gdy ciało będzie w potrzebie wciąż pędzić,

Dusza nam zgaśnie przy żałobnym śpiewie,

 

Bo nie wypowie, siebie nie wyrazi

I nie przebije się przez zgiełk szaleństwa.

W niedokończonym świat się cały pławi,

Jak osaczony skutkami przekleństwa,

 

Więc wszystko wokół niedopowiedziane,

Jakby przerwane w pół – słowie czy – zdania,

Wszystko w chaosie niczym rozgrzebane

I jedno drugie zaczęte przegania…




wtorek, 29 września 2020

SAMA

Zapomnij o mnie… kimkolwiek jesteś…

Niech będę kroplą, co spada deszczem,

Wiatru westchnieniem w gałęziach drzewa

Czy ptasim trelem, co w dali śpiewa.

 

Nie ma znaczenia… czy byłam, jestem…

Niech ślad mój będzie pożółkłym wierszem,

Który się szeptem w przestrzenie wkrada,

Jak obłąkaniec… o wszystkim gada.

 

Zapomnij o mnie… choć mnie widziałeś…

Niech będę cieniem, który spotkałeś

Pod parasolem liści szumiących,

Na twoje czoło z nieba lecących.

 

Nie ma znaczenia… gdzie się znajduję…

Niech kwiat mnie wonią swą przywołuje,

Niech zapach wody wskrzesza me imię,

A mym spojrzeniem blask wschodów płynie.

 

Zapomnij o mnie… choć tego nie chcesz…

Niech w rytm zegara kołacze serce,

Niech ciszy usta mówią mym głosem,

A mgła rozwiewa się siwym głosem.

 

Nie ma znaczenia… czy coś mnie wzrusza…

Niechaj szum trawy echo zagłusza,

Niech dzwonki polne dzwonem w kościele

Zapowiadają pogrzeb, wesele.

 

Istotną dla mnie każda jest chwila,

Która przede mną skrzydła rozchyla

I, niczym motyl. me szczęście niesie

Po stepach, wzgórzach, nizinach, lesie.

 

Nie dbam, co o mnie myśl twoja mówi.

Wolę się trzymać z dala od ludzi,

By w samotności rozpiąć ramiona.

Niech mknie w błękity żaglem niesiona

 

Dusza, co krzyżem na maszt wciągnięta,

Łopocze wiatrem dumnie napięta.

Niechaj odkrywa, co wciąż tajemne.

Mam ręce obie radości pełne!,

 

Nieposkromioną zachłanność woli,

By być dla Boga ziarenkiem soli.

Zapomnij o mnie… jeśli mną gardzisz…

Nie ma znaczenia… czyśmy są twardzi…

 

Wszystko niebawem w proch się obróci

I skąd się wzięło, to tam powróci.

Marnością człowiek nad marnościami.

W naturze szukam Boga oczami,

 

Z natury łowię Głos Wszechmogący,

Na wskroś mnie całą przeszywający,

I w woniach kwiatów dotykam Dłoni,

Która od złego mądrze mnie broni.

 

Zapomnij o mnie… jak cię kosztuję…

Nie ma znaczenia… czy zasługuję

Na twój szacunek, szczyptę miłości…

Odchodzę od was – znikam wśród roślin

 

I tam znajduje moje schronienie.

Od codzienności zmysłów wytchnienie.

Wokół mnie cisza… dobrze rozumie,

Że jestem sama, choć żyjąc w tłumie.





poniedziałek, 28 września 2020

TRAWY POLNE

O!, trawy polne niczym tataraki,

Bo deszcz w was pluszcze jak wezbrana rzeka,

Rozwiane grzywą koni, co jednaki

Rytm kopyt – werbel do pędu rozgrzewa.

 

O!, trawy polne falą swoich kłosów

Rozczesujecie echo na przestrzeniach.

Każde źdźbło wasze podobne do włosów

Słomiany kolor zaplata w promieniach.

 

O!, trawy polne z koronką pajęczyn,

Co nicią spruwa coraz większe oczka,

Każda łodyga struną w niebo sterczy,

Liście zwijając w kształt drobnego loczka.

 

O!, trawy polne wiatr was w zaprzęg schwytał

I nad grzywami świszczy nagim batem,

Wodzami smaga, każąc biec z kopyta.

Łopocą gniewnie rękawy skrzydlate

 

I zda się, że w was jakieś pióro wszczepi,

Co mu z ramienia wyrwane zostało.

Cylindrem w drzewach gałęzie zaczepi.

Smoking odsłania jego wątłe ciało.

 

Czym się tak wzburzył wiatr nieokiełznany?

Co go z harmonii tak wyprowadziło?

Dyliżans pędzi przez wiatr kołysany

Jakby pod kołem wszystko się paliło.

 

A w napierśniku to wy trawy polne,

Co naszelnikiem piersiowym związane,

Rwiecie się w niebo jak zaprzęgi konne

Do dyliżansu pasem przywiązane

 

I prowadzicie w nieznane wiatr gniewny,

Który zasiada na koźle powozu.

Spod kół się kruszy pył złocisto-srebrny,

Rozprzestrzeniając w świat wilgotność chłodu,

 

A tuman liści kłębi się pod stopą,

Jak pozostałość po waszym galopie.

Przez szprychy koło cedzi lepkie błoto.

Pęd się odbija w górę!,… ziemie kopie,

 

Więc patrzę na was z tęsknotą w źrenicach,

Pod parasolem stojąc zamyślona.

Spieniona fala mnie wasza zachwyca,

Wasza natura – ta nieposkromiona

 

I wówczas wolność na swym ciele czuję.

Dusza przeze mnie przenika na zewnątrz.

Rzucam parasol, ramiona prostuję.

Nie dbam!: dlaczego?, dokąd? czy… na pewno?

 

I tak mijana przez wiatr rozpędzony,

I obmywana deszczu pieszczotami

Słyszę w oddali świat mój porzucony,

Który gdzieś gaśnie w kroplach za plecami,

 

I niczym bańka mydlana w błękitach

Coraz się wyżej wznoszę mimo woli.

O! trawy polne, których dźwięk kopyta

Łagodzi, koi wszystko, co mnie boli.