piątek, 18 września 2020

W POBOŻNOŚCI

Prosiła Zuzanna Boga o pociechę,

Również jej małżonek chciał mieć tę uciechę,

Więc oboje razem bardzo się modlili

I dniem oraz nocą mocno się trudzili,

By sobie zmajstrować małego dzieciaczka –

Prześliczną dziewczynkę, zdrowego chłopaczka,

I pomiędzy pracą, pomiędzy pacierzem

Mąż Zuzannę ganiał jak na głodzie zwierzę,

Aż pewnego razu Zuzia zaciążyła,

Dorodnego syna szczęśliwie powiła.

Wielka była radość w sąsiedztwie, w rodzinie,

Więc w błogosławieństwie życie słodko płynie.

Po miesiącu na chrzcie Józef jemu dali.

„Niechaj Bóg pomnoży” – pokornie błagali.

Jak przystało na to święte Józka imię,

Które chwałą dzięki Biblii po dziś słynie,

Które to oznacza: „niechaj Jahwe przyda”,

Pracowity Józek jest, no i nie! brzydal,

I dyskretny, i sumienny, i uczynny,

I że często podrywany, toż niewinny.

Żadnej pannie nie odmówi, bo nie umie.

Każdą pannę, co w potrzebie, to rozumie.

Żadnej zatem nie odrzuca, nie odmawia,

Bowiem chętnie Józek wszystkim wszem pomaga.

Nie rozwiązłej to natury jest przyczyna,

Że u Józka zawsze puszy się pierzyna,

A nadmiernej wrażliwości na kobiety,

Co w potrzebie i do niego lgną !,niestety.

Tak pocieszał Józek żonę od młynarza,

Z której córką sypiać często mu się zdarza,

I Jadwigę – siostrę pana organisty,

Chromą Ewę – pielęgniarkę od dentysty.

Na plebani gospodynię też pocieszał,

Gdy w kościele na choince lampki wieszał,

Przy zakupach ekspedientkę na zapleczu

I Jagodę, co pasała gęsi w mleczu,

Przyjaciółkę własnej mamy nieszczęśliwą,

Co z piekarni przynosiła im pieczywo…

Trudno zliczyć, ile kobiet Józek wspierał.

Wszystkie cenił!, nie wybrzydzał, nie przebierał.

Oprócz tego pomagania im w potrzebie,

Żyłże Józek bardzo skromnie, bo o chlebie,

I do pracy czy fizycznej, umysłowej,

Czy to ciężkiej, czy niekiedy też lajtowej

Szedł z ochotą, bez zbędnego narzekania.

Miał smykałkę do roboty i kochania,

Lecz w niedziele, wszystkie święta leniuchował.

Panem Bogiem się za bardzo nie przejmował

I pacierzem dnia nie kończył, nie zaczynał,

Chociaż nigdy nie pił dużo, nie przeklinał.

Matka Józka ciągle z troską pouczała,

Przed obrazem Matki Bożej wciąż płakała:

„Co to będzie ma Maryjo z moim Józkiem,

Gdy się życie wnet okaże dlań za krótkie?

Gdzież to szczęście wymodlone się podzieje,

Jak mój Józio przed swą śmiercią nie zmądrzeje?”

„Bój się Boga! – prosi matka swego syna –

W bezbożności ognia piekieł jest przyczyna.

Kiedy wreszcie się syneczku ustatkujesz?

Zważ!, na zgubę swą kochany postępujesz.”

Jednak Józek dłonie matki w rękach trzyma

I policzki rozbawieniem swym wydyma.

„Niechże mama się nie martwi, bardzo proszę.

Z trudem troskę drogiej mamy w sercu znoszę.

Jestem młody, mam przed sobą całe życie.”

Na te słowa do dom puka śmierć o świcie

I do Józka słodkim słowem zagaduje:

„Czas się skończył, więc cię Józiu dziś spakuję.”

Józek zerwał się, przez okno czmychnął sprytem,

Za nim diabeł dudni w ziemię swym kopytem.

Józek do bram od Królestwa Niebios biegnie,

Ale zda się, że zupełnie niepotrzebnie,

Bo na bramie kartka wisi: „Zaraz wracam”

Wraz z dopiskiem, że pobożność się opłaca.

Zamarł Józek w swoim wielkim zaskoczeniu.

Za nim diabeł sapie, dyszy w go gonieniu.

Józek dłońmi szarpie bramę przerażony.

Widać, że chce do Królestwa być wpuszczony.

Jednak kłódka na łańcuchu ciężko zgrzyta.

W tym momencie prawda jasna jest odkryta:

Miłosierny bywa pan Bóg Sprawiedliwy

I w osądzie czynów ludzkich też uczciwy,

Że jak człowiek Jemu często dokazuje,

Ta mu Pan Bóg tę serdeczność okazuje,

Więc gdy Józek lamentuje, drżąc przy bramie,

Nagle święty Piotr z lampionem przed nim stanie

I spokojnym głosem szepcząc, oznajmuje,

Że Bóg Ojciec pod pierzyną leniuchuje

I jak Józek czy w niedziele, czy też w święta

O Nim nigdy i przenigdy nie pamięta,

Tak Bóg teraz tymże samym to sposobem

Chce spokojną pozostawić sobie głowę.

„Idźże sobie. – Piotr do Józka zagaduje –

Jak ty w życiu, tak Bóg teraz postępuje.

Nie zakłócaj Mu spokoju jak przywykłeś.

Egoizmem i lenistwem Niebu zbrzydłeś.”

„Miejże litość! – błaga Józek na kolanach –

Żem umarły, tom zobaczył dzisiaj z rana.

Nie zdążyłem do spowiedzi, do Komunii.

Budźże Boga!... Miłosierny, to zrozumi.”

„Dajże spokój! – wtrąca Piotrek z rozgniewaniem –

Pogardziłeś Panem Bogiem, Zmartwychwstaniem.

Miałeś życie w lat trzydzieści trzy zamknięte

I nie dbałeś nigdy o to, co jest święte.

Żałowałeś choć godziny Panu swemu,

Więc i teraz nie zawracaj głowy Jemu.

Jesteś młody, masz przed sobą całą wieczność.

Idź do diabła! Gadam z tobą wszak przez grzeczność.”

Piotr odchodzi, a pod bramą Józek płacze.

Serce jemu z przerażenia drży, kołacze.

Pięścią w piersi Józek wali: „Moja wina.”…

„W twojej winie – mówi diabeł – jest przyczyna

Mego triumfu, że do siebie cię zaproszę.

Idź przede mną w dół po schodach, bardzo proszę.” –

Skłonił diabeł grzbiet w pokłonie ironicznie,

Śmiechem dudniąc pod błękitem wręcz tragicznie.

Sunie Józek, w bezradności łamiąc ręce,

Aż mu w duszy ból rozsadza smutne serce.

Jeden morał z tej historii do nas mówi –

Niechaj nikt go w bezmyślności swej nie zgubi!:

Choć żeś młody, zadbaj teraz o swą duszę,

By po śmierci nie dopadły cię katusze.

Nigdy nie wiesz, kiedy życie twoje zgaśnie.

Może teraz na twym progu śmierć jest właśnie?...

Żyj pobożnie, jak ci Pan Bóg nakazuje,

Bo choć zgrzeszysz, to na pewno się zmiłuje

I gdy dotrzesz do bram Niebios w niepewności,

Czyś zasłużył na oznakę wszak Miłości,

To z pewnością ułaskawi cię Zbawienie

I rozsuną się przed tobą wrót promienie,

A ten, który w życiu drogę sobie skraca,

Na bram prątkach ujrzy napis: „Zaraz wracam”.




czwartek, 17 września 2020

ALFABET - "A"

Literka A alfabet rozpoczyna. Wyglądem zaś drabinę przypomina, którą się w sadzie pod drzewem rozkłada. Z literką A wspaniała jest zabawa. A jak „agrafka”, „arbuz” oraz „ara”. A nie próżnuje, lecz bardzo się stara. Tworzy wyrazy z przodu, w środku, z końca. A jak „ananas”, „armia” czy „gorąca”. A – moi Drodzy – to jest samogłoska. Zasada w mowie bywa bowiem prosta. Gdy A wymawiasz, tylko A usłyszysz. A sama śpiewa z ust Twych pośród ciszy. A wielkie bywa jak nogi bociana, małe a niczym banieczka mydlana, co z prawej strony ma małą laseczkę lub w takim kształcie niedużą wstążeczkę. A jak „Anita”, „Anna”, „Anastazy”. A posiadają też takie wyrazy, jak „akordeon”, „agrest” i „malina”, „autobus”, „Andrzej”, „alfabet”, „tarnina”. Podaj Ty teraz z A jakieś wyrazy. Z czym A się Tobie w wyrazach kojarzy?




środa, 16 września 2020

MYSZKI

Biegała pani myszka.

Tu listek, a tam szyszka.

Mijała traw powoje,

Woreczki, beczki, słoje

W spiżarni u młynarza,

Gdzie bywać jej się zdarza.

Szukała pani myszka,

Wskakując do koszyczka,

Przed zimą dlań schronienia

Lub czegoś do zjedzenia.

Nerwowo wciąż skakała.

Przez okno wyglądała

Piwnicy u rolnika.

Za oknem… jesień zmyka,

A za nią zima pędzi

I krokiem ciężkim bębni

W przestrzenie zimnem ścięte,

Wciskając w ziemię piętę

I wszystko zamrażając,

I śniegiem oprószając.

„Na czas tej srogiej zimy

W tym domu się schronimy.” –

Pisnęła pani myszka

Do myszki, która przyszła

Do domu jej śladami,

Krętymi ścieżynami,

By schronić się przed zimą,

Gdy ciepłe dni przeminą.

Tak obie, małe myszki

Przez ściółkę, chrust i szyszki,

Przez trawy i kamienie

Przybyły w to schronienie.

„Schowajmy się za piecem.

Zapalmy małą świecę,

By miejsce przygotować

I je uporządkować.” –

Myszka myszce doradza

I w dziurkę torbę wsadza,

Za którą wchodzi w ścianę –

Będziemy mieszkać same.” –

Oznajmia pani myszka –

„To Pani jest walizka?” –

Pyta swą towarzyszkę,

Szaro – brązową myszkę.

Ta skromna i wstydliwa

Nie mówi, głową kiwa,

Wpychając swe bagaże.

„Już o kolacji marzę.” –

Nieśmiało zagaduje –

„Zjem zanim rozpakuję

Wniesione tu walizki.”

I wnet czmychnęły myszki

Do kuchni gospodarza,

Gdzie zapach nos poraża

Różnymi łakociami,

Pysznymi przysmakami.

Stanęły więc pod stołem.

Ser żółty nęci kołem,

Który leży na blacie

W szczypiorze jak w krawacie

Przy ziarnach słonecznika

W orzechu koralikach.

Zerknęła mysz na myszkę.

„Spójrz jakie to jest pyszne,

Jak pachnie i wygląda.

Nagrzeszyć jestem skłonna,

Skosztować, co nie moje…”

„Ja przyznam, że się boję.” –

Wtrąciła drżąca myszka,

Łapką chowając pyszczka.

„A, czego?!” – pyta druga –

„Los dobry, szczodry sługa

Zaprasza nas w gościnę.

Ja tego nie ominę.” –

Tak rzece, na stół wchodzi –

„Kto chce, niech siebie głodzi.

Ja sobie coś skosztuję

Zanim się rozpakuję.” –

I kończąc tym wyznaniem,

Zajęła się chrupaniem

Przeróżnych smakołyków,

Co dźwigał stół bez liku.

Wtem w kuchni się pojawia,

Jak duch się niemal zjawia

Gospodarz zaskoczony,

Przez myszki odwiedzony.

Gryzonie wnet struchlały.

Oczęta wytrzeszczały

Z wielkiego przerażenia

W bezruchu odrętwienia.

Myślały, że to koniec.

Ze strachu pyszczek płonie.

Ogonki w dół opadły

I uszka im pobladły,

I nagle!, ku zdziwieniu

Zastygły w zaskoczeniu.

Gospodarz siadł przy stole.

Podrapał się po czole.

Pomyślał chwilę małą.

„Nic przecież się nie stało!” –

Roześmiał się radośnie,

Serdecznie oraz głośnie –

„Spiżarnia w szwach mi pęka.

Przyjemność będzie wielka

Podzielić się z myszkami

Własnymi zapasami.

Zapraszam was w gościnę!

Nim zima sroga minie

Możecie się wprowadzić.

Mi nie będziecie wadzić,

A nawet me wieczory

Tej ciężkiej roku pory

Przeminą mi rozkosznie,

Gdy w domu będą goście.” –

Klasnął gospodarz w dłonie.

Uśmiech pomarszczył skronie.

Rozłożył talerzyki –

Dwa duże wszak guziki,

A na nich porcje sera. –

„Niech się nie poniewiera

Zimą żadne stworzenie.

U mnie macie schronienie.” –

Mówił, mleka wlewając,

Nim skuwki napełniając,

Które trzymały myszki

W łapkach jako kieliszki.

Dłużyła się biesiada.

Gospodarz opowiada,

Że więcej stworzeń gości

Dla własnej przyjemności.

W pokoju za kominkiem,

Za ususzonym kminkiem

Mieszka świerszcz wraz z rodziną

Nim chłodne dni nie miną;

Na strychu nietoperze;

W stodole drzemią jeże.

„I dla was, moje drogie,

Mam miejsce tuż pod progiem,

Gdzie w tamtym roku myszki

Zimować do mnie przyszły.”

Życzliwie zaproszone,

Królewsko ugoszczone

Się wprowadziły myszki,

Wciągając swe walizki

Z piwnicy do pokoju

W cudownym wręcz nastroju

I chętnie zamieszkały,

Z gościny skorzystały,

Chowając się przed zimą,

Nim chłody nie przeminą,

Więc gdy noc zapadała,

Do snu się układała,

Do stołu zasiadały,

Kolację spożywały,

Po której grały świerszcze

Jesienne, piękne wiersze.

Tak mijał dzień rozkosznie,

Zbliżając się ku wiośnie. 




piątek, 11 września 2020

PANI JESIEŃ

Drobnym krokiem idzie jesień

W białej sukni z długim trenem.

Chryzantemy w koszu niesie.

Idzie z liści szumnym śpiewem.

Wianek z wrzosów, jarzębiny,

Żołędziami pospinany,

Gałązkami też leszczyny,

Co opada orzechami,

Na blond włosach pani jesień

Z dumą trzyma jak koronę.

Obok kroczy miesiąc wrzesień,

Czyniąc skłony uniżone.

A na szyi lśnią kasztany

W sznur korali zaplecione.

Przy rękawach ma falbany

Pajęczyną wykończone,

Pantofelki z złotej trawy

Wyplatane pięknym wzorem

I u ramion płaszcz szarawy

Na deszczową, smutną porę.

A pod niebem kruków stada,

Wron i kawek latających

Przyjście pani zapowiada

Chórem głosów zawodzących,

Aż się w serce smutek wkrada

I obawa, i złudzenie,

Że nas lato pozostawia

Na jesieni przebudzenie,

Więc w człowieku żałość wstaje

I przedziwne przygnębienie,

I żałobnie mruczą gaje,

Łzą skrapiają się przestrzenie,

Lecz naprawdę niepotrzebnie

Świat ulega przygnębieniu.

Pani jesień płynie sennie

W artystycznym roztargnieniu.

Oczy ma szaro-niebieskie,

Usta – owoc dzikiej róży,

Nosek jak małą szpileczkę

I powieki jak kot mruży,

Gdy zapada w zamyślenie,

Gdy się czymś gwałtownie wzruszy,

Gdy nawiedza ją natchnienie,

Gdy jej serce coś poruszy.

Wnet zastyga z farbą w dłoni

Na palecie rozłożonej,

Za potrzebą wiecznie goni

W dzikiej żądzy rozognionej,

Aby drzewa pomalować,

Wielobarwnym szalem przykryć,

Tęczę w liściach rozprasować,

Mgłą je skropić, lekko zwilżyć,

By ulotność pory roku

Na obrazie swym utrwalić.

Łza wzruszenia lśni jej w oku,

Gdy ją ktoś zaczyna chwalić.

Zatem!, jesień to artystka,

Która wszystko w baśń przemienia,

Która pomysłami tryska

I pracuje bez wytchnienia.

Tam coś rzeźbi, tu maluje,

W sadzie sypnie owocami,

Pajęczyny nicią pruje,

Zdobiąc krzewy kokardkami…

I dlatego wiatr w miłości

Za nią błądzi zakochany,

I pan deszcz w akcie czułości

Płacze przez nią odrzucany –

I tak razem nieszczęśliwi,

Bo w jesieni zadłużeni,

Delikatni oraz tkliwi

Wciąż czekają, że się zmieni

Sytuacja stanu ducha,

Bo ich jesień zauważy.

Jeden, drugi do niej grucha,

Lecz się żaden nie odważy,

By jej wyznać to, co czuje,

By poprosić ją o rękę.

Wiatr poezje recytuje.

Deszcz w łzach topi swą udrękę,

No!, a ona… jak to ona…

Pochłonięta swym natchnieniem

I nad płótnem pochylona

Kreśli światła oraz cienie

Nieświadoma tej miłości,

Którą wiatr i deszcz doń mają.

Stąd w tej porze są szarości –

Z serc cierpiących wypływają,

I dlatego czasem wieje –

Ścina ciszę wiatr lamentem,

I dlatego często leje –

Deszcz łzy roni swe przeklęte.

Zakochany jeden, drugi,

Ale bardzo nieszczęśliwie.

Deszcz w rozpaczy leje strugi.

Wiatr żal sieje swój uczciwie,

A w tym wszystkim pani jesień

Z pędzlem, farbą skocznie biega

I bogactwo barw swych niesie,

I kochanków nie dostrzega

Pochłonięta ciągle pracą

I zaklęta rozmarzeniem.

Kochankowie bólem płacą,

Snując się za jej spojrzeniem.

I być może za swym oknem

Ujrzysz jesień przy sztalugach,

Wiatr, co śpiewa smutnym głosem,

Deszcz, co moknie w płaczu strugach.




czwartek, 10 września 2020

NA ULICACH

A w drodze do… mijam drzewa rozczochrane,

Od ciężaru swych płochych lat przygarbione.

W liści lokach moje myśli pochowane

Wydają się szumem budzić ich koronę.

 

Przystaję niekiedy by wsłuchać się w siebie,

W deszczu szelestu uchwycić znów ciszę…

Drzew żebracze palce, jak korzenie w niebie,

A pod nimi żal, którego łkanie słyszę…

 

Wszystko się zmienia, niestety, bezpowrotnie.

Niby jest, ale już namiastką przeszłości…

Mijam śpiący dom, w którym ktoś stoi w oknie

Jakby wypatrywał z tęsknotą miłości.

 

W drodze do… opływa mnie fala przechodniów,

Przypływem, odpływem zjawia się i znika.

Nagle ktoś z tłumu wdrapuje się na podium

I słowem ust rozpaczy przestrzeń przenika,

 

A wiatr niesie treść głosu, co pierś mu rozsadza,

Jakby nikt!, tylko on słyszał to wołanie…

Warkot kół złowieszczo w hałas się przeradza,

Echo owych ust skazując na wygnanie.

 

Za rogiem piekarnia cierpi na bezsenność.

Nurt ludzi się pod nią ustawił w kolejce,

A obok ktoś się połasił o bezczelność,

Wyciągając brudne, błagające ręce,

 

Lecz… nikt go nie dostrzega, nikt go nie widzi…

Jak w hipnozie każdy przechodzi do przodu.

Mimo to człowiek ten nędzy się nie wstydzi,

Prosi więc o okruch na zatarcie głodu…

 

Jest jak sen człowiek ten u wschodu nadziei,

Nikt go więc nie traktuje jak realny byt.

Wszyscy ci, których tkną, jakby się zawzięli,

Marząc, by człowiek ten przepadł precz!, wreszcie znikł.

 

Mijam go, zerkam w źrenice udręczone.

Nagle mnie kruszy ta świadomość niezłomna,

Że mogą to być moje oczy zmęczone,

Gdybym się stała nagle, dzisiaj!, bezdomna…

 

Stoję tak w miejscu i wpatruję się w niego,

Jakbym z oczu smutnych historię czytała.

„Daj mu Panie, proszę, doświadczyć dobrego”,

A wtem mu kobieta chleb podarowała.

 

Człowiek ten pokłonił się – usiadł na ławce,

Wydłubując z bochenka pieczywa porcje.

Gołębi chór, wiszący mu przy nogawce,

Wydawał się na piórach swych dźwigać słońce.

 

Patrzyłam jak człowiek ten chleb celebruje.

Myślałam, że to w nim siebie odnajduję,

Bo każdy z nas, chociaż dziś tego nie czuje

I z dnia na dzień na oślep gdzieś podróżuje,

 

Może jak on – człowiek ten – być na ulicy

Wzgardzony jak bezpański pies przez niedolę,

Dlatego ja widzę się w jego źrenicy,

Wczytując się w troskę wyrytą na czole…

 

Wówczas ogarnia mnie świeże przebudzenie

I wdzięczność za wszystko, co tylko posiadam.

Nie mam wiele – proste w tobołku istnienie,

Do którego grosik dziękczynienia wkładam.

 

Na ulicach mijam sobie całkiem obcych,

Lecz nie umiem obok nich przejść obojętna.

Zaglądam w ich rzucone pod stopy oczy

Niczym w strony książki, która jest rozpięta,

 

Podobna do ramion spragnionych czułości,

Proszących się chociażby o przytulenie…

Daję więc uśmiech mój – okruch serdeczności,

„Dobrego dnia!” – szczere myśli mych życzenie.




piątek, 4 września 2020

ULOTNOŚĆ

Wszystko gdzieś znika i gaśnie za nami.

Gdy się odwrócisz,… dawno tego nie ma.

Pędzisz wciąż za tym pamięci myślami,

Ale wbrew woli nie ujrzysz już cienia,

Jakby to nigdy się nie wydarzyło

Lub w całkiem innej postaci niż sądzisz…

Zaledwie temu pięć minut tu było,

A ty jak za czymś z dawnych wieków błądzisz.

 

Przedziwne figle przeszłość głowie płata.

Może złośliwie sobie z niej żartuje?...

Kalendarz jeszcze nie pożegnał lata,

A jesień wokół sobie spaceruje

I nam zagląda w źrenice jak w okna,

Jakby nas poznać dogłębnie pragnęła,

Niczym niewiasta w podróży samotna,

Co szuka szczęścia, które gdzieś zgubiła,

 

Po cóż to tyle trudu by odgadnąć,

By się doszukać w nas czegoś wielkiego?!...

Nietrudno sercem w rozterce zawładnąć,

Gdy wciąż mu tęskno do czegoś wzniosłego,

Więc idź jesieni, idźże ty przed siebie

I nie zaczepiaj swym ciekawym okiem.

Uszanuj duszę, która jeszcze nie wie,

Że ciało więdnie, sunąc wolnym krokiem.

 

Idź, idź najdroższa w nieznane nam światy,

By w nas się gorycz więcej nie wzbierała…

Pod twoją stopą usychają kwiaty.

Czyżbyś doświadczyć nas podobnie chciała?!...

Już niczym liście kruszeją nam włosy,

Dłonie jak drzewa bezlistnej korony,

Mgłą z wrzosowiska płowieją nam oczy,

Na całym ciele bruzd ciąg niezliczony,

 

A za plecami idzie nasza młodość

Jak babuleńka w chustę z wełny skryta,

Skazana w drodze na głuchą samotność

I melancholią wzruszenia spowita…

Czy jeszcze mało żeśmy utracili?!

Czy jeszcze mało siebie wciąż gubimy?!

W swą długowieczność zawsześmy wierzyli,

Dzisiaj o jutro ze śmiercią walczymy…

 

Tak to ulotnym stworzeniem jest człowiek,

Jak liść lub trawa, albo kwiat przy ścieżce,

Jak świst powietrza wyłowiony w słowie,

Jak łza zastygła kroplą na chusteczce…

Dziś jeszcze widzisz mimikę na twarzy,

Dziś jeszcze czujesz życie, co pulsuje,

Jutro… być może wcale się nie zdarzy…

Dziś może koniec nad nami stróżuje.




wtorek, 1 września 2020

JEŻ

Coś szeleści pod krzakami. Coś się rusza pod drzewami...

Bajka została przekazana do publikacji wydawniczej.  Za kilka miesięcy powinna się ukazać w formie książki, jako jedna z kilkunastu historii dla dzieci.

Proszę zatem o wyrozumiałość i cierpliwość, życząc miłego dnia.