piątek, 11 września 2020

PANI JESIEŃ

Drobnym krokiem idzie jesień

W białej sukni z długim trenem.

Chryzantemy w koszu niesie.

Idzie z liści szumnym śpiewem.

Wianek z wrzosów, jarzębiny,

Żołędziami pospinany,

Gałązkami też leszczyny,

Co opada orzechami,

Na blond włosach pani jesień

Z dumą trzyma jak koronę.

Obok kroczy miesiąc wrzesień,

Czyniąc skłony uniżone.

A na szyi lśnią kasztany

W sznur korali zaplecione.

Przy rękawach ma falbany

Pajęczyną wykończone,

Pantofelki z złotej trawy

Wyplatane pięknym wzorem

I u ramion płaszcz szarawy

Na deszczową, smutną porę.

A pod niebem kruków stada,

Wron i kawek latających

Przyjście pani zapowiada

Chórem głosów zawodzących,

Aż się w serce smutek wkrada

I obawa, i złudzenie,

Że nas lato pozostawia

Na jesieni przebudzenie,

Więc w człowieku żałość wstaje

I przedziwne przygnębienie,

I żałobnie mruczą gaje,

Łzą skrapiają się przestrzenie,

Lecz naprawdę niepotrzebnie

Świat ulega przygnębieniu.

Pani jesień płynie sennie

W artystycznym roztargnieniu.

Oczy ma szaro-niebieskie,

Usta – owoc dzikiej róży,

Nosek jak małą szpileczkę

I powieki jak kot mruży,

Gdy zapada w zamyślenie,

Gdy się czymś gwałtownie wzruszy,

Gdy nawiedza ją natchnienie,

Gdy jej serce coś poruszy.

Wnet zastyga z farbą w dłoni

Na palecie rozłożonej,

Za potrzebą wiecznie goni

W dzikiej żądzy rozognionej,

Aby drzewa pomalować,

Wielobarwnym szalem przykryć,

Tęczę w liściach rozprasować,

Mgłą je skropić, lekko zwilżyć,

By ulotność pory roku

Na obrazie swym utrwalić.

Łza wzruszenia lśni jej w oku,

Gdy ją ktoś zaczyna chwalić.

Zatem!, jesień to artystka,

Która wszystko w baśń przemienia,

Która pomysłami tryska

I pracuje bez wytchnienia.

Tam coś rzeźbi, tu maluje,

W sadzie sypnie owocami,

Pajęczyny nicią pruje,

Zdobiąc krzewy kokardkami…

I dlatego wiatr w miłości

Za nią błądzi zakochany,

I pan deszcz w akcie czułości

Płacze przez nią odrzucany –

I tak razem nieszczęśliwi,

Bo w jesieni zadłużeni,

Delikatni oraz tkliwi

Wciąż czekają, że się zmieni

Sytuacja stanu ducha,

Bo ich jesień zauważy.

Jeden, drugi do niej grucha,

Lecz się żaden nie odważy,

By jej wyznać to, co czuje,

By poprosić ją o rękę.

Wiatr poezje recytuje.

Deszcz w łzach topi swą udrękę,

No!, a ona… jak to ona…

Pochłonięta swym natchnieniem

I nad płótnem pochylona

Kreśli światła oraz cienie

Nieświadoma tej miłości,

Którą wiatr i deszcz doń mają.

Stąd w tej porze są szarości –

Z serc cierpiących wypływają,

I dlatego czasem wieje –

Ścina ciszę wiatr lamentem,

I dlatego często leje –

Deszcz łzy roni swe przeklęte.

Zakochany jeden, drugi,

Ale bardzo nieszczęśliwie.

Deszcz w rozpaczy leje strugi.

Wiatr żal sieje swój uczciwie,

A w tym wszystkim pani jesień

Z pędzlem, farbą skocznie biega

I bogactwo barw swych niesie,

I kochanków nie dostrzega

Pochłonięta ciągle pracą

I zaklęta rozmarzeniem.

Kochankowie bólem płacą,

Snując się za jej spojrzeniem.

I być może za swym oknem

Ujrzysz jesień przy sztalugach,

Wiatr, co śpiewa smutnym głosem,

Deszcz, co moknie w płaczu strugach.




czwartek, 10 września 2020

NA ULICACH

A w drodze do… mijam drzewa rozczochrane,

Od ciężaru swych płochych lat przygarbione.

W liści lokach moje myśli pochowane

Wydają się szumem budzić ich koronę.

 

Przystaję niekiedy by wsłuchać się w siebie,

W deszczu szelestu uchwycić znów ciszę…

Drzew żebracze palce, jak korzenie w niebie,

A pod nimi żal, którego łkanie słyszę…

 

Wszystko się zmienia, niestety, bezpowrotnie.

Niby jest, ale już namiastką przeszłości…

Mijam śpiący dom, w którym ktoś stoi w oknie

Jakby wypatrywał z tęsknotą miłości.

 

W drodze do… opływa mnie fala przechodniów,

Przypływem, odpływem zjawia się i znika.

Nagle ktoś z tłumu wdrapuje się na podium

I słowem ust rozpaczy przestrzeń przenika,

 

A wiatr niesie treść głosu, co pierś mu rozsadza,

Jakby nikt!, tylko on słyszał to wołanie…

Warkot kół złowieszczo w hałas się przeradza,

Echo owych ust skazując na wygnanie.

 

Za rogiem piekarnia cierpi na bezsenność.

Nurt ludzi się pod nią ustawił w kolejce,

A obok ktoś się połasił o bezczelność,

Wyciągając brudne, błagające ręce,

 

Lecz… nikt go nie dostrzega, nikt go nie widzi…

Jak w hipnozie każdy przechodzi do przodu.

Mimo to człowiek ten nędzy się nie wstydzi,

Prosi więc o okruch na zatarcie głodu…

 

Jest jak sen człowiek ten u wschodu nadziei,

Nikt go więc nie traktuje jak realny byt.

Wszyscy ci, których tkną, jakby się zawzięli,

Marząc, by człowiek ten przepadł precz!, wreszcie znikł.

 

Mijam go, zerkam w źrenice udręczone.

Nagle mnie kruszy ta świadomość niezłomna,

Że mogą to być moje oczy zmęczone,

Gdybym się stała nagle, dzisiaj!, bezdomna…

 

Stoję tak w miejscu i wpatruję się w niego,

Jakbym z oczu smutnych historię czytała.

„Daj mu Panie, proszę, doświadczyć dobrego”,

A wtem mu kobieta chleb podarowała.

 

Człowiek ten pokłonił się – usiadł na ławce,

Wydłubując z bochenka pieczywa porcje.

Gołębi chór, wiszący mu przy nogawce,

Wydawał się na piórach swych dźwigać słońce.

 

Patrzyłam jak człowiek ten chleb celebruje.

Myślałam, że to w nim siebie odnajduję,

Bo każdy z nas, chociaż dziś tego nie czuje

I z dnia na dzień na oślep gdzieś podróżuje,

 

Może jak on – człowiek ten – być na ulicy

Wzgardzony jak bezpański pies przez niedolę,

Dlatego ja widzę się w jego źrenicy,

Wczytując się w troskę wyrytą na czole…

 

Wówczas ogarnia mnie świeże przebudzenie

I wdzięczność za wszystko, co tylko posiadam.

Nie mam wiele – proste w tobołku istnienie,

Do którego grosik dziękczynienia wkładam.

 

Na ulicach mijam sobie całkiem obcych,

Lecz nie umiem obok nich przejść obojętna.

Zaglądam w ich rzucone pod stopy oczy

Niczym w strony książki, która jest rozpięta,

 

Podobna do ramion spragnionych czułości,

Proszących się chociażby o przytulenie…

Daję więc uśmiech mój – okruch serdeczności,

„Dobrego dnia!” – szczere myśli mych życzenie.




piątek, 4 września 2020

ULOTNOŚĆ

Wszystko gdzieś znika i gaśnie za nami.

Gdy się odwrócisz,… dawno tego nie ma.

Pędzisz wciąż za tym pamięci myślami,

Ale wbrew woli nie ujrzysz już cienia,

Jakby to nigdy się nie wydarzyło

Lub w całkiem innej postaci niż sądzisz…

Zaledwie temu pięć minut tu było,

A ty jak za czymś z dawnych wieków błądzisz.

 

Przedziwne figle przeszłość głowie płata.

Może złośliwie sobie z niej żartuje?...

Kalendarz jeszcze nie pożegnał lata,

A jesień wokół sobie spaceruje

I nam zagląda w źrenice jak w okna,

Jakby nas poznać dogłębnie pragnęła,

Niczym niewiasta w podróży samotna,

Co szuka szczęścia, które gdzieś zgubiła,

 

Po cóż to tyle trudu by odgadnąć,

By się doszukać w nas czegoś wielkiego?!...

Nietrudno sercem w rozterce zawładnąć,

Gdy wciąż mu tęskno do czegoś wzniosłego,

Więc idź jesieni, idźże ty przed siebie

I nie zaczepiaj swym ciekawym okiem.

Uszanuj duszę, która jeszcze nie wie,

Że ciało więdnie, sunąc wolnym krokiem.

 

Idź, idź najdroższa w nieznane nam światy,

By w nas się gorycz więcej nie wzbierała…

Pod twoją stopą usychają kwiaty.

Czyżbyś doświadczyć nas podobnie chciała?!...

Już niczym liście kruszeją nam włosy,

Dłonie jak drzewa bezlistnej korony,

Mgłą z wrzosowiska płowieją nam oczy,

Na całym ciele bruzd ciąg niezliczony,

 

A za plecami idzie nasza młodość

Jak babuleńka w chustę z wełny skryta,

Skazana w drodze na głuchą samotność

I melancholią wzruszenia spowita…

Czy jeszcze mało żeśmy utracili?!

Czy jeszcze mało siebie wciąż gubimy?!

W swą długowieczność zawsześmy wierzyli,

Dzisiaj o jutro ze śmiercią walczymy…

 

Tak to ulotnym stworzeniem jest człowiek,

Jak liść lub trawa, albo kwiat przy ścieżce,

Jak świst powietrza wyłowiony w słowie,

Jak łza zastygła kroplą na chusteczce…

Dziś jeszcze widzisz mimikę na twarzy,

Dziś jeszcze czujesz życie, co pulsuje,

Jutro… być może wcale się nie zdarzy…

Dziś może koniec nad nami stróżuje.




wtorek, 1 września 2020

JEŻ

Coś szeleści pod krzakami. Coś się rusza pod drzewami...

Bajka została przekazana do publikacji wydawniczej.  Za kilka miesięcy powinna się ukazać w formie książki, jako jedna z kilkunastu historii dla dzieci.

Proszę zatem o wyrozumiałość i cierpliwość, życząc miłego dnia.





środa, 26 sierpnia 2020

ECHO

 Hop!... Hop!... Hop!... Hop!... echo, gdzieżeś się podziało?!

Co się z tobą dzieje, co się z tobą stało?!

Wszędzie ciebie szukam, wszędzie wypatruję

I twego milczenia echo nie pojmuję.

 

Serce gorycz ściska, żeś gdzieś mi przepadło.

Czyżbyś w studnie echo mimowolnie wpadło?

Wszędzie las dokoła, trawa zapuszczona.

Szuka ciebie dusza za tobą stęskniona.

 

Kiedyś pośród kwiatów polnych mi gościło,

O obrzędach na wsi rozkosznie prawiło.

Krwawnik pospolity parasolem chronił,

Gdy dzwonek rozpierzchły dźwiękami cię gonił;

 

Rogownica polna ciebie kołysała,

Jakby cię niczemu wręcz oddać nie chciała;

Ostrożeń łąkowy kwiatem cię rozpieszczał;

Goździk kropkowany witał jako wieszcza;

 

Pszonak drobnym kwiatem niczym złotem sypnął,

A bodziszek drobny małym oczkiem łypnął;

Bluszczyk kurdybanek na ciebie spozierał,

Gdy cię jaskier ostry pąkami podpierał,

 

A driakiew gołębia razem z polnym makiem

Szeptały ci w ucho melodie jednakie;

Wrotycz pospolity i lekarski mniszek

Miodem napełniały dla ciebie kieliszek;

 

Pięciornik się prężył przed tobą dostojnie

Czy przetacznik perski gościł ciebie hojnie,

Wrotycz pospolity, albo i dziewanna,

A dziś… tylko lasy, a w tych lasach sarna…

 

Nie ujrzysz łąk pełnych takich kwiatów polnych,

A jedynie trawy, a w nich wiatr bezdomny,

Który cię przegonił gdzieś, hen!, w sine dale…

Dziś bez ciebie smutno, a było wspaniale.

 

Hop!... Hop!...  drogie echo z moich lat dzieciństwa.

Na wspomnienie ciebie tli się w oku iskra.

Szukam polnych kwiatów, lecz ich nie znajduję,

Więc za tobą echo smutki wypłakuję.

 

Chciałaby ma dusza w tobie się zasłuchać,

Ale musi ciebie po ugorach szukać.

Dziś już tylko lasy ślad twój powielają,

Bowiem polne kwiaty szumem nie śpiewają…

 

Odeszły wraz z tobą, zniknęły… na zawsze?!...

Boję się, że pamięć obraz lat tych zatrze,

Więc jak ciebie widzę, tak cię zapisuję

I się twoim głosem polnym delektuję.

 

Nie odchodźże echo i mnie nie porzucaj.

Bądźże przy mnie zawsze i przy piecu kucaj.

W chwilach, co trud niosą, nuć mi polne kwiaty.

Ten, kto ciebie słucha, jest człowiek bogaty.




KOLĘDNICY

I ruszyli kolędnicy –

Ona w spodniach, on w spódnicy;

Ona włos anielski miała,

W którym głowę swą schowała;

On od owcy wełny kłęby,

Pelerynę w złote pędy;

Ona sadzą wymazana,

Kożuch wdziała jak z barana;

On brokatem jak śnieg świecił

I w pończochach z wzorem sieci,

Na szpileczkach krok koślawił

I od śmiechu krtań swą dławił;

Ona w butach jak w kajakach…

Usiąść, z rozbawienia płakać.

Tak ekipa w tym duecie

Żart za żartem płynnie plecie,

Od chałupy do chałupy

Odciskając swoje buty.

„Bóg się rodzi” – duet pieje,

Aż od śpiewu noc truchleje.

Drzwi na oścież otwierane,

Stoły suto zastawiane

Gości hojnie zapraszają

I co mają, szczerze dają,

Więc od domu tak do domu

Z wielkim hukiem równym dzwonu

Idzie kolędników duet –

Kolęd niesie ich piruet.

Po godzinach ona wraca,

W owczej wełnie się obraca,

Na szpileczkach ledwo stoi,

W opowieściach chaos dwoi,

Ale jego gdzieś zgubiła,

Bo zdradziła go wszak siła,

Więc synowie wyruszyli,

Gdyż o ojca się zmartwili,

Co go matka gdzieś posiała,

Gdy z gościny z nim wracała.

Białą drogą idą chłopcy.

Wzrok ich strzela niczym z procy.

W zaspy śniegu zaglądają.

Serca w strachu kołatają,

Że im ojciec gdzieś zamarznie,

Że mu zima życie zgarnie.

Iskrzy srebrem śnieg na ziemi,

Gwiazdą białą świat się mieni,

A po ojcu ani słuchu.

Cisza drzemie w śnieżnym puchu…

Wtem z oddali się wyrywa

I w przestrzeniach się rozpływa:

„W żłobie leży, kto pobieżny…”

Ojciec w śniegu orłem leży,

Ze spokojem kolędując,

Kończynami wymachując

W rytm muzyki, upojenia,

W gestach jednak odrętwienia,

Więc synowie go zławiają

I po śniegu go ciągają

Jak narciarza z pleców bólem –

Delikatnie oraz czule.

Ślizgiem ojciec jest ciągniony

I do domu prowadzony.

Włos anielski ma na głowie.

Śpiewa, czkając wręcz w półsłowie:

„Przybieżeli do Betlejem…”

Syn się jeden, drugi śmieje.

Ojciec głowę w piersi tuli,

Półsnem ciało słabe kuli,

Po czym nagle z orzeźwieniem

Gna przed sobą kolęd pienie.

Za nim echo więc powtarza,

Co na ustach się mu zdarza.

Gdy do domu jednak wchodzi,

Rozciągając tak zawodzi:

„Lulajże Jezuniu, lulaj…

A, Ty Go matu… przytulaj…”

Nie dokończył, bowiem zasnął.

Zasypiając, jeno mlasnął

I obrócił się plecami,

Świecąc w kołdrze obcasami.

Tak się skończył czas kolędy,

Trubadurze świąt popędy,

Co przez Wąsosz wszem pędziły,

Nim się w śniegu pogubiły.





JESIEŃ

O, idzie pani w kapeluszu z słomy,

Z którego trawy pióropusz wyrasta.

Włos jej srebrzysty, delikatnie płowy

Wrzosów związuje wstążeczka kwiaciasta.

Tren białej sukni ciągnie się poświatą

I na gałązkach poprutej koronki

Nić rozpościera, jakoby serwetą

Zdobiąc mijane po drodze zakątki.

Spod pantofelka przekwitnienie wschodzi.

Od pocałunku liście się rumienią.

Cień jej nieśmiały wiernie za nią błądzi,

Nie ulegając wyblakłym promieniom.

Falbaną trąca nasiona z łodygi,

Gdy dłonią gładzi przejrzałe kielichy.

Wszystko się wokół wydaje na niby…

Snuje się za nią w rozmarzeniu cichy

Obraz istnienia podobny wspomnieniom,

Który pod pędzlem jak impresjonizmu

Zda się wyrywać łzawiącym westchnieniom

W krótkich, ulotnych odgłosach liryzmu,

W bliźniaczo krewnych deszczu partyturach,

Co o paprocie nuty rozpryskują,

Z których pozornie melodia ponura

Dźwięków, co serce do głębi przejmują,

Leci w błękity ptactwem w pęku kluczy,

Zawodząc gęsi, żurawi lamentem…

Za nimi dzika bezdomność się włóczy,

W dłoń wypłakując oczęta przejęte.

O, idzie pani z piórem w kałamarzu,

Na blaszkach liści strofy zapisują.

Wiatr je powtarza, jakby przy ołtarzu

Modły z pamięci czule recytując.

I… choć świadomy, że miłość ta minie,

Śpiewa jej wersy szumem i szelestem,

A z rozrzewnieniem gra na mandolinie

Echo, co wersy te ponawia szeptem.

Dęby i brzozy korony swe chylą

W poszanowaniu tego zakochania,

A jęki sosen ze współczuciem płyną

Jakby świadome rychłego rozstania

Kochanka z panią piękną w białej sukni,

Która na niego nie zwraca uwagi.

Już nawet rzeka wygrywa na lutni

O sercu, które porzucone krwawi,

Lecz mimo tego wiatr się nie poddaje

I za tą panią snuje się w obłędzie.

Ona przy stawie pobliskim przystaje,

Jakby czekała, co w tej chwili będzie…

A wzrok jej wznosi się w posępne chmury.

Nostalgią usta mocno podkreślone

Niemal bezdźwięcznie budzą swe kontury,

Puszczając w błękit słowa uskrzydlone,

Lecz nikt tej mowy nie zna, nie rozumie…

Ona się zdaje pączkować zaklęciem.

Gałęzie płaczą w szalonym poszumie,

Liśćmi rzucając jak ryżem na szczęście,

A traw przybrzeżnych pałki jak wahadła

Na boki – starych zegarów zwyczajem –

Kołyszą ważkę, co na nie usiadła

I w lustrach skrzydeł błysk wody oddaje…

A wokół cisza niczym przestraszona

Kuca w ukryciu, zaciskając dłonie.

Zda się przez panią niezauważona,

Chociaż spojrzenie na jej licach płonie,

Więc się powoli z kryjówki wychyla

I w stronę pani z zawstydzeniem zerka,

A pani trzyma w swych dłoniach motyla

I szelest kartek pod jej palcem pęka,

Wciągając w liter ścieżyny źrenice,

Które od świata zdają się odstawać…

Wierzba zsunęła włosów przyłbicę.

Widać!, nie można tej pani przeszkadzać,

Która się w książkach nagle zatraciła

I odpłynęła od rzeczywistości.

I chociaż wiatru w głowie zawróciła,

Nie skorzystała z uroków miłości,

A gdzieś zastygła w melancholii bycie

Obecna ciałem, lecz duchem ulotna.

Śladami kwiatów suszonych w zeszycie

Piękna jest, krucha i zmysłom ulotna.