wtorek, 2 czerwca 2020

NABOŻEŃSTWO

z koroną-wirusem
Pierwsza Msza po kwarantannie.
Proboszcz czuje się banalnie.
Strach podwyższa mu ciśnienie.
Serce szczuje przyspieszenie.
Puls szaleje rozhuśtany.
Wzrok mu krąży rozbiegany
Po szczelinach, zakamarkach,
W bocznych nawach oraz szparkach.
Ksiądz slalomem ławki mija.
Czujnie pręży mu się szyja.
Jak pantera przeskakuje
I zza kolumn podpatruje
Gdy lud wiernych wyposzczony
Biegnie Boga wygłodzony
Do kościoła po Chleb Życia.
Proboszcz śledzi ich z ukrycia,
Zza ławeczki, zza donicy,
W kamuflażu przyłbicy,
W rękawiczkach i maseczce,
I w pajęczyn koroneczce.
Wtem ruszyli sznurem ludzie.
Ksiądz nadyma lękiem buzię
I omdlewa z przerażenia
Gdyż go dręczą podejrzenia,
Że ktokolwiek się wyłamie
I przepisy zasad złamie,
Więc z oddali jak lew ryczy,
Jakby wiernych miał na smyczy;
„Po dwa metry odległości!” –
Głosi bez oznak czułości,
Po czym susem sarny bieży,
Wzrokiem wszystkich wiernych mierzy,
Do zakrystii podążając
Jak spłoszony strachem zając,
A po chwili zza futryny
Błyszczy pasem jasnej szyny,
Która trzyma przyłbicę,
Gdy wysuwa własne lice,
Żeby wszystkich skontrolować,
Tak wynurza się... i chowa.
Parafianie zaś czekają,
Na zegarek spoglądają,
Msza się zda dziś opóźniona.
Wiara faktem tym znudzona,
Rozglądając się po sobie,
Nic nie wspomni, nic nie powie.
Wtem podchodzi do ołtarza –
Wzrokiem srogim się odgraża –
Ksiądz w zaszczytnym majestacie,
Co ma strachu pełne gacie.
Płynie rycerz w przyłbicy.
Chód nad ziemią zwinnie ćwiczy,
By niczego się nie dotknąć
I o COVID się nie potknąć,
A gdy zwrócił twarz do wiernych,
Każdy ujrzał obraz mierny
Proboszcza uzbrojonego
I przesadnie ostrożnego.
Wtem zagrzmiało wszem: „Pan z wami!”
Lud półgłosem i ustami
Spod maseczki, z niepewnością
I wyraźną uprzejmością
Ledwo wzdycha: „Z duchem twoim”,
Bo lud widzi, że się boi
Ksiądz, co drżący jak osika,
Ciężko ziaje i oddycha.
Gdy odpowiedź zaszumiała,
Flaszka płynu zapiszczała,
Bowiem kapłan obmył ręce
Przekonany niemal święcie,
Że parafian zająknienie
Niesie słowem zagrożenie.
Na kazaniu o odwadze
W słusznej, bowiem Bożej sprawie,
Proboszcz mówi wyśmienicie,
Drżąc o swe doczesne życie.
Wszystkich głośno nawołuje,
Generalsko rozkazuje,
By walczyli o kościoły,
Choć czas trudny, niewesoły,
Przy czym poci się strudzony,
Bo wyraźnie przerażony.
Słowa płoną, jak lwie serce!,
A ksiądz myje ciągle ręce,
Podejrzliwie obserwując,
Nie ufając i stróżując,
By dwa metry odległości
Były trwałe w ostrożności.
Ta przesadna pedanteria
I panika, i histeria
W nabożeństwo się wtopiła,
Aż Komunię ośmieszyła,
Bo z dwóch metrów odległości
Ksiądz z powodów ostrożności
Kładł Chleb Boży, lecz z żądaniem,
By nie westchnął mu nikt: „Amen”,
Na splecione obie dłonie
Mocno przed się wyprężone
Jako struna w instrumencie,
Którą zrywa naciągnięcie.
Suną wierni więc gęsiego
Do proboszcza surowego,
By nakarmić duszę Panem
Przerażoną rzeczy stanem.
Wtem do księdza Staś podchodzi,
Który z bólu wręcz zawodzi,
Bowiem ręce ma za krótkie
I choć silne, to malutkie,
A z tytułu zarządzenia,
Mimo na przód wychylenia
Nie dosięga odległości
Wbrew ambitnej staranności.
Ksiądz przed Stasiem stoi twardo
I spogląda nań wręcz hardo.
Staś dosięgnąć Chleb próbuje,
A ksiądz też nie ustępuje,
Więc się ciągnie gimnastyka,
W której Staś tylko utyka,
Płonąc z bólu i wysiłku,
I cierpienia minut kilku.
Proboszcz w końcu nie wytrzymał
I kolejkę wnet zatrzymał.
Sięgnął ręką do zakrystii.
Wziął kij do strącania wiśni.
Wzrokiem gniewu w Stasia rzucił.
Wierny strasznie się zasmucił.
W pokorności spuścił głowę.
Czekał w lęku, co też powie
Proboszcz, który tak się złości,
Że Staś łamie ostrożności
Kończynami, co za krótkie
I choć silne, to malutkie?,
Ale proboszcz w zawziętości
I w przedziwnej wręcz cichości
Chleb Stasiowi daje kijem,
Którym później w grzbiet go bije,
Wykrzykując upomnienia!,
Recytując obostrzenia.
Staś spłoszony sytuacją,
Tym szaleństwem i wariacją
Pod prąd rzucił się w ucieczce.
Lud go trąca, bo go nie chce,
Więc wybuchły starcia, waśnie
Z COVID cyfrą dziewiętnaście.
Zatem Stasia odpychają
I łokciami go szturchają,
By w granicach odległości
Trzymał zasad ostrożności.
Staś z sińcami pod oczami,
Z podartymi rękawami
Ledwo ze Mszy uszedł z życiem,
Niosąc strach ust swoich krzykiem.
Takie czasy, moi Mili…
Byście się nie zaskoczyli,
Gdy i dla Was nabożeństwo
Kijem wskrzesi w Was męczeństwo.
Z COVID jeden sens wynika –
Bardziej niszczy nas panika.



niedziela, 31 maja 2020

POKUTA


z koroną-wirusem
Proboszcz wysłał obostrzenia –
Parafialne ogłoszenia,
Zapraszając do spowiedzi.
Proboszcz w kącie nawy siedzi,
Zacierając w strachu dłonie,
Gdyż zakazu nastał koniec –
Państwo zgodę wyraziło,
Aby życie powróciło
Do liturgii i łask Bożych,
Więc się kościół w wiernych mnoży,
Co grzeszyli w kwarantannie,
Robiąc rzeczy nieustannie,
Które Panu nie służyły,
Człowiekowi wręcz szkodziły,
Kusząc go na zatracenie –
Duszy wieczne potępienie.
Pierwszy Jurek wszedł w kolejce,
Zaciskając wstydu ręce.
Usiadł dwa metry od księdza –
Ta odległość to jest nędza,
Tajemnicę wszak spowiedzi
Echem łamie, grzechem bredzi,
Gnając pod kopuły dachu.
Jurek cupnął, ale w strachu,
Jak się bowiem wyspowiadać,
Jak tu szeptem wypowiadać,
Gdy odległość narzucona
Akustyką dudni dzwona.
Proboszcz bokiem się ustawił.
Zza maseczki coś tam prawił,
Bowiem usta zasłonięte
Cedzą słowa czymś przeklęte.
„Niechaj będzie pochwalony” –
Szepce Jurek przerażony.
Za plecami tłum w odruchu
Mimowolnie, bez podsłuchu
Odpowiada: „Wiek na wieki”.
Potu toczą się zacieki
Po ramionach i po głowie,
Bo lud słucha, co też powie
Jerzy, co rozkojarzony
Czuje się wręcz poniżony
Tym publicznym wystąpieniem,
Grzechów swoich obnażeniem.
Jurek w żalu cicho szepce:
„Ja tak proszę księdza nie chcę,
Aby wszyscy przy tym byli.”
„Państwo synu się nie myli –
Ksiądz pociesza spowiednika
I przez maskę ciężko wzdycha –
Jeśli żąda ostrożności
I rozsądnej w nas czujności,
Nie wolno się nam sprzeciwić
Ani temu gniewem dziwić.
Pan Bóg pragnie posłuszeństwa,
Nie ascezy i męczeństwa,
Miłosiernym jest nam Panem.
Co nam każą, jest nam dane.”
Jurek chustką pot wyciera.
Przez wstyd marnie się przedziera.
Niby szeptem grzechy głosi –
Echo grzechy pod dach wznosi,
A, tłum z tyłu „Ahem!”, „Ohem!”
Nie współczuje ani trochę
Jerzykowi, co w słabości
Częściej niż przy Bogu gości.
Jurek topi się we wstydzie.
Kona duchem w strasznej bidzie.
Jąka się i potem płynie,
Marząc o tym, kiedy minie
Spowiedź go poniżająca,
A ciągnąca się bez końca.
Czuje na się wzrok pogardy.
„Jestem bardziej niźli marny” –
Myśli sobie w utrapieniu,
Wręcz zdeptany w poniżeniu –
„Więcej grzechów nie pamiętam” –
Zda się spowiedź ta przeklęta.
Ksiądz pokutę dał z nawiązką.
Grunt pod nogą płynie grząsko.
Echem dudni głos spowiedzi.
Tłum grzech każdy czujnie śledzi.
Nie wypada więc pobłażać
Oraz wiernym się narażać,
Więc Jurkowi tak nakazał,
By się ludziom nie narażał:
„Leż w pozycji krzyża synu.
Odpokutuj skutki czynu.” –
Rzece proboszcz głosem srogim
Jak wzgardliwym, albo wrogim,
A z Niebiosów Pan spogląda,
Co dyskrecji odeń żąda,
Głową gniewnie kręci w złości,
Pragnąc wszak SPRAWIEDLIWOŚCI
I spowiedzi TAJEMNICY,
A tu siedzi, z smutkiem liczy
Proboszczowe wykroczenia
Nie do śmiechu, wybaczenia.
Mimo wszystko proboszcz święty (?!)
Spowiadaniem tak przejęty
Nie dostrzega zagrożenia,
Które cieniem jest imienia,
Jakie proboszcz ze chrztu nosi.
Sprawiedliwość chwały prosi,
Tajemnica wszak spowiedzi
W zarządzeniu tylko siedzi,
A w kościele mimo woli
Powszechnością się swawoli.
Jurek w ramach wszak pokuty,
Wstydem został już opluty.
Czy więc trzeba czegoś więcej,
Aby z grzechu obmyć ręce?!




piątek, 29 maja 2020

WIATR


Wiatr rozczesał warkocze drzew,
Wskoczył w trawę i zaszeleścił.
Echem niesie się jego śpiew
O przedziwnie magicznej treści.
Każdą nutą szumi nim las,
Każdym tonem przestrzeń rozbrzmiewa
I choć bezwzględnie mija czas,
Wiatr odejścia się nie spodziewa.

O, gdyby tak i moja dusza
Potrafiła wszystko wyśpiewać.
Każda chwila jej serce wzrusza,
A wyrazić się tego nie da.

Może w wazon uchwycę wiatr,
Może złowię go siecią morza.
Taki pomysł dziś mi się wkradł,
Wywołując mych myśli pożar.
Nikt jak on nie nauczy mnie
Śpiewać czysto paletą dźwięków.
Zawiruję z nim – Czemu nie?!
Niech mnie niesie na swoim ręku.

O, gdyby tak i moja dusza
Potrafiła wszystko wyśpiewać.
Każda chwila jej serce wzrusza,
A wyrazić się tego nie da.

Napisałam mu kilka słów
Ułożonych króciutkim wierszem,
Więc gdy znowu przybędzie tu,
To poproszę go wdzięcznie szeptem,
By nauczył mnie pięknie grać
I nauczył mnie jak on śpiewać.
Dziś nie będę mogła znów spać,
Bo i kiedy się go spodziewać?

O, niechby i tak moja dusza
Potrafiła jak on wyśpiewać
To, co nieustannie ją wzrusza.
Niech śpiewa, niech śpiewa, niech śpiewa!



WE WSCHODZIE SŁOŃCA


Zza wieżyczki kościoła wychyla się słońce,
Więc nadzieja na lepsze ponownie jest dana.
Kij od wieków posiada w sąsiedztwie dwa końce
I dlatego sekunda jest wciąż odliczana.

Trudno szansę zmarnować, lecz trudno się przemóc,
By się życie toczyło bezbłędnie, szczęśliwie.
Chcieć nie zawsze oznacza, że nie można nie móc,
Los nie zawsze traktuje nas bowiem troskliwie.

Stoję z kawą przy oknie otwartym na oścież,
A godziny w pośpiechu gdzieś pędzą spóźnione.
Pewnie byłoby łatwiej i bezwzględnie prościej,
Gdyby można pójść z czasem, lecz nie w jedną stronę,

A tak trzeba się zbierać i trzeba się poddać.
Zegar ciągle wiosłami przesuwa minuty,
Zatem wsiadam na pokład i w dłoń chwytam wiosła,
Zakładając na stopy już zniszczone buty.

Trudno szansę zmarnować i trudno się przemóc,
By się życie toczyło bezbłędnie, szczęśliwie.
Chcieć nie zawsze oznacza, że nie można nie móc,
Los nie zawsze traktuje nas bowiem troskliwie.

Na ulicach są ludzie z głowami przy ziemi
Przemęczeni dźwiganiem bagażu porażek,
Ale idą przed siebie, bo może się zmieni
I pomyślność im drogę do radości wskaże.

Szkoda tylko, że wzrokiem nie mierzą wysoko
I że ptaków, co w locie, nie pragną dogonić.
Często łzawi im solą przygnębione oko,
Nie potrafią od siebie przekleństwa odgonić,

Bo najtrudniej po prostu na co dzień się przemóc,
By się życie toczyło bezbłędnie, szczęśliwie.
Chcieć nie zawsze oznacza, że nie można nie móc.
Los nie zawsze się do nas odnosi troskliwie.

Zanim słońce się schowa za wieżą kościoła,
Zanim we śnie pogrąży się ma okolica,
Będę wbrew i pomimo świadomie wesoła,
Bo, co dziś, mnie po prostu upojnie zachwyca.

Nie chcę szansy zmarnować, choć trudno się przemóc,
By mieć życie bezbłędne – niech będzie szczęśliwe!
Chcę!, choć to nie oznacza, że nie mogę nie móc.
Kocham los, co mnie rzadko traktuje troskliwie.



czwartek, 28 maja 2020

UWIELBIENIE


O, jakiż skarb to Boże Ty mój Drogi –
Mała ptaszyna, która dla mnie śpiewa,
Z dziwną ufnością skacząc mi pod nogi,
I choć z lekkością w górę się podrywa
Z tej odległości widzę upierzenie,
Co nicią lotek zaczesane błyszczy,
Bańki mydlanej mając namaszczenie…
Nie przypuszczałam, że sen mi się ziści,
Że będę tańczyć w parze z Twym stworzeniem,
Które zazwyczaj omija człowieka –
Tu krokiem tanga jak jednym istnieniem
Wiruję w parku, a ptak nie ucieka,
Lecz wiernie kreśli ze mną piruety,
Łebkiem na boki mi się przyglądając.
Ludzie nie widzą tych cudów, niestety,
Twego talentu w tym nie doceniając.
O, jakiż dar to Boże Ty mój Dobry –
Gołąb nad głową gałęzie przenosi.
Jakiż Ty jesteś dla mnie hojny, szczodry.
Natura sama o wdzięczność się prosi,
Patrzę więc za tym zawisłym gołębiem,
Który skrzydłami niczym w dłoniach wiosłem
Odepchnął błękit i usiadł na dębie,
Gruchając w liściach barytonu głosem,
A fala lotu akacje trąciła,
Z której się kwiaty niczym śnieg zsypały
I twarz mą, co się w niebiosa wznosiła,
Pocałunkami płatków obsypały,
Wiatru palcami odgarniając włosy,
Słońcem w zmrużone oczy zaglądając…
Ciebie uwielbia w tym człowiek, choć prosty,
W każdym detalu Stwórcę odkrywając.
O, jakiż skarb to Boże Ty mój Miły –
Pompony kwiatów jak wata cukrowa,
Garście motyli, które rosę spiły.
Wiankiem ich skrzydeł stroi się ma głowa,
A zmysł w słodyczy pławi się bezwstydnie,
Bowiem powstrzymać trudno jest łaknienie,
Kiedy w kielichach nektar, który kwitnie,
Kusi kroplami miodu powonienie,
Więc usta do warg rozchylonych pąków
Niczym do czoła tulę, błogosławiąc,
A na łodygach pełnych lila dzwonków
Pszczoły się tłoczą, Ciebie wysławiając,
Dlatego jedno mnie bólem nurtuje:
Jak można Boga w tym nie zauważyć?!
Świat chwałę Pana szumem wyśpiewuje,
Nic wszak bez Niego nie może się zdarzyć…
Jedynie człowiek – zawzięta istota
Brnie gdzieś na oślep w duszy zatracenie.
Zewsząd wypełza prostacka głupota,
Z piersi bluźniercze ze Stwórcy szydzenie.
Odchodzę zatem od tej licznej grupy
I w pojedynkę Twoimi śladami
Zdzieram kolejnych lat zniszczone buty,
Pojąc się Tobą – mymi wspomnieniami.
Niczego więcej nie pragnę, nie żądam
Prócz obecności Twojej Panie Boże.
W wdzięczności w niebo z miłością spoglądam –
Bez Ciebie nic mnie ucieszyć nie może,
Dlatego każdą okruszynę życia
Traktuję z wielką czcią i omodleniem.
Dumnie, odważnie wychodzę z ukrycia…
Ja – Twoje Panie z serca uwielbienie.



środa, 27 maja 2020

CO WE MNIE

Myślisz, że jestem obok, siedząc na fotelu
Milcząca z kubkiem kawy dawno ostudzonej,
Tymczasem mam przypadłość, którą ma niewielu –
Jestem,… ale w przestrzeni w nas nieodgadnionej

I rozkładam ramiona, których woal myśli
Wiatrem wzbija się w górę, coraz wyżej jeszcze…
Zmysłem tulę w ramionach, co duszy się wyśni.
Przeszywają me ciało przyjemności dreszcze.

Nad mą głową obłoki kłębią się dmuchawcem,
A pode mną gwiazd morze kołysze falami.
W nieboskłonach dryfuję puszczonym latawcem,
Lśniąc promieniem złocistym jakoby wstążkami.

Księżyc skrzy się jak tafla wyblakłej jasności,
W której mogę twarz swoją zobaczyć na nowo.
Słońce pali mnie ogniem więcej niż miłości.
W ciszy słyszę jak refren powtarzane słowo.

Nagle sen ciało morzy – zmysły odpływają…
Dusza mgłą się unosi ponad rzeczywistość.
Czuję, że znów mi będzie wszystkiego za mało,
I ponownie mnie kusi apetytu chciwość,

By przeżywać szczegóły zachłannie bez końca,
By wdrapywać się wiecznie na szczyt upragniony,
Choć mnie los nieustannie zeń, bez przerwy!, strąca,
Jakby bywał zazdrosny lub czymś urażony.

Obojętność ma w tobie budzi niepokoje.
Mówisz do mnie z pewnością, że się nie poruszę…
W tym momencie odchodzę – nie chcę być we dwoje.
To co we mnie, w tej chwili!, spisać właśnie muszę.


DAR PRZEKLEŃSTWA


Z pogardą lub z zachwytem powiedzą: „artysta”.
Niby zwyczajny człowiek, ale z innej gliny.
Nierzadko się w nim wzbiera stanów rzeka bystra,
Więc cierpi przeraźliwie bez żadnej przyczyny,

Bo w nim duch w obłąkaniu przeróżnych emocji
Rozdziera pazurami szatę swego bytu.
Obce mu rozważania miarowych proporcji,
Bowiem rozum do serca ból istnienia przykuł.

Czuje więcej niż inni mogliby zapragnąć.
Wzrokiem wszelkie granice przekracza wbrew woli,
Więc spojrzeniem potrafi zaświaty ogarnąć,
A gdy spada na ziemię, to wszystko go boli.

Trudno przecież utrzymać równowagę skrzydeł,
Kiedy wiatr każdym piórem rzuca w cztery strony.
Trudno jest się skutecznie wyrwać również z sideł,
Kiedy się ich atakiem staje zaskoczonym,

Więc gdy spada natchnienie siłą błyskawicy,
Rozdwajając jaźń tego biednego człowieka,
Staje jak w omamieniu na skraju ojczyzny,
Po czym wzbija się w niebo, bo nań druga czeka.

Zatem zawsze bezdomnym jest i oderwanym
Od podłoża równików oraz południków,
Wiecznie w drodze jakoby był człekiem wygnanym,
Udręczonym bezwzględnym roszczeniem budzików

I dlatego w tym transie duszy swej omdlenia
Niczym w gorączce kona, by znów się narodzić,
Wówczas tworzy i tworzy jakby od niechcenia,
Bowiem trudno mu myśli z emocją pogodzić,

Więc się kłębią w nim, wiją przedziwne obrazy,
Dźwięki, których do końca dobrze nie rozumie.
Widzi kontur rozmyty jak anielskiej twarzy,
Lecz opisać go w sposób sensowny nie umie.

Zatem szuka środków przewrotnego słowa,
Nut lub barw o odcieniach najbardziej wymownych,
A gdy kończy swe dzieło, zaczyna od nowa,
Nie ma w nim bowiem kształtów do wizji podobnych –

I tak płynie mu życie codzienne w rozpaczy,
Bo w tęsknocie za próbą uchwycenia siebie.
Żaden człowiek nie pojmie, co ta rozpacz znaczy,
Kiedy jest się na ziemi – równocześnie w niebie?;

Więc umiera nieborak z niespełnieniem ducha.
Twórczość w akcji zmroziła wciąż spragnione ręce,
A natchnienie kolejnej wrażliwości szuka,
By się wbić w świeży umysł i opętać serce…

Kiedy mówią: „artysta” z lekką bezmyślnością,
Winni zawsze pamiętać ze stabilnym męstwem,
Że talenty w człowieku kwitną wrażliwością,
Stając się dlań darem, ale również przekleństwem.