środa, 29 kwietnia 2020

CAŁA JA


Jest we mnie ogrom bólu i ogień złości.
Mam też temperament żywiołów natury.
Nie mogę się oprzeć na czas zachłanności.
Widzę odcień różu, choć kolor ponury.

Nie odkładam na jutro tego, co jest dziś.
Nie wyrzekam się prawdy – pragnę być szczera.
Chcę przed siebie z radością nieustannie iść
Wbrew trudnościom drogi, co w stopy uwiera.

Za dużo mnie w życiu przykrości spotkało,
Abym miała ulec mizernym pokusom.
Zbyt wielu mą duszą jak kartą szastało,
Więc teraz zabiegać o sympatię muszą.

Próbowano odebrać mi godność, wolność
I zdegradować do kasty szczurołapów,
Lecz zmiażdżyłam swą wiarą tę wredną podłość,
Wydarłam nadzieją radość swą z zaświatów,

A miłością, co kipi we mnie jak lawa,
Wzbiłam się ponad gwiazdy na skrzydłach Nieba.
Choć wciąż czyha na mnie krwiożerców obława,
Nie dbam o to! – zmartwień mi już nie potrzeba.

Nie odczuwam gniewu łańcuchów na dłoniach
I okowy zazdrości nie ciągną mych nóg,
Zawiść wiankiem gwoździ nie ciąży na skroniach,
Więc przygnębienia balast nie będzie mnie gniótł.

Idę dalej, przed siebie z głową w obłokach,
Z ramionami, na które nikt już nie wskoczy.
Będę patrzeć na świat łaskawie z wysoka.
Będę ludziom zaglądać głęboko w oczy.

Nie pozwolę się zdeptać, poniżyć, okraść.
Spragniona szacunku, zapłacę wdzięcznością.
Możesz zatem spokojnie i bezpiecznie spać.
Nie chcę być skażona zemstą i podłością.

Nie chcę mieć przy sobie jednak hipokrytów,
Oklasków na pokaz, uśmiechów z teatru –
Z takimi nie wejdę na wyżyny szczytów,
Z takimi nie złapię w moje żagle wiatru.

Idźcie z Bogiem obłudni o sercu jak głaz.
Gdy nadarzy się kiedyś taka okazja,
Oby zapał do złego w was nareszcie zgasł.
Niech wyprze nienawiść waszych dusz empatia.

Ja zaś idę w przeciwnym niż wy kierunku
Z optymizmem w plecaku i z kijem w dłoni.
Wyobraźnia za mną na wierności sznurku
Motyle fantazji niestrudzenie goni.



wtorek, 28 kwietnia 2020

PRZEZ KSIEŻYC


W lawinach smutków oraz trosk przyziemnych,
Gdy wiadra pełne goryczy dźwigałam,
Podczas snu swego w godzinach bezsennych
Jedną nadzieję wolności widziałam

I jedno wyjście z sytuacji przykrych,
Które czasami zasłania pokrywka,
Odcinająca szczęście od spraw zwykłych,
Zamykająca mnie w ścianach słoika –

Księżyc, co zdawał się zdradzać szczelinę,
Przez którą mogłam uciec z tego świata.
Musiałam tylko odnaleźć drabinę,
Co niebo z ziemią szczeblami zeswata,

Więc w mym dzieciństwie, gdy mi było ciężko,
Patrząc przez okno na opłatek światła,
Robiło mi się nadzwyczajnie lekko,
Choć rzeczywistość tę lekkość mi kradła,

I dziś, choć jestem dojrzałą kobietą,
Patrzę na księżyc z równym rozrzewnieniem
I gdy przez życie nie płynie miód, mleko,
Wzbijam się w niebo z tym samym pragnieniem,

Aby przez lufcik okrągłej jasności
Uciec od tego, co mnie wszem otacza,
Od przygnębienia zgorzkniałej szarości
Do stanu, w którym granice przekracza

Wolność od bólu zatrwożonej duszy,
Radość, co wznosi się w górę latawcem,
Beztroska, która z nieba śniegiem prószy,
Zmartwienie, które kruszy się dmuchawcem.

Nie mogę jednak wyrwać się z uwięzi,
Bo nie znalazłam drabiny do nieba.
Czas gdzieś na oślep z okrutnością pędzi,
A los się na mnie wciąż dąsa i gniewa,

Lecz kiedyś znajdę tę drabinę moją
Wejdę po szczeblach do samego nieba.
Zmysły się moje tą nadzieją poją,
Więc mi niczego więcej nie potrzeba.

Zbliżę się wreszcie do sierpa jasności
I właz odsunę, co księżyc zasłania,
A przez ten otwór niebiańskiej jasności
Przejdę do szczęścia bez chwili wahania.



WYDAJE SIĘ


Niby się wszystko wydaje w porządku…
Świat budzi blada powieka błękitu,
Spod której zerka źrenica Rozsądku,
Noc rozrzedzając złotym światłem świtu,

Drobniutkim deszczem niczym łzami z oczu
Zwilża spragnione ziemi usta w krzyku
I troskliwością wzruszonego wzroku
Niesie w spojrzeniu świat jakby w koszyku,

Lecz… dziwna szarość wypływa z ukrycia,
Która to piękno całe mgłą zasłania
I akcentuje powierzchowność życia,
Wprowadza cienie rytmem kołysania

I tym łagodnym krokiem nieistnienia
Wchodzi w scenerię wszystkich krajobrazów
I mimowolnie tło natychmiast zmienia,
Choć jest uchwytna przez zmysł nie od razu;

A wówczas widzisz, że kształt się rozmywa,
Że niewyraźne stają się kontury,
Że każda barwa blado się rozpływa
I tworzy obraz bardziej niż ponury,

A wówczas widzisz, że to tylko odcień
Czegoś, co ponad nami i wszechświatem,
Że właśnie gaśnie bezpowrotnie twój dzień
I noc, co zwykła się z nim splatać w kratę.

Ciągle dążymy do czegoś zawzięcie,
Ciągle zmierzamy w miejsca całkiem obce,
W odblasku świateł chcemy widzieć szczęście,
Zapominając, że to gwiazd tysiące,

Które nas teraz wokół otaczają
I zalewają falą prostych życzeń,
Niemo na ziemię bezpłodne spadają
I okradają z marzeń mnóstwo istnień.

Niby się wszystko wydaje w porządku,…
Lecz czy na pewno takim pozostaje?
Wiele robimy i to bez Rozsądku,
Więc nam samotność karty już rozdaje

I choćby w tłumie bliskich sercu osób,
I choćby z śpiewem czy tańcem na nogach,
Zawsze odległy będzie dla nas sposób,
Jak wytłumaczyć w kilku, łatwych słowach:

Czego pragniemy i za kim tęsknimy?,
Czego szukamy tu, teraz, w tym pędzie?,
Dlaczego dużo bezmyślnie tracimy?,
I… co też z nami choćby jutro będzie?



piątek, 17 kwietnia 2020

NA PRZYSTANKU PKP


We Wąsoszu – Koneckim jest przystanek taki,
Który dziś odwiedzają sarny oraz ptaki,
Wokół sosnowym lasem wiatr historię głosi,
Że dwa wydarzenia zastygły na tej osi.

Do dziś się z gęstwin liści rozkazem wyrywa
Głos Szwieca „Robota”, co partyzantów wzywa
Do ataku na pociąg, który światłem świeci
Pod niemiecką swastyką – rok czterdziesty trzeci…

I nawet do tej pory, choć dawno po wojnie
Zgrupowanie „Ponury” śpi wciąż niespokojnie.
Zza pni widać postacie, jak zbłąkane cienie.
Żołnierz czuwa wzdłuż torów nadal niestrudzenie

A trzask gałęzi spod butów oddziału AK-a
Z ciszą płochliwą w podchody zawzięcie wciąż gra.
Oczy błyszczą świetlikiem spod gęstych paproci,
Gdy w bezsennej źrenicy księżyc blask swój złoci.

Wiatr ich oddech wstrzymuje w cierpliwym czekaniu,
Gdy się tor kołem budzi w lekkim kołataniu
I zdawać by się mogło, że to pociąg wroga,
A to tylko historię snuje czujna głowa.

Mroźnym powietrzem płyną opary ogniska.
Płomień iskrami w niebo drzemiące się wciska.
Drzewa szumią pieśniami partyzanckich głosów.
Pajęczyny się mienią kolorem ich włosów.

Przy pomniku, co akcję z sierpnia upamiętnia,
Dwie osoby w mundurach jakoby od święta
Pełnią wartę choć zmysł ich nie złowi człowieka –
Ich historia tam stoi, chociaż czas ucieka.

O, Wąsoszu – Konecki jak wiele widziałeś
I jakich bohaterów wspaniałych poznałeś.
Dziś las twój opowiada tamte dawne dzieje.
Partyzantów pieśń płynie – wiatr nią drży i wieje.

Obok życie się toczy w codziennym spokoju,
Nie znające oddziałów partyzanckich znoju.
Teraźniejszość się zdaje przeszłość zaniedbywać.
Ona jednak nie myśli ciągle się ukrywać,

Więc szelestem konarów nas do wspomnień wzywa
I nazwiska AK-owców szumem drzew przyzywa,
Wskrzesza pamięć o chłopcach, którzy to wojence
Składali swoje życie jak w matczyne ręce.

O, Wąsoszu – Konecki zawsze opowiadaj
I historii tę prawdę szumem drzew wykradaj,
Byśmy Szwieca „Robota” zawsze wspominali,
Partyzantów „Ponury-ch” w lesie dostrzegali.



OBYCZAJEM


Dzień imienin, gdy nastaje,
Jest witany obyczajem,
Którym wszyscy chłopcy z wioski
Bez spółgłoski, samogłoski –
W głuchej ciszy gdzieś pod drzwiami
Zdobią domy gałęziami,
Obwiązują to obejście
Na pomyślność i na szczęście,
Szpaler robią konarami
I pod liśćmi dachówkami
Zanim kogut w głos zapieje,
Nim noc zrzednie, nim zadnieje
Budzą wszystkie instrumenty:
Akordeon, skrzypce, bębny,
Śpiewem echo przepłaszając,
Domowników wybudzając.
Na orkiestrę tuż przed progiem,
Która tańcem drażni nogę,
Patrzy z okna ojciec, matka,
A przy płocie też sąsiadka,
Panna, co ma chrztu rocznicę,
Co rumienią się jej lice
Ze wzruszenia i radości,
Że jej dom kolegów gości,
Wyróżniony obyczajem
Pachnie brzozą niczym majem,
Opleciony z każdej strony,
Młodym drzewem okraszony.
Szarpie matka za drzwi klamkę
Przez fartucha lnianą szmatkę,
Szarpie ojciec z całej siły,
Aby drzwi się otworzyły,
Ale węzeł młodej brzozy
Nie dopuszcza doń swobody.
Śpiew w świat niesie wiatr szalony,
Skrzypce i akordeony,
Bębny, dłonie rozklaskane
I przytupem rozhasane
Stopy w krokach poplątanych.
Dźwięk ust szczerze roześmianych.
Gdy drzwi drgnęły zawiasami,
Szła rodzina z łakociami
Chleba, wódki i kiełbasy,
Wszystkim dzieląc te frykasy,
Wznosząc w górę toastami,
Radosnymi okrzykami
„Najlepszego!” – wszem życzenia...
Miłe sercu te wspomnienia.
Szkoda, że w Wąsoszu dzisiaj
Gdzieś zaginął ten obyczaj,
Że nie ujrzysz roztańczonych,
Na podwórku rozgoszczonych
W dniu imienin jakiejś panny,
Gdzie śmiech słychać nieustanny,
Gesty szczerej życzliwości
Skok muzyki w rytm radości.



O, PANIE...


Nic już nie cieszy bez Ciebie mój Panie,
Nic nie pokrzepia, nie koi nadzieją.
Dzień w pełnej krasie przed mym okiem staje,
A chrypą echa demony się śmieją

I zacierają długich palców ręce
Pouczepiane gałęzi kwitnących,
I wtórujące żałobie i męce,
Drapią pazurem dusze konających.

Kościoły puste błagają litości,
W tabernakulum Jezus porzucony,
A na ulicach śmierć, co białe kości
Wrzuca na wózek, kiedy biją dzwony.

Kwilenie ptaka jest niczym udręka,
Bo do obrazu rzeczy nie pasuje.
Śmierć oczodołem na ofiary zerka,
W ukryciu liści i kwiatów czatuje,

I niespodzianie jak złodziej przychodzi
Niby łagodna jakby przeziębienie,
Zaciska gardło, ciało zgonem godzi,
Aż z płuc uchodzi bezradne westchnienie,

Następnie ciągnie na drewnianym kole
Kopy ściśniętych skorup człowieczeństwa,
Później… jak zwierzę, które zdechło, w dole
Wciska liczebnie bez błogosławieństwa,

Po czym powraca na pole swych łupów
By nowe zebrać i w pieczarze schować.
Dłonie zaciera, gdy pośrodku trupów
Poczętym dzieckiem gardzi biała głowa.

Nic już mnie Panie wokół nie weseli,
Bo pod stopami otchłań – przełyk grobu,
Którego czeluść jęzorem płomieni
Nie zaspokaja piekielnego głodu,

Więc politycy eutanazję sieją,
Młodzi bezczelnie wierzą w swoją młodość,
Świat hołd oddaje nędznym przywilejom,
Promując tylko egoizm i podłość.

Dziś fizjologia, chęci i kaprysy
Sumienie dawno wyparły z obiegu.
Nieliczni tylko wysyłają listy,
By Bóg zatrzymał to szaleństwo w biegu,

Lecz ci zazwyczaj obłędem nazwani
Dziś się błąkają tylko w samotności,
Nieliczni bowiem są również kapłani,
Którzy potrafią wszak służyć Miłości,

Większość upija się Twym Miłosierdziem,
Zapominając o Sprawiedliwości,
Głoszą, że nigdy nie zdradzasz się gniewem,
Gardząc zapisem w Pismach Twej Świętości.

Szukam Cię Panie, bo tęsknię okrutnie
I nie znajduję miejsca w tym, co wokół.
Jestem szczęśliwa, choć czuję się smutnie,
Bo wiem, że patrzysz na mnie niczym sokół

I ta świadomość mą duszę umacnia,
I inspiruje do zerkania w Niebo.
Bezcennym skarbem każda dusza bratnia,
Która wymyka się ciała potrzebom.

Błogosław Panie czasom w czarnej chuście,
I Wodą Życia karm Swoich wybranych.
Niech każdy, zanim którykolwiek uśnie,
Pozna, że Królem jest Pan Zmartwychwstały.



wtorek, 14 kwietnia 2020

SPACER


Chcąc się czasem oderwać od rzeczywistości,
Idę często w wspomnienia, gdzie dzieciństwo gości…
Stoję twarzą przy płocie zwróconą w bzu kwiaty,
W akacje, co stroi kołnierz płatków puchaty,

W wiśnię, co pochylona w kierunku Janowa
Pod kapeluszem kwiatów głowę swoją chowa,
Jerzyn, co drobnym liściem gałęzie skrapiają
I w bzu pniach strzelistych kokardy splatają,

We wrzosy, które za bzu kurtyną pęcznieją
I pochodnią fioletu na jesień jaśnieją,
Nostalgię akcentując w trawach przekwitniętych,
Co są pod parasolem pajęczyn rozpiętych…

Teraz już tego nie ma – dom wyrósł przede mną,
W którym od drzew przesianych w oknach zda się ciemno,
A tuż obok następny i trzeci wyrasta,
Jakby chałką plecioną z drożdżowego ciasta.

W prawą stronę wyglądam, wciąż stojąc przy płocie.
Widzę dachy gospodarstw topniejące w złocie.
Obok stoi odlewnia – była Dziedzicowa.
W sąsiedztwie drzew zasłona dom Piekarskich chowa,

Dalej po Werensowej pan Ryszard z Zarowia,
Nieco dalej ze Stasiem pani Pabiaszowa,
A za jej ogrodzeniem Janusz Ciaś z rodziną,
Z gołębiami co w górze śnieżnym piórem płyną;

Pani Fredzia Kowalczyk i państwo Kosowie,
Obok państwo Mączyńscy jak głowa przy głowie,
Po przeciwnej zaś stronie dom pusty się wznosi
I o córkę sołtysa z rodziną się prosi,

A następnie Potoccy, państwo Wójcikowie;
Nowi mieszkańcy, których nie wspomnę w mym słowie,
Bowiem obcy są dla mnie ci nowi przybysze,
A jak nie znam nie piszę, co od kogo słyszę.

Prawa strona Wąsosza – Przymiarki się kończy
Krzyżem Pana Jezusa pośród dzikich pnączy.
W lewą stronę wyruszam i idę przed siebie
Pod baldachimem liści na słonecznym niebie.

Mijam państwa Wierzbickich, co siedzą w ogrodzie
I państwa Jakubowskich, którzy żyją w zgodzie
Z córką Zosią Brzezińską po mężu Bogdanie…
Już ich nie ma wśród żywych, choć ich cień zostanie,

Jak po Niusi, jej mamie Wierzbickiej z nazwiska
Mieszkających, gdzie teraz zakład pana Zdziśka,
A tuż za nim wciąż mieszka Marzenka od Ciasia,
Która w rzeczywistości ma na imię Jasia.

W sąsiedztwie dom w ruinie po zmarłym małżeństwie.
Choć patrzę na te zgliszcza, wciąż widzę w nim szczęście,
Na ławce państwa Dudów pod studnią siedzących,
Spokojnych ust uśmiechem wszystkich witających,

A obok domek stoi Krysi oraz Janka,
Którego strzeże suka wabiąca się Krajka,
A dalej zamieszkali szanowni Kwietniowie,
Za nimi zaś od dawna państwo Nowakowie –

I na nich lewa strona Wąsosza – Przymiarki
Wyznacza topografią linię swojej miarki,
Więc idę, za zakrętem w stronę Nowin krocząc,
Wzruszeniem wspomnień żywych oczy swoje mocząc,

Mijając dom Siulczyńskich, Kosów i Mazurów,
Naprzeciwko przystanku opuszczonych murów,
Przechodząc obok miejsca, gdzie mieszkała Kaja,
Za którym Ostrych Górek kontur się wyłania.

Idę prosto przed siebie asfaltową drogą.
Bujna zieleń mnie koi rozkosznie i błogo,
Odsłaniając mym oczom dostojność kościoła.
Za nim Starej Wsi radość w gościnę mnie woła.

Wokół lasy i pola porośnięte łąką –
Kiedyś bruzdy ziemniaków okraszone stonką.
Przez te gaje, zarośla, kwiatów polne łany
Szum rzek płynie, co ptasim śpiewem przeplatany,

Unosi się z wód Czarnej oraz ujścia Krasnej
Wstążką nieba jak nitką w politurze jasnej…
Przepiękna ta, dziewicza w swej urodzie ziemia
Dojrzały czas smuteczków w beztroskę zamienia,

Dlatego często wracam wspomnieniem w te strony,
By koić odprężeniem umysł udręczony,
By ludzi właśnie stamtąd powitać spojrzeniem,
Zaprosić ich na kawę wspomnień tych westchnieniem.