poniedziałek, 14 października 2019

SOKI SŁODYCZY


Są takie chwile, w których wdzięczności nie mamy.
Pochłonięci hipnozą swej powierzchowności
Za czymś bezwartościowym w popłochu biegamy,
Szukając nieustannie stanu szczęśliwości,

Lecz zanim słońce zajdzie lub wzejdzie na nowo
Napełnia nas zwątpienie i głód beznadziei.
Łudzimy się, że szczęście wzrasta w nas stopniowo…
Ślepi, bo zawsze przy nas z każdym dniem się mieni

Czy to promieniem złota na błękicie nieba,
Czy spokojem przez ptaki w ciszy przecedzanym,
Czy w kromce cieplutkiego, chrupiącego chleba,
Czy w tym, co nas kształtuje, czego posiadamy,

Czy w spojrzeniu osoby, która serce grzeje,
Z którą przyszło nam dzielić okruszyny życia,
Dzięki której w nas dusza serdecznie się śmieje,
Dzięki której nam wolno wyjść szczerze z ukrycia…

Tak niewiele potrzeba, by soki słodyczy
Sączyły się obficie z miąższu codzienności.
Tak niewiele na co dzień się naprawdę liczy –
Odrobina po prostu czasu i miłości.

A my w pędzie za niczym, bo za czymś ulotnym,
Co odblaskiem lusterka na ścianie się zdaje,
Mimo tłumów czujemy się człekiem samotnym,
Co od wszystkich rażąco niestety odstaje.

Zamykamy się w pudle czterech ścian zadumy
Z kubkiem kawy, herbaty lub lampeczki wina…
Świat za szybą wiruje bezwzględny i butny,
A w nas rośnie goryczy nieznana przyczyna

I niezdolność do tego, by czerpać radości
Z najdrobniejszych, pozornie nieistotnych rzeczy,
Więc w obliczu zachodem gasnącej starości
Jest w nas pustka, już której nikt, nic nie zaleczy.

A wystarczy wstać świtem, by uchwycić wątłe
Przerzedzanie się nocy w dzień niezapisany,
By zobaczyć jak gwiazdy błyszczą diamentowe
I zmieniają się w obłok słońcem rozjaśniany,

By zaczerpnąć strumieni powietrza bez skazy,
By podejrzeć w gałęziach ptaszyny na Jutrzni,
By uchwycić początek nim coś się wydarzy,
By się wymknąć na zawsze żalu pełnej próżni,

Aby poznać sposoby, które tworzą cuda,
By się znaleźć na miejscu dla nas przeznaczonym,
By odpłynąć nim wciągnie nas w swe sieci nuda,
Monotonność dnia, który jest wszystkim zmęczony,

Aby patrząc w swe oczy zobaczyć człowieka,
Co u ramion ma dumnie rozłożone skrzydła
I by poznać, że na mnie on cierpliwie czeka
Mimo, że mu przyziemność przeogromnie zbrzydła.

Trzeba tylko wyrazić zgodę w zaufaniu,
Przyjąć wszystkie minuty z dozgonną wdzięcznością,
Nie dbać o to przesadnie, co w ludzkim mniemaniu
Było, jest i być musi naszą koniecznością,

Z każdej bowiem ułomnej sekundy istnienia
Można zawsze wycisnąć soczystość słodyczy,
Wszystko bowiem jest w ruchu i ciągle się zmienia –
I ta zmienność bogata się naprawdę liczy.



czwartek, 10 października 2019

WYZNANIE


mojemu synowi
Gdyby się świat dowiedział, jak bardzo Cię kocham,
Roztopiłby się we łzach, rozpłynął wzruszeniem.
Nie jest to w sercu chwila ulotna czy płocha
Lub stan nazwany bezmyślnie rozkojarzeniem,

Lecz prawda o mnie samej i o moim życiu,
O moim powołaniu, abym była matką,
Która nierzadko szlocha i cierpi w ukryciu,
Bowiem nie wszystko płynie pomyślnie i gładko,

Która, gdy jest przy Tobie, swe skrzydła rozkłada,
Piórami przesuwając obłoki na niebie,
Która, gdy smutek kroplą przygnębienia spada,
Wszystko zrobi dla Ciebie nawet kosztem siebie.

Nie umiałam,… nie umiem opisać Ci tego,
Jak bardzo Ciebie kocham, jak mocno kochałam.
Masz przed sobą Kochanie człeka ułomnego…
Być może się za mało lepszą być starałam?...

Chcę jednak, abyś wiedział i o tym pamiętał,
Że we mnie obudziłeś zdolność do miłości,
Że zawsze będziesz dla mnie sens życia uświęcał,
Dając mi okruszynę wszak z Twej obecności,

Że kocham Cię nad wszystko, jak i będę kochać,
Choćbyś niekiedy inne odnosił wrażenie.
Wybacz, bo nie umiem Ci lepiej ofiarować
Wdzięczności, żeś dobroć moja, szczęście i istnienie.



środa, 9 października 2019

FOTOGRAFIA


Pochłaniam ciebie wzrokiem, aby zapamiętać
Kolor twoich oczu, kształt ust i grymas twarzy,
By, gdy świat zacznie płowieć i u podstaw pękać,
Mieć zawsze obok siebie to, o czym się marzy –

By mieć to upragnione miejsce do powrotów,
Kogoś, kto będzie czekał z utęsknieniem w progu,
Kto szczerze mnie przytuli w obliczu kłopotów,
Za kogo wdzięcznym sercem podziękuję Bogu.

Z ogromną zachłannością więc się ciebie uczę,
Z olbrzymim łaknieniem smakuję twą obecność.
Zastygam, bo się boję, że gdy się poruszę,
Mogłabym ciebie stracić więcej niż na wieczność.

Chcę zawsze ciebie w moich źrenicach pamiętać,
Oglądać ciebie ciągle z ogromną radością
I móc na ciebie patrzeć nawet w tych momentach,
W których się człowiek mija z własną tożsamością.

Twe zdjęcie zawsze będę w klapie marynarki
Nosić wszyty, by nikt mi ciebie nie odebrał.
Będę patrzeć na ciebie w noce i poranki,
By się pustki mrok straszny w codzienność nie przedarł.

Mogę stracić świadomość skąd się tutaj wzięłam
I kim jestem dla siebie, albo wszystkich wokół –
Tym, śmiem twierdzić, w ogóle bym się nie przejęła,
Lecz na pewno straciłabym wszelaki spokój,

Gdybym ciebie zgubiła w poplątaniu ścieżek,
W stercie różnych zapisków tego, co banalne.
Przyznać muszę zuchwale, w bezwstydności szczerze –
Byłoby to co najmniej wręcz niewybaczalne.



wtorek, 8 października 2019

GŁOS CISZY


Nie ma nic piękniejszego nad tę ciszę wokół,
Która się wszem rozpływa karmelem skupienia,
W delikatności niczym na proch starty popiół
Rozdmuchiwana puchem ostatniego tchnienia

Osiada na z nylonu naciąganych strunach,
Łączących niebo z ziemią na wszystkich oktawach,
Które się rozpraszają w szelestach i szumach
I osiadają dżdżyście w kryształowych stawach,

I płyną nurtem wody, strącając z traw rosę,
Pękają kropelkami jakby szkłem stłuczonym,
I biegną roztańczone niczym stopy bose
Po stopniach partytury drżeniem przebudzonym.

W niej słychać kiełkowanie ździebeł się prężących,
Co ziarnka rozsypują piasku jak kamienie.
W niej westchnienie przestrzeni w liściach wirujących
Zdaje się gradobiciem zagłuszać milczenie.

W niej gałęzie trącane ptasim piór trzepotem
Łamią się jakby drzewa huraganem rwane,
Płatki kwiatów na trawnik lecące z łoskotem
Brzmią jakoby balony szpilką przebijane,

A myśli się wydają obcasami stukać
I cienie swym pełzaniem szeleścić potwornie –
W niej echo zda się swego ukojenia szukać,
Gdyż w ciszy barwnym głosie czuje się bezdomnie.



poniedziałek, 7 października 2019

NA PŁÓTNIE


Wszystko się zatrzymało i świat wstrzymał oddech.
Nawet ptaki skrzydłami już nie dzielą nieba.
Nagle przepadł i zniknął gdzieś bez wieści pośpiech.
Cisza się rozsypała okruchami chleba.

Wiatr zastygł na zmrożonej niewzruszeniem tafli,
W szklane lustro zmieniając wód błękitne oczy.
Liście niczym serduszka wycinane z wafli
Wiszą martwe, czekając czy je coś zaskoczy?,...

Lecz w mosiężnej uprzęży spokój przestrzeń orze,
Rozsiewając dokoła jakby zapomnienie.
Wszystko zdaje się skupiać na płóciennym wzorze,
Przedstawiającym tylko rozmazane cienie.

Zegary też zamilkły jakoby przeklęte.
Nurt wydarzeń wchłonęła susza zamyślenia.
We mnie tylko uczucia tym stanem przejęte
Szukają w rozbieganiu sensu wyjaśnienia,

Lecz próżnym zda się wszelka analiza rzeczy,
Gdy dusza w dłoniach trzyma połamane pióra,
Gdy ramion swych świeżutkie zadrapania leczy,
Gdy z serca jej wypływa lamentu purpura.

Niby znane, choć obce wydają się miejsca.
Twarze ludzi jakoby portrety na ścianach
Wzdłuż wąskiego z przeszłości do przyszłości przejścia,
Co oświetla na kablu lampa kołysana.

Stoję w punkcie wybranym zupełnie przypadkiem,
Bez szczególnej przyczyny i wręcz nieświadomie.
Patrzę bacznie na wszystko niemalże ukradkiem.
Ukojenie się we mnie rozpala i płonie.

Nic mnie bowiem nie wzrusza i nie niepokoi.
Ktoś mnie pędzlem nakreślił na tym skrzyżowaniu.
Pokrzepienie i błogość wszystkie zmysły poi,
A ja niemal zasypiam w tym ukołysaniu,

Nie zwracając uwagi na dni przeplatane,
Jakby czas się precz! pozbył swego przeznaczenia.
Z pokornością przyjmuję, co mi zapisane,
Co mnie sobą doświadcza, rzeźbi i przemienia.

Czy też kiedyś nastanie ten moment wolności,
W którym przejdę przez ramy płóciennego życia?
Czy rozbije się kroplą ciężar stabilności
I wyskoczy w podskokach ma radość z ukrycia?

Teraz jestem jedynie konturem na płótnie,
Rysem kresek i marnie dobranych kolorów.
Tren na całej przestrzeni rozkłada mą suknię,
Pozbawiając me nogi samodzielnych kroków.

Płynę zatem w bezruchu busoli zamknięta
Z tą nadzieją, że kiedyś będę niezależna,
Że zmurszeją tej chwili zniewolenia pęta,
W którą jestem obecnie wbrew sobie zaklęta.



czwartek, 3 października 2019

MOŻE...


Może nawet nie dokończę książki…
Zatrzymam się w połowie czytania,
Dzieląc kartki zakładkami wstążki
W kruchej chwili nie do rozpoznania.

I ze śladem ust na filiżance,
W której drzemie zastygła herbata,
Ze spojrzeniem na płowej firance
Zamknę drzwi męczącego mnie świata.

I pomyślisz,… że wrócę za moment,
Widząc moje ubrania na krześle,
Ale wszystko już będzie skończone –
Może późno?!,… a może za wcześnie.

Mgiełka perfum na mej toaletce
Będzie świadczyć, iż wyszłam przed chwilą.
Krótki płomień, chcąc wymknąć się świeczce,
Cień mój będzie przetrzymywał siłą.

Coś zostawię po sobie na pewno;
Lecz czy trwałym to będzie wspomnieniem?...
Czy się stopi, jak w kominku drewno
Połykane ognistym trawieniem?

Nic się wokół nie zmieni za wiele.
Zegar będzie przeliczał żetony,
Wydzierając bezczelnie portfele
Nad ruletką wydarzeń zgarbiony.

Ptaki znowu przebudzą się świtem
I wiatr drzewa pobudzi do życia.
Ma historia okaże się mitem
Nie mającym już nic do odkrycia.

Może dane mi będzie raz jeszcze
Usiąść w oknie surfinii, piwonii,
By na kartkach zapisać się wierszem,
By wypuścić gołębie z mych dłoni…

Może kiedyś usiądę przy tobie,
Przesiewając me słowa z twoimi,
Z wiankiem myśli na szalonej głowie,
Z emocjami nieposkromionymi.

Może znowu się wtulę w poduszkę,
Zamykając swe oczy z ufnością.
Może krokiem stos liści poruszę,
Spacerując przez życie z radością,

Lecz tymczasem mnie zostaw w pokoju
Pośród rzeczy z odciskiem mej duszy,
W nostalgicznym, półmrocznym nastroju –
Niech me ciało ponownie się wzruszy,

Niech poczuje na nowo smak wina
I powietrze pachnące wciąż kwiatem,
Niech się w twoich ramionach napina
Niczym żagiel napełniany wiatrem.

Może to mi pomoże raz jeszcze
Poczuć wszystko, co mnie dotyczyło,
I oswoić zwątpienia me dreszcze,
Że naprawdę… mnie nigdy nie było,

Że się komuś przyśniłam kapryśnie,
Wymarzyłam jak postać z powieści,
Pojawiłam wbrew sobie umyślnie
I zniknęłam okradziona z wieści,

Zapomniana i wszem nieobecna,
Zakurzona jak kartka z zapiskiem.
Może… stanę się komuś potrzebna –
Wtedy!, ważna – i sobą z nazwiskiem.



wtorek, 1 października 2019

RYTM KOŁYSANIA

Posypały się karteczki z kalendarza
I szelestem rozproszyły się w przestrzeni,
A w latarniach jakby w świecach u ołtarza
Cień nadziei się radośnie iskrą mieni.

Ciemność lekko się rozrzedza roztargnieniem.
Ptaki budzą się w gałęziach płochym chórem.
Wiatr przechadza się po parku z rozmarzeniem
I na liściach złote myśli zapisuje.

A ja obok z płatkiem deszczu na powiekach
Wszystko bacznie i zachłannie obserwuję.
Czuję młodość, która w siną dal ucieka,
Lecz tym faktem się zupełnie nie przejmuję.

Błogi spokój mnie rozgrzewa i otula.
Serce płonie stanem wzruszeń uskrzydlonym.
Cisza czule w swych ramionach mnie przytula.
Echo niesie mnie na rękach w świat miniony.

Wiatr mży liśćmi i wilgocią o poranku.
Ziemia pachnie mokrą ściółką, mchem i korą.
Ja na ławce w samotności i przystanku
Chłonę życie tą drzemiącą, wczesną porą.

Sen się wije niczym kocur pod nogami.
Noc się łasi, żebrząc choćby o wspomnienie.
Niebo kropel mnie dotyka opuszkami
I rozpieszcza mojej duszy zamyślenie.

Zza konarów pozwijanych warkoczami
Kilka okien przebudziło się zuchwale,
Wodząc swymi świecącymi się oczętami
Za tym miejscem, w którym czuję się wspaniale.

I choć mija już godzina za godziną,
I chodź zegar upomina mnie bezczelnie.
Jestem sobą! – ani skutkiem, ni przyczyną.
Chcę tu zostać!, w tym ukryciu potajemnie.

Nic mi więcej nie potrzeba nad tę chwilę
I za nikim mi nie tęskno w tym momencie.
Przed swym Stwórcą w mej wdzięczności głowę chylę,
Bo we wszystkim odnajduję zawsze szczęście

I unoszę się nad ziemią w lekkim puchu,
I rozpływam się w słodyczy przemijania
Jakby piórko falujące na podmuchu
W zmysł kojącym rytmie błogim kołysania.