piątek, 12 kwietnia 2019

PO ORZECHY


Nie było większej uciechy
Jak wyprawa na orzechy.

Dom pani Stąpor Krystyny
Grodziły ścianą leszczyny,
Których brzemienne gałęzie
Rzucały orzechem wszędzie
Na pokusę i zachętę,
Na zabawę i zanętę
Dla wszystkich dzieci z Wąsosza,
Co zamiast zgrabnego kosza
Miały pełniutkie kieszenie
Owoców zbieranych z ziemi.

Nie było większej uciechy
Jak wyprawa na orzechy.

Skradaliśmy się jak koty
Pod tych leszczyn żywe płoty,
Czołgając się w trawie, w piachu
Z nutką przyjemnego strachu,
Obserwując dom drewniany,
Zewsząd kwiatem obsypany
I w chichocie swej uciechy
Kradliśmy Krysi orzechy
Niczym z Raju pierwsza Ewa,
Która grzechem Boga gniewa.

Nie było większej uciechy
Jak wyprawa na orzechy.

Dziś już jestem przekonana,
Że wówczas byłam złapana –
Pani Stąpor nas widziała,
Choć uwagi nie zwracała,
Aby nie psuć nam zabawy
Dla tej ważnej przecież sprawy,
Dla wysiłku, planowania,
Włożonego w to starania,
By orzechów ukraść krocie,
By się pławić w nich jak w złocie.

Nie było większej uciechy
Jak wyprawa na orzechy.

Pochylona nad maszyną
Za firanką i leszczyną
Pochłonięta była szyciem,
Patrząc wszak na to ukrycie,
W którym głową w trawie świeci
Stadko rozbawionych dzieci.
Widząc nas, się pewnie śmiała,
Nieświadomą udawała,
A gdy z domu wychodziła,
Większy dreszczyk w nas budziła.

Nie było większej uciechy
Jak wyprawa na orzechy.

Był herszt bandy i poddani
Piachem trawą wymazani,
Plan wyprawy przewidziany,
Szczegółowo szykowany,
Hasła, szyfry i umowy –
Efekt myślą wrzącej głowy,
Stopnie jakby w wojskowości
I przygoda w tym radości,
A po łupach świętowanie
I orzechów spożywanie.

Nie było większej uciechy
Jak wyprawa na orzechy.

Po powrocie zaś do domu,
Nie przyznając się nikomu,
Bawiliśmy się grzeczniutko
Z wielkiej tajemnicy nutką
O wyprawie na orzechy,
Dającej wiele uciechy.
A przed snem o pani Krysi
I gałęzi, z której wisi
Orzech smaczny i dojrzały,
Wszystkie dzieci rozprawiały.

Nie było większej uciechy
Jak wyprawa na orzechy.



wtorek, 9 kwietnia 2019

DUSZA MOJA


Taka moja dusza… na kartkach rozpisana,
Które o niej szelestem wciąż opowiadają;
Szumem wiatru w przestworzach szczodrze rozsiewana.
Wody rzek żwawym pluskiem o niej rozprawiają.

Deszcz kroplami namaszcza jej strukturę mglistą.
Drzewa tańcem gałęzi pokłon jej składają.
Słońce na wskroś przeszywa jej tkankę przejrzystą,
Której nagość istnienia chmury osłaniają.

Na błękitnych sztalugach wschody i zachody
Barwą gwiazdy ognistej kreślą rys jej twarzy,
Lecz nie sposób uchwycić kształtów jej urody,
Choć niejeden artysta ciągle o tym marzy.

Nikt przenigdy nie pozna konturów oblicza
Mojej duszy, co w taflach jezior się przegląda.
Każdy szklanym odbiciem wielce się zachwyca
I nie wie, że w lustrze wód mą duszę ogląda.

Taka jest moja dusza – wszechobecna w świecie,
Rozproszona, wtopiona w odcienie stworzenia.
Łzę jej pędzel rozrabia z farbą na palecie,
Chociaż na obrazach nie będzie uwieczniona.

Zmienna jest moja dusza i nieposkromiona,
Nieokiełznana, dzika, niewytłumaczalna,
Nieustannie przez ciało bezradnie goniona
A przez rozum nad podziw nierozpoznawalna.

Piękna jest moja dusza, bo świeża i młoda,
Odporna na działania czasu w poniewierce.
Płynie w powietrzu, biegnie po ścieżkach i schodach,
Wzbija się w gwiazdy!, niosąc w dłoniach moje serce.



poniedziałek, 8 kwietnia 2019

DOPÓKI NAS ŚMIERĆ...


Mówiłeś, że dla ciebie jestem światem całym,
Że nikt i nic poza mną wcale nie istnieje,
Że wszystkie gwiazdy z nieba by się posypały,
Gdyby były świadome, jak za mną szalejesz.

Powtarzasz, że czas rzeźbi me ciało piękniejszym,
Że rozkwitam z godziny na każdą godzinę,
Że wśród diamentów jestem diamentem najszczerszym,
Że odejdziesz na zawsze, kiedy ja przeminę.

Mówisz, jak bardzo kochasz i jak niepoprawnie,
Jak szalenie się we mnie na śmierć zadłużyłeś…
Bywało między nami gorzko i zabawnie,
Ale pomimo wszystko wiernie przy mnie byłeś.

Pamiętam każdy szczegół doczesnej wędrówki,
Naszego wdrapywania się na szczyty życia.
Nasz czas tu, na tej ziemi był skąpo za krótki…
Przed nami jeszcze wiele celów do zdobycia.

I chciałabym przy tobie rozłożyć ramiona,
U boku twego stanąć nad przepaścią jutra
Jak kiedyś na twych rękach przez próg przeniesiona…
Chciałabym być szczęśliwa, rzadko kiedy smutna.

Nie mogę jednak czasu w pośpiechu zatrzymać,
Zabić zegar wyrwaniem mu z traczy wskazówek.
Mogę krzyczeć, wyzywać i mogę przeklinać,
Lecz nie zwiążę cykania strzępami sznurówek.

Odpływamy najmilszy… każdy w swoją stronę
Niczym liście porwane przez nurt wściekłej rzeki.
Nasze dłonie zrośnięte, jesienią zmarszczone
Czują już w palcach zmierzchu cieniste przecieki,

Więc jeśli musisz zasnąć, to w moich ramionach.
Chciałabym skroń do twojego czoła przytulić,
Niech mnie koi każda myśl przez ciebie budzona.
Muszę jakoś tęsknotę za tobą ostudzić.



PRZEBIŚNIEGI


młodym, którzy odeszli
Myślałam, że anioły pióra pogubiły
Rozkładając skrzydła troskliwości nad ziemią,
A to pąkiem młodości kwiaty się przebiły
I perłową kropelką istnienia się mienią.

Płatków tyle, co wiosen na drodze do celu,
Pochylonych w pokornej zadumie nad czasem.
Nędznym groszem nie pachnie los w swoim portfelu,
Gdy je mija i miażdży bezwzględnym obcasem.

A te ciche, rozsiane kępkami gdzieniegdzie
Ledwo chyląc swe głowy w porannej modlitwie
Umierają nim młodość je pokusą zwiedzie,
Nim ich dusze dojrzałość promienna przeniknie.

Zda się bielą puchową anioły przemknęły,
Zostawiając po sobie ślady nieroztropnie,
A to kruchej młodości łzy perłą spłynęły
W usta ziemi się sącząc strużką bezpowrotnie.

Trudno pojąć przyczynę tej gasnącej chwili,
Która ledwo się wzbiła do słońca w pragnieniu,
A już w swym zatraceniu potulnie się chyli,
Gasnąc ostatnim tchnieniem w mglistym oka mgnieniu.

Pochylam głowę w ciszy niczym przebiśniegi,
Oddając cześć pamięci dla okruszyn życia.
Trudno się jest pogodzić, że ta świeżość bieli
Traci w stanie kwitnienia swe prawo do bycia.





Z MIŁOŚCI


Nie wymówię twojego imienia na głos,
Aby nie zadrżał dźwiękiem najdrobniejszy włos,
By nie strącić chwili, w której na ciebie patrzę,
By nie stracić ciebie bezpowrotnie, na zawsze,

Bo gdybym tak szeptem cię wypowiedziała,
Być może sama na wieki bym została,
Z tęsknotą ciebie w oknie ciągle wypatrując,
Niepewnie też z dnia na dzień w żalu podróżując,…

Może byś jak motyl skrzydłami przyklasnął
I odbił się w górę, by pójść drogą własną,
I jak motyl wiosłami odpycha powietrze
By się wspiąć coraz wyżej na słońca szpileczce

Tak ty mógłbyś odejść podskakując w locie,
Zostawiając za sobą dni płynące w słocie.
A tak?!, jesteś na pąku jedwabnej pościeli,
W której kolor twych skrzydeł srebrzyście się bieli.

Czas się sączy sennie w kołysanki rytmie.
Żar w kominku westchnie czy płomieniem syknie.
Na rozgrzanej kuchni wrze kawa i herbata,
I woń bukietów przypraw z zakamarków świata.

Na stole powidła i bochenek chleba,
Świeży twaróg koprem i czosnkiem dojrzewa,
Rosą smaku skropiony ogóreczek z grządki,
Pomidory, rzodkiewki i stokrotek pąki,

Których przed wschodem dla ciebie nazrywałam
I w szkła kryształowe hojnie powsadzałam,
Ozdabiając kredensy, stół i parapety
Na podstawkach szydełkiem zrobionej serwety.

Teraz czekam niema w ciebie się wpatrując
I każdy twój szczegół w sercu zapisując.
Czekam, kiedy się zbudzisz, by dać ci śniadanie.
Pochłania mnie rozkoszą to moje czuwanie.

Oddech twój w ramionach tuli moje zmysły.
Dźwięki samotności samoistnie prysły.
Jak ważny bywa odgłos herbaty mieszanej
Czy jęk podłogi stopą cudzą masowanej,

Chrząknięcie, co wpada zza sąsiedniej ściany
Do pokoju, w którym czas jest spożywany
Na zadumę lub inne ważne obowiązki,
Jak chociażby czytanie ulubionej książki?...

Jak ważne są wieczory tylko we dwoje,
Zapachem miłości wietrzone pokoje,
Spacery z rękoma splecionymi palcami
I płowe zachody gasnące za plecami?...

Jak ważne, by się wschodem zachwycić wspólnie,
Razem iść przez życie spokojnie lub szumnie,
By własną twarz zobaczyć w twarzy kochanego,
By jemu też nie skąpić doświadczenia tego?...

Dlatego nie wypowiem imienia twego,
By nie stłuc wszystkiego z tobą związanego,
Aby ciebie nie spłoszyć jakoby motyla,
Który ulotnej chwili skrzydła swe rozchyla

Gotowy się oderwać jak płatek kwiatu
Niesiony na dłoni psotliwego wiatru,
Nieuchwytny i kruchy w tym stanie istnienia,
Który z każdą sekundą okrutnie się zmienia,

Więc gdy wstaniesz, gdy zbudzisz się mój kochany,
Zanim w sobie rozpoznasz, czy jesteś wyspany,
Wtulę twoją głowę do piersi mej z miłością,
Obsypując twe skronie moich ust czułością,

Byś wiedział, nie stracił w sobie świadomości,
Że wszystko dla ciebie wszak czynię z miłości,
Że nigdzie nie znajdziesz miejsca bezpieczniejszego
Od tego naszego i wspólnie tworzonego,

Bo miłość, jak kwiat polny jest delikatny,
W żywiołach natury bezradny i stratny,
Równie narażona na losu przeciwności
Usycha pozbawiona serca przychylności;

Będę więc o ciebie mój kochany dbała,
Będę tobą żyła, tobą oddychała.
Tak mało mamy czasu wyłącznie dla siebie…
Ledwo się tli nasz płomień na pochmurnym niebie.

Nie możemy zatem niczego marnować,
By niczego nigdy więcej nie żałować.
Ważne, abyśmy razem nierozłączni byli.
Wiatr nas nigdy nie złamie, choć do ziemi chyli.





sobota, 6 kwietnia 2019

POD JABŁONIĄ


Na podwórzu mojej babci za domem
Rosła jabłoń z parasolem korony,
Dając gościom przyjemności osłonę
W dniu targowym, słońcem wolno topionym.

Na ławeczce przy schodach pod tym drzewem
Siadała babcia z synem swym Henrykiem
I nierzadko z humorem oraz śpiewem
Pani Młodawska ze starym Pawlikiem,

Któremu cisza poślubiła ucho,
Płatała figle, psociła przekornie
Szumiąc w tym uchu niczym morze głucho
I przekazując rozmowy opornie,

A więc niejedna była to przyczyna
Do zabawnego nieporozumienia –
W tym się wesoła historia zaczyna
I wciąż rozśmiesza w mej głowie wspomnienia,

Lecz przyznać trzeba, że ludzie ci wszyscy
Bez złośliwości z siebie żartowali,
Będąc w relacjach sobie bardzo bliscy;
We wszystkim siebie bowiem szanowali.

Jeden drugiemu był pomocną dłonią.
Jeden o drugim zawsze też pamiętał,
Jeden drugiemu przed trudem osłoną
Czy to w powszednie, zwykłe dni czy w święta.

Brakuje czasem tej chwili minionej,
Tych ludzi z sercem w błyszczącej źrenicy.
Czas próchnem zniszczył jabłoni koronę,
Pod której siedzą w liściastej spódnicy

Ci sami ludzie, których wciąż pamiętam –
Ich twarze we mnie zawsze pozostaną…
A wokół kompot i pieprzowa mięta
Wciąż pachną wiatrem niezmiennie, tak samo.




piątek, 5 kwietnia 2019

A POD LASEM...


A pod lasem na Zarowiu mgła zastygła…
Pod paproci parasolem przykucnęła.
Głowę z lasu wychyliła z ciekawości.
Zaglądając na podwórza rankiem w gości,
Rozczesując siwe włosy na dziewannie,
Oplatając warkoczami koniczyny,
Ostróżkami podpinając lok starannie
Pod woalką drżącej rosą pajęczyny.

A w przestrzeni niosą kury dźwięki sprzeczek,
Przedrzeźniając chór ptaszyny rozśpiewanej.
Pachnie pięknie kwiat wiążących się porzeczek
Gałąź wiśni opłatkami zasypanej
I ta szczypta dorzuconej wilgotności,
Co kryształem na rzęs trawie łzą się niemi,
Budzi świeżość rozmarzonej przyjemności
Pochłaniana zachłannością czarnej ziemi.

Przebudziły się kobiety w gospodarstwach.
Nawołują drób donośnym głosu tonem.
Rozsypują zbóż nasiona w grubych warstwach.
Dym się wznosi smaczną strawą nad ich domem,
A na progu siedzą chłopy z papierosem
Lub na polach podziwiają, co kiełkuje.
Echo niesie jak niejeden ostrzy kosę
Lub w ogrodzie grządek bruzdy przekopuje.

A dziś… milczy wieś spokojna, nieobecna,
Pochłonięta iglakami, lasu ciszą.
Mgła zagląda na podwórza niemajętna…
Siwe włosy jej bez kwiatów polnych wiszą
Przy ramionach w poszarpanej, szarej halce,
Co falbaną skóry sinej nie przykrywa.
Rękawiczki przebijają krzywe palce,
W których resztki traw bezpłodnych z żalem trzyma.

Dokąd idziesz żałobnico obłąkana?
Nad kim płaczesz?... Kogo wołasz w głuchym lesie?
Za kim biegniesz jak przez zmysły opętana?...
Echo rozpacz twą matczyną w przestrzeń niesie.
Gdzie się błąkasz podrapana gałęziami?
Kogo szukasz, wypatrujesz łzawym okiem?
To, co było, dawno zgasło już za nami.
Dzisiaj trzeba się pogodzić z tym widokiem.

Dziś już nie ma malw pod oknem, ławek w drodze –
Tych, na których wieś zbierała się radosna.
Dziś nie skrzypi kołem wóz przy końskiej nodze.
Dziś uboższa i biedniejsza w kwiaty wiosna.
Dzisiaj domy jakby twierdza samotności
Zapomniały czym otwarte drzwi na oścież.
Dziś już echo nie powtarza nut radości.
Dzisiaj ścieżki do sąsiadów straszą ostem.