piątek, 5 kwietnia 2019

GŁOS


Niekiedy milczę, choć chciałabym krzyczeć,
Skorupę ciała ostrzem ust rozłupać.
Chciałabym w dali własny głos usłyszeć
I ponad wszystkim nieznanym poszukać,

Przebić się głosu mego ostrą strzałą
Przez szklaną kulę doczesnego świata.
Niechby mą barwą w przestrzeniach zagrzmiało.
Niech ton mój ptactwem nad kopułą lata,

Niech się rozwija w piór napiętej strunie
I drży szarpany wiatru opuszkami
I niechaj płonie jak ogień w piorunie,
Który króluje nad świata dźwiękami.

Niechaj się przemieszcza nieokiełznany,
W partyturach dziki, nieposkromiony,
Gwiazd symboliką w przestworzach zapisany
I w głębinę wszechświatów echem niesiony.

Niechaj go wieczność powtarza w zachwycie,
Śmierci się śmiejąc w twarz nader bezczelnie.
Niechaj w mym głosie kwitnie płodne życie
Jak oko słońca nad horyzontami

I niech o sobie zawsze przypomina,
Aby przenigdy nie było głuszone.
Niech ślad mej stopy w błękicie wycina
Każdą mą myślą dogłębnie wzruszone.



czwartek, 4 kwietnia 2019

POZWÓL MI PANIE...


Pozwól mi Panie na Twych dłoniach spocząć
Jak motylowi w palców Twych koronie.
Jestem zmęczona i muszę odpocząć
I najskuteczniej przy Tobie się schronię.

Pozwól na chwilę mizerną zastygnąć
Jak kropli rosy strąconej z traw świtem.
Chwilę odsapnę i znów muszę dźwignąć
Krzyż mój, na którym trudy są przybite.

Pozwól się wtulić w śnieżną biel Twej szaty,
Złożyć w Twe piersi głowę niczym dziecko
I snem rozkruszyć rzęs mosiężne kraty,
W których się życie tli mizerną świeczką.

Pozwól mej skroni poczuć Twoje włosy
I bicie Serca, co płonie Miłością.
Marne stworzenie i nieborak bosy
Jestem, co pragnie cieszyć się wiecznością

I w tymże celu z krzyżem na ramionach
Po Twoich śladach idę Panie Boże.
Dusza ma kwitnie, ale ciało kona
I przejść do Ciebie bez Ciebie nie może,

Więc pozwól wesprzeć się na Twym ramieniu
Niczym ptaszynie, co w liściach się chowa.
Wybacz upadek w zwykłym przemęczeniu,
Którym splatana jest bezradna głowa.

Pozwól mi Panie w Twe dłonie się schować
I tchnieniem Ducha napełnij me żagle,
Abym bezpiecznie mogła znów dryfować,
Gdy moja dusza wyrwie się w świat nagle.

Ta drobna chwila z kromką chleba, wody
U Twego boku pod oliwnym drzewem
Jest dla mnie Panie kropelką osłody,
Idę więc z krzyżem, chwaląc Ciebie śpiewem

I wdzięczność moją niczym gołębicę
Puszczam do lotu echem uskrzydloną.
Jestem jak dziecko, co matki spódnicę,
Trzymam się Ciebie zaciśniętą dłonią.



środa, 3 kwietnia 2019

WPUŚCIĆ ŚWIT


Pozbieram krople deszczu i wstawię do wazonu.
Postawię je przy oknie na oścież otwartym.
Rozchylę drzwi gościnnie do mojego domu.
Niech wiatr w firankach szeleści jak rozwiane karty,

Niech mi skropi świeżością jak wodą święconą
Kąty kuchni, pokojów, drzazgi wbite w progu
A cykoriami rosy głowę rozmarzoną
Niech ozdobi, jak kwiaty siano w sennym stogu.

Stanę w przeciągu z rozpiętym ciałem w nocnej halce,
Patrząc jak słońce rozchyla pąk złotych płatków.
Nawinę nić wilgoci na mej dłoni palce…
Noc się mozolnie odsuwa w dal jak kadłub statku.

Wrzątkiem wody zaleję czarnej kawy ziarna,
Ostrzem noża przebudzę chrupką skórkę chleba,
Popatrzę jak pod oknem w mgle przebiega sarna,
Jak ptaki na gałęzi pieśń wznoszą do nieba.

Zastygnę niemo w strumieniu wschodzącego światła
W ofiarowaniu tego, co może nastąpić.
Noc już na dobre w dali jak iskierka zgasła,
A jasność zza horyzontu niczym deszczyk siąpi.



wtorek, 2 kwietnia 2019

A, JEŚLI...


A, jeśli w życiu pojawi się moment,
W którym twój głos w progu zawita,
Poznam, że w życiu nic jest nieskończone
I że nadzieja z każdym dniem rozkwita.

A, jeśli kiedyś poczuję łzy słone
Na rozchylonych ustach w niemym krzyku,
Zerwę z mej twarzy smutku tę zasłonę,
Rzucę pod nogi radości bez liku

I nie zatrzymam się w miejscu na długo,
Żeby nie stracić tego, co jest jutro.
Droga ma ciągnie się bezkresną smugą.
Trzeba iść dalej, bo się żyje krótko.

A, jeśli kiedyś będzie mnie żal łamał
I na mej ścieżce gasił światło wschodu,
Uznam, że we mnie łgał, bezczelnie kłamał
I kłamie nadal, jak kiedyś,… za młodu

I nie pozwolę sobie wyrwać szczęścia,
Tej sposobności radości z niczego!
Nie jestem przecież ofiarą zamęścia
I niewolnicą smutku przyziemnego.

A, jeśli przyjdzie mi stanąć w podróży,
By już na zawsze w tym miejscu zamieszkać,
Popatrzę w niebo jak oczy snem mruży
I pójdę dalej, bo nie będę zwlekać.

A, jeśli musi mój koniec nastąpić,
Niechaj mnie w drodze zaczepi przypadkiem.
Nie będę gorzko niczym deszczyk siąpić
I żyć jałowo, i jakby ukradkiem.

A, jeśli kiedyś ktoś mnie skrytykuje,
Że zbyt zachłannie i rozrzutnie żyłam,
Uznam, iż swego życia nie szanuje.
Ja?!... chcę być lepsza niźli wczoraj byłam.





GDZIEŻEŚ MŁODOŚCI?!...


Gdzie jesteś moja młodości ulotna,
O skrzydłach w locie ptaka drapieżnego?!...
Bez ciebie bywam okrutnie samotna
Z poczuciem żalu człeka bezdomnego.

Gdzie się podziałaś niepokorna wcale?!...
Gdzie pogubiłaś nieposłuszne kroki?!...
Było nam razem nad wyraz wspaniale.
Przed nami piękne wschodziły widoki.

Gdzie się podziałaś i gdzie ukryłaś?!...
Nie widzisz, że cię dusza potrzebuje?
W jakiej się knajpie przydrożnej ukryłaś?!...
Ciało bez ciebie niczym cień się snuje.

A przecież razem miałyśmy zdobywać
Szczyty wszystkiego, co jest niemożliwe.
Nie umiesz przecież, nie lubisz! przegrywać.
Nie wiesz, co znaczy istnienie płochliwe.

Gdzie jesteś dzika i nieposkromiona,
Co stadem koni przemierzasz przestrzenie?!
Gdzieżeś bezwstydna i gdzie wyzwolona?!
Gdzie zapuściłaś zachłanne korzenie?

Gdzie ciebie szukać i jak ciebie znaleźć?!
Jak można zwabić cię w poprzednie miejsce?
Jak długo będziesz bezpańska gdzieś szaleć?
Czy nie dostrzegasz, jak tęskni me serca,

By wzbić się ponad srebrzyste gwiazd tonie,
By rozprostować ramiona do lotu,
By chwycić szczęście w obie, pełne dłonie,
By nie czuć smaku przyziemnych kłopotów?

Jakże ci nie żal mnie w ciszy więdnącej,
Mglistą źrenicą zawieszoną w dali,
W rzewnych wspomnieniach bezradnie tonącej?...
Ciało wiotczeje, a duszę żar pali

I bucha we mnie zew nieposkromiony,
Żywioł kruszący me ograniczenia.
Wciąż we mnie tli się ten człowiek szalony,
Który goreje, choć ciało się zmienia,

Który do nieba wyciąga ramiona,
Krzykiem rozbija szklaną w echu ciszę,
Który wrze burzą jak fala wspieniona,
Który jak okręt sztormem się kołysze.

Jakże ci nie żal przyjaźni oddanej,
Co nas ze sobą złączyła na wieki?!...
Wyglądam ciebie czasem rozmazanej
Jak niezaradny człowiek i kaleki.

Trudno się zgodzić z obrazem zwierciadła,
W którym ktoś obcy na mnie się przygląda.
Dla tego świata dawno już przepadłam,
Będąc do ciebie nieziemsko podobna.



PORANNA KAWA


Stoję znów w oknie z filiżanką kawy.
Patrzę na rzęsy przebudzonej trawy,
Perły stokrotek wszem rozsypanych,
Na kwiaty brzozy w gałęziach zaspanych

I na chodniki, co jak nieme rzeki
Rwą tę łagodność zielonej przestrzeni,
Na mniszek polny, który niczym piegi
Pąkiem się wiąże, delikatnie mieni

Niczym opiłek złota strąconego
Z błękitów nieba zimą zaklętego,
Na którym słońce zda się przebiśniegiem
Nad widnokręgu bladym, sennym brzegiem.

Stoję znów w oknie z filiżanką kawy.
Zamykam oczy… i słuchem się wtapiam
W szept niespłoszony niemo drżącej trawy,
W której na szelest wiatru nagle trafiam

I wraz z nim wzbijam się w konary drzewa,
W których szum cicho o przeszłości śpiewa,
Rozpamiętując poetyckim wersem
Wszystko, co było kiedyś w życiu pierwsze…

Naglę balladę krok ludzi przerywa,
Warkot silnika zabija doznanie.
Hałas dźwiękami się wokół rozpływa,
Więc warto wstawać nim ktokolwiek wstanie.



środa, 27 marca 2019

WOKÓŁ...


Wokół cisza… wiatr szumi w blaszanym wiaderku,
Z którego się nie umie nieborak wydostać,
Niemo trzeszczą gałęzie na samotnym świerku,
Modli się zima w pokorze i milczy wiosna…

Gdzieś w oddali się echem pogubiły głosy,
No i trafić do domu bezradne nie mogą.
Dłonie sosen grzebieniem rozczesują włosy
Siwą nicią wiszące nad bezpańską drogą.

Na podwórka się lasy stanowczo wpraszają,
Falą drzew porastają pola, jak i łąki,
Gałęziami do okien żebraczo pukają
Jakby prosząc o skórkę chleba drobnej kromki.

Z mgły, co ziemię otula kołnierzem oparów
Wynurzają się sarny, wyskakują lisy,
Palce grusz jak pod wpływem zaklęć mrocznych czarów
Sterczą w tle dyrygując bezowocnie ciszy.

Nie ma nic, a tu kiedyś tak wiele się działo…
Na drabiniastych wozach przewożono siano.
Stado kur rozmarzone echo przedrzeźniało.
Łany zbóż z kwiatami ziół hojnie przeplatano.

Szczypiorkiem i rzodkiewką pachniało powietrze
Czy pieczonym w popiele ogniska ziemniakiem.
Do snu świat układały rozśpiewane świerszcze,
A ogrody i łąki krwisto kwitły makiem.

Pod drzewami przed domem na drewnianej ławce
Zbierali się sąsiedzi, aby porozmawiać…
Nad głowami jaskółki jakoby latawce,
A pod stopą wróbelki w rozćwierkanych stadach.

Przy kapliczkach drogowych kobiety z różańcem
Oraz mężczyźni z Maryją pieśnią na ustach
I wieczory sobotnie rozpieszczane tańcem,
A w niedziele i święta wieś bywała pusta,

Bo się wszyscy mieszkańcy w Kościołach tłoczyli
Na pacierzach błagalno-dziękczynnych skupieni.
Pomimo wszystko wierni i oddani byli.
Bez Boga swego życia nigdy nie widzieli,

A dziś… wokół się ciągnie parada żałobna,
Samotność i sąsiedzka niemal znieczulica.
Wieś wsi tamtej już w żaden sposób niepodobna –
To tylko las i domy, bezludna ulica…

I tak idę jej brzegiem, w szklane oczy patrzę,
Obejmując rękoma mchem porosłe płoty.
Widzę w domach tych ludzi jakoby dmuchawce,
Których twarze rozjaśnia deszcz mych wspomnień złoty.