poniedziałek, 18 lutego 2019

GDZIE JESTEŚ?!...


Gdzie jesteś ty, który liczyłeś stokrotki
Z papierosem w dłoni na drewnianym progu?
Gdzie się podział twój głos śpiewem gnany słodkim,
Kiedyś wracał z pola w momencie zachodu?

Gdzie się podział dźwięk skrzypiec, trącanych zaczepnie,
Zapach wiatru, co oknem wpadał do mieszkania,
Szept o wschodzie szarpany echem niepotrzebnie
I trzepoczące na sznurach twoje ubrania?

Łany pod twą kosą się rozstępowały,
Skowronek skrzydłami rozpięty na niebie
Był w miejscu, choć chmury z nurtem dryfowały,
I śpiewał wyłącznie jakoby dla ciebie.

Podziwiałeś łąki mieniące się kwiatami,
Jakbyś nic piękniejszego nigdy nie doświadczał.
Nad głową miałeś wianek tkany jaskółkami,
Który to pod błękitem ósemki zataczał.

Gdzie jesteś, który wieczorem przed swym domem
Stałeś z kubkiem świeżo parzonej herbaty?
Modliłeś się szeptem zdradzanym półtonem,
A wokół maciejką pachniały rabaty.

Każdym łykiem zwilżałeś rozmodlone usta,
Rozglądając się bacznie dookoła siebie,
A kiedy ziemię nocy okrywała chusta,
Liczyłeś gwiazdy skrzące srebrzyście na niebie.

Gdzie jesteś me wspomnienie tych chwil bezcennych?
Gdzie szukać twych kroków zagubionych w czasie?
Wracasz jak marzenie w godzinach bezsennych
I giniesz w ulicznym zgiełku i hałasie.



BEZ REFRENU


Nic nie mówię, gdyż nic się nie powtórzy,
I bez szemrania zanurzam się w przestrzeń.
Wokół partytura dźwiękami prószy
Bez ekscytacji, gwałtownych uniesień.

Trzeba więc czujniej wyostrzyć wrażliwość,
Skupić swe zmysły, okiełznując duszę,
Aby uchwycić nut wszelkich uczciwość.
Drżę, że się rzęsą bezmyślnie poruszę

I spłoszę wszelkie oznaki istnienia,
Że nigdy więcej ciszy nie usłyszę,
Która ma wiele wszak do powiedzenia,
Więc trwam i wytrwać w swym bezruchu muszę,

Gdyż wszystko wokół bezwzględnie się zmienia
Jak pieśń nucona, ale bez refrenu.
Kiedyś się skończy bez zapowiedzenia…
Nie wiedzieć, w którym momencie i czemu?



czwartek, 14 lutego 2019

ZA WCZEŚNIE


Porozwieszałam na sznurach drzew bieliznę myśli
I zawodzący w mej głowie śpiew jak bezdech liści
Zdaje się ciszą kiełkować wszem niczym uśpienie,
Porozsiewane w przestrzeni gdzieś senne marzenie.

Płatki mych ust na kawy toń już położyłam
I widzę, że pobudką mą świat wyprzedziłam.
Czerń blady świt rozrzedzać już ledwo zaczyna,
Drzemiącą noc szarością swą lekko rozcina.

Patrzę na pierś ziemi co śpi w szronu haleczce.
Latarnie dróg iskrzą się jak płonące świece,
A pośród nich zdaje się wiatr być obłąkanym…
Ze sobą wciąż rozmawia jak z kimś niepoznanym.

Zimowy chłód przeszywa świat i dreszczem trzęsie.
Wiem, że mój dzień rozpoczął się nieco za wcześnie,
Lecz nie chcę już zanurzać się w snu rozmydlenie,
Więc z kawy mej upijam łyk na przebudzenie

I obserwuję omdlałą wręcz z miłości ziemię,
Która w ramionach kochanka – snu bezpiecznie drzemie.
Płomienie latarń drogowych już świtem stopniały
I zapach świec pyłem swoich łez w przestrzeń rozlały.



środa, 13 lutego 2019

KAŻDEGO RANKA


Każdego ranka, gdy się budzę,
Spoglądam w niebo z rozrzewnieniem
I tym wrażeniem myśli me trudzę,
Że ktoś wciąż siedzi za zadaszeniem
I jak przez lustro tafli błękitnej
Patrzy uważnie na całą ziemię,
I jak w obrazie szyby przejrzystej
Widzi człowieka trud i zmęczenie.

Wyciągam zatem dłoń na „Dzień dobry”.
Zaparzam kawę, mówiąc do Niego.
Wspominam, że dziś ranek jest chłodny,
A przy posiłku wzdycham: „Smacznego”,
Jakoby siedział ze mną przy stole,
Trzymając w dłoni sztućce w milczeniu,
I opowiadam o życia szkole,
Czując się dobrze w Jego Istnieniu.

I na spacerze na szelest drzew,
Na szum płynących kropel deszczu
I na ptaszyny jakiejkolwiek śpiew
Wyczuwam zmysłem Jego w powietrzu,
Jakby szedł obok mi towarzysząc,
Trzaskiem traw, piasku Swe kroki znacząc
I delektując się słodką ciszą
I pluskiem wody rzek, które płaczą.

Wieczorem na głos czytam Mu książki,
Omawiam każdą myśl i sentencję,
A On oczami Ojcowskiej troski
Zapewnia, że w noc, jutro też będzie,
Więc spokojniejsza wtulam swą głowę
W poduszki puchy i sen głęboki.
Przepraszam, że z Nim już być nie mogę,
Gdyż ociężałe zdają się oczy,

Lecz On zostaje przy mnie czuwając,
Wpatrzony we mnie niczym w obrazek
I włosy moje w tył odgarniając,
Koi w mym sercu bóle porażek,
Jakby zapewniał, że będzie dobrze,
Że nic wielkiego też się nie stało
I pocałunkiem obdarza szczodrze,
By serce wiarą znów się rozgrzało,

Więc każdym rankiem staję w oknie,
Patrzę w niebo z wielką wdzięcznością,
Dotykam Jego źrenic swym wzrokiem
Karmiona szczerą, piękną miłością
Jak dziecko, które w Ojca ramionach
Jest przenoszone nad kałużami.
Rozgoryczenie, żal we mnie kona,
Gdy patrzy na mnie Swymi oczami.

Jak tu nie wierzyć i jak nie kochać?
Jak nie zawierzać się Jego woli?
Jak nie ze szczęścia obficie szlochać,
Gdy Ktoś tak Dobry lęk w duszy koi?
Jak nie powiedzieć Jemu „Dzień dobry”,
Jak zasnąć niemo bez „Do widzenia”?!,
Skoro w Ojcowskiej Miłości szczodry
Pragnie naszego tylko zbawienia.



wtorek, 12 lutego 2019

KAWAŁEK KRÓLESTWA


Kocham ten mój przyziemny kawałek Królestwa,
Brzozy w splocie warkocza w ramach moich futryn,
Krople deszczu na szybach jako ślad jestestwa,
I jesienny krajobraz – ten z pozoru smutny.

Kocham modlitwy kosów błagalno – dziękczynne
Szum liści, trzask gałęzi, szept zroszonej trawy,
Przemijanie wręcz dzikie, nieuchwytne, płynne
I zadania,  wyzwania i banalne sprawy,

Zapach bułek i masła przykryty cebulą,
Posypany ziarenkiem soli oraz pieprzu,
Zachód, co niebo rozpala krwistą purpurą,
I wiatr, który wciąż śpiewa partyturą szeptu.

Kocham park mój w sąsiedztwie przepasany rzeką,
W którym siadam na ławce oko w oko z czaplą,
W którym z podejrzliwością kaczuszki mnie śledzą
A drzewa przesiewają nad głowami światło.

Kocham ten mój przyziemny kawałek Królestwa –
To moje tu i teraz na tym skrawku ziemi,
Ten adres mój marnego, krótkiego jestestwa,
Ten zaczyn moich starych, zmurszałych korzeni.



NAD ZIEMIĄ


Moje myśli jak ptaki spłoszone z mokradeł,
Co trzepotem swych skrzydeł roztrzaskują ciszę,
Co wzbijają się w przestrzeń hałaśliwym stadem,
Rozcinając swym lotem grawitacji smycze.

Włosy tylko pod wiatrem ich piór niczym wioseł
Falą zdają się płynąć bezszelestnie, błogo
Jak łan zboża zgarbiony pod brzemiennym kłosem
Nie muśnięty dłonią i nie trącony nogą.

Moje myśli jak ptaki rozsiane pod niebem,
Co wydają się ziarnem w pęczniejących chmurach,
Okruchami, co karmią moją duszę chlebem,
Atramentem, co błyszczy spod wiecznego pióra.

Moje myśli jak bukiet latawców w mej dłoni
Dryfujących w obłokach pod rozpiętym żaglem,
Jak parasol, co zawsze od smutku mnie chroni
I unosi nad ziemią pompowany wiatrem.

Moje myśli ławicą spłoszonego ptactwa
Suną z pluskiem w błękitach oceanów życia
Pod bibułką powierzchni wabione do światła
Zawieszone na słońca bursztynowych niciach.



poniedziałek, 11 lutego 2019

GOTOWA


Spakowałam niewielką walizeczkę rzeczy –
Tych najpotrzebniejszych i czysto osobistych.
Każdy to przyzna, kto widzi. Nikt nie zaprzeczy.
Chusteczki, komplet ubrań na przebranie czystych.
Spakowałam różaniec, jak i Pismo Święte,
Parę butów wygodnych na podróż w nieznane,
W wyblakłe, pozłacane róże papeterię
I koperty adresem twoim podpisane.
Będę pisać do ciebie, byś wiedział, że czuwam,
Że ci wiernie we wszystkich chwilach towarzyszę.
Opiszę ci gdzie jestem i co tam przeżywam,
Z nadzieją,… że cię obok nareszcie usłyszę.

Gotowa do podróży, spakowana jestem.
Czas sączy się w zegarze wciąż piasku szelestem.
Życie jeszcze zagląda ciekawością w oczy.
Cisza oczekiwania pod oknami kroczy,
Wyglądając na drogę z niecierpliwym dreszczem.

Zostaw zdjęcia na półkach z moją podobizną,
Wstążką przewiąż me wiersze, listy i wspomnienia.
Nie wiem, co mógłbyś zrobić też z moją bielizną?...
Daj komuś, albo przeznacz ją do wyrzucenia.
Długopisy i pióra wystaw do sprzedaży.
Może przydać się tobie grosz na czarne jutro…
Futro przeznacz zaś temu, kto o futrze marzy.
Posprzątaj!, bo nie znoszę jak w domu jest brudno.
Nie zapomnij o lekach – dwie tabletki na noc,
Jak i jedna o świcie jeszcze przed śniadaniem.
Wiedz, że w komodzie za drzwiami masz wełniany koc…
Nie zadręczaj mnie każdym, banalnym pytaniem.

Gotowa do podróży, spakowana jestem.
Nie wiem, ile to czasu zostało mi jeszcze.
Nie mówię „żegnaj kochany”, lecz „do widzenia”.
Nic nie mów i tylko przytul w geście milczenia.
Zostaw na mych włosach wzruszenia twego łezkę.

Będzie dobrze, zobaczysz. Wszystko się ułoży.
Z każdą chwilą, godziną będziesz mnie doganiał.
Zanim zdążysz zatęsknić, sen wieczny cię zmorzy,
Przed którym, jak nikt dotąd, nie będziesz się wzbraniał.
Nie zapomnij kochany spakować się wcześniej.
Zabierz z sobą bukiecik herbacianych kwiatów,
Zabierz również z ogrodu dojrzałe czereśnie
I winogron kiść piękną w kolorze granatu,
Bo gdy znów się spotkamy, zaparzę herbaty
I rozstawię owoców pełne dłonie koszy,
Do wazonu wstawię od ciebie polne kwiaty,
Usiądę naprzeciwko, patrząc w twoje oczy.