czwartek, 22 listopada 2018

JUŻ IDĘ


Czekasz na mnie, aż wrócę?...
Już idę do Ciebie, ale…
Nie będę taka, jak mnie wymarzyłeś,
Więc proszę, byś nie spodziewał się wcale,
Że stanę przed Tobą jaką mnie wyśniłeś.

Może kiedyś,… zanim się poczęłam…
Widziałeś we mnie dobro niczym niezmącone,
Lecz pod ciężarem złego mocno się ugięłam
I teraz życiem jestem stworzenie zranione.

Dałeś duszy przeróżne, bogate talenty,
Ale los wydłubał ciału wszelkie możliwości,
Jakby człowiek przez innych zazdrością przeklęty
Nie mógł przebić się sercem przez błonę podłości,
Więc wciąż jestem w łonie mego nieistnienia,
Krzyczę!, wołam! i błagam, by być wreszcie sobą,
Lecz echo mi odpowiada odgłosem milczenia…
Wodzę więc wzrokiem dziecka lękliwie za Tobą.

Może kiedyś chciałeś, bym wesołą była
Jak dziewczynka w różowej i zwiewnej sukience,
Która z latawcami motyle by goniła
I łapała mydlane bańki w obie ręce?,…
Lecz za wiele w mej duszy kwiatów ostu, cierni,
Za dużo odcisków na zbolałych dłoniach.
Wszystko wokół mnie drażni, męczy, nudzi, mierzi,
Choć wianuszek nadziei wciąż trzymam na skroniach.

Czekasz na mnie, aż wrócę?...
Już do Ciebie idę, pokonując zawiłe ścieżki i drożyny.
Nie będę pewnie taką, jaką mnie stworzyłeś…
Różne się poskładały na tą mnie przyczyny.

Tak wiele mnie zniszczyło…
Tak wielu ja zniszczyłam…
Tak wiele przegapiłam, liżąc własne rany.
Tak często też myślałam: po co się rodziłam?,
I dokąd lub do czego, do kogo zmierzamy?...

Dziś zostawiam za sobą to wszystko, co było.
Dziś idę przed siebie na spotkanie z Tobą.
Wiem, że to, co niedobre wcale się nie śniło,
Lecz było realną, bardzo trudną dobą.

Mam jednak nadzieję, że mnie wypatrujesz
Przez firanki obłoków z uśmiechem na ustach,
Że Ojcowską miłość nadal do mnie czujesz
Mimo tego, że rzadko byłam Ci posłuszna.

Już idę do Ciebie z tęsknotą, wzruszeniem
I żal gorzki w mym sercu nieustannie czuję,
Bo wbrew Twojej woli jestem kiepskim dziełem,
Które mało tworzy a więcej rujnuje.
ale…
Już idę! do Ciebie, choć nie zasługuję
Na spojrzenie w Twe oczy, na ciepło Twych dłoni,
Lecz bez Ciebie mój Boże pustki głód smakuję
I ta pustka potworna mnie do Ciebie goni.

Czekasz na mnie, aż wrócę?...
Już idę do Ciebie.
Tak bardzo pragnę w Twoje się wtulić ramiona.
Ciału wystarczy życie o wodzie i chlebie,
Lecz ma dusza bez Ciebie cierpi, więdnie, kona.
Wybacz zatem, że idąc nędznie Ci służyłam,
Że nie żyłam przykładnie, jak chciałbyś, statecznie.
Już idę do Ciebie, choć nie zasłużyłam,
By być w Twoich ramionach i czuć się bezpiecznie.



środa, 14 listopada 2018

NIE POWIEM


Nie powiem, gdzie jestem, abyś mnie nie zbudził,
Nie zahaczył o nici mego nieistnienia.
Nie chcę jeszcze powracać do zgiełku i ludzi…
Kocham stan ten głęboki duszy rozmodlenia.

Niby jestem, lecz na dnie ciszy przejrzystej,
Pod przezroczem spostrzeżeń, myśli dryfujących,
W toni kryształowej wody deszczem spowitej,
Pod tiulem gwiazd w tej wodzie się odbijających.

Wszystko czuję: echo, dźwięk, wibrację słowa,
Strumień powietrza, które skórę mą całuje.
Do powrotu w codzienność nie jestem gotowa,
Bo dusza nie chce, a ciało jej nie rozumie.

Na krawędzi jestem mego obłąkania,
Bo jak siebie odnaleźć?!, gdy tu nie pasuję.
Rozkładam ramiona gotowa do latania.
Skoczę w przestrzeń!, niczego wszak już nie żałuję.

Niech mnie trzyma na piersi niebo, jak matka,
Dłonią obłoków koi drżące lękiem plecy,
Niech wiruję ciężarem strąconego płatka
Niczym wstążeczka dymu nad płomieniem świecy.

Nie powiem, gdzie jestem, abyś mnie nie spłoszył,
Nie trącił moich zmysłów niczym strun gitary.
Nie wpatruj się we mnie i zamknij proszę oczy,
Zatrzymaj na ten moment w mieszkaniu zegary.



AUKCJA

Mam wrażenie, że nic nie ma, nic się nie liczy.
Wszystko wokół przestało mieć jakieś znaczenie.
Tłumy znużonych ludzi suną po ulicy.
Przerażające bije z ich twarzy zmęczenie.

W szufladkach marnej doby czy spraw osobistych
Czekają pod kominkiem na znak wybawienia.
Kolor ich skóry martwy i niemal przejrzysty
Odsłania nagą duszę w stanie przygnębienia.

Nie cieszy już plusk wody czy szelest listowia.
Nie wabi zapach kwiatów doprawiany miodem.
Nie ważne czy się słońce wznosi, czy też chowa…
Człowiek siedzi skurczony, trzyma w dłoniach głowę

I oczy wypatruje, gdyż tęskni potwornie,
Lecz nie umie określić za kim, albo za czym?
Niby ma własny kąt, a czuje się bezdomnie.
Nie potrafi odgadnąć, czy cokolwiek znaczy?

Wkręcony w wir nakazów niczym śruba w tarczę
Rdzewieje z każdą chwilą niemal bezpowrotnie.
Chłostany społeczeństwem niczym drzewa wiatrem
Dźwiga swój ciężar życia i od trudów moknie.

Na dłoń niekiedy skapnie mu monety kropla,
Lecz hiena zobowiązań odgryza mu rękę,
Więc zjawiskiem przez wiosnę odkrytego sopla
Można stwierdzić, że szczęście ma człowiek niewielkie.

Poniżony, wzgardzony chowa się w ukryciu,
By go świat nie zobaczył w tak okropnym stanie.
Nieustannie rozmyśla o codziennym życiu…
W piersi szarpie mu serce zrozpaczone łkanie.

Ciągle w górę jak Syzyf z kamieniem u szyi
Ciągnie ciało, co buntem odmawia współpracy,
Czuje duszę, co w bólu się kuli i chyli,
Pędząc żywot na ziemi nędzny i żebraczy.

Taśmę jednak obraca korbka znieczulicy,
Przesuwając szeregi ludzi – eksponatów
Na betonowym jęzorze wśród kamienicy
Niczym łańcuchy stworzeń wyrwanych z zaświatów

I młoteczkiem uderza, przebijając cenę
Poświęceń, wyrzeczeń i niewolniczej pracy.
Cały proces pogłębia zaszczute milczenie
Mózgów rozszarpywanych pazurami praczy.


poniedziałek, 12 listopada 2018

SPACER JESIENNY


Poszukiwacze złota wzdłuż szlaku chodników
Pochyleni w swej pracy, szumem pochłonięci
Przesiewają opiłki na chwałę złotników,
Rozsiewając listowie przez sito gałęzi,

A ja pod tym opadem kropel jakby miodu
Przyglądam się ich pracy z wielką fascynacją.
Oczy me zachłannością bezkresnego głodu
Płyną w deszczu listowia z niebywałą gracją,

Jakoby oderwane od czasu i ziemi,
Zawieszone latawcem pod sitami złota.
Rozpościeram ramiona w tej słodkiej przestrzeni…
Budzi się w moim sercu przedziwna ochota,

By, niczym puch dmuchawca, zawisnąć pod niebem,
Obyć ciało w strumieniach złocistego deszczu,
Wzbić się w wszechświat donośnym i radosnym śpiewem
I aby żyć powoli w szczęściu bez pośpiechu.

Stoję z twarzą wzniesioną na dłonie palczaste
Poszukiwaczy złota, co liść przesiewają.
Słońce strącone z drzewa moje włosy głaszcze.
Fale szelestu, plusku wszem mnie obmywają.

I tak stoję bezwstydnie w wodospadzie chwili,
Nie zwracając uwagi na to, co dokoła.
Ciało me tonie w skrzydłach złocistych motyli,
Dusza tańczy sercem beztroska i wesoła.

Poszukiwacze złota nawet mnie nie widzą,
Pochyleni nad sitem splecionych konarów
I opiłkami słońca wszędzie hojnie sypią,
Kołysząc się w rytm senny jesiennych zegarów.



piątek, 9 listopada 2018

PRZESZŁOŚĆ


Słyszę kroki w przedpokoju, na tarasie,
Szum wody, którą podlewasz w oknach kwiaty…
Wszystko ponoć się dzieje w odpowiednim czasie…
Siwą trawą porosły bezpłodne rabaty…

Fotel trzeszczy pod tobą splecioną wikliną,
Budząc ciszę w pokoju twoim na poddaszu…
Liście z drzew opadają złotą serpentyną
Bezszelestnie, milcząco, nie tworząc hałasu.

Słyszę w kuchni twój oddech i dźwięk filiżanek.
Idę, by poprosić ciebie o herbatę,
Lecz oprócz pustki, wiatrem nadętych firanek
Nie zderzam się z tym moim wyczuwalnym światem.

Przy stole siedzi przeszłość w białych rękawiczkach
I patrzy na mnie smutnym, współczującym wzrokiem.
Nie wiem, co ją w tęsknocie mej aż tak zachwyca?!,
Że wodzi za mną wiernym, rozkochanym okiem.



środa, 7 listopada 2018

A JUŻ...


Jeszcze popołudnie snuje się na dworze,
A już wieczór zagląda w szklane źrenice
I – zdaje się – doczekać się już nie może,
Kiedy rozłoży w fotelu liściastą spódnicę.

Twarz do okna przykleja deszczem zroszoną
I gałęzią puka w drżące okiennice,
Czekając cierpliwie z głową opuszczoną
I nadzieją, że go gościną u siebie zaszczycę.

Zapachniało w domu cynamonu nutką
I szelestem refleksji westchnęła cisza,
Czas wspomnień się sączył, jak wino, wolniutko
I światłocieniem ożyła wyświetlana klisza…

Jeszcze wieczór nie zmrużył powiek zmęczonych,
A już noc się topi w latarni strumieniach…
Wciąż widzę w przeszłości konturach zamglonych,
Jak moja twarz bezpowrotnie z każdym dniem się zmienia.



środa, 31 października 2018

PAMIĘTAM


Gdzie jest twój oddech, który jeszcze wczoraj
Chwytany bywał przez sieci firanek?...
Gdzie odgłos kroków?!, przecież to już pora,
Byś wrzątkiem zbudził dźwięki filiżanek…
Gdzie się podziały chrząkania, mruczenia,
Szelest gazety rozkładanej rankiem?...
Nie powiedziałeś przecież „do widzenia”.
Stoję na progu z pustym w dłoniach dzbankiem
I wzrokiem błądzę po splątanej ścieżce,
Wciąż wypatrując, czekając, że przyjdziesz.
Usycham nieraz w zadumie przy świeczce,
Kiedy nocami deszcz spływa po szybie…
Na kartkach książki widać twoje palce
Cieplutkim śladem przy numerach stronic…
Świt spaceruje w przezroczystej halce.
Pożółkłe liście śpią w obręczach donic.
Mroźne powietrze niczym na huśtawce
Szarpie gałęzie drzew żebrzących dłoni,
A w górze płyną mych wspomnień latawce,
Więc niebo żalem łzy współczucia roni…
Nie dokończyłeś dachówki układać.
Nie powiedziałeś, co chciałam usłyszeć.
Nie będzie dane nam ze sobą gadać.
Teraz już tylko goszczę w domu ciszę.
Zaglądam czasem do twego pokoju,
W którym wciąż mieszka cień twej obecności.
Żal, że cię nie ma, nie daje spokoju.
Pusty naparstek tej mojej radości…
Niekiedy myślę, co się z tobą dzieje?,
Gdzie tobie przyszło bywać dniem i nocą?
Gorzkawa litość w mym sercu szaleje
I oczy żalem się obficie pocą.
Skrzypieniem furtki wchodzę do ogrodu.
Chryzantemami wyplatam koszyki.
Wełnianą chustą bronię się od chłodu.
Na dłoniach błyszczą rosy koraliki.
Jesień się wdarła również w moją duszę,
Wiatrem zerwała listowie beztroski…
Wszędzie cię widzę, gdziekolwiek się ruszę.
Wciąż prześladują mnie twe nieme kroki…
Jutro zaniosę ci bukiety kwiatów,
Rozpalę ogień blaskiem wielu zniczy,
A teraz w pędzie mierzonego czasu
Jest moment, w którym nikt, nic się nie liczy,
Bo siadam właśnie przed świętym obrazem,
Aby za ciebie odmawiać pacierze,
Bo tylko wtedy możemy być razem,
Bo wtedy czuję twą obecność szczerze,
Modlitwy słowem w twe oczy spoglądam,
W modlitwie słyszę dźwięk twojego głosu.
Niczego więcej ponad to nie żądam,
Choć jestem smutna niczym fiolet wrzosu.
„Ojcze Przedwieczny…” – wciąż sieję błaganie –
„miej miłosierdzie dla nas…” – ciągle proszę –
„uświęć to nasze przyziemne rozstanie” –
I oczy w niebo mimowolnie wznoszę…
Tak mi dzień mija i noc mnie nachodzi,
A ja z różańcem na splecionych palcach
Wierzę, że jutro znów się rozpogodzi,
Ponownie razem zatańczymy walca.