środa, 26 września 2018

FILIŻANKA JESIENI


Złote pasemka w warkoczach brzozy za oknem,
Łzy strącone z gałęzi wiatru pocałunkiem,
Świt przeszywający na wskroś mrożącym chłodem,
Żałobnice na trawie rozsypane sznurkiem…

A ja w łyku herbaty odnajduję łąki,
Akacje, co w kokonach pszczoły rozpieszczają,
Jagody, której w runie iskrzą szronem pąki
I lipy, co się miodu wstążką przepasają.

A ja w łyku herbaty dostrzegam konwalie,
Lawendę, która niebo sprowadza na ziemię,
W jej toni z przyjemnością przyglądam się malwie
I czuję cytrynowe imbiru korzenie.

A ja w łyku herbaty z bukietem nagietka
Ozdobionym kokardą mięty i maliny
Słyszę echo, co ptactwo unosi jak rzeka,
Wypełniając tym śpiewem każdy rys szczeliny…

Obok kosze jarzębin pełne są owoców,
Kasztany oraz dęby bogato brzemienne,
Pajęczyny plecione z siwiuteńkich włosów
I rosy kryształowe dukaty bezcenne,

A w mych dłoniach maleńka filiżanka wiosny,
Lata, które dojrzewa niczym bursztyn słońca,
Aromat rozmarzenia beztroski, radosny
I jesień, którą gościć potrafię bez końca.



Z CISZĄ


Nikt nigdy tak szczerze ze mną nie rozmawiał, jak…
Cisza

Więc wtapiam się w jej milczenie, odsuwając świat…
Wokół rozpływa się kontemplacyjna głusza
I znika bezpowrotnie domek sklejony z kart.
Gaśnie neon wyzwań, pościgów i chaosów,
Ciało puchem opada w zmysłów odprężenie…
Nikt i nic nie przybiera wyraźniejszych głosów
Jak wewnętrzne, głębokie do głębi myślenie.
Nagle w siebie wsłuchuję się bez wątpliwości,
Odkrywając na nowo duszy mej obecność…
Na pokładzie żelaznej, świętej cierpliwości
Znów zanurzam się ciałem w przyjemności wieczność…

Nikt nigdy tak szczerze ze mną nie rozmawiał, jak…
Cisza

Która zdradza trzask pąku, gdy rozchyla się kwiat…
Ona zawsze wszyściutko zauważa pierwsza,
Zapełniając na pamiątkę przemijaniem kadr…
Trzask nasiona, źdźbła trawy, albo szum obłoków,
Mgły westchnienie, co snuje się w sennych zaroślach
I plusk łez, które wiszą na rzęsach przy oku
Czy szept na zawstydzonych i nieśmiałych ustach –
To wszystko można tylko zauważyć w ciszy…
Uchwycić najpiękniejsze partytury życia
Zanim dźwięk się przebudzi i w nucie poruszy…
Prawda jest tylko w niej możliwa do odkrycia.

Nikt nigdy tak szczerze ze mną nie rozmawiał, jak…
Cisza



poniedziałek, 24 września 2018

ESENCJA ŻYCIA


Mam w dłoniach kubek gliniany –
Mizerne i kruche naczynie –
Szarością barw malowany,
Który, jak ja, też przeminie,

A w nim mam wywar ziołowy
Kwiatów zerwanych po drodze
Miodowy i cytrynowy.
Gorycz w nim czuć nieraz srodze.

Zwilżam wywarem tym usta,
Gaszę pragnienie mej duszy.
Smak codzienności mnie wzrusza
I pychę skutecznie kruszy.

Przeróżną szczyptą zapachu
Przyprawia powietrze wokół,
Lecz mimo cierpkiego smaku
Znajduję w nim słodki spokój.

Mam w kubku wywar ziołowy –
Esencję mojego życia,
Refleksję natchnionej głowy
I sens doczesnego bycia.

Nie każdy łyk mi smakuje,
Nie każdy mnie uszczęśliwia,
Lecz zawsze mnie inspiruje
I na apetyt mój wpływa.

Pachną ziołami minuty
Parzone w glinianym kubku,
A nad nim świeżości nuty
Brzmią i w radości i w smutku.



niedziela, 23 września 2018

W KRUCHOŚCI


Zastygam wzrokiem w sekundzie
Puchem strąconym z dmuchawca,
Milcząca w zgiełku i szumie
I oderwana od świata.

Wszystko się dzieje gdzieś obok
Jakoby poza mym ciałem.
Dusza w przestrzeni jak obłok
Widzi to wszystko wspaniałe

I zawieszona nad ziemią
Podziwia wszelkie stworzenie.
Minuty sennie się chwieją
I giną niepostrzeżenie…

Czas niczym woda przez palce
Skapuje nieświadomością
I w mglistej, przewiewnej halce
Gnany jest precz z niewdzięcznością.

Tak wiele z oczu tracimy,
Wiele gubimy w chaosie.
Za czymś bezmyślnie gonimy.
Siejemy swych żądań krocie…

Pochylam się nad minutą
W jej bladym cieniu istnienia.
Pogardzam wszelką obłudą
I szukam śladów wspomnienia.

Wtapiam się w każdą godzinę
Jak liść w kropelce bursztynu.
Kiedyś na pewno przeminę
Jak nic wśród płynących minut.

Nie chcę więc zniknąć jałową
I nie chcę być bez znaczenia
Jak szeptem natchnione słowo,
Które nic w nikim nie zmienia.







sobota, 1 września 2018

NIEŚWIADOMI


Jeszcze tak niedawno, bo dni… kilkanaście…
Pewne sceny się działy i sploty przypadków…
Nikt nie podejrzewał, że któreś z nas zaśnie,
Że się życie składa z dwóch, przeróżnych światów.

Jedna chwila za drugą w kaskadach rozmowy
Spontanicznie spływały po kamieniach czasu…
Nie byliśmy świadomi kto z nas jest gotowy,
By na wieki zamilknąć, nie uwolnić głosu.

Dzień się zbudził i każde miało przekonanie,
Że nie zaśnie z biletem ujrzanego wschodu,
Że żyć będzie dopóki nowy dzień nie nastanie,
Przekraczając kolejny próg słońca zachodu.

Rozłożone na stole mapy i zapiski,
Filiżanka pełniutka uszczypniętej kawy
I codzienność, co dla nas była przecież wszystkim,
Czy plan oraz strategia przemyślanej trasy… -

To wszystko w nas zdradzało apetyt na jutro,
Niepohamowane łaknienie bycia w drodze…
Szukaliśmy celów, lecz, widać, na próżno –
Nie idziemy już razem jak noga przy nodze.

To ostatnie słowo i gest: „Do widzenia”
Zaskoczeniem się stało w swej nieuchwytności.
Teraz miejsce po tobie jest pełne milczenia…
Nikt w twych kątach, prócz wspomnień, i nic też nie gości.

Nieświadomi ostatniej chwili do przeżycia
I portu, w którym dane nam zasnąć na wieczność,
Wynurzamy się w strachu jakoby z ukrycia
Przerażeni, że krucha jest nasza doczesność.



środa, 29 sierpnia 2018

MODLITWA PORANNA


Zanurzam w Twoich Ranach umęczony Królu –
Ucieleśnienie Miłości i Ikono bólu –
Każde serce zranione, skostniałe, zawzięte,
Niezdolne do kochania, strzaskane i przeklęte,
By się Twą Krwią Najdroższą Panie napełniło
I do życia w światłości uzdrowione wróciło,
By rozgrzały to serce Twe przebite ręce
I by w Twoich dłoniach ono zrodziło się święte.

Zanurzam w Twoich Ranach Miłości Niepojęta
Sprzedane lubieżności kobiety, dziewczęta,
Niewiasty, co nie potrafią być matką i żoną,
I te, które śmiercią skaziły swoje łono,
Aby się odnalazły w Twoich Panie ramionach,
By je na wskroś przeszyła Dobroć Nieskończona
I aby się z wszelkich grzechów, poranień obmyły
I by jak kwiat po zimie wiosennie odżyły.

Zanurzam w Twoich Ranach Krwią zbroczony Panie
Mężczyzn i chłopców, w których los zabił powołanie
Do bycia mężem, ojcem i głową rodziny
Albo do bycia kapłanem bez ważnej przyczyny,
By w Tobie odnaleźli walecznego ducha,
By dzięki Tobie poznali czym jest Miłość, skrucha,
By siebie zobaczyli we świętym Józefie,
By poznali swoją siłę – nie w pięściach!, lecz w Chlebie.

Zanurzam w Twoich Ranach biczowany Panie,
Z którego zerwali skórę, nie tylko ubranie,
Wszystkie dzieci odrzucone, wstrętem chłostane,
Nienawiścią i agresją szczodrze podlewane,
Aby zmęczenie życiem Twą Krwią z siebie zmyły,
Odzyskując zdrowie duszy, odzyskując siły,
Prawo do dzieciństwa o smaku beztroskości
W szczęściu, w zabawie i w pracy, w anielskiej czystości.

Zanurzam w Twoich Ranach umęczony Królu –
Ucieleśnienie Miłości i Ikono bólu –
Oczy, które ogrom zniszczeń zapamiętały,
Pola śmierci, w których sidłach ludzkie ciała konały,
By Twoimi oczami widziały człowieka
Bez względu na to, co je spotyka, albo czeka,
Byś im podarował mój Panie Swoje źrenice
Rozcinające ciemności jak płonące świece.

Zanurzam w Twoich Ranach Miłości Niepojęta
Rozmiłowana w ludziach, choć przez nich przeklęta
Dłonie, które niszczą oraz tworzą spustoszenie,
Zadają ból okrutny, bezwzględne cierpienie,
Aby się Twoimi dłońmi Panie w chwale stały,
By serca twarde dotykiem swym rozgrzewały,
Aby się stały schronieniem jak pąk dla motyla,
Co nie odlatuje, choć kwiat płatki rozchyla.

Zanurzam w Twoich Ranach Krwią zbroczony Panie
Usta, które kaleczy, zadręcza przeklinanie,
Które są jadem strute i jadem splamione,
Złośliwością, zazdrością potwornie obciążone,
By się w Twoje usta mój Panie przeobraziły,
Modlitwą, Słowem Prawdy z dnia i na dzień żyły,
Mądrość i skromność wszem wobec hojnie rozsiewały,
Miłość szczerą, pokorną ludziom wyznawały.

Zanurzam w Twoich Ranach biczowany Panie,
Z którego zerwali skórę, nie tylko ubranie,
Czas, który tu i teraz jest ofiarowany,
W kredycie doczesności stanowczo odmierzany,
By stał się wypełnieniem woli Twojej Panie
I dziękczynieniem wdzięcznym za Twe Jezu oddanie,
By każdy człowiek mógł zaznać przedsmaku Nieba,
Rozeznając w mądrości czego mu jest potrzeba.

Raczże wysłuchać w Dobroci Swojej mój Panie
Niesione w tych nędznych wersach me szczere błaganie.



wtorek, 28 sierpnia 2018

BUDZĄCY SIĘ WRZESIEŃ


Sierpień jeszcze nie zasnął, a wrzesień się budzi.
W runie lasu wyciąga wrzosowe gałęzie.
Wilgotnością poranków ogień słońca studzi.
Babim latem oplata wszystko, jak i wszędzie.

Cisza w szarej sukience snuje się w ścieżynach,
Kapeluszem kolorów zahaczając drzewa,
Mglistym trenem się ciągnie za nią peleryna…
Ona rosą przeplata paciorki pacierza

I w skupieniu modlitwy sennie spaceruje,
Zaklinając w milczeniu wszelką radość ptactwa.
W sercu ciągły niepokój i wzruszenie czuje,
Bo w pastelach się zdaje uciekać od światła.

A, wiatr za nią podąża w szelestach i szumie
Jak kochanek, któremu uciekła kochanka.
Odcisk stóp jej z miłością serdeczną całuje,
Niosąc w dłoniach jeżyny glinianego dzbanka

Na osłodę smutków i goryczy tęsknoty.
Idzie za nią cierpliwie niczym cień wierności,
Wypłakując rzęsiście rozkochane oczy,
Czerpiąc szczęście z jej wonnej, kruchej obecności.

Nie wiadomo, czy kiedyś się wreszcie odważy
Podejść do niej, by chwycić ją mocno w ramiona?...
Zawstydzenie się zdaje stać przed nim na straży,
Więc się żalem rozlewa miłość niespełniona.

Jeszcze sierpień nie zasnął, a budzi się wrzesień.
Zda się bacznie przyglądać tej lotnej miłości.
Echem zarys historii tej miłości niesie,
Więdnąc nieodwracalnie w przekleństwie zazdrości.