środa, 10 czerwca 2026

WYMIAR CZASU

Jakże się puszy upierzona trawa,

Kłosami kwiatów w lazur się wspinając.

Nie zadrży nawet w niej wiatrem obawa,

Że umrze w słońcu, o słońce błagając.


Ach, gdybym miała hart ducha tak dzielny

Jako ta trawa w słomkowym przekwicie,

Nie byłby zdolny los, nawet bezczelny,

Cierpkim uczynić moje słodkie życie.


Zachłanne dłonie jak studnię bezdenną

W górę ku słońcu zawsze bym wznosiła,

Z drzemiącą siłą we mnie potajemną

Mej codzienności truciznę bym piła,


Nie myśląc wcale o ciała kruchości

Obsypującej się martwym naskórkiem...

Czas, jak tę trawę, bez zbędnych czułości

Sieje mnie niczym kwiatów startym wiórkiem...


Z tą wszak różnicą, że kiedyś przeminę,

A trawa wiosną znowu się odrodzi.

Dźwigam na barkach pierworodną winę,

Która z pragnieniem życia się nie godzi.


Ślady zadepczą moje pokolenia

Cywilizacji pędem tresowane.

Echo nie wspomni mojego imienia.

Wzrok mój nie wejdzie w trawy rozczochrane


I nie wypłynę już tratwą spojrzenia

Na pióropuszy słomkowe przekwity...

Mój czas ma wymiar ostatniego tchnienia -

Dla traw się w trawach zdaje niespożyty...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



WYSOKIE BRZEGI

A pójdźże za mną udeptaną ścieżką

Z wyprasowanej i chrupiącej ściółki

W głąb, gdzie oddycha się zachłannie rześko,

Gdzie echo zwodzi odgłosem kukułki


A sosny w z igieł dzierganych spódnicach

Jak w kałamarzu pióro się kołyszą,

Niosąc błękity na tańczących szpicach,

Na świata strony szumiąc błogą ciszą...


Poczuj jak pachnie popękana kora

Na lep żywicy do pnia przyklejona...

Świstem gałęzi szepcze epifora.

Błądzi poezja jej mantrą zwabiona.


Wsłuchaj się zatem... o czym rozprawiają

Pomrukujące pod niebem korony?

Słowa z przestrzeni jak ptaki sfruwają...

Bądźże ich brzmieniem ufnie prowadzony!


Wyczujże źródło, co jak serce bije

Pod stopą, która do ziemi przylgnęła,

Co krwi obiegiem pod runem się wije.

Sieć się neuronów w korzeniach rozpięła.


Posmakuj piachu, co z którego słońce

Wyssało rosę nim się weń wtopiła.

Niech jego ziarna przyjemnie gorące

Będą jakoby wytrwałości siła


Z pokorą kroki twoje przyjmująca,

Chociaż pod nimi zgrzyta rozcierana.

Życie w tym miejscu nie doświadcza końca

A wieczność jeno jest celebrowana,


Więc... pójdźże za mną udeptaną ścieżką

Z wyprasowanej i chrupiącej ściółki.

Niechże poniesie nas swobodnie lekko

W czas, co nad którym szybują jaskółki.


Staniemy razem na wysokich brzegach

Wypełzających drzew palcami w rzekę

Cali w deszczowych, przezroczystych piegach,

Mając z tej chwili nieziemską uciechę.


Zjedziemy z brzegów owych jak na sankach,

Wcierając w ciało piasek cytrynowy.

Wiatr na nas spocznie jak w oknie firanka,

Gdy pod jej żaglem przeciąg jest gotowy


Wypłynąć w morze bezkresnego nieba,

Które chlupocze obłoków spienieniem.

Koryto wody wpełza rwąco w drzewa.

Zjedziemy z brzegów w rzekę jak kamienie


I wielkim pluskiem uszczypniemy ciszę,

Aż ta spłoszona echem zatrzepocze.

Ja na tych brzegach już stopami wiszę

I znowu w strugę, dzieckiem będąc, wskoczę,


I las sosnowy wypełni się śmiechem

Pociech, co w rzece pławią się jak ryby.

Niepowtórzenie tej chwili jest grzechem.

Skacz zatem ze mną, lecz nigdy na niby!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 3 czerwca 2026

DEKRET KRÓLOWEJ

Oj, dybiesz na mnie, losie złem podszyty,

Bylebym uszczknąć szczęścia nie zdołała.

Dzban twej hojności na mak jest rozbity.

Nie będę więcej o nic cię błagała.


Drzwi pozamykam oraz okiennice

I mą wrażliwość uszczelnię rozwagą!

Bez kompromisu wyznaczę granice

I się rozprawię z obłudników plagą!


Przy stolę siądę jedynie w tym gronie,

Które z szczerości i z prostoty słynie.

Do ludzi w prawdzie wyciągnę me dłonie -

Bez błogosławieństw nikt mnie z nich nie minie;


A na szalbierzy bat spojrzeń ukręcę

I, wzrokiem świszcząc, dojść im nie pozwolę

W mej prywatności miejsce niemal święte,

Gdzie, miast bigotów, gościć tylko wolę


Samotność, co mnie swą ciszą rozpieszcza,

Pozwala myślom mym się wypowiedzieć,

Pod nosem nuci melodię do wiersza,

Przy którym z kawą lubię rankiem siedzieć,


Co pachnie drukiem odkurzanych książek

I dymem drewna ogniem trawionego,

Trzepocze wdzięcznie parasolem wstążek

Nad kapliczkami krzyża przydrożnego,


Co wspomnieniami ścieżki zarośnięte

Przeciera z bólem już stawianym krokiem,

Okiem nurkuje w błękity rozpięte

Nad lat minionych dziewiczym widokiem,


Za którym tęskni nostalgia w zadumie,

Czyniąc z dnia na dzień przeszłość wyraźniejszą...

Bez tych powrotów już chyba nie umiem

Mą celebrować chwilę teraźniejszą...


Drwisz ze mnie, losie aż do szpiku kości

Zrobaczywiały straszną bezdusznością.

Nie potrzebuję już twojej litości!

Gardzę też, losie, twą pobłażliwością!


Na cóż mi twoja przychylność w mym wieku?!

Pół wieku rzucasz mi kłody pod nogi,

Marzenia spuszczasz me, losie, do ścieku,

Na czworo dzielisz jak włos moje drogi,


Bylebym, idąc, nań się potykała

I upadała, skroń do bruku tuląc.

Nie przewidziałeś, że będę wstawała,

Wolę do walki niestrudzoną budząc.


Dziś mi kolejne w twarz rzucasz wyzwanie,

Które udźwignąć na swych barkach muszę.

Szepcząc jednakże: "Dopomóż mi, Panie",

Wbrew tobie z posad bryłę świata ruszę,


Drżyj więc przede mną, nie wart funta kłaków

Losie, co podłą ukrywasz naturę!

Na rozwidleniu wszak drogowych znaków,

Gdy wdzieje słońce królewską purpurę,


Ruszę na przekór wszelkim drogowskazom

W kierunku stopą jeszcze nieprzetartym.

Uszczypliwości twoje mnie nie zrażą.

Zawiść twą uznam za głupiutkie żarty.


Nie jesteś godzien wiązać mi sandałów.

Zatem nie będziesz o mnie decydować!

Nie będziesz prawił mi, losie, morałów!

Racz naiwnymi, jeśli chcą, żonglować.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



1 CZERWCA

Niczym latarnia słońce zaświeciło,

W bezkres przestrzeni smugą wypływając.

Jasności ostrzem na wskroś się przebiło,

Przez drzew czupryny blask swój przesiewając,


Aż te listowiem w złotawej zieleni

Zadrżały, błyszcząc jakoby diamenty -

Blaszka limonką brokatu się mieni

Niczym szmaragdem, którym owinięty


Jest każdy konar wystrzelony w błękit

O rozrzedzonej strukturze obłoków...

Wiatr tych klejnotów szeleszczących pęki

Na dłoniach niesie ku mojemu oku,


Budząc w mych członkach wulkan ekscytacji,

Topiący ciało wręcz lawą zachwytu.

Szafirem brzęczy rwący nurt wibracji...

Emocje moje sięgają zenitu!


I gdyby nie to poranne powietrze

Studzące rumień wewnętrznego ognia,

Pewnie z podziwu pękłoby mi serce,

W którego sieci wpadam niemal co dnia,


Łapiąc jak ryba z morza wyrzucona

Oddech, co skrzela jej żarem wypala...

Czym zasłużyłam, żem jest wywyższona,

Że się istota ma z naturą scala,


Na własnej skórze zjawisk doświadczając,

O jakich mędrcom się nawet nie śniło?

Zaszczyt szampana smakiem ów spijając,

Marzę, by zawsze, jak jest teraz, było.


Z tego powodu, zanim kur zapieje,

Nim się horyzont blado zarumieni,

Wychodzę z domu, choć jeszcze nie dnieje,

By stanąć w zorzy szlachetnych kamieni,


Którymi słońce, wschodząc, się objawia,

Gdy wytwornością źrenice wypala,

Czego się dusza moja nie obawia,

A jeno świtu majestat wychwala.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



sobota, 30 maja 2026

CISZO ZASŁUCHANA

Targnij mym sercem, ciszo zasłuchana,

By się trzęsieniem Ziemi obudziło!

Świadoma siebie prostuję kolana,

Na których pyłem jest wszystko, co było.


Pod wiatr, choć w oczy żwirem jak szkłem sypie,

Idę, stawiając syzyfowe kroki.

Śmierć na cień za mną ślepiem jeno łypie

I się podpiera cierpliwie pod boki


Jakby czekała na drobne potknięcie,

By mnie swą piętą zmiażdżyć jak robaka.

Nie drżę, mam bowiem niebywałe szczęście,

Gdyż moja dusza ma naturę ptaka,


Więc się kruchości z obłoków przyglądam -

Każda sekunda jest na miarę złota.

Los mnie nie szczędzi, toż niewiele żądam,

Byle w mym sercu płonęła ochota


Do porannego przed słońcem wstawania

I do refleksji przy kubeczku kawy,

Do kadrów we mnie piórem przelewania

Na papier, co jest wobec mnie łaskawy...


Chcę przylgnąć skronią do łona natury,

Aby się wsłuchać w nim tętniące życie.

Każdy w niej obraz, chociażby ponury,

Chcę celebrować ze czcią należycie


Jakby jedynym był w swoim rodzaju

Zjawiskiem sacrum nie do zastąpienia.

Świat jest wszak piękny!, i nie tylko w maju.

Pragnę go chłonąć i to bez wytchnienia.


Niech swe korzenie w me ciało zapuści,

Piachem ścierając zeń martwy naskórek;

Niech młode pędy pełne pąków puści,

By się przebiły paralotnią piórek


Wyrastających z przygarbionych ramion,

Prostując plecy me cięciwą łuku;

Niech stawi opór dysfunkcyjnym zmianom!

Nie musi życie być strukturą puchu,


Byleby tylko tworzyć pozwoliło

Temu, co we mnie cierpi na bezsenność,

Co we mnie gore swą brzemienną siłą,

Sięgając nawet w prawdzie po bezczelność!


Uwolnij żywioł, ciszo zasłuchana,

Sztuki trawiącej mnie ogniem miłości!

Niechaj przed Bogiem padnie na kolana

Ten, co mi daru, który mam, zazdrości,


I niechaj prosi Go o przebaczenie,

Że wypomina mi tę hojność Jego,

Co we mnie tworzy nie krew, a natchnienie

W postaci źródła płodnie bijącego.


Jakże mi błogo i lekko w tym stanie,

Choć bólem łamie duszę zniewoloną

Przez codzienności wymóg i łajanie,

Gdy ta wręcz marzy zostać wyzwoloną.


Opatrz me rany, ciszo zasłuchana,

I wesprzyj w trudach jak Szymon z Cyreny.

Chociażbym była mękami smagana,

Nie pozwól, ciszo, zstąpić mi ze sceny,


Wokół to której ludzie się gromadzą,

By mą twórczością nakarmić swe dusze.

Choć mi ciemności na scenie tej wadzą,

Aby oddychać, pisać przecież muszę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 27 maja 2026

MOJE ŻYCIE

Ach, to moje życie... czyli tu oraz teraz...

Klawiatura stygnąca pod opuszką palca

I tęsknota ogromna, która mi doskwiera,

Która ciszą opływa paciorki różańca...


Kubek z falbanką śladów ust kawą odbitych,

Myśli szeptem milczące fraz wystukiwanych,

Atramentem, ołówkiem pachnące zeszyty,

Stosy listów w kopertach nigdy nie wysłanych,


Ususzone bukiety kwiatów ogrodowych

Wciąż stojące w wazonach z wody zaciekami,

Płaszcz wiszący pod drzwiami do wyjścia gotowy,

Kosz na śmieci straszący zdartymi butami...


A w tle zegar, co w transie ciągle się zacina

Jakby liczył godziny, myląc się, jąkając...

Dzień się za dniem na nowo o świcie zaczyna,

Słońca okiem przez okna mej duszy zerkając


Na rozwiane karteczki z zapiskiem spraw ważnych,

Celów, marzeń, do których mam niezwykłą słabość,

Niepokojów przed końcem niemal we mnie strasznych,

Że tym wszystkim zadaniom nie uczynię zadość.


Wznoszę się lotem wzroku nad łanem bukietów

Ogrodzonym drzewami w liściastych czuprynach...

Pod ich pniami korzenie jak szczątki szkieletów -

Każdy z siłą się węża w bruzdy ziemi wżyna...


Benitoit bezkresem wokół się rozlewa,

Tę szerokość i długość mą geograficzną,

Co nad którą skowronek pieśń dziękczynną śpiewa,

Niesie niczym na dłoniach kulę wręcz magiczną,


Z jakiej trudno odczytać przyszłość niedościgłą,

Gdyż struktura szkła pęka moimi zmarszczkami...

Moje życie niełatwe jeszcze mi nie zbrzydło,

Choć żongluje przewrotnie moimi pasjami...


Kiedyś stanie się tylko kurzem na siedzeniu,

Co we które się wgniecie zmurszała spódnica,

I nazwiskiem na płycie czytanym w milczeniu,

I imieniem, co niczym dawno nie zachwyca,


I zżółkłymi książkami z kciukami na stronach,

I ogryzkiem, co uschnął na pustym talerzu,

Lustrem obcałowanym moimi rękoma

I oddechem słyszalnym w półgłuchym pacierzu...


Moje życie... naprawdę - na niby wyśnione

Przez me palce przepływa płaczu strumieniami,

Przez mych wrogów zaocznie z butą osądzone,

W przyjaciołach tętniące wiecznie wspomnieniami.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 18 maja 2026

MOJA MIŁOŚĆ

Zawieszona pomiędzy tym, co nieistotne,

Ale ważne dla innych i wręcz nieodzowne,

A tym, co bywa kruche oraz nieulotne

I dla duszy rozkoszne, jak również wymowne,


Budzę się wczesnym rankiem, wyprzedzając słońce...

W płaszczu rosy przetartym tkaniną mgły białej

Spaceruję, w źdźbłach brodząc, po bezkresnej łące

Od pajęczyn zroszonych lekko wypłowiałej,


Co na których niteczkach perły wody wiszą

Nawleczone deszczową nocą w bezsenności,

Dzięki czemu się trawy kryształowo błyszczą

Pod dniejącą kopułą pochmurnej jasności


Przecedzanej przez niebo gołębią szarością

Osładzaną miodowym strumieniem latarni...

Stąpam miękko po Ziemi z niezwykłą lekkością

Pośród dżdżących na stopy topniejących darni...


A z oddali mnie wsysa lej zrośniętych koron

Szumem morza, co w muszli falą żyje wiecznie.

Idę ku nim tą wczesną, śpiącą jeszcze porą,

Czując się w drzew ramionach jak dziecko bezpiecznie.


Chodnik płynie pode mną, niosąc mnie w bezkresy

Niczym tratwę porwaną rwącym nurtem rzeki.

W liściach szepczą szelestnie myśli moich biesy

Jakby w lipach kwitnących zachłanne pasieki.


Wilgoć pachnie akacją, z której płatki lecą,

Kasztanami, co z których blady róż się sypie.

Politurą ich kwiatów ścieżyny się świecą.

Cisza mżawką w ukryciu samotności chlipie.


Bezszelestnie podchodzę, aby ją pocieszyć,

Dobrym słowem powitać, spojrzeniem ukoić.

Obok pragnę niej usiąść - nie muszę się spieszyć.

Chcę mą duszę natchnieniem jak winem upoić,


Bo gdy wrócę do domu w świat buro przyziemny

Muszę w sobie zatrzymać tę chwilę bezcenną -

Ten lot mojej wolności swobodnie podniebny -

Moją miłość tworzenia - mego życia sedno.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl