Targnij mym sercem, ciszo zasłuchana,
By
się trzęsieniem Ziemi obudziło!
Świadoma
siebie prostuję kolana,
Na
których pyłem jest wszystko, co było.
Pod
wiatr, choć w oczy żwirem jak szkłem sypie,
Idę,
stawiając syzyfowe kroki.
Śmierć
na cień za mną ślepiem jeno łypie
I
się podpiera cierpliwie pod boki
Jakby
czekała na drobne potknięcie,
By
mnie swą piętą zmiażdżyć jak robaka.
Nie
drżę, mam bowiem niebywałe szczęście,
Gdyż
moja dusza ma naturę ptaka,
Więc
się kruchości z obłoków przyglądam -
Każda
sekunda jest na miarę złota.
Los
mnie nie szczędzi, toż niewiele żądam,
Byle
w mym sercu płonęła ochota
Do
porannego przed słońcem wstawania
I
do refleksji przy kubeczku kawy,
Do
kadrów we mnie piórem przelewania
Na
papier, co jest wobec mnie łaskawy...
Chcę
przylgnąć skronią do łona natury,
Aby
się wsłuchać w nim tętniące życie.
Każdy
w niej obraz, chociażby ponury,
Chcę
celebrować ze czcią należycie
Jakby
jedynym był w swoim rodzaju
Zjawiskiem
sacrum nie do zastąpienia.
Świat
jest wszak piękny!, i nie tylko w maju.
Pragnę
go chłonąć i to bez wytchnienia.
Niech
swe korzenie w me ciało zapuści,
Piachem
ścierając zeń martwy naskórek;
Niech
młode pędy pełne pąków puści,
By
się przebiły paralotnią piórek
Wyrastających
z przygarbionych ramion,
Prostując
plecy me cięciwą łuku;
Niech
stawi opór dysfunkcyjnym zmianom!
Nie
musi życie być strukturą puchu,
Byleby
tylko tworzyć pozwoliło
Temu,
co we mnie cierpi na bezsenność,
Co
we mnie gore swą brzemienną siłą,
Sięgając
nawet w prawdzie po bezczelność!
Uwolnij
żywioł, ciszo zasłuchana,
Sztuki
trawiącej mnie ogniem miłości!
Niechaj
przed Bogiem padnie na kolana
Ten,
co mi daru, który mam, zazdrości,
I
niechaj prosi Go o przebaczenie,
Że
wypomina mi tę hojność Jego,
Co
we mnie tworzy nie krew, a natchnienie
W
postaci źródła płodnie bijącego.
Jakże
mi błogo i lekko w tym stanie,
Choć
bólem łamie duszę zniewoloną
Przez
codzienności wymóg i łajanie,
Gdy
ta wręcz marzy zostać wyzwoloną.
Opatrz
me rany, ciszo zasłuchana,
I
wesprzyj w trudach jak Szymon z Cyreny.
Chociażbym
była mękami smagana,
Nie
pozwól, ciszo, zstąpić mi ze sceny,
Wokół
to której ludzie się gromadzą,
By
mą twórczością nakarmić swe dusze.
Choć
mi ciemności na scenie tej wadzą,
Aby
oddychać, pisać przecież muszę.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl