środa, 17 kwietnia 2024

KWIECIEŃ NIE ZASZEDŁ

Jeszcze kwiecień nie zaszedł w majowej jutrzence,

A już bzy przekwitają, kasztany się puszą

I dmuchawce jak nici w poprutej sukience

Łyse główki na słońcu z pokornością suszą.


Głóg się pąkiem nie rzucił w wygłodniałe oczy -

Ledwo kucał pod liśćmi białym upierzeniem.

Brzoza zaś, rozpuściwszy swe zielone włosy,

Nie zdradziła się wcale złotym ukwieceniem.


Magnoliami błysnęło jak fleszem w źrenice.

Tulipany, żonkile lekko wychylone

Wbiły w ziemię zaledwie swych liści kotwicę,

A już były z kielichów własnych okradzione.


Pozostały jedynie perłowe stokrotki

Jak obłoki, co które w trawę się wplątały.

Wierzby też pogubiły w biegu bazie kotki.

Wiklinową czupryną wiatr rozczesywały


Jakby w jego kieszeniach rozwianego płaszcza

Chciały znaleźć swą zgubę z pędów pozrywaną.

Cóż, na litość że boską, cudzą rzecz przywłaszcza

Jak pociechę od matki piersi oderwaną?!


Nawet ptaki już za dnia tak nie występują

Jak to było zaledwie kilkanaście wiosen.

Ciszy w echu niemalże całkiem ustępują...

Szelest smutny się niesie z świerków, jodeł, sosen.


Deszcz jak Morchang uderza kroplami w parapet,

Czarnowidztwem swym koniec czegoś opłakując.

Nieba spływa tęsknotą pochmurne poddasze,

Szklane łzy na drobinki maku rozpryskując.


Nagle słońce przedarło się przez kłęb granatu,

Promieniami zroszone ździebła otulając,

I dawało nadzieję tonącemu światu,

Zza chmur, które topnieją, w ich strugach spadając.


Chłód zaś przeszył powietrze, dreszczem porażając

Ciało ciepła spragnione i w kaptur wciśnięte.

Niecierpliwie na wiosnę przy brzegu czekając,

Ujrzał człowiek w oddali jej żagle zwinięte


Oraz wzrokiem zawisnął jak mewy w swym locie,

Zachęcając ją, aby do portu przybiła,

Ale ona w lądowych ów ptaków trzepocie

Jako słońce w zachodzie tylko się rozmyła.


Jeszcze kwiecień nie zaszedł, a już latem pachnie.

Jakaś luka w przyrodzie szczeliną się wdarła.

Nim się lato rozpocznie świat na nowo zaśnie

Na ramieniu jesienni, co zimę wyparła.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 16 kwietnia 2024

COŚ W NAS UMARŁO

Ot, pokolenie egoistów, leni

Snuje się krokiem wiecznie zniewolonym

Kulą u nogi odlewaną z cieni,

Jakby do życia niemal przymuszonym.


Ot, wypalony żar nadziei płochej,

Która się z kolan podnieść nie potrafi

Obojętności przysypana prochem,

Która się żalem w krtani, łkając, dławi.


Ot, generacja skupionych na sobie

Ometkowana zacnymi markami,

Mająca tylko cel reklamy w głowie,

By się wywyższyć drogimi ciuchami.


Ot i narybek wirtualnej matni

Z wybebeszoną duszą pod stopami,

Który by chleba kawałek ostatni

Drugiemu z gardła wyszarpał zębami.


Ot, ślepi, głusi na to, co się dzieje

Oraz od czego ich przyszłość zależy

Póki im żwirem wiatr w oczy nie wieje

I póki sytym się wygodnie leży.


Ot i potomstwo, co wulgaryzmami

Manifestuje swe przeróżne stany,

Kultury jakby brzydząc się słowami,

Których to język zdaje się nieznany.


Ot, twór systemów chorej polityki

Produkującej masę jej służących,

Przez propagandy włączanych guziki

I jak pies wiernie jej aportujących.


Ot i toksyczny odpad psychologii

Dorosłych, którzy dźwigają dzieciństwo,

Kompleksów, które echem antologii

Obecnie w dzieci wpompowują świństwo.


Ot, obraz nędzy i wielkiej rozpaczy

Niemożliwego bycia dziś człowiekiem,

Bo homo sapiens niewiele już znaczy

Dla ssaków sztucznym wykarmionych mlekiem,


Byle się najeść, napić i wydalić,

Później wypocząć w zaciszu domowym,

Talerzem pełnym w mediach się pochwalić

I dobrobytem pięciominutowym,


Byle do siebie, co by to nie było,

Byle nie tracić świętego spokoju,

Byle mieć wszystko, o czym się marzyło,

Zaszczyty łowiąc, nie pracując w znoju,


Byle pocieszyć się krzywdą drugiego,

Na jego zgliszczach swój pomnik postawić,

A jeśli pomóc w imię korzystnego,

To by w pochwałach móc się, bawiąc, pławić -


Przez to codzienność smutkiem przepełniona

I samotnością z dnia na dzień męcząca

Wrasta się bólem w zgarbione ramiona

Tęsknotą za kimś lub za czymś ciążąca.


Natura ludzka jest wyjałowiona

I swym ugorem, zepsuciem się brzydzi,

A w swym nieszczęściu nieuświadomiona

Swojej brzydoty wcale się nie wstydzi,


Dlatego grzęźnie w bagnie tym po szyję,

Łykając własnych ekskrementów trutkę,

Więc człek oddycha, od środka gnije,

Traktując życie jakby nie za krótkie.


Coś w nas umarło... i nadal umiera.

Nic już nie cieszy jak kiedyś cieszyło.

Jakaś nam drzazga cierpieniem doskwiera

Tego, co serce jak balon przebiło.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 11 kwietnia 2024

RADOŚĆ I ŻYCIE

Mnóstwo jest rzeczy, które to nie sposób

Odrzucić, bowiem rozsądek tak każe.

Wiele zależy od ludzkiego losu,

Co bez powodu wolną wolę karze,


Więc ta, choć temu wielce jest przeciwna,

Przyjmuje z żalem, co jej los serwuje,

Nie będąc nawet niczemu wszak winna,

Do taktu własnej niedoli tańcuje


I podświadomość karmi zniechęceniem,

Co w niej narasta, wrze oraz buzuje -

Trudno pogodzić się jest jej z marzeniem,

Które pod butem losu wegetuje.


Zatem w medialnej głosi propagandzie,

Że wpływ na życie to kwestia wyboru,

Że każdy człowiek swe szczęście odnajdzie,

Gdy doń się zbliża ścieżkami uporu.


Cel i pragnienie jako źródło mocy

Ponoć ma mnożyć stany satysfakcji,

A człek sukcesu wypłakuje oczy...

Czyżby nie było w tej metodzie racji?!


Jak to rozumieć, że na szczycie sławy

Wieniec laurowy liście triumfu gubi,

Że przytłaczają człeka proste sprawy

I że samego już w sobie nie lubi,


Chociaż podziwiać winien osiągnięcia,

Do których celu przez pragnienie dotarł.

Wielu z zazdrości od środka pęka,

Widząc, iż w życiu się o złoto otarł.


A on?... wciąż czuje pustkę i niedosyt

Jakby mu czegoś ciągle brakowało.

Szron już policzył przerzedzone włosy

I się ku ziemi pochyliło ciało,


A mimo lotów na wiosen przestrzeni,

Potwierdzających, że móc chcieć oznacza,

Doświadczył człowiek, iż niewiele zmienił,

Bo mając wszystko, wewnętrznie rozpacza.


Gdzież zatem szczęście teorią pisane,

Przez wolną wolę z dnia na dzień gonione

I we wskazówkach z góry obiecane?

Czyżby że było wręcz niedoścignione?!


Mroczny niepokój dręczy smutną duszę.

Myśli w popłochu przed czymś uciekają.

Człowiek sukcesu przeżywa katusze

A wpływy jego ulgi nie sprawiają.


Czymże więc szczęście, które dobrobytem

Nie okazało się choćby przez chwilę?

Cele zaś pragnień zwycięsko zdobyte

Strawiły tylko czas, nadzieję, siłę...


Nie ma wszak człowiek wpływu na człowieka

I na naturę oraz ciąg wydarzeń.

Cieszy się triumfem i na szczęście czeka

Z listą spełnionych, i zdobytych marzeń,


A wokół pustka, widok, co przygnębia,

Choć z lotu ptaka bywa oglądany,

Zimnego wiatru niezmierzona głębia,

Której to falą człek bywa smagany.


Hop! Hop! - powtarza po nim głuche echo...

Cisza świszczącym powietrzem się śmieje.

Wołanie błądzi samotnie daleko

I bezpowrotnie milczeniem w twarz wieje.


A szczęście... siedzi dawno utracone

Pod parasolem pierzastych obłoków.

Zostało bowiem błędnie dostrzeżone

Na linii prostej zbyt krótkiego wzroku.


Szczęście to nie! móc, chociażby się chciało,

A umieć cieszyć się tym, co los daje -

Wtedy, choćby się ciągle mało miało,

Radość (i w trudach) nigdy nie odstaje


A krok swój równa z zmęczonym człowiekiem

Jak księżyc, co go w drodze nie opuszcza.

Mądry zrozumie (niekoniecznie z wiekiem),

Iż sprawa szczęścia jest złożona, grubsza.


Szczęście jak gwiazda z Ziemi podziwiana,

Która zachwyca diamentowym blaskiem,

Która, gdy spadnie, już nie jest ta sama,

Bo wypalona, rozbija się z trzaskiem.


Chcąc być szczęśliwym, trzeba się pogodzić

Że się nie Stwórcą jest, ale stworzeniem.

I kroplą miodu można czas osłodzić,

Ciesząc się każdej sekundy westchnieniem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 10 kwietnia 2024

ŻYCIE JEST PIĘKNE!

Cień nieba, co się na trawie pokłada

Jakby zmęczony tułaczką bezdomny,

Pod moje okna, czołgając się, skrada

Nieśmiały... albo z żalu nieprzytomny.


Za nim się ciągną szarości w pastelach

Jak płaszcz, co zwisa z ramion czarnym piórem.

Milczenie gości w gdzieś zgubionych trelach,

Przez co i echo zdaje się ponure.


Z tyłu jakoby w orszaku żałobnym

Słońce niepewnie swoje kroki stawia.

Blaskiem się tylko wydaje podobnym

Do łuny, która wstydliwość przejawia


I się wślizguje przez dziurkę od klucza,

Po czym się chowa lękiem przegoniona,

Że złotym światłem bezczelnie dokucza,

A przecież o nie nie była proszona,


Więc niby dzień się jeszcze nie rozwinął,

A się złudzenie uparte pojawia,

Iż ledwo wzeszły, żagle nagle zwinął

I wieczorowi swe miejsce zostawia.


Gdyby nie zegar, można mieć wrażenie,

Że się, w śnie będąc, dzień ów przegapiło.

Cień nieba tworzy trwożliwe pragnienie,

By szukać czasu, który się zgubiło,


Więc pod dachówką chmur skłębionych dymem,

Co tumanami granatu się ciągnie,

Człowiek znajduje do wspomnień przyczynę

Czując, że z deszczem zaraz w ziemię wsiąknie,


Łzami wzruszenia z wewnątrz wypływając

Nostalgią, która serce ogniem trawi...

A deszcz lawiną kropel opadając,

Sentymentami się człowieka bawi.


Budzi się we mnie wtedy dzika rozkosz,

Żeby zanurzyć się w zwierciadło wody,

By w wodospady się jej gęste poszło

Krokiem ufności, dziecięcej swobody,


Więc bez wahania!, a wręcz z ekscytacją,

Pod wpływem myśli niewypowiedzianej

Wchodzę w strumienie kropel lekką gracją,

Chłonąc wilgotność przestrzeni skąpanej


I świeżość liści, co w pąki sklejone

Niczym motyle w spękanych kokonach

Prostują skrzydła blaszek wychylone

A na gałązkach przypięte w pomponach...


Życie jest piękne - to nie tajemnica.

Całym bogactwem przeciwieństw tworzone

Wciąż zaskakuje i szczerze zachwyca,

Obumierając i z martwych wskrzeszone


Na powrót dając zachłanną nadzieję,

Że coś się kończy, aby lepszym było,

I że ku czemuś zawsze coś się dzieje

Inspirowane Stwórcy swego siłą.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 9 kwietnia 2024

LIPOWY AKCENT

Lipy w cekiny liści wystrojone,

Latarni światło weń przesiewające

Zdają się złotem mienić poprószone

Jakby w koronach ich osiadło słońce,


Które zachodząc, poświatę zgubiło

Zsuniętą blaskiem jak peniuar z ramion -

Gasnąc, ów lipy żarem rozpaliło,

Przez co się ciemność stała bladą plamą.


Na pniach pióropusz listowia rozpięty

Ni drgnie, szeleszcząc, pod naporem wiatru,

Chociaż w korzeniach dywan rozwinięty

Trawą faluje, wtórując do taktu


Pomrukującej ciszy kołysanki,

Która to echo snem próbuje zmorzyć...

Kloszem jasności promienieją wianki

Liści, co zdają się z dnia na dzień mnożyć.


Świeżość skapuje ze splotów gałęzi,

Mimo że jeszcze w kwiat nie obrodziły.

Czas i lip pewnie światu nie oszczędzi -

Przekwitną jakby nigdy nie rodziły


I nim się człowiek zdąży zorientować,

Iż w aromacie miodu spaceruje,

Lipa swe dary już zacznie marnować...

Za szybko z koron drzew młodość skapuje,


Przez co za krótka i uboga wiosna

Przemknie pod nosem wręcz niepostrzeżenie.

Ledwo spod ziemi kiełkami wyrosła,

A już się snuje jak senne marzenie.


Z tegoż powodu, będąc jej spragnioną,

Zbieram jej ślady, aby się przekonać,

Że przyszło wiosnę zimą przegonioną

W dość skromnej szacie gościć, adorować


I że się lato - królik z kapelusza -

Nie wzięło nagle znikąd i magicznie.

Lipa się liśćmi leniwie porusza

W latarni świetle iskrząc nostalgicznie


Jakby zbyt krótki żywot przeczuwała,

Co jak wyrocznia nad nią pięścią grozi,

I choć się złotem skrzy bogato cała,

To o uwagę jak o miedziak prosi.


Trudno mi zatem przejść jest obojętnie,

Gdy na początku kwietnia bzy już kwitną.

Niebawem lipa kwiat swój z koron strzepnie

I znów gałązki jej nagością błysną...


Niech się nacieszą i napoją oczy

Diademem liści na lipowej głowie.

Siedmiomilowym susem wiosna kroczy.

Zatem, że była, niewielu się dowie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 8 kwietnia 2024

SZCZĘŚCIE ZGOŁA INNE

Jak Ziemia obraca się wokół Słońca

Tak człek wiruje na tarczy zegara.

Śladem wskazówek cierpliwie do końca

Żyć pełną piersią, jak umie, się stara.


Odgłos obcasów cykaniem zawodzi.

Spod butów lecą jak iskry minuty.

Na przemijanie pokornie się godzi,

Bo bezradnością wobec niej jest struty.


I tak o świcie, gdy tylko się zbudzi,

Rusza w sprawunki szlakiem udeptanym.

By być, się głowi, codziennością trudzi

Jakby niewolnik łańcuchem splątany.


Wieczorem wraca, aby w sen się wtopić,

A rankiem znowu z progu wystartować.

Czasem przyjemność uda mu się złowić,

Żeby nie zgłupieć i się zresetować.


A... gdyby przykład wziąć z ptaków pod niebem:

Wiatrem w ramionach w przestrzeń się unosić,

By na błękitach móc poznawać siebie

I radość światu śpiewem wdzięcznym głosić?


Gdyby tak zboczyć z już przetartej drogi,

Która nam ciąży przewidywalnością

I ogranicza jak kula u nogi,

Może by człowiek pałał życzliwością?


A tak zmęczony tym krążeniem w kole,

Stawianiem kroków na tarczy zegara,

I rzeczywistość ciągnący w mozole,

By być człowiekiem bezdusznie się para


I mimowolnie jak pies ciągle bity

Warczy na innych, topiąc się w zazdrości,

A prowadzony na za krótkiej smyczy

Zdolny jest raczej tylko do wrogości.


Gdyby więc można nieco mu popuścić,

Przekonać, że go nie szata określa

I jak motyla z pudełka wypuścić,

Może natura byłaby w nim lepsza?


Otoczon bowiem bytu gadżetami,

Które mu ciążą przy pasie kotwicą,

Dźwiga swe ego przypięte pasami,

Aż pot wyżera oczy, co nie widzą,


I w matni będąc dzień w dzień uwięzionym,

Dręczy sumienie, że wciąż ma za mało.

Swym zniewoleniem zaś będąc tłamszonym,

Będzie zawiścią truł ducha i ciało.


Stąd te konflikty na śmierć albo życie!

Byle kieszenie napchać i nasycić,

Bawiąc się ludźmi niemal wyśmienicie

I krwią na rękach szczycić się, nie brzydzić.


Przepraszam, ale na mnie chyba pora.

Wstaję od stołu stada hien, odchodzę,

By nie obudzić i w sobie potwora,

Na przynależność w sforze się nie godzę.


Odeń uciekam, gdzie pieprz miętą pachnie,

Kroplami rosy mocno przyprawiony,

Gdzie paprociami wiatr me ślady zatrze

A duch mój będzie jak gołąb puszczony


Szukał dla siebie spod obłoków czaszy

Drobnych okruchów sczerstwiałego chleba,

Bo mnie się szczęście inne zgoła marzy,

Co do którego niewiele potrzeba.


Zasuwam powiek ciężkie okiennice,

Ręce na boki sprężyście rozciągam...

Zaraz za wiatru żupan dłońmi chwycę!

Byleby latać, niczego nie żądam,


I na lazurze powietrza się wznosić,

Czując na skórze opuszki podmuchów.

Marząc na jawie, nie muszę już prosić,

Prócz chmur białego, anielskiego puchu.


I takie szczęście zgoła mi pasuje -

Proste, zwyczajne, nieco górnolotne.

Takiego szczęścia w życiu poszukuję,

Wierząc, że wreszcie kiedyś w nim odpocznę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl