poniedziałek, 19 lutego 2024

OCZYSZCZENIE

Chciałabym hałas zamknąć do butelki

I korkiem zdusić do szyjki wciśniętym,

By nie wyciekał jakoby z muszelki

Szum wód bezdennych, będąc w niej zaklętym.


Szklane naczynie bym ometkowała,

By nikt otworzyć się go nie pokusił.

Na etykietce bym narysowała

Człowieka, co się śmiertelnie zasmucił.


Później z zamachem wręcz nadludzkiej siły

Butelkę w wszechświat z pluskiem bym wrzuciła.

Niechby ją muły ciemności spowiły,

Aby na Ziemię nigdy nie wróciła,


Choćby ją fale od dna odklejały,

Kołysząc gęstą zawiesiną mroku,

I nieważkością choćby podmywały.

Niech ta butelka będzie obca oku.


Niechaj przepadnie wkopana w maź czarną,

Której spirale galaktyk nie sięgną.

Niechaj ma szansę wykopalisk marną,

A dni niech w ciszy błogostanie pełzną,


By zgrzyt ziarenek gruntów pękających,

W które się wtapia zimnej rosy mżawka

Z sykiem fajerek pod kroplą stygnących,

Był wyczuwalny jak drobna przystawka,


Co delikatnym smakiem zapowiada

Ucztę dla zmysłów iście niepojętą.

Człowiek w zadumie do stołu zasiada...

I celebruje dźwięków czyste piękno,


Słysząc z łoskotem igły przebijane

Kiełków, co które wiatry rozczesują.

Słychać i płatki kwiatów rozchylane

Jak na przestrzeni mięciutko dryfują,


Kiedy powietrze pod kadłub ich wpływa

I lekkim pluskiem o burtę chlupocze,

Po czym wstydliwie na boki odpływa...

I znów podpływa, i... chlapiąc, trzepocze


Jakoby flagą do masztu przypiętą,

Która się w łoskot piór mewich wplątuje.

Słychać obłoków kokardę rozpiętą,

Co obrót Ziemi wstążką rozwiązuje


I ją rozciąga po błękitach nieba

Przezroczem tiulu upiętego w tutu...

W ciszy przeoczyć się niczego nie da

Mimo oporów niezdolnego słuchu.


W niej się objawia, co nieodgadnione.

Świat nawet zda się mówić ludzkim głosem.

W ciszy się mnoży to, co nieskończone,

I brzęczy jako sakwa złotym groszem.


W niej nic nie umknie i nic nie przepadnie.

Wszystko ma bowiem nazwę określoną.

Cokolwiek w ciszy na puch miękko spadnie,

Trąca wibracji strunę przeczuloną.


Takiego właśnie czasu mi potrzeba,

W którym imiennie broni się istnienie,

W którym przegapić się niczego nie da,

Bo w ciszy wszystko ma wielkie znaczenie.


Z tego powodu wrzawę i zgiełk miasta

Niczym wciśniętą w butelkę przestrogę,

Że nikt w hałasie i pędzie nie wzrasta,

Dalej cisnęłabym ją niźli mogę,


By na dnie głębin legła niezmierzonych

Pokryta piachem, glonem porośnięta,

By w tok codziennych spraw niezałatwionych

Wplotła się cisza krystalicznie dźwięczna.


W niej tylko człowiek rozpoznać się może,

Świadomie przeżyć czas mu wydzierany.

Niech więc się zgiełku miast rozstąpi morze

I niech świat ciszą zostanie zalany,


By w tej powodzi różnorodnych tonów

Usłyszeć myśli oraz serca bicie,

By móc się wreszcie poczuć niczym w domu,

W którym prawdziwe rozgrywa się życie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 16 lutego 2024

ZA SZYBKO, ZBYT WCZEŚNIE

Wszystko się budzi do życia... zbyt wcześnie.

Luty się jeszcze w pełni nie rozwinął.

Czy przepowiednie widać w tym złowieszcze

Porządku, który bezpowrotnie minął?


Natura też się za czymś dziwnie spieszy.

Spóźnioną będąc, wiele pogubiła.

Przeciwko zimie, pięknej wiośnie grzeszy,

Bo na jesieni, lecie się skupiła.


Kalendarzowa zima trwa w rozkwicie,

A wiosną pachnie poranne powietrze,

Ptaki śpiewają gromadnie o świcie,

Aż kroki w marszu wydają się lżejsze.


Koralem w łuskach gałęzie strojone

Wiatr w palcach pieści jak włosy kochanki.

Przebiśniegami bukiety bielone

Drżą na wzór w oknie otwartym firanki.


Krokusów lampki w ziemie powsadzane

Tlą się kolorów płomieniem jak świeczki.

Stokrotek perły hojnie rozsypane

Ciągną się w trawie atłasem wstążeczki.


Czyżby już wiosna, co niespostrzeżenie

Przekwitnie, latu miejsca ustępując?

Ogniem ziać będą słoneczne promienie,

Nieścięte ziele na siano zgrabując,


I trzeszczeć będą pod stopą źdźbła suche

Niczym ściernisko gdzieś w sierpnia połowie.

Ciężka się aura żaru zmieni w pluchę,

Lawina liści osiądzie na głowie...


Tak z umęczenia upałami wpadnie

W melancholijne deszczu rozrzewnienie

Człowiek, którego z zimy czas okradnie,

Wiosnę pokaże jak senne marzenie


I ponaglany zerwie się w nieznane,

Szybkością sprintu zrywając granice...

Wszystko w przyrodzie zda się rozmazane

I w porach roku trudno o różnice,


Przez co i własnych wiosen nie dostrzega

Osoba, która w chaos ów wplątana

Za czymś bez przerwy jak w amoku biega

Byciem spóźnioną ciągle zastraszana.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 14 lutego 2024

DZIĘKI MYŚLOM

Tylko ja i myśli - nikt nam nie przeszkadza...

Noc jeszcze za oknem, choć późna godzina.

Kielichami latarń światło się rozsadza,

A już nie śpi miasta żarłoczna gadzina.


Niebawem mi przyjdzie zostawić, co dobre.

Na klucz zamknąć myśli urwane w połowie.

Zakołaczą żalem u drzwi tylko skoble

I ciężar osiądzie na zmęczonej głowie.


Na stole zostanie niedopita kawa,

Której aromatem zwietrzeje powietrze.

Godzina refleksji przepadnie łaskawa

Jak pierwszym przymrozkiem z trwa wygnane świerszcze.


Krok za krokiem Ziemię pchnie wokół orbity.

Zazgrzyta łańcuchem przyciągania ścieżka,

Do której się człowiek wydaje przybity

Faktem, że w pobliżu jej długości mieszka.


Idąc, dnia każdego obraca się stale

Niczym młyńskie koło wodą napędzane.

Całe swoje życie, które wziął na szalę,

Przez sito zegara bywa przesiewane


Jak w poszukiwaniu złota nad potokiem,

By w mule spraw wielu móc się czymś pocieszyć.

Nędznym zapowiada się przyszłość widokiem,

Bo się człowiek coraz bardziej musi spieszyć,


O czym świadczą cienie, co nie nadążają

Za swym właścicielem wręcz niedoścignionym,

Które w szczerym słońcu haniebnie odstają -

Tak jest dzisiaj każdy sobą zagoniony.


Samotność się przez to cierpiąca pogłębia,

Słabszych, bo wrażliwszych, mija się z daleka.

Natura w człowieku ma skłonności węża -

Dla korzyści w skórę się nową obleka.


Pogoń za luksusem zdeptała wartości,

Z godności zrobiła tanią prostytutkę,

Postawiła dumnie wstrętny znak równości

Między tym, co wieczne, oraz tym, co krótkie.


Świat stał się jedynie złotkiem po cukierku -

Nie ma w nim niczego cennego prócz wspomnień.

Które zgromadziwszy w sobie od pół wieku

Celebruję w chwilach refleksji przytomnie,


Unikając zgiełku, co gdzieś w tle zanika,

Rzeczywistość w tyle chętnie zostawiając...

Ciszy szeleszczącej chłonie mnie muzyka,

Nutami obłoków na ziemię spadając


I zsypując tonu opuszką ziarenka,

Odsłania niteczki kiełkującej trawy...

Słyszę jak się spulchnia i jak bańka pęka,

Falując rzęsami zielonej murawy,


Której łaskotanie podrywa me stopy

Jak wiatrem motyle w tańcu rozsiewane.

Uszczypnięcia czuję lodowatej rosy.

Nogi me są mrowiem jej łez obmywane...


Tymczasem mi trzeba klucz w zamku przekręcić,

Założyć obuwie ciężkie, niewygodne.

Kiedy skończę pracę, wrócę w mej pamięci

Do scen, co są sercu bliskie, szczęściem płodne


I dzięki mym myślom przywrócę stracone,

By barwy nabrały - jak dawniej - rumieńców,

I zakwitnie znowu, co wyjałowione,

A ja będę leżeć w łąkowym kobiercu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 8 lutego 2024

PRZETO

Oddaliło się ode mnie, co minęło,

I przez ramię za mną patrzy smutnym wzrokiem.

Wszystko dziwnie się rozmyło, rozpłynęło...

Przeszło jakby ktoś mi obcy szybkim krokiem.


Nie poznaję w sobie tamtej, którą byłam.

Po niej tylko mi pozostał myśli grymas.

Nie pamiętam... kiedy, gdzie ją zostawiłam?

Choć się - czuję - mej spódnicy nadal trzyma.


Nie potrafię jej usunąć od środka...

Z sentymentu czy litości? - orzec trudno.

W wrażliwości swej naiwnej była słodka.

Pewnie przez to na świat patrzę - zda się - smutno.


Nie pamiętam barwy śmiechu jej i głosu.

Utraciłam wyrazistość rysów twarzy.

Siadywała bardzo często pośród kłosów...

Nadal widzę ją jak, w niebo patrząc, marzy...


Zbyt poważna była zawsze w kwestii wieku

Jakby, rodząc się, dzieciństwo zatraciła.

Zawsze była wojownicza mimo lęku.

Biła od niej wręcz nieziemska ducha siła.


Rzadko kiedy w towarzystwie zabawiała.

Doń wpadała, lecz na krótko i z przytupem,

Później, nagle!, niespodzianie gdzieś znikała

Wraz z jej wiernym i dyskretno - niemym słuchem.


Można było do niej trafić po zapiskach,

Których pełne było biurko jej pod oknem,

Bo na co dzień była, niczym ryba, śliska.

Wybierała ścieżki w życiu te samotne.


Mam wrażenie, że mnie czasem obserwuje,

Że przygląda mi się bacznie gdzieś z ukrycia.

Jej obecność nie fizyczną w sobie czuję

Jak energię - wyjątkowy sposób bycia.


I pomyśleć, że się tyle wydarzyło,

Co nas z sobą rozdzieliło już na wieki.

Może dobrze, iż się nic nie powtórzyło -

To, co czas jak łódkę puścił nurtem rzeki...


Dzisiaj jestem zgoła inną już kobietą,

Którą tamta ja ją trzyma wciąż za rękę.

Choć osobno, ciągle razem, a więc przeto

Nasze życie obok siebie bywa piękne.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl


wtorek, 6 lutego 2024

DOBRY DZIEŃ

Ależ się ptactwo chórem rozśpiewało

Jakby w operze arią o poranku

I filharmonią mistrzowsko rozbrzmiało

Nut się mnożących w echu bez ustanku.


Drzewa jak grabie zębami sterczące

Nawet się pąkiem liści nie zsypały,

A ich korony trelem wibrujące

Wbrew skocznym rytmom niewzruszone stały,


Przez co ciekawskie oko szpiegujące,

Które gałęzi chce rozpętać zwoje,

By móc uwolnić ptaki weń siedzące,

Budzi myślami w sercu niepokoje,


Gdyż nie jest zdolne konarów rozplątać

I wzrokiem z sideł ptaszyny wyciągnąć.

Na próżno przyszło że mu się rozglądać

I za odgłosem w bezradności ciągnąć.


Niczego bowiem oko nie dojrzało,

Choć drzewa gmachem czystej akustyki

Wibrują pieśnią, którą niebo drżało

Jakoby głośnik weń wrzącej muzyki.


Jeszcze nie wiosna, a już ją zwiastują

Zimową porą ptaki świętujące.

Trele dni ciepłe zgodnie anonsują,

Chociaż powietrze deszczem smakujące


Zdradza przekorę owej wesołości,

Co się nadziei tembrem rozprzestrzenia

Mimo jesienno - późnej ponurości

Wiszącej gęsto baldachimem cienia


Jak zadaszenie nad amfiteatrem,

W którym to scena razi odrzuceniem

Ledwo muskana latarń płowym światłem,

Obwarowana gałęzi zbrojeniem


A w pustostanie swego zapomnienia

Tętniąca duchem rewii w swym rozkwicie...

Wśród zgliszczy stoję zimy bez wątpienia,

Gdzie w nagich drzewach słyszę świeże życie,


Przez co mnie radość przepełnia szalona,

Która podrywa me stopy do tańca.

Wracam do domu nowo narodzona.

W tle gaśnie myśli zmęczonych szarańcza.


Lekkim się ciało wydaje i prężnym,

Mimo że Ziemia jest doń przyklejona.

Krokiem mięciutkim, choć stabilnym, mężnym

Jestem batutą czasu prowadzona


Jak baletnica na nitce dotyku,

Która ją trzyma, by nie uleciała,

Gdy ta pętelką jak wokół guzików

Piruetami w powietrzu fruwała.


Dobrze się zaczął dzień, choć luty wschodzi

I spustoszenia aurę swą roztacza.

Człowiek przy dźwiękach ptasich trelów chodzi

I w dobry nastrój rozmarzeniem wkracza.


Dobry dzień dzisiaj wróży wczesny ranek.

Trudno się zatem zniechęcić do życia.

Jaśnieje niebo zza zwiewnych firanek

Drzew, co nie mają już nic do ukrycia,


Bo ptactwo nagle zeń się gdzieś rozpierzchło

Wyparte miasta zgiełkiem i hałasem.

To, co rozkoszne, obok cicho przeszło

I tylko zegar trąca struny basem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 5 lutego 2024

SZAROŚCI BURE

Siąpi i szlocha, łzy swe rozpryskując

O parapety nań żal obojętne.

Uderza w okna, w ten sposób próbując,

Czy są framugi choćby niedomknięte,


Aby się dostać z zewnątrz do środka

I usiąść w kącie, by połkać cichutko,

A jeśli kogo wrażliwego spotka,

By się w ramiona wtulić mu na krótko,


Żeby dać upust tłamszonym emocjom -

Niechaj wyciekną, niech się w Ziemię wtopią -

Obczęstowawszy hojnie wody porcją,

Którą błękity sposępniałe kropią,


Móc się wyciszyć oraz wypogodzić

Na dzień następny, co jest bliżej wiosny.

Tymczasem w deszczu przyszło gęstym brodzić,

Z trudem przyjmując kropel mokre ciosy.


Człowiek się zdaje wpław zmierzać ku celu

Jak ryba, co się z nurtem rzeki zmaga.

W toni granatu, która w strugach wielu

Przestrzeń jak zaprzęg świstem bata smaga.


Szarości bure z gniewną zachłannością

Połykającą świat wręcz z apetytem,

Kłębią się w drzewach rażących nagością

I drżą w konarach, szeleszcząc zeszytem


Co wiatr kartkuje, lecz bez namiętności

Jakby nie wiedział, cóż ma w nim zapisać,

Choć w to milczenie wielkiej pobożności

Niczym w poezje też można się wczytać,


Krocząc po znakach gęstej interpunkcji,

Co z oberwanych chmur na ziemię leci,

Będąc podobną wulkanu erupcji,

W której się wszystko lustrem wody świeci.


Siąpi i cieknie, pluszcząc, chlupiąc, chlapiąc.

Czyżby na wieki tak się rozpadało?!

Zda się, że niebo znika w ziemię kapiąc

I w nią skutecznie przed czymś się chowając.


Czym to zjawisko zatrzymać, pocieszyć,

By melancholią duszy nie poiło?!

Czymże to człowiek musiał że nagrzeszyć,

Iż się tak nad nim niebo rozczuliło?


Płyną chodnikiem łez łkające prądy

Jakby betony chciały z Ziemi spłukać.

W kałużach toną podmywane kąty.

Suchego skrawka nie sposób poszukać.


A mimo tego płaczu nie ma końca.

Trenami szepczą w lamencie gałęzie.

Nie widać wcale w ów szarościach słońca.

Czy aż tak buro już na zawsze będzie?

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl