wtorek, 17 maja 2022

GROSZ DO GROSZA

Poznałam mnóstwo ludzi, w drodze ciągle będąc,

A każdy jest jak grosik w portfelu trzymany.

„To niewiele” – ktoś może mylić się, tak twierdząc,

Bo grosz za nic zazwyczaj w przeliczeniu mamy,

 

Lecz gdy wszystkie zbierzemy, wówczas docenimy

Wartość tego bogactwa, któreśmy zebrali,

I wbrew temu, co sobie o groszu myślimy,

Dostrzeżemy, że grosik z groszem banknot scali.

 

Każdy człowiek coś wnosi do naszego życia.

Początkowo się może wydawać inaczej –

Ten fakt nie da się zepchnąć do rangi ukrycia.

Dzięki ludziom wiadomo, co ja dzisiaj znaczę,

 

Trudno jednak iść dalej u boku każdego,

Więc wymieniam niektórych na bratnią osobę,

I nie czuję, żegnając ich, nic w sercu złego.

Nie chcę, by mnie ściągali, kiedy na szczyt wchodzę.

 

Pragnę być coraz lepsza od siebie niż byłam –

Pragnę żyć w towarzystwie, które mnie wzbogaca.

Od toksycznych relacji już się uwolniłam

I wybieram, co duszy się mojej opłaca.

 

A wy, którzy swe dłonie zaciskacie w złości

Na mych skrzydłach, bym w górę nie mogła wyfrunąć,

Wiedźcie jedno!, że nikt z was nie zdepcze wolności

I że plan wasz nikczemny w gruzach musi runąć.

 

Pełną mam portmonetkę wartościowych groszy.

Coraz mniej mi bilonu w kieszeniach zostaje.

Inwestuję tym, który wobec mnie jest gorszy,

Ale tych wartościowych nigdy nie wydaję.


grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



PASJA

Zrzuciłam z ramion szelki przywiązania –

Uzależnienia od świata błyskotki.

Już nie mam w sobie żądzy posiadania.

Wiem, że doczesność ma smak gorzko-słodki.

 

Nie dbam o siebie jako najważniejszą,

Bo mam świadomość, że wielu nas takich.

Jedyną rzeczą dzisiaj najcenniejszą

Jest dla mnie spokój sumienia jednaki.

 

Każdego ranka wstydzę się tej z wczoraj

I proszę Boga, abym lepszą była.

Gdyby mi dzisiaj umrzeć przyszła pora,

To bym ze wstydu tego się spaliła.

 

Spotykam ludzi, którzy ze mnie szydzą,

Bo to, co siłą, dla nich jest słabością,

A tak naprawdę to się siebie brzydzą –

Boją się kochać, tęskniąc za miłością.

 

Łza ich źrenicy nie zwilży, nie zrosi.

Pęcznieje w gardle duszącym się żalem.

Dusza ich ciężar ledwo bytu znosi,

Więc ci w wściekłości żyją swej zuchwale.

 

Ja mam niewiele i niewiele pragnę.

Patrzę przez okno w oczy przebudzenia

I tej świeżości świtu tylko łaknę,

By mnie poiła aż do oczyszczenia.

 

Później zasiadam nad papieru bielą,

Bo mi myślami płonie cała głowa.

Patrzę jak wersy na kartce się ścielą

I jak uczucie gore w mnogich słowach.

 

To mnie pociesza i daje nadzieję,

Że na świat przyszłam, lecz nie nadaremnie,

I w tym momencie świadomość się śmieje,

Bo w tym spełnieniu rozkwita przyjemnie.

 

Tego mi trzeba!, aby powołanie

Mi pozwoliło przekwitnąć owocem,

Więc wierzę mocno, iż tak to się stanie –

Znikając z ziemi, w własną twórczość wskoczę.

 

I będę żyła na ustach tych ludzi,

Którzy mnie całą z książek wyczytają.

Dusza się moja wówczas ze snu zbudzi…

Ci ludzie we mnie przyjaciela mają.

 

O!, jakże wielką łaskę Pan uczynił,

Dając mi – prostej takowe zdolności.

Niechby się teraz do plonów przyczynił

Tej do języka namiętnej miłości.

 

Niechaj mnie z każdą minutą ubywa,

A moja cząstka w zapisanym słowie

Niechaj się rodzi na nowo szczęśliwa,

Gdy ją, choć w myślach, czytelnik wypowie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 16 maja 2022

DO ZOBACZENIA

Zachodzisz słońce, siadając na dachach

Niczym na kładce, pod którą czas płynie.

Twoje promienie jakby na hamakach

Leżą w obłokach, co wiszą na linie

Z białych niteczek strzępiących błękity

Jak dzień , co gaśnie, będąc już przebyty.

 

Siedzisz jak dziecko z gołymi stopami

Nad przezroczystą taflą pełną światła.

Wodzisz dokoła złotymi oczami,

W które się Ziemia twą miłością wkradła

Do snu składając wyciszone skronie

W twoje purpurą rozpalone dłonie.

 

Twoje spojrzenie po niebie dryfuje

Jak spławik wędki zarzuconej w wodę.

Haczyk księżyca na jasność poluje

By móc wyłowić ciemności urodę,

Która milionem gwiazd,… ciszą zachwyca

Intrygująca oraz tajemnicza.

 

Idę spać z tobą, słońce ukochane,

Aby tęsknota mnie nie zadręczała.

Niech mnie pochłoną marzenia zmyślane,

Oby mnie tylko rozkosz kołysała.

Kiedy zażyję, słońce, zaś wytchnienia,

To mam nadzieję, że… do zobaczenia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 12 maja 2022

PRAKTYCZNIE OD ZERA

Posmakowawszy podczas snu, czymże śmierć jest,

Każdego poranka budzę się do życia.

Powieki rozsuwa rzęs spleciony szelest

I oko wypełza wzrokiem spod ukrycia.

 

Później… o świcie wychodzę z psem na spacer.

Nie wszystko wokół bywa już przebudzone.

Patrząc na świat, myślę – co dla niego znaczę?

Spoglądam za siebie na to, co stracone.

 

Nie wiem, co się zdarzy w przedziale godziny.

Mimo to wyruszam tym pociągiem czasu

Do jutra, którego może nie ujrzymy…

Wjeżdżam w gąszcz mych myśli jak w gęstwinę lasu.

 

Wtem mija pogodność wiosennego ranka.

Słońce nagle zgasło pod granatem nieba.

Drzewa, niczym w rewii, w swych dorodnych wiankach

Wybiegły do tańca z wiatrem, co w nich śpiewa.

 

Tak się wszystko może zmienić w mgnieniu oka,

Nic nie jest na stałe i w ruchu ulata –

Tak nas i ubywa przy stawianych krokach…

Już nas kruszą w palcach te minione lata

 

Niczym grudkę gliny ścieranej w opuszkach.

Czerpię więc świadomie krople mego bytu

Nim głowę ponownie pochłonie poduszka,

Z której się – być może – nie zerwę do świtu.

 

Nic, co mogłoby nastać następnego dnia,

Nie jest ważne w świetle tego, co jest teraz,

Bo… Czym jestże naprawdę nasze dumne JA?!,

Gdy dzień zaczynamy, praktycznie, od zera…

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 11 maja 2022

NIEJEDNO IMIĘ...

Niejedno imię ma miłość.

Nie zawsze bywa czymś pięknym.

Niekiedy jak dolegliwość

Zdaje się być stanem wstrętnym.

 

Przedziwne to jest uczucie.

Pod różne trafia adresy.

Rozsądek wpada w zepsucie,

Szukając w sercu pociechy.

 

Bezsenność mu towarzyszy,

Kiedy ofiary nachodzi.

W zakątku zaś głuchej ciszy

Brakiem łaknienia je głodzi.

 

Uskrzydla odwzajemnione

I daje mnóstwo radości,

Lecz platoniczne, wzgardzone,

Nie ma, oj!, nie ma litości.

 

Niekiedy skupia się błędnie

Na jakimś marnym przedmiocie,

Później się śmieje bezczelnie,

Łapiąc nas na tej głupocie.

 

Niekiedy panią lub pana

Nakryje aktem na  zdradzie,

Gdy para jest rozkochana,

Nadzieję w impuls swą kładzie.

 

Czasami bywa naiwne

Oraz do marzeń podobne,

Nierzadko też i bezwstydne,

Na grzech nas narazić skłonne.

 

Okrada nas ze spokoju.

Zaszczuwa troską i lękiem

Podobne jak do upioru,

Co brzęczy kluczy swych pękiem.

 

Jest niczym  stan nieważkości,

Co nas przenosi przez góry.

Sączy się jadem zazdrości,

Czyniąc świat mrocznie ponurym.

 

Lepiej unikać miłości –

Zda się być nam wybawieniem,

Lecz bez niej ból samotności

Jest gorszym wręcz utrapieniem.

 

Cóż zatem mogę doradzić?...

Tu nie ma człeka mądrego.

Kochać – to w niczym nie wadzi,

Lecz zgoła jest co innego

 

Jeśli to dziwne uczucie

Bywa nam odwzajemnione.

W przeciwnym razie zatrucie

Bywa przez miłość wdrożone.

 

Czy mamy nad tym kontrolę?!

Nie sądzę! – stwierdzam z przykrością.

Wierzyć naiwnie zaś wolę,

Że żyć jest lepiej miłością.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



PRZESTROGA

Czy pochłonie świat wojna? – ta myśl niespokojna

Ciągle mnie prześladuje przeczuciem natrętnym.

Uwierzyć intuicji dziś jestem tej skłonna,

Bo los się snuje gniewnie w  złości krokiem krętym,

 

A śmierć w nim rozkochana ciała w łono wpycha,

Gdzie słodko-gorzki odór niczym gaz musuje.

Z jej piersi smród wypływa, kiedy ta oddycha,

Pochyla się i z ziemi zwłoki wyskubuje…

 

Niby nic się nie dzieje niepokojącego –

Kwiaty kwitną dorodnie w pióropuszach trawy,

Ptaki śpiewem się budzą w progu dnia nowego,

A wiatr w liściach szeleści niezwykle łaskawy;

 

Nad dachami się słońce wiosenne rozciąga

I pompony zieleni nicią złota zszywa.

Wszystko wokół (się zdaje) niczym nie urąga,

Lecz… czy tak przed najgorszym zazwyczaj nie bywa?...

 

Ciągle walczą i giną w ogniu nienawiści,

Co doszczętnie wypala płodność wschodniej ziemi.

Czy najgorszy scenariusz niebawem się ziści?

Pewnie tak, jeśli modłą człek tego nie zmieni.

 

Śmierć nadciąga od strony wschodzącego słońca.

Stopą ślady odciska jałowej spuścizny,

A inflacji nie widać zbawiennego końca –

Głodem w ludzi się wdziera jak kroplą trucizny.

 

Pompowanie trudności narasta jak balon.

Już gdzieniegdzie się tłumy domagają chleba.

Politycy niebawem lont buntu podpalą

I krew Ziemię zaleje pod żaglami Nieba.

 

Już wskazówki godzinę zdają się wybijać,

W której się przepowiednia trzeciej wojny ziści.

Jak długo obojętność na zło będzie sprzyjać?...

Czy tylko to, co czuję, mej głowie się przyśni

 

I nigdy się nie zdarzy, i zniknie na zawsze

Jak zmora, co w oparach mgły porannej ginie?

Echo jękiem cierpienia przebija się straszne.

Jest obawa, że popyt na krew nie przeminie,

 

Że się stopi świat cały płomieniami piekła

I że bólu okrzykiem udusi się cisza.

Jakaś żądza w człowieku obłędnie się wściekła,

Zatem śmierć się wydaje jej potrzebom bliższa.

 

Zabijamy, niszczymy – tak się nam podoba –

Dla ambicji niezdolnej do zaspokojenia.

Sznury ofiar jakoby korony ozdoba,

Nie są nawet ujęte w rachunku sumienia,

 

A dopiero, gdy sami wpadamy we wnyka

I śmierć zębem przebija na szyi tętnicę,

Jedna myśl – wręcz bezczelna – przez głowę przemyka,

Zasłaniając swym cieniem blednącą źrenicę:

 

Oskarżenie, że Bóg to wszystko z góry widzi,

Że na wszystko nam „biednym” bezdusznie pozwala,

Że się w nas – w agresorach bestialstwa nie brzydzi

I milczeniem pokornym zło w ludziach rozpala.

 

A to przecież my sami mamy krew na rękach

I my sami na stołach porcjujemy ludzi!

To w nas samych sumienia się dusza nie lęka

I w nas samych się serce do życia nie budzi!

 

Czego chcesz, żądający wolności bez granic?!

Podejmujesz decyzje z jej ciężarem bytu,

Mając wszystkich i wszystko tradycyjnie za nic,

Myśląc tylko o sobie od świtu do świtu.

 

Kiedy przyjdzie ci zasiąść w obliczu wyrzutów,

To pamiętaj coś zdobył kosztem niewinnego.

Nie pozbędziesz się nigdy, choćbyś chciał, swych butów,

Którymiś zdeptał w drodze człeka nie jednego!

 

Więc patrz w lustro na swoje plugawe oblicze

I świadomość utwierdzaj w swe oczy spojrzeniem.

Ty, który masz na swych dłoniach krwawe rękawice,

Jesteś sam winien tego, czego z uprzedzeniem

 

Wypierasz się, zrzucając swą odpowiedzialność

Na Boga, którym co dzień zawsze pogardzałeś

I w którym dostrzegałeś tylko absurdalność,

Wierząc błędnie, że bogiem się dla siebie stałeś.

 

Teraz spijaj, coś spuścił ofiarom z żył martwych,

Choćby ci nie smakował ten toast zwycięstwa.

Cokolwiek myślisz, mówisz, czynisz – to nie żarty!

Zaniedbanie zaś duszy nie jest znakiem męstwa!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 5 maja 2022

PRZED WSCHODEM

Schłodzoną ziemię, z którą deszcz się scalił,

Ciepłe powietrze osusza z wilgoci

Aż w niej namiętność od pieszczot się pali

I oparami, jak dymem, unosi.

 

Trawniki kwiatem drzemią zasypane

Jakby perłami z zerwanego sznura,

Na nich zaś krople przez ździebła spijane

Są niczym lustro dla czarnego pióra,

 

Którym się kosy strojnie ozdobiły

Skacząc jak ziarna krokami skubane.

W stadzie swym stada falą rozmnożyły

Swym upierzeniem w turkusy wtapiane.

 

Podeszwa grzęźnie w brzóz zrzuconych kwiatach.

Buty się zdają złotem posypane.

Na bzach się pieni pośród liści wata,

W której perfumach przestrzenie skąpane

 

Słodyczą płyną kusząc ludzkie zmysły

Jakby w baśniową krainę fantazji.

Kasztanów również już kielichy wyszły

Jak lody w rożkach na wzór wyobraźni.

 

Wokół pęcznieje echo pompowane

Trelami w szumie drżących kastanietów.

Cisza zaś w wianku, co kwitnie dźwiękami,

Milknie wsłuchana w tę zdolność duetu.

 

Wtem wiosłem skrzydeł powietrze odpycha

Czapla, co zda się wznosić motolotnią.

Płótno jej lotek wiatr siłą rozpycha.

Pustką jej miejsce się nagle odgniotło.

 

Nagle na dachy słońce się wdrapuje

Jakby leniwie oraz ociężale.

Promieniem wschodu nieboskłon wibruje.

Ocean światła rozciąga zuchwale

 

Taflę przezrocza, w której niebo płynie

Niczym baldachim nad zbudzoną ziemią.

W strunach gałązek jak na mandolinie

Akompaniuje szelest tym natchnieniom,

 

Co do nowego duszę zachęcają,

Nadzieją pojąc przemęczone zmysły.

W człowieku siły o wschodzie wzbierają.

Koszmary z wczoraj bezpowrotnie prysły.

 

Wracam więc wolnym spacerkiem do domu.

Z kubeczkiem kawy przez okno wyglądam.

Snuję, co będzie, ale po kryjomu,

Bo biorę wszystko – niczego nie żądam,

 

Będąc świadomą, że nie wygram z losem,

Choćbym się nie wiem jak bardzo starała.

Idę przed siebie z radością za ciosem

Wdzięczna, że dzisiaj jak i wczoraj wstałam.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl