środa, 20 października 2021

MYŚLI I SŁOWA

Zakwitła głowa wiankiem różnych myśli,

Które strzeliły pąkami zadumy

I jak brzemienne kwiatów drzewa wiśni

Szumią jakoby rozszeptane tłumy,

 

A z nich się słowa do lotu zrywają

I na skrzydełkach płochego wydechu

W przestrzeni kształtem motyli fruwają,

Milknąc i ginąc bez wieści w pośpiechu,

 

Rzucane cieniem wartości człowieka,

Który rozrzedza wschodząca nadzieja

Na lepsze jutro, co u progu czeka,

Gdzie horyzontu ciągnie się mierzeja.

 

Unoszę oczy i widzę nad głową

Koronę myśli krążących po niebie.

Na ustach stygnie jeszcze nieme słowo,

W którego dźwięku widzę tylko siebie,

 

Więc kiedy spłoszę głoski z warg oddechem,

Wzniosę się ponad przyziemne struktury,

Poczuję na wskroś wolności uciechę,

Ciałem jak igłą zszyję w całość chmury

 

I się zanurzę w gwiazd iskrzące tonie,

Jakoby w deszczu kroplach dryfujących,

Wyciągnę z prośbą jeszcze wyżej dłonie,

Czując natchnienia powiew wzruszający…

 

A kiedy znowu na ziemię powrócę

Do codzienności pastelowo szarej,

Myśli w zapisie pod nosem zanucę,

W mym sercu czując wdzięczność za słów parę,

 

Które na kartkę przelałam bezwiednie

I w których widzę odcień mojej duszy,

Co się wykrada w zdania potajemnie,

Gdy ciało z czasem powoli się kruszy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 13 października 2021

WYCISZENIE

Nade mną niebo w posępnym nastroju

A w deszczu liści chodzę bez pośpiechu.

Róże straszące cierniami w powoju

Zdają się płakać krwią ludzkiego grzechu,

 

A w ich koronie włos iskrzy siwizną

Babiego lata strzępkiem rozczesany.

Pęd róży zda się naznaczony blizną,

Bo tu i ówdzie rośnie popękany.

 

Na rozłożystych jego przedramionach

Siedzi ptaszyna wielkości orzecha…

Patrzę w tą różę, co jak Jezus kona

Oraz na spokój snem uśpiony czeka,

 

I mimowolnie wpadam w zadumanie

Nad tym, co w życiu jest naprawdę ważne,

I mnie ogarnia mocne przekonanie,

Że gromadzenie dóbr, pośpiech są straszne,

 

Bowiem w tym pędzie człowiek się zatraca,

Nie zauważa wokoło niczego

Jakby zaszczuty: „Praca! Praca! Praca!”

I wciąż zachłanny na coś bogatszego,

 

I zniewolony społecznym przymusem

Do wdrapywania się wyżej, i wyżej,

Powtarzający w bezsilności: „Muszę…”,

I nieświadomy, że można prawdziwiej

 

Przeżyć dzień, drugi w zupełnej prostocie,

Zwalniając tempa na krótką refleksję,

Przejść tunelami, co szeleszczą w złocie,

W ciszy, co która usuwa w nas presję…

 

Warto jest w biegu zatrzymać swe stopy,

Zdjąć z nich obuwie utrudzonych kroków,

Poczuć na skórze chłód porannej rosy

We mgle idącej wiernie przy nas z boku.

 

Warto pozwolić, by wiatr nas opływał

Jak turkusowe fale oceanu,

By poczuć lekkość jakby nas podrywał

Łupiną płatków kruchych tulipanów

 

Albo dmuchawcem, który się rozprasza

I leci w przestrzeń jak piórko niesiony…

Dusza aż krzyczy, krzykiem się doprasza,

By czas nie został głupio roztrwoniony.

 

Często więc w tyle zostawiam świat w pędzie,

Wraz z nim porzucam też cywilizację.

Nie dbam zupełnie, co z tym fantem będzie…

Siadam na ławce i chłonę wariacje

 

Szelestów, szumów, plusków, świstów, gwizdów,

Trzepotów skrzydeł i trzasków gałęzi…

Siedzę tonąca w słońca lamp i błysków,

Nie dbając o to, co kto o mnie twierdzi,

 

Bowiem bezcenny jest stan wyciszenia,

Którego nikt, nic w życiu nie zastąpi.

Zapadam wówczas w wymiary milczenia,

Co przyjemności zmysłom mym nie skąpi,

 

Spoglądam w nieba przezroczyste oczy,

Dostrzegam siebie bezwstydnie prawdziwą –

Doświadczam wtedy niezwykłej rozkoszy,

Czując się szczerze, naiwnie szczęśliwą.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 12 października 2021

PRZEŻYĆ

Kiedy przyjdzie nam się rozstać

I kto pierwszy z nas odejdzie?

Kogo dotknie serca rozpacz,

Gdy samotność obok będzie?

 

Kto zatęskni jako pierwszy,

Krzyż na plecach wspomnień niosąc?

Kto okaże się silniejszy?

Kto zastygnie pod traw rosą?

 

Komu przyjdzie w pojedynkę

Kawę wypić wczesnym rankiem,

Albo usiąść pod kominkiem

Z myśli swoich smutnym wiankiem?

 

Kto zasiądzie do obiadu

Przy talerzu pustym obok

We łzach gorzkich wodospadów…

I kto pójdzie sam już drogą?

 

Kto z nas będzie grób odwiedzał,

Opowiadał nad nim szeptem,

Co dziś zrobił, co zaniedbał

I że coraz słabsze serce?

 

Kto zostanie w naszym domu

Tym jedynym jak na straży?

Kto zapłacze po kryjomu,

Że się odejść tylko marzy?

 

Kto choinkę będzie stroić,

Wyciągając z pudeł bombki?

Komu rozpacz dusze złoi,

Bośmy byli jak gołąbki?

 

Kto opłatek zje samotnie,

Nie podzieli się święconką?

Kto w tęsknocie dżdżu przemoknie,

Chociaż będzie świecić słonko?...

 

Dziś jesteśmy jeszcze razem

Po tych wspólnych, licznych wiosnach,

Z dosyć ciężkim to bagażem

Doli, która nas przerosła.

 

I choć młodość przeminęła,

Nasze ciała opuściła –

Tym się wcale nie przejęłam,

Tym się też nie zasmuciłam.

 

Patrzę na te wspólne lata,

Na te trudy i radości,

Los, co podłe figle płata,

I wytrwałość w nas miłości,

 

I tak duma mnie rozpiera,

Wdzięczność wielka mnie uskrzydla,

Chandra również nie doskwiera,

Choćby chciała złapać w sidła.

 

Obejmuję twoją rękę

Pomarszczoną swoją dłonią.

W piersi bije wdzięczne serce,

Że dziś jeszcze mam cię obok.

 

Tym momentem się napawam.

Jutro może go już nie być.

Przy modlitwie wciąż powtarzam,

Że chcę starość z tobą przeżyć.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 8 października 2021

SZCZĘŚCIE

Mówi pan, że pan przeszedł świat szlakiem równika,

Południkami zmierzył kulę całej Ziemi,

Że niedosyt pana ciało na wskroś przenika,

Więc się zmaga pan, droczy z planami nowymi.

 

To cudownie, że pasje pan realizuje,

Bowiem życie piękniejsze, gdy miłość się spełnia…

Ach, to nie z tego tytułu pan podróżuje?!

To jakaż bezdomności jest pana intencja?...

 

Mówi pan, że inni też tu i tam się włóczą,

Że taka teraz moda na wyścig atrakcji,

Że w wirtualnym świecie nowinkami huczą

Afisze: „komu lepiej” jak w transie wariacji,

 

Że musi pan być w przodzie, nie może odstawać,

Bo chodzi o społeczny status, przywileje…

Przepraszam… Mam nadzieję, nie będzie przeszkadzać,

Że się tak przy rozmowie bezwiednie wciąż śmieję.

 

Musi przyznać pan przecież, iż to trochę dziwne,

By brać udział w tym, co mnie męczy oraz trapi.

Musi pan wreszcie znaleźć do życia przyczynę,

Co codzienność realną czymś panu wzbogaci.

 

Proszę pana!, pieniądze, auta, pantalony,

Sygnety na paluszkach, łańcuchy na szyi,

Zegarek na nadgarstku ciężki, bo złocony –

To wszystko jest nieważne. Pan strasznie się myli.

 

W godzinie pana śmierci, o czym pan pomyśli

I komu dłoń uściśnie, aby się pożegnać?!

Pan żyje cudzym życiem, a kiedy się ziści

Pan sam w sobie, to który może wszystko przegrać.

 

Ja Majorkę, Bahamy mam w zasięgu ręki,

Kanaryjskie Wysepki, Alpy, Himalaje

I sosny syberyjskie, i palmy, i świerki –

Wszystko to oraz więcej od serca dostaję.

 

Nie ma takiej potrzeby, by hasać po świecie,

Jeśli się tak naprawdę nie jest podróżnikiem.

Owszem, różnie na co dzień w mym życiu się plecie.

Jestem jednak z natury duszy romantykiem

 

I dlatego bogactwa szukam w otoczeniu,

W szumach liści i świście gałęzi na wietrze.

I wszędzie, gdzie jestem, zastygam w rozmarzeniu,

I czuję jak kołacze uskrzydlone serce.

 

Widzę słońce w kolorach milionów miliony,

Które kropelka rosy potrafi uchwycić.

Kocham deszcz, co z chmur leci hojnie rozproszony.

Wszystkim, dosłownie wszystkim, umiem się zachwycić.

 

Wtapiam się we scenerie każdej pory roku

Jakbym wtajemniczenia zmysłem doświadczała.

Pan wybaczy, aż łza mi zaiskrzyła w oku,

Że będę tak bogatą… bym nawet nie śniła.

 

Drogi panie, a cóż to za bzdury pan plecie?!

Nie można szczęścia szukać w pośpiechu i w biegu.

Nie trzeba za nim gonić po calutkim świecie.

Niekiedy jest potrzeba wybić się z szeregu,

 

Bo szczęście, drogi panie, to nic jak zdolności,

Które w sobie należy odkryć, pielęgnować –

To dar okazywania, dawania miłości.

Trzeba tylko go w sobie zechcieć rozszyfrować.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 7 października 2021

W MĄDROŚCI

Nie mów, że nie potrafisz okazać szacunku

Tej osobie, co która we mnie się znajduje.

Jeśli widzisz ją tylko, gdy szukasz ratunku,

A na co dzień cię ona nie interesuje –

 

Jakąż więź możesz stworzyć i jakie relacje

Z kimś, w kim widzisz jedynie przedmiot, nie człowieka?!

Pewnie to uzasadnisz, mając swoje racje,

I z ust twoich wypłynie słów… czy szczerych?... rzeka,

 

Lecz czy będzie w nich troska o serce, coś zranił?

Czy choć chwilę pochylisz się nad tym, co było?

Czy też nadal uporem, kłamstwem będziesz plamił

Twe sumienie, co kłamstwo w prawdę przekształciło,

 

Oswajając obłudne przeszłości zaczyny,

Na zakwasie to których samotność wyrosła?!

To, co jest właśnie teraz, nie jest bez przyczyny.

Nie przesuniesz, niestety, czasu skrzydłem wiosła.

 

Iść mi trzeba przez życie, zostawiając w tyle

Ludzi, którzy mnie nigdy nie poszanowali.

Wzrastam teraz w euforii życia oraz sile

Dzięki tym, co mnie szczerze nawet pokochali.

 

Wam, przez których poznałam czym jest przedmiotowość,

Którzy się karmiliście mymi emocjami,

Okazuję, być może, decyzji surowość –

Odpowiadam, że: „Żegnam! Niech Bóg będzie z wami.”

 

I, co mi los podsunął, wyruszam tą drogą

W stronę końca wędrówki stanu przyziemnego.

Oczy rosy wzruszenia powstrzymać nie mogą,

Bowiem w sobie ujrzałam człowieka godnego

 

I szacunku, i prawa do przeżycia życia,

Ale mego własnego, nie zaś kogoś z boku.

Wyszłam, nareszcie wyszłam na słońce z ukrycia,

Rozciągając swe oczy na pięknym widoku

 

Dzięki ludziom, co którzy podmiot we mnie widzą

I co którzy szanują me bijące serce,

I którzy się sympatii okazać nie wstydzą,

Którzy w czystej intencji wyciągają ręce.

 

Nauczyłam się również, że trzeba pomagać,

Ale tak, aby pomoc w dobroci rodziła.

Nie każdego należy we wszystkim wspomagać,

By się pycha na świecie podła nie szerzyła.

 

Idę z tymi, co którzy kochają bliźniego,

Co potrafią szacunkiem obdarzyć człowieka.

Trzeba w tym wszystkim kochać i siebie samego –

Dusza w ciele miłości wszak pragnie i czeka.

 

Zatem jeśli cię spotkam na szlaku mej drogi

I w twych oczach zobaczę oczu mych odbicie,

To z twoimi nogami pójdą moje nogi

I z tobą będę spijać me doczesne życie.

 

Jest mi bratem i siostrą, każdy kto mnie widzi

Jak człowieka, nie przedmiot wykorzystywany,

A kto się egoizmu swojego nie brzydzi,

Nie jest mile przeze mnie, jak kiedyś, widziany.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 6 października 2021

WARTA GRZECHU

Nic nie mów i ustami nie rozcinaj ciszy.

Niech się unosi rześka jak poranna rosa,

Niech nad nami woalem zamyślenia wisi…

Słyszę jak spaceruje ulotna i bosa.

 

Deszcz ją opływa, przenika kroplami.

Wiatr ją chustą okrywa wirujących liści.

Usiądź obok i nie patrz, co dawno za nami.

Wsłuchaj się tylko w ciszę, co zdaje się przyśnić.

 

Kasztanowce zrzucają z gałęzi owoce.

Słyszę trzask zielonego pancerza z kolcami,

Który dźwiękiem pęknięcia zmysły nam łaskocze,

Wygląda jak oko tulone powiekami.

 

Spod spiczastych rzęs widać brązową tęczówkę,

Na niej plamkę źrenicy koloru bladego.

Biorę w dłonie tę małą, najeżoną główkę

I wyciągam z etui kasztana lśniącego.

 

Popatrz!, liście palczaste o rdzawym nalocie

Lecą w dół wahadłowym kołysząc się ruchem.

Pod nogami szeleszczą takich kartek krocie…

Słyszę jak opadają niemal nieme, głuche.

 

Usiądź obok na ławce pod jarzębinami,

Co się krwistym koralem ślicznie wystroiły,

Obrodziły dorodnie i sikoreczkami,

Które się żółtym piórkiem na brzuszku okryły.

 

Słyszysz jak strumień pluszcze, skacząc przez kamienie?

Sznur kaczek pod nurt płynie wśród lecących liści.

Na brzegu traw przekwitłych usiadło milczenie,

Patrząc jak woda rwąca światłem słońca iskrzy.

 

Jak cudownie deszcz dzwoni, stukając w konary.

Drży płochliwa woda od łez nieba w strumieniu.

Świat się nagle w płaszcz schronił pastelowo szary,

Przykucnął pod leszczyną i zastygł w jej cieniu.

 

Nie idź,… bo dokąd trzeba tobie tak się spieszyć?

Co z tego, że się rozpadało i że wieje?!

Zostań! – takim nastrojem duszę można leczyć.

Że toniemy w łez strugach, niech się, kto chce, śmieje.

 

Czas za szybko ucieka, młodość się starzeje

I tak wiele tracimy w tym chorym pośpiechu.

Zostańmy oraz zmieńmy wszelkie przywileje.

Ta chwila, choć jesienna, warta jest że grzechu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl