poniedziałek, 16 sierpnia 2021

MYŚLI...

Myśli są mgławicą, która mnie pochłania.

Unoszą mnie ponad codzienną przeciętność.

Ich międzygwiezdny pył, jak bańka mydlana,

Pozwala mi patrzyć na szarą przyziemność

Jakby była w nadziei kolory ubrana.

 

Zastygam w otoczce do gwiazdy podobna,

Podchodząc do ziemi z ogromnym dystansem.

Myślą idę przez życie, lecz nieprzytomna…

Choć lekkodusznie nie szastam moim czasem.

 

Myśli są ławicą, co wokół mnie krąży

I oplata szalem stanu bezpieczeństwa,

Lecz nim dłoń wyciągnięta dotknąć je zdąży

Zdają się odarte ze wszelkiego męstwa –

Odpływają, a siła w nich żadna nie ciąży.

 

Pragnę je dogonić – niestety daremnie.

Gdyż opuszek palca ławicę przesuwa.

Czuję je wyraźnie, choć widzę mizernie.

Bojaźń ich ostrożna nieustannie czuwa.

 

Myśli są zorzą polarną, co mnie kusi

Potrzebą przekroczenia wszelkiej granicy.

Świadomość niespokojna w ciele się dusi,

Wolę niestrudzenie wbrew logice ćwiczy,

Bowiem wie, że doświadczyć zorzy przecież musi.

 

A, ja… w tej przestrzeni myśli zawieszona

Błądzę pomiędzy jednym a drugim światem

Jak do włóczęgostwa przez los przymuszona,

Bo ciało ni dusza nie są siostrą, bratem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 13 sierpnia 2021

UKOJENIE

Dobrze, że jesteś, Panie mój i Boże,

Bo gdy mnie człowiek boleśnie zawiedzie,

Głowę na piersi Twej, Ojcze, położę,

Nie narzekając będę cicho siedzieć

 

I się wsłuchiwać w bicie Twego Serca,

Które jak słowa będą mi wyznaniem,

Że w Twoich oczach jestem coraz lepsza

I że na miłość zasługuję, Panie.

 

Dobrze, że jesteś, Panie Wszechmogący,

Bo tylko w Tobie mam smak pocieszenia,

Bo człowiek ciągle o wszystko naglący

Nie da mini gdy, jak Ty, ukojenia.

 

Sama nierzadko i siebie zawiodłam,

Sama się sobie przyglądam wciąż obca,

Sama od siebie więcej niż Ty żądam.

Trud potęgując, choć droga nieprosta.

 

Dobrze, że jesteś Boże mój Jedyny,

Bo dzięki Tobie chodzę po jeziorze

I jestem syta, choć mam okruszyny,

Bo nikt jak Ty mi Panie nie pomoże.

 

Chcesz, aby Ciebie Panie umiłować

I by przestrzegać prawa, któreś stworzył,

I obiecałeś – nie będę żałować,

Bowiem w nagrodę mój stan się pomnoży.

 

Dobrze, że jesteś Panie mój i Boże,

Bo tylko w Tobie szczęście jest człowieka,

Bo kiedy nogi zniewala rozdroże

Wiem, że na końcu ścieżek tych mnie czeka

 

To, za czym każdy tak błądzi i gania,

Do czego wstaje wbrew cierpień o świcie

I o co walczy, na nogach się słania…

To, Ojcze Nieba – Droga, Prawda, Życie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 12 sierpnia 2021

POKUTA DO RAMIENIA PRZYKUTA

z koroną - wirusem

Jakież to objawy męstwa! –

Tu dyspensa, tam dyspensa.

Na covidu zwyciężenie

Biskup wzmocnił obostrzenie –

By uniknąć zarażenia,

Wszystkim wręczył rozgrzeszenia,

Lud zwalniając z nabożeństwa.

Krąży zatem ta dyspensa

Po miasteczkach oraz wioskach,

A z nią szerzy się beztroska

I w Kościele puste nawy.

No, bo biskup tak łaskawy

Zmienił wszelkie obyczaje,

Więc lud w domu pozostaje,

W telewizji Mszę ogląda

I do kuchni też zagląda,

Krzycząc z garów: „Z duchem twoim!”…

Że też biskup się nie boi.

Krew i Ciało kto spożywa,

Ten po śmierci szczęśliw bywa,

Bo ma grzechów odpuszczenie,

Łaskę i wieczne zbawienie.

Biskup jednak ignoruje

To, co Jezus w nas hartuje,

I pod strachem, nie przed Bogiem,

Przed covidem czując trwogę,

Dał dyspensę chrześcijanom,

Mówiąc, że to jest tak samo,

Kiedy w domu Mszę zobaczą.

Czy to wierni za grzech płacą,

Zaniedbując Eucharystię,

Czy to biskup grzechy wszystkie

Na swe barki jak krzyż bierze?! –

To omówić trzeba szczerze!

Jakaż wiara jest w biskupie,

Że lud zamknął we chałupie,

Że w Jezusie covid widzi,

Że się czynić tak nie wstydzi,

Oddzielając lud od Boga,

Gdy przed covid drży w nim trwoga?!

Jak się mają Pisma Słowa?! –

Pojąć tego nie zda głowa,

Co w biskupie ma nadzieję,

W którym wiara nie goreje,

A strach wielki miłość niszczy

W duszy, co jest pełna zgliszczy.

Siedzą zatem na kanapie:

Ojciec jeszcze głośno chrapie,

Matka kawę pije z kubka,

Przy paznokciach dłubie córka,

Syn z dziewczyną na kolanach,

Msza w ekranie płynie sama,

Biskup zaś w swojej komnacie

Strachu pełne nosi gacie,

Lecz przed covid, nie przed Bogiem,

Dźwiga w sobie wielką trwogę.

Pan Bóg temu się przygląda,

Nic nie mówi, nic nie żąda,

Milczy tylko, obserwuje

Za i przeciw kalkuluje,

Z żalem w Sercu Swym wzdychając

I twarz dłońmi zasłaniając,

Tracąc resztki cierpliwości

Dla biskupa nieprawości.

„Trudno! – mówi sprawiedliwie –

Ja się sobie sam już dziwie,

Że z biskupem wytrzymuję

I dyspensy toleruję.

Chciał, niech będzie według woli!

Skoro biskup tak swawoli,

Niech grzech człeka na się bierze.

Wszystko robi przeciw wierze,

Strachem ludzi zarażając,

Syna mego zamykając

W nawach pustych na trzy spusty

Przez co człowiek jak dzwon pusty

Bez nadziei i miłości,

Bez oddania i ufności.

O czym biskup myśli, marzy?!

Kościół pusty, tłum na plaży.

Czyż o szczęście dba doczesne

Zamiast dbać o życie wieczne?!”

Dostał biskup wóz z drabiną,

Zapełniany ludzką winą,

Co dyspensą wziął na siebie.

Że na ziemi tak i w Niebie –

Biskup ciągnie wóz za sobą

Z pochyloną w trudzie głową

I po śmierci dojść nie może,

Kołem drogę czyśćca orze,

Idąc jakby w miejscu stałym.

W grunt się koła zapadały

Od ciężaru ludzkich grzechów.

Minie pewnie mnóstwo wieków

Zanim biskup dotknie bramy

I usłyszy: „Zapraszamy

Do Królestwa Niebieskiego.”

Czy dostąpi daru tego?!...

Biskup umarł, koło jęczy,

A pod wozem biskup ślęczy.

Nabrał na wóz win człowieka,

Więc do Nieba wciąż daleka

Zda się droga, co pokutą

Na ramionach ma przykutą

Uzdą konia, co wóz ciągnie,

Mdlejąc pod nim nieprzytomnie.

Takie skutki tego męstwa –

W nich od Raju zaś dyspensa.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



WOŁA MNIE PRZYSZŁOŚĆ

Stopy zmęczone, a nadal spragnione

Chcą iść do przodu jeszcze mimo wszystko.

Za nimi ziemi czoło pomarszczone

I pochylone jakby nad kołyską;

 

Za nimi droga, co pruje się nićmi

W strzępach pamięci wspomnień chaotycznych,

Pokryta kocem szeleszczących liści

I pełna zdarzeń, lecz… czy oczywistych?...

 

Stojąc w zadumie, przez ramię zaglądam

Dziewczynie, którą tak niedawno byłam,

W oczy, a w nich się z nostalgią przeglądam,

Bo tak się szybko i znacznie zmieniłam,

 

Że aż uwierzyć ciężko w tę przemianę,

Bowiem w niej inną stałam się kobietą.

To… jakby słońce, co zaśnie nim wstanie…

Czy w przemijaniu znajdę życia sedno?

 

Za mną są tłumy tych, których poznałam,

A których nie ma u mojego boku;

Za mną ja… sama, którą pożegnałam,

Bo ze mną w marszu nie równała kroku,

 

Za mną syn – chłopczyk o oczach promiennych

Z duszą radości, miłości i wiary,

A dziś mężczyzna, lecz całkiem odmienny,

Co widzi w życiu podłości koszmary;

 

Za mną młodzieniec we mnie zakochany,

Którego trudno, jak ogień, okiełznać,

A dziś małżonek, z którym się staramy

W pokerze z losem wszystkiego nie przegrać;

 

Za mną dzieciństwa, co starością było,

Cień, co się w słońcu dojrzałości ciągnie…

Walczę, by teraz wszystko się spełniło,

Co w sercu dźwigam od lat nieprzytomnie…

 

Woła mnie przyszłość – głos jej blady słyszę,

Ucho swe prężąc do granic zdolności.

Zmysłem przedzieram się przez głuchą ciszę

Z nadzieją, że ta przyszłość przyjdzie w gości,

 

Bo kto na pewno wie, czy nie złudzeniem

Jest wszystko, czego szukam całe życie?...

Czy może jestem ja sama marzeniem,

O którym, znając mnie, wszyscy wy śnicie?...

 

Idę, stopami rozciągając drogę

I rozrzucając wstążką za plecami.

Dajże mi Boże jeszcze sprawną głowę,

Bym w słowach siebie stworzyła palcami,

 

Bym zapisała to, co w sobie widzę,

Duszą na kartkach przerysowywaną.

Jestem prawdziwa – tego się nie wstydzę –

I ciągle zmienną, bo wciąż nie tą samą.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 9 sierpnia 2021

LEĆ DUSZO MOJA...

Milczysz ma duszo, bo… cóż masz powiedzieć?

Wartość zdeptana, zastąpiona chwastem.

Dzisiaj wypada w kącie cicho siedzieć

I w kieszeń włożyć przemyślenia własne,

 

Leczy ty się, duszo, nie dopasowałaś.

Odrzucasz wszystko, co nie jest od Boga.

Z kolan przed ludźmi, nie jak inne, wstałaś

I nie wiesz, czym jest lęk albo też trwoga.

 

Wzbijasz się ponad to, co świat ci daje.

Gardzisz wygodą życia samolubną.

Twój kodeks, duszo, od prawa odstaje,

Więc poczytana jesteś za niechlubną,

 

Lecz ty, ma duszo, nie dbasz o to wcale.

Idziesz przed siebie z podniesioną głową

Pod prąd stanowczo, choć niedoskonale

I to, co Boże obronić gotową.

 

Samotność krzyżem wrasta ci w ramiona.

Nikt ciebie niemal duszo nie rozumie.

Dziś człowieczeństwo zbezczeszczone kona…

Z ideologią zwyciężyć nie umie.

 

A, ty, błękitem czoło namaszczając,

Nie widzisz w chłamie piękna, pocieszenia,

I, co przyziemne ciału zostawiając,

Wzbijasz się w Niebo z trudem, bez wytchnienia.

 

Męczy cię, duszo, ludzkości upadek,

I moralności też obumieranie.

W rozsądku twego przygnębienia świadek,

Lecz... czy jest komuś bliskie to wyznanie?,

 

Skoro zawstydza go czyste sumienie,

Wspomnienia, które godność pamiętają.

Bezsilność wzmacnia serca upomnienie,

Któremu ludzie tak się sprzeciwiają…

 

Dziś każdy sobie panem nad panami.

Ekshibicjonizm bezwstydu jest sztuką.

Nikt nie zaprząta głowy relacjami,

W których to przyjaźń, miłość są ułudą.

 

Dziś to, co brzydkie i głupie, jest wielkie.

Dziś tolerancja nie jest też wrażliwa.

Zatem połyka deformacje wszelkie –

Kiepsko udaje, że bywa szczęśliwa.

 

Młodzież wyzuta z uczuć bogobojnych

Życie przeniosła w wirtualne sieci,

Szamocze myśli w stanach niespokojnych,

Na zatracenie lawinowo leci.

 

Krzyk dzieci, którym wyrywa się dusze,

Z obojętnością zderza się boleśnie.

Bóg znów na Krzyżu przeżywa katusze…

Być może umarł, zmartwychwstał za wcześnie?!

 

Leć moja duszo i się nie odwracaj!

Nie ma potrzeby by patrzeć za siebie.

Skrzydłem o drzewa, duszo, nie zahaczaj

I głoś, że jesteś, w swym dziękczynnym śpiewie.

 

Niech ciebie gwiazdy na niebie usłyszą

I martwym okiem ujrzy, co nad światem.

Niech się przy tobie robaczywi wstydzą –

Ci, co nie wiedzą, że człowiek jest bratem.

 

Leć moja duszo w miejsce twej tęsknoty!

Wróć, skąd żeś przyszła, aby być szczęśliwą.

W tym łez padole już nie mam ochoty

Być pośród ludzi, którzy z Boga szydzą.

 

Leć moja duszo wiarą uskrzydlona!

Gorej miłością jak płonące Słońce.

Bądź jak nadzieja w pracy pochylona,

Która na przekór wiąże koniec z końcem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 4 sierpnia 2021

ŚCIELI SIĘ SZAROŚĆ...

Ścieli się szarość, opada spod chmury

Na zielonością malowane drzewa,

Więc widok lata staje się ponury

I jak znużony wyciąga się, ziewa.

 

Gołąb w gałęziach grucha, budzi ciszę.

Może deszcz spadnie na ziemię strugami.

Zda się,… że w dali jego kroki słyszę.

Słońcu się trudno przebić promieniami.

 

Wtem zapachniało mi dymem z ogniska,

Popiołem, w którym pieką się ziemniaki,

W niebo wędruje niepokorna iskra

Jakby goniła wędrujące ptaki

 

A trzask gałęzi trawionych płomieniem

Lament żurawi i gęsi przedrzeźnia.

Trawy przekwitły złotym upierzeniem.

Pachnie spod ściółki urodzajna grzybnia.

 

Niebawem sypnie leszczyna orzechem,

Kasztany zrzucą korale brązowe

I wkroczy jesień z nostalgii uśmiechem

Ubrana w suknie bardzo kolorowe.

 

Niebawem szronem obrosną gałęzie,

Mróz ścieżynami przejdzie w zadumaniu,

A później znowu lato przy nas będzie

Po wiośnie w skąpym i zwiewnym ubraniu.

 

Tak trudno zegar dogonić pędzący.

Tak trudno znaleźć miejsce choć na chwilę.

Czas, czy wschodzący, czy też zachodzący,

Ciągle wyprzedza człowieka o milę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl