poniedziałek, 21 czerwca 2021

JEST MI LŻEJ

Jeśli Ci powiem, że prawie mam lat pięćdziesiąt

A często płaczę w dłonie jak mała dziewczynka,

Kiedy przychodzi w gości bezradności miesiąc

Z ust moich spływa łzami topniejąca szminka,

 

Czy możesz mnie w ramiona swe Mamo przygarnąć,

Opleść rękoma niczym pisklątko w pieleszach,

Pocałunkiem na czole myśl zniszczyć wulgarną?

Czy mogę w Twych objęciach Mamusiu przeczekać?

 

Jeśli Ci powiem: „Jestem dorosłą kobietą,

Lecz jak dziecko nierzadko pragnę się przytulić” –

Jeśli taką wiadomość rozprzestrzeni echo

Włóczące się po świecie w swej nędznej koszuli,

 

Czy weźmiesz na kolana tę córkę, co we mnie,

Dłonią włosy przygładzisz, obcałujesz skronie,

Abym mogła się poczuć przy Tobie bezpiecznie

W Twoje ciało wtulona jakbym była w łonie?

 

Jeśli Ci powiem: „Nie mam komu się wyżalić,

Choć mam męża, matkę, jak również rodzeństwo…

Nie chcę żalem swej duszy ich radości spalić,

Nie chcę być im jak ciężar albo i przekleństwo”,

 

Czy w swe ręce mnie chwycisz i w me oczy zajrzysz,

By swym wzrokiem na wskroś mnie poznać, poukładać?

Ty nie będziesz się na mnie Panu Bogu skarżyć

I, jak ludzie, nie będziesz pustym słowem władać,

 

Więc dlatego do Ciebie zwracam się w potrzebie,

Bo przy Tobie być mogę taką jaką jestem,

Karmię się Twą miłością jak miodem na Chlebie.

Tyś jest moją Mamusią – ukojeniem, szczęściem.

 

Ty mnie garniesz do siebie w ramiona upojne

I bez względu na wady, zalety, słabości.

Twoje Serce mi daje słodkie wyciszenie

I odporność na wszelkie, doczesne podłości.

 

Ty mnie dobrze rozumiesz i znasz doskonale.

Słowa zatem są ustom wcale niepotrzebne.

Tylko z Tobą, przy Tobie czuję się wspaniale

Jak ptak, który przemierza przestrzenie podniebne.

 

Dzięki Tobie się Mamo w sobie odnajduję,

Nie udaję, że jestem lepsza niż naprawdę.

Dzięki Tobie człowiekiem, co godność szanuje,

W Twoich oczach się Mamo na pewno odnajdę.

 

Opatrujesz me rany – rozbite kolana,

Czuwasz przy mnie w chorobie świata współczesnego.

Dzięki Tobie wiem Mamo, że nie jestem sama,

Mam nadzieję, że spotka mnie coś piękniejszego.

 

Skaczesz dumna z radości, gdy sukces odnoszę,

Jakbym w życiu stawiała swoje pierwsze kroki.

Pot mi z czoła wycierasz, kiedy krzyż swój niosę

I wraz ze mną o łaskę prosisz nad obłoki.

 

Ty mi dajesz otuchę prostą świadomością –

Tuląc skroń do Twej piersi czuję Serca bicie,

Co mnie darzy, jak Syna Twojego, miłością,

Dając w Nim i przez Ciebie mi Prawdziwe Życie,

 

Więc… gdy czuję Twój dotyk, czuję dłoń Chrystusa,

Co wyciąga mnie z fali jeziora wzburzonej;

Gdy zaglądasz mi w oczy, widzę twarz Jezusa,

Który siedzi w mej łódce sztormami niesionej.

 

Jest mi lżej moja Mamo z takim przekonaniem

Chociaż krzyż bólem wrasta w garbate ramiona.

Wiem, że jesteś i będziesz nim mój świt nastanie,

Nim się znowu narodzę, gdy wpierw ciało skona;

 

A tymczasem siwiutka i wciąż niedojrzała

Przez Twą rękę trzymana wciąż uczę się chodzić.

Najważniejsze byś była i ze mną została –

Twoja, Mamo, obecność wszystko mi osłodzi.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 18 czerwca 2021

W DESZCZU

Obmyj mnie deszczu z mego przewinienia

I z żalu, który serce moje trawi.

Nie noszę w sobie innego pragnienia

Prócz twej rześkości, co mnie ułaskawi,

 

Co zmyje ze mnie wszelkie poranienia,

Łzy zasłonięte grymasem uśmiechu,

Wyrzuty wszelkie mojego sumienia

I kurz z mej drogi brukowanej w grzechu.

 

Spłyń po mnie deszczu strumieniem błękitu,

Świeżością, by mnie tonią opłynęła.

Chcę na swej skórze czuć rozkosz dotyku

I że się w tobie na nowo poczęłam.

 

Spłyń po mnie deszczu jakby kostką lodu,

Która topnieje na rozgrzanym ciele.

Pragnę na sobie rosy twego chłodu.

Przecież że deszczu pragnę tak niewiele.

 

Pochłoń mnie deszczu całą wodospadem

Chmur oberwanych, co na ziemię płyną.

Masuj me członki strumieni swych batem

Aby krew we mnie płonęła lawiną.

 

Pochłoń mnie deszczu, by zmysły zasnęły,

Bym jak źdźbło trzciny w tobie dryfowała,

By fale wody twojej mnie połknęły,

Bym tobą deszczu rany obmywała.

 

Pochłoń mnie deszczu, odparuj z tej ziemi.

Niechby się nitką w obłoki wplątała.

Niech się me życie na lepsze odmieni

I bym przed ludźmi więcej nie klęczała.

 

Spójrz! – idę w tobie z parasolem w dłoni,

Ale złożonym, wcale niepotrzebnym.

Korona kropel topi się na skroni,

Ferezję tworzy wiatr w twym oku srebrny,

 

Kroczę więc lekko z podniesioną głową

Jakby me stopy w powietrzu sunęły.

Na moich piersiach z pereł twych ozdobą

Idę, a one kształtem mym płynęły.

 

Jestem twą częścią duszy mej nastrojem

Jak genetyczny łańcuszek jedności.

Topię się w tobie deszczu ze spokojem,

Czując mój deszczu słodycz wrażliwości.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 17 czerwca 2021

MÓW DO MNIE...

Mów do mnie… „córko”, bo przecież nią jestem

I nie wyrosnę przenigdy z tej roli,

Choć krok już nie ten i gaśnie szelestem,

Choć tu i ówdzie mnie łamie czy boli.

 

Zawsze zostanę tą małą dziewczynką,

Bo ona we mnie wcale nie dojrzewa.

To, co?!, że usta sklejone są szminką…

Ta mała we mnie tańczy, skacze, śpiewa,

 

Gdy w światło patrzy, mruży wścibskie oczy,

Tworząc zeń gwiazdy w strzelistych promieniach,

I po kałużach w deszcz sprężyście kroczy,

Przed burzą również nie szuka schronienia.

 

Mów do mnie… „żono”, bo przecież nią jestem –

Z żebra „Adama”, co mi towarzyszy.

Jednym jakoby wciąż bijemy sercem,

Które uparcie wyrywa się ciszy,

 

Więc czekam zawsze przy oknie cierpliwa

Na powrót męża, w którym mam nadzieję,

A gdy go widzę, dusza się podrywa

I spontanicznie z wdzięcznością się śmieje

 

Za dzień kolejny bycia ciągle razem,

Za dotyk dłoni oraz ciepło ramion,

Za to, że mogę dzielić się swym czasem

Z tym, który robi dla mnie wciąż to samo.

 

Mów do mnie… „matko”, bo przecież nią jestem

I dnia każdego budzę się z tym darem,

Co z mego łona poczęło się dzieckiem,

Przy którym czuwam z miłością wytrwale,

 

Choć noc bezsenna często mnie zadręcza,

Zmartwień i troski kosze przepełnione

Dźwigam jak kwiatów swych doznań naręcza

Ze świadomością: „nic nie jest stracone!”,

 

Choć jestem, niczym pies, ciągle na warcie

Gotowa światu nawet się postawić

I będę walczyć z tym światem uparcie,

By Skarb najdroższy mój przed nim ocalić.

 

Jestem kobietą – w procentowej skali

Przekraczającej wszelakie wskaźniki.

Gdzie jestem, mróz się ścina – ziemia pali.

Mam w sobie magię, jak każda, tajniki.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl


CZAS UCIEKA

Wokół jest lato, a we mnie żurawie

Kluczem się wznoszą ponad horyzonty,

Już pajęczyna osiadła na trawie

Łapie w swe sieci wiatru szare prądy

 

I gęsi lament echem się rozsiewa

W błękitnym oku na skrzydłach rozpięty,

I liśćmi wokół płaczą smutne drzewa,

Deszcz błądzi z żalem jakby był przeklęty.

 

Wokół jest lato, a mnie pachnie jesień

A po niej zima mrozem w nos mnie szczypie,

Powietrze igieł zapach w przestrzeń niesie,

Źrenicą bladą zza chmur mrocznych łypie

 

I pachnie kawą z nutką cynamonu,

Piernikiem w lukrze i struclą makową…

Czuję ten nastrój strojonego domu

Aż me dzieciństwo wskrzesza się nad głową.

 

Tak czas ucieka i niepostrzeżenie

Kalendarzami pod nogi się ścieli.

Jeszcze jest lato, lecz w jedno westchnienie

Świat się utopi w śnieżnobiałej bieli

 

I ta świadomość wciąż we mnie dojrzewa,

Pozwala cieszyć się banałem życia,

Dlatego kipi ta we mnie potrzeba,

Ażeby szukać, co jest do odkrycia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 16 czerwca 2021

ADRESAT NIEZNANY

Włożyłam list do butelki –

Mój odcisk palca, nic więcej.

Na dno wrzuciłam muszelki,

W których wiatr schował swe serce,

I garść złotego kryształu,

Co fali z dłoni wyrwałam.

Nie ma w tym żadnych banałów –

Siebie tak wszak spakowałam,

By rzucić w toń przeznaczenia,

Unieść się dalej, w nieznane.

Wszystko się wokół mnie zmienia

I nie jest mi jeszcze znane,

A!, że zachłanność na życie

Wciąż mnie ponagla do biegu,

Z butelki patrzę w zachwycie,

Wolno dobijam do brzegu…

Może, gdy ktoś mnie wyłowi

I pozna treść mojej duszy,

Na przekór złemu losowi

Swą duszą mnie mocno wzruszy –

Wówczas się przyjaźń zawiąże

Albo znajomość serdeczna …

Tymczasem w głębinach krążę,

Czuję się w słowach bezpieczna.

Nie dbam jak kto je zrozumie,

Jak spojrzy przez treść w me oczy.

Ten, który kochać nie umie,

Swą pustką mnie nie zaskoczy.

Czekam na dłonie rozsądku,

Które butelkę otworzą,

W odbitym mych linii rządku

Mą twarz jakby szkicem stworzą.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



NIE MAM CZASU...

Nie mam czasu na upicie się nieszczęściem,

Na poznanie losu, który mi zawadza,

A do życia tylko jedno mam podejście –

Nic mi w mojej codzienności nie przeszkadza.

 

Nie mam czasu, by narzekać do poduszki,

Rozgrzebywać to, co było i nie wróci.

Pobyt bowiem jest na ziemi mój za krótki

I z planami na dziś, jutro się wciąż kłóci.

 

Nie mam czasu tkwić po pachy w łez padole,

Gdy się wokół mnie rozciąga świat w zachwycie.

Podróżuję na zegara mego kole

Z świadomością, że się kończy moje życie.

 

Nie mam zatem czasu na to, by się smucić,

By rozpaczać w samotności nad porażką,

Więc przed wschodem jeszcze słońca chcę się budzić,

Aby pełnią żyć, zachłannie oraz ważko.

 

Nie mam czasu na to, żeby coś odłożyć

Na plan dalszy od działania odstający.

No, bo jutra wszak nie każdy może dożyć.

Mam apetyt na co teraz wciąż rosnący.

 

Nie mam czasu na pięć minut odpoczynku.

Kiedy umrę, to się wyśpię za wszechczasy.

Me potrzeby nie lądują na śmietniku,

Gdyż przebywam nieustannie w ciągłej pracy.

 

Nie mam czasu na refleksje o starości.

Pewnie nawet nie spostrzegę, że jest ze mną…

A, gdy przyjdzie śmierć, by złożyć moje kości,

Będę dziwić się: „dlaczego wokół ciemno?!”.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



NADZIEJA KWITNĄCA

Usiadł ptaszyna za białą firanką

Na parapecie między lobeliami

I wyśpiewuje wesoło i wartko

Me rozmarzenie prostymi nutami,

 

Leżę więc błogo w hamaku myślenia…

Wiatr mnie kołysze subtelnie na boki.

Patrzę na przestrzeń mojego istnienia.

Słyszę za sobą mej przeszłości kroki.

 

Stałam się inną, bo nieposkromioną,

Wymowną jakby wygadana cisza.

Niekiedy wichrem jestem, ogniem, wodą.

Dziś nie dla wszystkich, jak koszula, bliższa.

 

Me stopy pragną iść po własnej ścieżce

Nawet, gdy samym im przyjdzie wędrować.

Serce fuszerki, zakłamania nie chce

I woła w niebo: „Trzeba mnie szanować!”…

 

Już wypłynęłam na bezkresy życia.

Kilku przyjaciół na plaży zostało.

Mam w sobie jeszcze mnóstwo do odkrycia,

A czasu ciągle i skąpo za mało.

 

Jeśli mam nadal tułać się po świecie,

To z tymi, który we mnie siebie widzą.

I z pomysłami… jak w liści berecie

Przejdę tuż obok tych, co ze mnie szydzą.

 

Rozłożę ręce i naciągnę skrzydła

Mego natchnienia, co w duszy kołacze.

A, gdyby kiedyś i ziemia mi zbrzydła,

Skoczę w poezję jak w przepaść się skacze

 

I wtedy wchłonę golizną swej skóry

Rześkość otchłani wsysającej ciało,

Wbrew grawitacji wzbiję się do góry,

Choć według nauki tak by się nie stało,

 

I twarz otulę puchowym obłokiem,

Dryfując jako płatek na strumyku,

Pochłonę wszechświat wygłodzonym okiem,

Spijając z niego gwiazd srebrnych bez liku...

 

Lecz teraz jestem w zaciszu mieszkania

I przed ptaszyną, co spadł z parapetu.

Nowa się we mnie kobieta odsłania

Z zaskakującą odwagą impetu.

 

Czekam, aż poznam ją w sobie do końca –

Tę niezależną, asertywną, wolną.

Budzi się we mnie nadzieja kwitnąca

Na to, że będę życiem w życiu płodną.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl