Literka A alfabet rozpoczyna. Wyglądem zaś drabinę przypomina, którą się w sadzie pod drzewem rozkłada. Z literką A wspaniała jest zabawa. A jak „agrafka”, „arbuz” oraz „ara”. A nie próżnuje, lecz bardzo się stara. Tworzy wyrazy z przodu, w środku, z końca. A jak „ananas”, „armia” czy „gorąca”. A – moi Drodzy – to jest samogłoska. Zasada w mowie bywa bowiem prosta. Gdy A wymawiasz, tylko A usłyszysz. A sama śpiewa z ust Twych pośród ciszy. A wielkie bywa jak nogi bociana, małe a niczym banieczka mydlana, co z prawej strony ma małą laseczkę lub w takim kształcie niedużą wstążeczkę. A jak „Anita”, „Anna”, „Anastazy”. A posiadają też takie wyrazy, jak „akordeon”, „agrest” i „malina”, „autobus”, „Andrzej”, „alfabet”, „tarnina”. Podaj Ty teraz z A jakieś wyrazy. Z czym A się Tobie w wyrazach kojarzy?
"Niewolnikiem słowa jest się całe życie, ale twórcą tylko wtedy, kiedy zapisane słowo ma swoich czytelników." Izabela M. Młynarska
czwartek, 17 września 2020
środa, 16 września 2020
MYSZKI
Biegała pani myszka.
Tu listek, a tam szyszka.
Mijała traw powoje,
Woreczki, beczki, słoje
W spiżarni u młynarza,
Gdzie bywać jej się zdarza.
Szukała pani myszka,
Wskakując do koszyczka,
Przed zimą dlań schronienia
Lub czegoś do zjedzenia.
Nerwowo wciąż skakała.
Przez okno wyglądała
Piwnicy u rolnika.
Za oknem… jesień zmyka,
A za nią zima pędzi
I krokiem ciężkim bębni
W przestrzenie zimnem ścięte,
Wciskając w ziemię piętę
I wszystko zamrażając,
I śniegiem oprószając.
„Na czas tej srogiej zimy
W tym domu się schronimy.” –
Pisnęła pani myszka
Do myszki, która przyszła
Do domu jej śladami,
Krętymi ścieżynami,
By schronić się przed zimą,
Gdy ciepłe dni przeminą.
Tak obie, małe myszki
Przez ściółkę, chrust i szyszki,
Przez trawy i kamienie
Przybyły w to schronienie.
„Schowajmy się za piecem.
Zapalmy małą świecę,
By miejsce przygotować
I je uporządkować.” –
Myszka myszce doradza
I w dziurkę torbę wsadza,
Za którą wchodzi w ścianę –
Będziemy mieszkać same.” –
Oznajmia pani myszka –
„To Pani jest walizka?” –
Pyta swą towarzyszkę,
Szaro – brązową myszkę.
Ta skromna i wstydliwa
Nie mówi, głową kiwa,
Wpychając swe bagaże.
„Już o kolacji marzę.” –
Nieśmiało zagaduje –
„Zjem zanim rozpakuję
Wniesione tu walizki.”
I wnet czmychnęły myszki
Do kuchni gospodarza,
Gdzie zapach nos poraża
Różnymi łakociami,
Pysznymi przysmakami.
Stanęły więc pod stołem.
Ser żółty nęci kołem,
Który leży na blacie
W szczypiorze jak w krawacie
Przy ziarnach słonecznika
W orzechu koralikach.
Zerknęła mysz na myszkę.
„Spójrz jakie to jest pyszne,
Jak pachnie i wygląda.
Nagrzeszyć jestem skłonna,
Skosztować, co nie moje…”
„Ja przyznam, że się boję.” –
Wtrąciła drżąca myszka,
Łapką chowając pyszczka.
„A, czego?!” – pyta druga –
„Los dobry, szczodry sługa
Zaprasza nas w gościnę.
Ja tego nie ominę.” –
Tak rzece, na stół wchodzi –
„Kto chce, niech siebie głodzi.
Ja sobie coś skosztuję
Zanim się rozpakuję.” –
I kończąc tym wyznaniem,
Zajęła się chrupaniem
Przeróżnych smakołyków,
Co dźwigał stół bez liku.
Wtem w kuchni się pojawia,
Jak duch się niemal zjawia
Gospodarz zaskoczony,
Przez myszki odwiedzony.
Gryzonie wnet struchlały.
Oczęta wytrzeszczały
Z wielkiego przerażenia
W bezruchu odrętwienia.
Myślały, że to koniec.
Ze strachu pyszczek płonie.
Ogonki w dół opadły
I uszka im pobladły,
I nagle!, ku zdziwieniu
Zastygły w zaskoczeniu.
Gospodarz siadł przy stole.
Podrapał się po czole.
Pomyślał chwilę małą.
„Nic przecież się nie stało!” –
Roześmiał się radośnie,
Serdecznie oraz głośnie –
„Spiżarnia w szwach mi pęka.
Przyjemność będzie wielka
Podzielić się z myszkami
Własnymi zapasami.
Zapraszam was w gościnę!
Nim zima sroga minie
Możecie się wprowadzić.
Mi nie będziecie wadzić,
A nawet me wieczory
Tej ciężkiej roku pory
Przeminą mi rozkosznie,
Gdy w domu będą goście.” –
Klasnął gospodarz w dłonie.
Uśmiech pomarszczył skronie.
Rozłożył talerzyki –
Dwa duże wszak guziki,
A na nich porcje sera. –
„Niech się nie poniewiera
Zimą żadne stworzenie.
U mnie macie schronienie.” –
Mówił, mleka wlewając,
Nim skuwki napełniając,
Które trzymały myszki
W łapkach jako kieliszki.
Dłużyła się biesiada.
Gospodarz opowiada,
Że więcej stworzeń gości
Dla własnej przyjemności.
W pokoju za kominkiem,
Za ususzonym kminkiem
Mieszka świerszcz wraz z rodziną
Nim chłodne dni nie miną;
Na strychu nietoperze;
W stodole drzemią jeże.
„I dla was, moje drogie,
Mam miejsce tuż pod progiem,
Gdzie w tamtym roku myszki
Zimować do mnie przyszły.”
Życzliwie zaproszone,
Królewsko ugoszczone
Się wprowadziły myszki,
Wciągając swe walizki
Z piwnicy do pokoju
W cudownym wręcz nastroju
I chętnie zamieszkały,
Z gościny skorzystały,
Chowając się przed zimą,
Nim chłody nie przeminą,
Więc gdy noc zapadała,
Do snu się układała,
Do stołu zasiadały,
Kolację spożywały,
Po której grały świerszcze
Jesienne, piękne wiersze.
Tak mijał dzień rozkosznie,
Zbliżając się ku wiośnie.
piątek, 11 września 2020
PANI JESIEŃ
Drobnym krokiem idzie jesień
W białej sukni z długim trenem.
Chryzantemy w koszu niesie.
Idzie z liści szumnym śpiewem.
Wianek z wrzosów, jarzębiny,
Żołędziami pospinany,
Gałązkami też leszczyny,
Co opada orzechami,
Na blond włosach pani jesień
Z dumą trzyma jak koronę.
Obok kroczy miesiąc wrzesień,
Czyniąc skłony uniżone.
A na szyi lśnią kasztany
W sznur korali zaplecione.
Przy rękawach ma falbany
Pajęczyną wykończone,
Pantofelki z złotej trawy
Wyplatane pięknym wzorem
I u ramion płaszcz szarawy
Na deszczową, smutną porę.
A pod niebem kruków stada,
Wron i kawek latających
Przyjście pani zapowiada
Chórem głosów zawodzących,
Aż się w serce smutek wkrada
I obawa, i złudzenie,
Że nas lato pozostawia
Na jesieni przebudzenie,
Więc w człowieku żałość wstaje
I przedziwne przygnębienie,
I żałobnie mruczą gaje,
Łzą skrapiają się przestrzenie,
Lecz naprawdę niepotrzebnie
Świat ulega przygnębieniu.
Pani jesień płynie sennie
W artystycznym roztargnieniu.
Oczy ma szaro-niebieskie,
Usta – owoc dzikiej róży,
Nosek jak małą szpileczkę
I powieki jak kot mruży,
Gdy zapada w zamyślenie,
Gdy się czymś gwałtownie wzruszy,
Gdy nawiedza ją natchnienie,
Gdy jej serce coś poruszy.
Wnet zastyga z farbą w dłoni
Na palecie rozłożonej,
Za potrzebą wiecznie goni
W dzikiej żądzy rozognionej,
Aby drzewa pomalować,
Wielobarwnym szalem przykryć,
Tęczę w liściach rozprasować,
Mgłą je skropić, lekko zwilżyć,
By ulotność pory roku
Na obrazie swym utrwalić.
Łza wzruszenia lśni jej w oku,
Gdy ją ktoś zaczyna chwalić.
Zatem!, jesień to artystka,
Która wszystko w baśń przemienia,
Która pomysłami tryska
I pracuje bez wytchnienia.
Tam coś rzeźbi, tu maluje,
W sadzie sypnie owocami,
Pajęczyny nicią pruje,
Zdobiąc krzewy kokardkami…
I dlatego wiatr w miłości
Za nią błądzi zakochany,
I pan deszcz w akcie czułości
Płacze przez nią odrzucany –
I tak razem nieszczęśliwi,
Bo w jesieni zadłużeni,
Delikatni oraz tkliwi
Wciąż czekają, że się zmieni
Sytuacja stanu ducha,
Bo ich jesień zauważy.
Jeden, drugi do niej grucha,
Lecz się żaden nie odważy,
By jej wyznać to, co czuje,
By poprosić ją o rękę.
Wiatr poezje recytuje.
Deszcz w łzach topi swą udrękę,
No!, a ona… jak to ona…
Pochłonięta swym natchnieniem
I nad płótnem pochylona
Kreśli światła oraz cienie
Nieświadoma tej miłości,
Którą wiatr i deszcz doń mają.
Stąd w tej porze są szarości –
Z serc cierpiących wypływają,
I dlatego czasem wieje –
Ścina ciszę wiatr lamentem,
I dlatego często leje –
Deszcz łzy roni swe przeklęte.
Zakochany jeden, drugi,
Ale bardzo nieszczęśliwie.
Deszcz w rozpaczy leje strugi.
Wiatr żal sieje swój uczciwie,
A w tym wszystkim pani jesień
Z pędzlem, farbą skocznie biega
I bogactwo barw swych niesie,
I kochanków nie dostrzega
Pochłonięta ciągle pracą
I zaklęta rozmarzeniem.
Kochankowie bólem płacą,
Snując się za jej spojrzeniem.
I być może za swym oknem
Ujrzysz jesień przy sztalugach,
Wiatr, co śpiewa smutnym głosem,
Deszcz, co moknie w płaczu strugach.
czwartek, 10 września 2020
NA ULICACH
A w drodze do… mijam drzewa rozczochrane,
Od ciężaru swych płochych lat przygarbione.
W liści lokach moje myśli pochowane
Wydają się szumem budzić ich koronę.
Przystaję niekiedy by wsłuchać się w siebie,
W deszczu szelestu uchwycić znów ciszę…
Drzew żebracze palce, jak korzenie w niebie,
A pod nimi żal, którego łkanie słyszę…
Wszystko się zmienia, niestety, bezpowrotnie.
Niby jest, ale już namiastką przeszłości…
Mijam śpiący dom, w którym ktoś stoi w oknie
Jakby wypatrywał z tęsknotą miłości.
W drodze do… opływa mnie fala przechodniów,
Przypływem, odpływem zjawia się i znika.
Nagle ktoś z tłumu wdrapuje się na podium
I słowem ust rozpaczy przestrzeń przenika,
A wiatr niesie treść głosu, co pierś mu
rozsadza,
Jakby nikt!, tylko on słyszał to wołanie…
Warkot kół złowieszczo w hałas się przeradza,
Echo owych ust skazując na wygnanie.
Za rogiem piekarnia cierpi na bezsenność.
Nurt ludzi się pod nią ustawił w kolejce,
A obok ktoś się połasił o bezczelność,
Wyciągając brudne, błagające ręce,
Lecz… nikt go nie dostrzega, nikt go nie widzi…
Jak w hipnozie każdy przechodzi do przodu.
Mimo to człowiek ten nędzy się nie wstydzi,
Prosi więc o okruch na zatarcie głodu…
Jest jak sen człowiek ten u wschodu nadziei,
Nikt go więc nie traktuje jak realny byt.
Wszyscy ci, których tkną, jakby się zawzięli,
Marząc, by człowiek ten przepadł precz!, wreszcie
znikł.
Mijam go, zerkam w źrenice udręczone.
Nagle mnie kruszy ta świadomość niezłomna,
Że mogą to być moje oczy zmęczone,
Gdybym się stała nagle, dzisiaj!, bezdomna…
Stoję tak w miejscu i wpatruję się w niego,
Jakbym z oczu smutnych historię czytała.
„Daj mu Panie, proszę, doświadczyć dobrego”,
A wtem mu kobieta chleb podarowała.
Człowiek ten pokłonił się – usiadł na ławce,
Wydłubując z bochenka pieczywa porcje.
Gołębi chór, wiszący mu przy nogawce,
Wydawał się na piórach swych dźwigać słońce.
Patrzyłam jak człowiek ten chleb celebruje.
Myślałam, że to w nim siebie odnajduję,
Bo każdy z nas, chociaż dziś tego nie czuje
I z dnia na dzień na oślep gdzieś podróżuje,
Może jak on – człowiek ten – być na ulicy
Wzgardzony jak bezpański pies przez niedolę,
Dlatego ja widzę się w jego źrenicy,
Wczytując się w troskę wyrytą na czole…
Wówczas ogarnia mnie świeże przebudzenie
I wdzięczność za wszystko, co tylko posiadam.
Nie mam wiele – proste w tobołku istnienie,
Do którego grosik dziękczynienia wkładam.
Na ulicach mijam sobie całkiem obcych,
Lecz nie umiem obok nich przejść obojętna.
Zaglądam w ich rzucone pod stopy oczy
Niczym w strony książki, która jest rozpięta,
Podobna do ramion spragnionych czułości,
Proszących się chociażby o przytulenie…
Daję więc uśmiech mój – okruch serdeczności,
„Dobrego dnia!” – szczere myśli mych życzenie.
piątek, 4 września 2020
ULOTNOŚĆ
Wszystko gdzieś znika i gaśnie za nami.
Gdy się odwrócisz,… dawno tego nie ma.
Pędzisz wciąż za tym pamięci myślami,
Ale wbrew woli nie ujrzysz już cienia,
Jakby to nigdy się nie wydarzyło
Lub w całkiem innej postaci niż sądzisz…
Zaledwie temu pięć minut tu było,
A ty jak za czymś z dawnych wieków błądzisz.
Przedziwne figle przeszłość głowie płata.
Może złośliwie sobie z niej żartuje?...
Kalendarz jeszcze nie pożegnał lata,
A jesień wokół sobie spaceruje
I nam zagląda w źrenice jak w okna,
Jakby nas poznać dogłębnie pragnęła,
Niczym niewiasta w podróży samotna,
Co szuka szczęścia, które gdzieś zgubiła,
Po cóż to tyle trudu by odgadnąć,
By się doszukać w nas czegoś wielkiego?!...
Nietrudno sercem w rozterce zawładnąć,
Gdy wciąż mu tęskno do czegoś wzniosłego,
Więc idź jesieni, idźże ty przed siebie
I nie zaczepiaj swym ciekawym okiem.
Uszanuj duszę, która jeszcze nie wie,
Że ciało więdnie, sunąc wolnym krokiem.
Idź, idź najdroższa w nieznane nam światy,
By w nas się gorycz więcej nie wzbierała…
Pod twoją stopą usychają kwiaty.
Czyżbyś doświadczyć nas podobnie chciała?!...
Już niczym liście kruszeją nam włosy,
Dłonie jak drzewa bezlistnej korony,
Mgłą z wrzosowiska płowieją nam oczy,
Na całym ciele bruzd ciąg niezliczony,
A za plecami idzie nasza młodość
Jak babuleńka w chustę z wełny skryta,
Skazana w drodze na głuchą samotność
I melancholią wzruszenia spowita…
Czy jeszcze mało żeśmy utracili?!
Czy jeszcze mało siebie wciąż gubimy?!
W swą długowieczność zawsześmy wierzyli,
Dzisiaj o jutro ze śmiercią walczymy…
Tak to ulotnym stworzeniem jest człowiek,
Jak liść lub trawa, albo kwiat przy ścieżce,
Jak świst powietrza wyłowiony w słowie,
Jak łza zastygła kroplą na chusteczce…
Dziś jeszcze widzisz mimikę na twarzy,
Dziś jeszcze czujesz życie, co pulsuje,
Jutro… być może wcale się nie zdarzy…
Dziś może koniec nad nami stróżuje.
wtorek, 1 września 2020
JEŻ
Bajka została przekazana do publikacji wydawniczej. Za kilka miesięcy powinna się ukazać w formie książki, jako jedna z kilkunastu historii dla dzieci.
Proszę zatem o wyrozumiałość i cierpliwość, życząc miłego dnia.
środa, 26 sierpnia 2020
ECHO
Hop!... Hop!... Hop!... Hop!... echo, gdzieżeś się podziało?!
Co
się z tobą dzieje, co się z tobą stało?!
Wszędzie
ciebie szukam, wszędzie wypatruję
I
twego milczenia echo nie pojmuję.
Serce
gorycz ściska, żeś gdzieś mi przepadło.
Czyżbyś
w studnie echo mimowolnie wpadło?
Wszędzie
las dokoła, trawa zapuszczona.
Szuka
ciebie dusza za tobą stęskniona.
Kiedyś
pośród kwiatów polnych mi gościło,
O
obrzędach na wsi rozkosznie prawiło.
Krwawnik
pospolity parasolem chronił,
Gdy
dzwonek rozpierzchły dźwiękami cię gonił;
Rogownica
polna ciebie kołysała,
Jakby
cię niczemu wręcz oddać nie chciała;
Ostrożeń
łąkowy kwiatem cię rozpieszczał;
Goździk
kropkowany witał jako wieszcza;
Pszonak
drobnym kwiatem niczym złotem sypnął,
A
bodziszek drobny małym oczkiem łypnął;
Bluszczyk
kurdybanek na ciebie spozierał,
Gdy
cię jaskier ostry pąkami podpierał,
A
driakiew gołębia razem z polnym makiem
Szeptały
ci w ucho melodie jednakie;
Wrotycz
pospolity i lekarski mniszek
Miodem
napełniały dla ciebie kieliszek;
Pięciornik
się prężył przed tobą dostojnie
Czy
przetacznik perski gościł ciebie hojnie,
Wrotycz
pospolity, albo i dziewanna,
A
dziś… tylko lasy, a w tych lasach sarna…
Nie
ujrzysz łąk pełnych takich kwiatów polnych,
A
jedynie trawy, a w nich wiatr bezdomny,
Który
cię przegonił gdzieś, hen!, w sine dale…
Dziś
bez ciebie smutno, a było wspaniale.
Hop!...
Hop!... drogie echo z moich lat dzieciństwa.
Na
wspomnienie ciebie tli się w oku iskra.
Szukam
polnych kwiatów, lecz ich nie znajduję,
Więc
za tobą echo smutki wypłakuję.
Chciałaby
ma dusza w tobie się zasłuchać,
Ale
musi ciebie po ugorach szukać.
Dziś
już tylko lasy ślad twój powielają,
Bowiem
polne kwiaty szumem nie śpiewają…
Odeszły
wraz z tobą, zniknęły… na zawsze?!...
Boję
się, że pamięć obraz lat tych zatrze,
Więc
jak ciebie widzę, tak cię zapisuję
I
się twoim głosem polnym delektuję.
Nie
odchodźże echo i mnie nie porzucaj.
Bądźże
przy mnie zawsze i przy piecu kucaj.
W
chwilach, co trud niosą, nuć mi polne kwiaty.
Ten,
kto ciebie słucha, jest człowiek bogaty.






