środa, 4 marca 2020

U JERZYKA


We Wąsoszu na Nowinach są Dekilatesy,
W których sypią się pieniążki jak z dziurawej kiesy.
O piętnastej się gromadzą chłopaki od Zdzicha.
Niejednemu się od rana dziś obficie kicha.
Obok sklepu są ruiny zaniedbanej szkoły,
W której okrzyk zda się słyszeć beztrosko wesoły.
Naprzeciwko sklepu mieszka starsza pani Wojna,
Choć tak ciężko się nazywa – kobieta spokojna,
A tuż obok dom Beaty i Gabrysi Gontek,
A za nimi wzdłuż ulicy domów równy rządek.
A po prawej tego sklepu stoi straż pożarna
W ochotników w różnym wieku obfita i szwarna.
W sklepie kiedyś pustką straszną regały świeciły;
Dziś bogato obstawione tracą swoje siły.
Kiedyś trzeba było czekać w kolejkach podłużnych
Na chleb jako szczodry grosik państwowej jałmużny.
Kiedyś można było wybrać ocet, albo mąkę,
Więc kobiety zakup taki chowały w podomkę.
Dzisiaj można oczopląsu dostać od różności,
Aby mądrze coś zakupić z tych rozmaitości.
Dzisiaj trudno jakąkolwiek decyzję ogłosić,
Kiedy trzeba ekspedientkę o cokolwiek prosić –
Tyle tego jest wszystkiego w tej małej przestrzeni,
Że biednemu człowiekowi aż się w oczach mieni.
Jedno tylko pozostało w tym miejscu bez zmiany –
To, że wszyscy się w tym miejscu ciągle spotykamy
I możemy tak, jak dawniej, pośmiać się, pogadać,
Pogawędzić, pożartować i poopowiadać,
Powspominać dawne czasy z lekkim rozrzewnieniem,
By do domu później wrócić z rześkim rozmarzeniem.
Sklep ten prosto się nazywa, bowiem: „U Jerzyka”.
Przyjdź!, by poznać ze wsi ludzi; nie żałuj grosika.



WIELKI POST


A we Wąsoszu przy Wielkim Poście
Dom obok domu śpiewał żałośnie
I echo niosło niemal zuchwale
W siną dal nieba te gorzkie żale.

Wiatr też zawodził tych nut strumieniem,
Klęcząc w kapliczkach głuchym milczeniem,
Łzy wyciskając ze swej źrenicy,
Które płynęły z serca krynicy,

A wokół drzewa jakoby duchy
Zbudzone dźwiękiem żałobnej pluchy
Stały pod krzyżem jak Aniołowie,
Szepcząc modlitwy słowo po słowie.

Na ziemię deszczem gwiazd omdlewały
Stworzenia, które Mękę widziały
I które teraz na nowo w smutku
Konały w bólach grzechów swych skutku.

Świat przy kapliczkach przydrożnych klęka
I serce jemu z rozpaczy pęka,
Trudno jest bowiem pojąć cierpienie,
Akt ofiarności, zgody milczenie –

To, że Człowieczy Syn umęczony
Do Krzyża gwoźdźmi jest przytwierdzony
Za Swą niewinność i czystość Serca
Jakoby podły złodziej – morderca.

Płonie w modlitwie niejedna dusza,
Co do pokuty ciało przymusza.
Babki w kwiecistych chustach na głowie
Lamentem cedzą pieśni w żałobie,

A obok dzieci pod krzyżem, który
Płonie na ścianie w blasku purpury
Ognia, co bucha pod fajerami
I trzeszczy, strzela w górę iskrami.

Każdy i każda z głową w ramionach
I z nabożeństwem w złożonych dłoniach
Pobożnie liczy sumienia długi,
Lejąc bezwiednie łez rzewne strugi,

A cisza w domach powtarza szeptem,
Korząc się w bólu wyraźnym gestem,
Każde z ust drżących spłoszone słowo,
Rozpoczynając modły na nowo,

I tym rytmicznym refrenem pieśni
Bije pierś pięścią: „Jesteśmy grzeszni!”…
Lud pod stopami Jezusa w ranach
Wije się, miota jakby w kajdanach,

Bo serca kruszy świadomość winy.
„Do Ciebie Panie prośby wznosimy” –
Powtarza babcia, za nią wnuczęta
I cała żalem rodzina ścięta –

„Byś Krwią Swą Panie pychę w nas skruszył
I miłość w sercach naszych poruszył,
I duszę obmył Twoim cierpieniem,
Uświęcił życie, darząc zbawieniem"…

Dziś wieś nie płacze tym gorzkim żalem.
Żyje jakoby martwa ospale.
Dziś gwar medialny zepchnął modlitwy.
Pożółkły w ustach do Boga listy.

I tylko w piątek, wieczorną porą
W kościele Krzyża ciężary biorą
Ci, co Jezusa ból rozważają
I w Nim nadzieję swą pokładają,

Dlatego Chrystus, w kapliczce który
Wznosi wzrok smutny w posępne chmury,
Czeka by serca dziś zmartwychwstałe
Zabrzmiały znowu gorzkim chorałem.



NA PLOTECZKI I PLOTUCHY

Staropolskim obyczajem
Każda wieś ma swego ducha,
Który pod oknami staje,
Tam usłyszy, tu podsłucha;
Później poprzez pola biegnie,
Wyprzedzając wiatr i echo,
Niesie plotki niemal wszędzie
Z złośliwością i z uciechą.
I w Wąsoszu znam tych duchów
Kilka, albo kilkanaście,
Które mimo złego słuchu
Sieją bzdury, kłamstwa, waśnie,
A z tych wszystkich jedna taka –
W tej dziedzinie wręcz czempionka –
Widzi wszystko z lotu ptaka,
Zaglądając do przedsionka
Sąsiadowi i sąsiadce
Z ciekawości zachłannością,
Aby zebrać informacje,
Które głosi wręcz z podłością.
Później do kościoła pędzi,
Zasiadając przed ołtarzem.
Zad ją szczypie oraz swędzi.
Bada okiem wszystkie twarze
I pacierze odmawiając,
Między „Mario pełna łaski”,
Wzrokiem wścibskim zaglądając
W kąty, w których słychać trzaski,
Nie usiedzi w spokojności,
Ignoruje Pana Boga.
Pod namową ciekawości
Snuje baje chłonna głowa,
Która później wbrew modlitwie:
„Odpuśćże nam nasze winy”
Tu niezgodą i tam sypnie
Z przyjemnością, bez przyczyny.
Podczas nocy jak ikona
Okolicę patroluje.
Owal kreśli jej zasłona,
Która lekko ją maskuje.
Rankiem zaś przed swoim domem,
Dbając niby o donice,
Spacerując z telefonem,
Zerka w spodnie, pod spódnice,
Więc nie przejdziesz bez lustracji
Obok domu strzeżonego
I bez żadnej prowokacji
Nie unikniesz również tego,
Aby zostać bohaterem
Szekspirowskich sztuk dramatu,
Które w plotach, co nieszczere,
Głosi baba wścibska światu.
Choćbyś został partyzantem,
W konspiracji życie pędził,
Staniesz się jej plot brylantem
Bez swej zgody i spowiedzi,
I wbrew woli swej człowieku
Będziesz gnany po chałupach,
Bo ta baba mimo wieku
Tu usłyszy, tam podsłucha,
Tu dołoży, tam rozwieje,
W tym zaostrzy sytuacje,
Później famę wszem rozsieje,
Podszczypując prowokację,
Czerpiąc radość z ludzkiej krzywdy,
Siebie głupią pocieszając,
Raniąc, niby ostrzem brzytwy,
Swym jęzorem wciąż paplając.
Wszyscy wokół dość już mają
Opowieści jej baśniowych,
Więc w swych domach się chowając,
Chcą uniknąć słów niezdrowych,
Ale ona mimo tego
W bezczelności wyćwiczona
Od jednego do drugiego
Wchodzi wszędzie jak proszona.
Wieś zmęczona ploteczkami
Nawet gazet już nie czyta,
Zniesmaczona intrygami
Oburzeniem cicho zgrzyta.
I nie znajdziesz pośród tłumu,
Co by znalazł tę sposobność,
By jej dotrzeć do rozumu
I uciszyć w sercu podłość.
Sam Bóg w Niebie z bezradnością
Dłonie Swe rozkłada w smutku,
Brzydząc się jej zawziętością,
Treścią plot jej przykrych skutków.
Biegnie przez wieś niczym łania
Wścibska baba z oszczerstwami.
Wiatr rozdziera jej ubrania.
Jest jak wiedźma, co czarami
Wieś calutką deformuje,
Karmiąc wszystkich ploteczkami,
Bo nikogo nie szanuje
I zatruwa lud kłamstwami.
To dlatego z tej przyczyny
Wrze społeczność intrygami,
Więcej wiemy i widzimy,
Nie badając sprawy sami.
Nikt tej baby znieść nie może,
Nikt zaradzić jej nie umie,
Więc - „Uchowajże nas Boże” –
Prośba zgodna płynie w tłumie –
„Od tej zmory, utrapienia,
Co nas dręczy, jadem truje!” –
W Bogu szuka lud zbawienia.
Baba mimo to plotkuje.
Tak, jak widać, być już musi,
Że żyć trzeba obok baby.
Póki coś jej nie udusi,
Będziem pionkiem jej zabawy.



wtorek, 3 marca 2020

RAZEM


Mówisz wciąż do mnie Boże, choć Cię nie poznaję
Mimo, że idziesz obok cierniową ścieżyną.
Czubkiem głowy obłoków ledwo co dostaję.
Płaczę, kiedy się zranię przydrożną jeżyną.

Wątpię czasem, że idę, lecz nie w samotności.
Wiele chciałabym zrobić, a zupełnie sama.
Biegnę ciągle za Tobą spragniona miłości,
Która w każdej sekundzie jest mi przecież dana.

Dusza moja w okowach zachłannego ciała
Zda się w Niebo wyciągać błagalne ramiona.
Zawsze będzie za Tobą Panie mój dreptała,
Więc jej nie żal, że życie tu na ziemi kona.

Wciąż mi Boże Najmilszy wiernie towarzyszysz
Mimo moich wszelakich niedoskonałości.
Słyszę Słów Twoich szelest najwyraźniej w ciszy.
Twa Obecność jest dla mnie esencją radości

I cierpienie przy Tobie słodyczą się staje,
Nieznaczącym grosikiem wdzięczności za wszystko.
W każdym dniu się ze światem powoli rozstaję…
Bądźże przy mnie jak Ojciec nad dziecka kołyską.

Razem z Tobą nie czuję w sercu zatrwożenia
I rozkładam ramiona jak ptak skrzydła w locie.
Wiszę niczym szkaplerzyk na łańcuszku cienia,
Tuląc się do Twej piersi w szczęściu i w ochocie.

Nie dbam o to, co będzie, bo mam zaufanie,
Więc się zwracam do Ciebie, wykrzykując szczerze:
„Jako zechcesz, mój Boże, niechaj się tak stanie!”,
A wiatr echem powtarza te moje pacierze.

Idę zatem przy Tobie krok w krok bez wytchnienia,
Dłonią w Twą dłoń wrastając moim zaufaniem
I wsłuchując się w szepty Twojego milczenia,
Widzę… śmierć, która będzie moim zmartwychwstaniem.

Razem przecież możemy kruszyć w proch kamienie,
Góry piórkiem przenosić ponad rwące rzeki.
W Tobie mam wszystko bowiem, co jest wszak istnieniem.
Dzięki Tobie żal wszelki zda się być daleki,

Więc bądź przy mnie pomimo mej niemej głuchoty
Jako byłeś i jesteś zawsze bez wahania.
Wybacz Panie Najmilszy grzechy mej ślepoty.
Tylko szczerze przez Ciebie czuję się kochana.



poniedziałek, 2 marca 2020

OBJAWIENIE


Kiedyś poniosą mnie kare konie
O skrzydłach, które z grzbietu wyrastają.
Wiatr rozłoży palczaste swe dłonie,
W przestrzeń konie, niczym ptaki ,puszczając.

Kiedyś ciało na płatkach różanych
Będzie wznosić się w niebiosa z łoskotem
Latawcem motyli kołysanych
W kokardach światła haftowanych złotem.

Kiedyś pęknie ta nić grawitacji,
Która powojem me stopy oplata,
I w obłokach najdzikszych fantazji
Będę śnić pod żaglem z babiego lata.

Kiedyś zegar zatrzyma się w biegu
I raz na zawsze zamilkną wskazówki,
I dobije ma tratwa do brzegu,
A w deszczu gwiazd się posypią pocztówki.

Kiedyś straci wszelakie znaczenie
Rzeczywistość, która była bezcenną,
Iskrą z ognia się stanie istnienie,
A rok jedynie minutą mizerną.

Kiedyś echo zatrze ślad odgłosów
I głuchoniema zbudzi się codzienność,
Na rozdrożu różnorodnych losów
Staniemy wszyscy w grupie niczym jedność

I w źrenicy, co prawdą spogląda
I w ludzką duszę się wtapia spojrzeniem
Sprawiedliwość zapłaty zażąda –
Kiedyś szczerość swe ujrzy objawienie.



środa, 26 lutego 2020

POPIELEC


Panie mój!, posyp moją głowę szczyptą ziemi,
By ciało pamiętało o swojej kruchości,
I rozwieś moją duszę na sznurkach promieni,
Niech tęskni za świętością i życiem w wieczności.

Panie mój!, i oprósz moje włosy popiołem,
Aby wyciszyć w skroniach pulsujące myśli,
Obejmij mnie Twoich ramion troskliwym kołem,
Niech mi się Niebo w chwilach mego znoju wyśni.

Panie mój!, Swoim Słowem ucisz moje usta,
Aby tylko o Tobie Wieść Dobrą głosiły,
Niech ma stągiew kamienna nie zostanie pusta,
Ale pełna Miłości oraz Twojej siły.

Panie mój!, i uwolnij me ciało od głodu
I od pragnienia, które grzechem karmi zmysły,
I wypchnij moją duszę przed ciało do przodu,
Aby i w niej słabości bezpowrotnie prysły.

Panie mój!, rozpal ogniem Twojej Krwi me serce,
By w mych żyłach płynęły Soki Twojej Męki.
Oddaję Ci me życie w ofiarnej podzięce,
Tuląc twarz do Twej gwoździem poranionej ręki.

Panie mój!, jakże słaba jestem pod Twą stopą
I zwinięta pod Krzyżem niczym dziecko w łonie.
Moje ciało nasączaj każdą Krwi Twej kroplą,
Niechaj w duszy mej Miłość oraz Mądrość płonie.

Panie mój!, drżącą wargą zbieram pot z Twych kolan
I rzęsami podnoszę łzy z Twojej źrenicy.
W moim sercu cierpiący w bólu będziesz konał,
Bym trzymała się Ciebie jak okręt kotwicy.

Panie mój!, Twoje włosy odklejam z Twej twarzy,
Opatrując ustami rany Twojej głowy
I do piersi przytulam Koronę, co parzy
I co wrasta się we mnie swym zwojem cierniowym.

Panie mój!, dzisiaj stoję przed Tobą w pokłonie,
A Ty popiół mi sypiesz rękoma kapłana
Na uśpione modlitwą, oszronione skronie,
Bym wiedziała że Jesteś, że nie jestem sama…



MOJE CIAŁO...


Moje ciało nigdy nie jest nagie,
Nawet wówczas, gdy bez ubrań jestem.
Jest na nim wiatr niczym pióra pawie.
Jedwabiu nicią tuli je przestrzeń.

Topnieje na nim pył kwiatów polnych,
Z sosnowych czubków brokat strącony,
Ziół dotyk niby całkiem bezwonny,
Który żywicą jest doprawiony.

Spływają po nim krople wilgoci,
Co wczesnym rankiem rosą pączkuje,
Liści łzy, w których słońce się złoci,
I błękit niebios po nim skapuje.

Niekiedy pachnie twoim oddechem
Ubrane w płatki twych pocałunków.
Opancerzone czasami grzechem,
Splątane siecią różnych sprawunków

Staje w poświacie wschodów, zachodów,
W srebrnym szlafroku z blasku księżyca.
To moje ciało bez żadnych ozdób
W każdej sekundzie czymś mnie zachwyca.

To moje ciało w płaszczu starości
I pod woalem doświadczeń różnych,
I w rękawiczkach pracowitości
I w kapeluszu mych myśli próżnych

Wciąż spaceruje śladami ziemi,
Włos rozczesując szczotką gałęzi.
Pod parasolem świateł i cieni
Nagie, choć w tiulu promieni siedzi

I zachwycone naturą wokół
W koronkach drżących z zimna motyli
Spija z zegarów beztroski spokój
I głowę do snu powoli chyli.