czwartek, 15 lutego 2018

PRZED WIOSNĄ


Rozczesałam snu włosy siwe i kruche
Na błękitnych skroniach, odsłaniając czoło.
W oczach widać było tę jesienną pluchę,
Chociaż padać w nocy na pewno przestało.

Krzewy palcami dłoni żebrzących o słońce
Milczą uparcie nagie, skostniałe, zmarznięte…
Tęsknię za dniem, w którym ptaków setki, tysiące
Czyniły owe dłonie swoim śpiewem święte.

Drzewa swą bezwstydnością w ramionach lubieżnych
Wiatru, które je pięści pocałunków siłą,
Zdają się niekiedy w gałęziach swoich gniewnych
Tęsknić za tym, co wiosną pięknie je stroiło.

Kałużami zaszklone trawniki wciąż toną,
Uginając się cicho pod ciężarem wody…
Kiedy znowu kwiatami złociście zapłoną,
Płynąc miodem nektaru dla życia osłody?

Tak mi trzeba nad ranem pootwierać okna,
By zaprosić dzień ptaków rozśpiewanym głosem,
Będę wtedy też w deszczu, lecz wzruszenia, mokła…
Czy aż tak wiele pragnę, czy o wiele proszę?

Piękna jesteś jesieni o zimowej porze,
Choć odsłaniasz świat cały w kościstej nagości,
Dzięki tobie wszak wszystko człowiek pojąć może
Doceniając kruchość nietrwałej codzienności,

Dzięki tobie nabiera szacunku do życia,
Banałami się cieszy, drobiazgi gromadzi
I poznaje, że mało potrzeba do szczęścia,
Kiedy radość łzy gorzkie słodyczą łagodzi.

Czekam więc cierpliwie na pąki listowia,
Na kwiat, co ożywi kiełkującą trawę,
Słońce, co się wzniesie niczym dumna głowa,
Ptaków rozśpiewanych przeszczęśliwą wrzawę…

Czekam, bowiem plucha odejść niegotowa.



wtorek, 13 lutego 2018

PYTANIE O JUTRO


Nie wiesz jeszcze ile ci zostało dane,
Ile jeszcze otrzymasz,
A może już nic więcej…

Czy jesteś w stanie wyliczyć…
Ile zmarnowane
Przepłynęło przez sita lekkomyślne ręce?
Jaką zegar melodię wystuka wskazówką,
Ile jeszcze gałęzi dorzucisz do pieca?

Czy się wypowiesz w pełni,
Czy sprzedaż półsłówkom
I zgaśniesz jak wiatrem wypalona świeca?

Pozamykasz w szufladach poszczególnych godzin
Planowane projekty zbyt płochej przyszłości,
Czy będziesz żyć naprawdę,
Choć to nie uchodzi,
Z każdą chwilą, sekundą wciąż płodniej i płodniej?!

Na co czekasz w milczeniu,
Odkładasz na potem,
Co być może w minucie gdzieś nijak przepadnie?

W drzewach liście, co wiatru łapią w żagle ochotę…
Już niedługo je fala przemijania porwie
I kruchością szelestu na ziemię opadnie,
Milknąc w swej poniewierce niemal nieprzytomnie.

Okna mokną od potu bezradności, niemocy,
Bo nikt nie ma tej siły wieczności.
Każdym rankiem świat nadal zagląda ci w oczy…

Na co czekasz u boku próżności?

Może właśnie dziś przejdzie i latarnie wyłączy
Z oszczędności, ze skąpstwa, ze złości.
Słyszysz?...
Idzie powoli i mozolnie się toczy
Jak rzucony na chodnik grosik.



W LUSTRZE


Jeżeli twierdzisz, że mnie znasz…
Bardzo tej wiedzy ci zazdroszczę,
Bo kimże jest ta w lustrze twarz?
Wciąż to pytanie w sobie noszę.

Poukładałam wiele spraw,
W kopertach czas spisany listem
Powysyłałam daleko w świat…
Nic nie jest przecież oczywiste.

Zastygłam nosem w zapachu książek
I od nich wyrwać się nie potrafię.
Choć nic mnie z nimi ponoć nie wiąże,
W każdej z nich widać moją biografię.

Kwiaty w doniczkach i pedanteria,
Chociaż w szufladach wiatr dominuje,
Szkice, zapiski i sztukateria –
Wszystko na strychu gdzieś chomikuję.

We włosach szarość, a w oczach senność,
Co tajemnicą błądzi w zadumie.
W torebce ład jakoby świętość,
A w głowie echo mych myśli w tłumie.

Wciąż nieobecna, wyrwana z sieci,
Co rzeczywiste i namacalne.
Waleczna, bowiem mąż, dom i dzieci.
Wszystko jest proste i osiągalne.

Czasami ruszam z tarczą do boju
Wzniecając ognie, trawiąc trudności.
Czasami jednak w błogim spokoju
Szukam wytchnienia gdzieś w samotności.

Przeróżne nuty w mej partyturze
Na pięciolinii w przedziwnym składzie
Raz budzą w duszy okrutne burze,
Raz… pachną wiosną w kwiecistym sadzie.

Niekiedy bywa, że się rozpływam
W mrocznej ciemności bezkształtnej barwy.
Czasami chmurna, czasem szczęśliwa
Dźwigam w mym sercu banalne skarby

Jak pierwszy uśmiech, pierwsze kochanie
I pocałunki, spojrzenie w oczy,
Jak sen gwieździsty na świeżym sianie,
Pierwsze radości, porażki, kłopoty.

Bywa, że czasem o bladej porze,
Gdy nie wypada, z lampeczką wina,
Z lękiem, że koniec nastąpić może,
We mnie się nowe życie zaczyna

I ostrzem światła z pokrowca nieba
Przebija ciało na wskroś natchnieniem,
A wówczas w duszy pragnienie śpiewa,
By się zapisać jakoś istnieniem.

Zachłanność wtedy budzi się we mnie
Na każdą chwilę, ułamek doby,
By przejść codzienność, lecz niedaremnie ,
By poznać gorycz i smak osłody…

Więc kimże jestem w lustrzanym odbiciu?
Wciąż zaskakuję ja siebie samą.
Ogromnie dużo i nic wiem o życiu,
Choć jestem córką, żoną i mamą.

Patrzę w me oczy iskrzące blaskiem,
Który przeraża i który zachwyca.
Moje źrenice, ale… czy znam je?
Kimże jest w lustrze ta twarz kobieca?




W OCZEKIWANIU


Tęsknię za tobą, lecz...
Czy ma znaczenie wzrok,
Co wypatruje w oddali twego cienia,
Te mimowolne przez okno spojrzenia
I to czekanie ciągłe, bez wytchnienia?

W wazonie kwiaty zerwane rok temu,
Które dostałam… chyba bez okazji,
A na nich w lekkim snów rozkojarzeniu
Splotły się wianki przeróżnych fantazji.

Czekam z naparem karmelowej kawy,
Sernikiem, który skropiłam cytryną.
Rozsiałam w domu bukiety przyprawy.
Dojrzewa kasza pod puchu pierzyną.

Zegar wybija godzinę obiadu,
Stół niczym lokaj czeka z zapowiedzią.
Przyniosłam kosze z pobliskiego sadu
Pełne czereśni, z których lubisz wino.

Cisza… wciąż cisza, która drażni zmysły.
Próg, który nadal ciebie wyczekuje.
Wszelkie nadzieje we mnie znowu prysły.
Znów pożywienie samotnie skosztuję.

I tak godziny, i dni mi mijają
Wiernym czuwaniem przepędzam miesiące.
Wszelkie wspomnienia we mnie gorzko łkają,
Bo już ich nie mam, choć jest ich tysiące.



SMUTKU

Czemuż to chabrowe wypłakujesz oczy,
Topisz błękit kroplami kryształową nutą?
Cały siebie goryczą smuteczku przemoczysz.
Czyż nie wolałbyś mieć choć koszulinę suchą?

Czemuż płaczesz i siąpisz jakby porzucony,
Obojętny miłości i wyrwany trosce?
Suniesz sennie, bezradnie jakby przemrożony.
Wejdź i ogrzej w bamboszach stopy sine, bose.

Zaparzyłam miętę pieprzem doprawioną,
Balię wypełniłam kąpielą różaną,
Pościeliłam dla ciebie, abyś ciężką głową
Ułożył myśl potwornym strachem skołataną.

Będę czuwać w fotelu wiklinowych splotów,
Szydełkiem wydłubując koronek powoje.
Mogę zostać strażnikiem wszelakich kłopotów.
Łatwiej przez nie wszak przebrnąć smuteczku we dwoje.

Mam dla ciebie pokoik ciasny na poddaszu,
W którym możesz zamieszkać na wieki od dzisiaj.
Nie będziesz mi przeszkadzał – o to nie ma strachu.
Tylko mnie w smutku smutno i cierpliwie słuchaj.

Nie obawiam się ciebie, bo niby dlaczego?!,
Skoro w tobie znajduję duszy przyjaciela.
Przy tobie smuteczku pomimo wszystkiego
Mój duch na mądrość i ludzi pięknie się otwiera.

Odpoczywaj strudzony rozżalonym czasem.
Jutro znowu kolejny dzień się rozpoczyna.
Ty śpij sobie spokojnie, a ja tymczasem,
Będę czuwać, by sny twe tuliła pierzyna.



Z MODLITWĄ NA SERCU


Nie patrz na mnie oczami ogromnego błękitu.
Nic nie powiem, nie umiem i nie chcę.
Wszystko, co mnie męczyło, wpisałam do zeszytu.
Czasem splatam różańcem ręce,…
Ale milczę,
Bo słowa wydają się zbędne,
Kocham milczeć, bo kocham modlącą się ciszę,
Która mówi do Ciebie i spowiada się wierszem.
Nawet teraz się lekko kołysze…
Ja niczego nie pragnę…
Nic nie chcę…

Nie patrz na mnie, nie czekaj.
Nic bowiem nie powiem,
Żadnym słowem nie zwilżę języka.
Mam ogromny rozgardiasz, poplątanie w głowie,
Własnych myśli już nawet nie słyszę.

Znasz mnie dobrze, najlepiej, więc po co narzekać,
Kiedy nie mam powodów do żalu…
Długo jeszcze przed drzwiami
W chłodzie będziesz czekać?
Dam Ci ciasta z owoców, ziołowego naparu.
Usiądź sobie przy oknie…
Przecież lubisz to miejsce.
Zobacz ludzie i drzewa…
Świat od deszczu moknie.
Dzwonią krople jak dzwonki,
Sennie milczą świerszcze,
Posiniały Ci wiatrem paznokcie.

Przemoczyłeś się cały, przemroziłeś stopy.
Zaraz coś Ci poszukam w komodzie.
Nie pozwolę, byś siedział nagi, głodny i bosy.
Nie dbam o to, co o mnie ktoś powie.

Popatrz niebo zasnęło,
Księżyc chodzi z pochodnią,
Doglądając folwarku, szeleszcząc krokami.
Ludzie, drzewa… świat cały…
Wciąż od deszczu mokną,
Cisza tylko pod nosem coś śpiewa.

Jutro pójdziesz, lecz teraz sen czeka na Ciebie.
Zamknij oczy strapione i odpocznij nieco.
Pod kominem zasłałam Ci łóżko
Ciemność obok skruszyłam świecą.
Nic się złego nie stanie, jak zostaniesz w gościnie,
Na puchatej poduszce pod kołdrą.
Noc na pewno szybciutko i bezwiednie minie,
Kiedy świtem rozjaśni się okno.

Jutro rano, gdy wstaniesz zrobię naleśniki
I kakao czy kawę, herbatę.
Poukładam być może poczochrane myśli,
Parę spraw pozamykam przed obiadem,
A gdy zechcesz już odejść, by innych odwiedzić,
Stanę w oknie stęskniona za Tobą,
Twoje kroki na ścieżce będę wzrokiem śledzić,
By się stały mych wspomnień ozdobą.



W ŹRENICACH JUTRA


Starości moja

Z różą przypiętą do skroni,
Szuraniem kapci po pokojach błądzisz,
A cień za tobą w zatroskaniu goni
I partyturą śpiewa słów, bez których…
Ani istnienia, żalu czy słodyczy
Nikt by nie nazwał, nie dotknął, opisał…

Zegar już sercu każdy stukot liczy,
A każdy stukot niczym Boża Łaska…

W szeleście kartek zakurzonych książek,
Bez których trudno było przejść przez życie
I fotografie, a w zdjęciach porządek
I listy, które ukrywałaś skrycie,
A wokół błogość i to zamyślenie,
Które tak często ciebie odwiedzało…

Obok wciąż stoi to wierne milczenie,
Co nutą czasu niekiedy brzęczało…

Koroną palców, chociaż wykrzywionych,
Wciąż splatasz pióro o drżącej stalówce
I pośród natchnień myśli rozpędzonych
Kreślisz uczucia starannie, pokrótce,
By choć ułamek zatrzymać minuty,
Która uciekła, pogubiwszy buty…

Starości moja

Wpatrzona w obłoki wzrokiem zamglonym
Gasnących płomieni,
Odrysowana na płaszczyźnie okien
Pośród pajęczyn wyblakłych promieni
I wciąż z uśmiechem wodząca po niebie
O mleku, miodzie i świeżutkim chlebie…

Starości moja

Pachnąca maliną, malwami, które zaglądają w oczy.
Zegar się toczy, pory roku płyną,
A ciebie, zda się, już nic nie zaskoczy…
W takim spokoju wciąż układasz wiersze,
Jakby ich zwrotki w życiu były pierwsze…

Starości moja

Z dłońmi do różańca,
Które wieczorne sklejają modlitwy,
Z ciałem więdnącym,
Duszą, co się rwie do tańca…
Obawy wszelkie dziś o jutro prysły.