piątek, 26 czerwca 2026

MISTRZ W KORONIE

Siedzi na tronie mistrz rządu w koronie

Z tektury taśmą grubo owiniętej,

Której to zęby jak żebrzące dłonie

Wróżą kadencji bezdusznie przeklętej


Sukces ofiarą ludzi osiągnięty

Tworzących rządu tegoż elektorat

Ochłapem zwabion zeń drwiącej przynęty,

Że dla ojczyzny to najwyższa pora,


Aby się wzniosła na szczyt gospodarczy,

By była wzorem dla innych narodów;

Że dla każdego pieniędzy wystarczy,

Więc nikt nie umrze zaniedbany z głodu.


Owacje zbierał mistrz rządu w koronie

Z plastikowymi na gumkach małpkami

I uśmiechnięty ogniem jak smok zionie,

Bawiąc się kukieł swych zwinnie sznurkami,


Dzięki to którym tępi ministrowie

Dekrety mistrza w życie wprowadzają,

Czemu wtóruje myśl przewodnia w głowie:

"Resztki z pańskiego stołu wartość mają".


W skarpetkach puścił mistrz rządu w koronie

Lud, który dupy nie ma czym zasłonić;

Na targowisku wystawił jak konie

I do niewoli zaczął batem gonić.


Tym, co miał służyć, jedynie urąga.

Jak na niedźwiedziu dzieli na nich skórę.

Ślepej wierności, zastraszając, żąda,

Aby śpiewali wszyscy zgranym chórem.


Na stole tańczy mistrz rządu w koronie...

Ktoś zdjął mu z ramion kaftan bezpieczeństwa.

Lico z wysiłku jego piekłem płonie

A oczy rażą obłędem szaleństwa.


Dudnią obcasy w blat stołu wbijane.

W koronie rządu mistrz tańczy jak grają.

Plecy w pochwale ma jak wół klepane

Dłońmi, co zyski dzięki niemu mają.


Orze więc pługiem mistrz rządu w koronie,

Lemieszem będąc jedynie w systemie,

Co, gdy ojczyznę tego mistrza wchłonie,

Jego wypluje jak flegmę na ziemię


I wgniecie w bruzdy gruntu jałowego,

Co jeno śmierdzi odorem padliny,

Po czym zapomni, że kogoś takiego

Miał jak zapalnik politycznej miny


I będą płakać po mistrzu w koronie

Naiwni głupcy kłamstwami karmieni,

I śmiechem hieny zaskowyczą błonie

A rząd przysypie lawina kamieni.


Z popiołu wskrzesi Bóg iskrę narodu,

Królewskim płaszczem ciało zasłaniając

Mające blizny pragnienia i głodu,

Dywan z krwi w bieli przed nią rozkładając.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl






wtorek, 23 czerwca 2026

DZIKI ZACHÓD

Wiatr rozczesuje me włosy palcami,

Wypruwając je z głowy pieszczotliwie,

Więc lecą babiego lata nitkami

I połyskują w przestrzeni wstydliwie


Srebrzystymi w światle słońca żyłkami

Z zarzuconą na nich myśli przynętą

Dryfującą w powietrzu spławikami

Rzeki śladów mych, co jest niepamiętną...


W kapeluszu z jaskółek szybujących

Rondem wokół mych skroni zadumanych

I rozkosznie w twarz echu szczebioczących

Podążam splotem dróg z mapy zmazanych


Jak za karę mych przodków przewinienia,

Których czas nie potrafi mi wybaczyć.

Kompas w dłoni wciąż milczy bez wytchnienia,

Więc włosami szlak życia muszę znaczyć,


Gdybym chciała powrócić do korzeni

Tego, kim się dziś stałam i kim jestem...

Zachód krwią się moich oczu czerwieni.

Niebo nie wie, że może być też deszczem.


Trawa zgrzyta jak grochem rozgniatanym

Na słomiany wiór żarem przesuszona.

Kurz z obcasów niczym piachem zmiatanym

Się unosi jako dymna zasłona


I na ustach osiada białym pyłem

Niczym prochem tych, którzy szli przede mną.

Spod mych stóp pełzną ścieżki wciąż zawiłe

Jakoby trasą przeszłości bezsenną,


Wzdłuż to której się ciągną głodne sępy -

Ludzie wielce spragnieni mej porażki.

Straszą w drodze więc łupów ich zastępy -

Wśród kamieni błyszczące bielą czaszki.


Gdzieś w oddali dyliżans się kolebie,

Zahaczając kołami o wyboje.

Cisza zda się zatracać w chrypkim śpiewie

Kogoś, kto trzyma w ryzach ze spokojem


Zaprzęg koni zmęczeniem spowolnionych,

W drodze szczęście znaczących podkowami.

Muszę wyczuć dokładnie, z której strony

Się pojawi, trzeszcząc kół swych osiami,


Wóz z kilkoma w podróży osobami,

Co potrafią uszanować człowieka...

Wsiądę doń i zostawię za plecami

Stado, które mej zguby tylko czeka.


Zrzucę z głowy kapelusz, by jaskółki

Rozproszyły się lotem pod błękitem

Niczym lassa zarzucane zeń sznurki

Na mustangi obłoków gnane świtem,


Po czym usiądę u boku woźnicy,

Harmonijką strof rzędy wygrywając.

Nad kołami mojej strzępy spódnicy

Zatrzepoczą, z kopytami stukając


I do rytmu czy do trzasku ogniska,

Co się wije w gwiazd roje diamentowe,

W których żarzy się iskra, gdy błyska,

Niosąc światło w noc bezdenną, lecz płowe...


Na tychże preriach bezkresnej równiny

Codzienności, co zda się nie mieć końca,

Odnajdę ludzi na pewno z tej gliny,

Którą się kruszę pod kopułą Słońca.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 19 czerwca 2026

JA TO MAM SZCZĘŚCIE

Wiatr wpadł we śmigła gałęzi zielonych,

Więc te wirować i szaleć zaczęły.

Jak młyńskie koło we wodach spienionych,

Tako i one liście w obrót wzięły,


Przez co się zdało, że nie szum, a chlupot

Dudni potęgą oberwania chmury,

Przypominając wodospadu stukot,

Co ma złowieszczy dźwięk mrocznie ponury,


Rozdzierający ostrzem spływu skały,

Z których nurkuje ścianą wściekłej rzeki

W taflę, co hukiem wręcz rozszarpywały

Plusku chlapiące i ciężkie zacieki.


Szelestu strumień jak blaszanym wiadrem

Chlusną w twarz siłą, z powiek mych zmywając

To, co w mej duszy siedzi cicho na dnie,

W komorach serca żalem kołatając.


Nie drgnęłam nawet, w dźwięki się wsłuchując

Liści o liście rytmicznie klaszczące,

Które to we mnie, krwi prądem pulsując,

Wskrzesiły lata już mgłą zachodzące...


I świst sosnowych szczotek się pojawił

Rozczesujących jedwabne obłoki.

W pniach ich strzelistych, gdzie cień błogość sprawił,

Patrzyłam w niebo jak ich maszt wysoki


Kołysze miękko się na tle lazuru,

Rozkosznie mrucząc swą elastycznością,

Zakotwiczony haczykiem pazurów

Korzeni, które ze śliską łatwością


Wpełzają we mchu aksamitny pancerz

Wyrastający z grzybami pachnącej

Ziemi we ściółki rudo-rdzawej halce

Z jagodzinami się przeplatającej...


Jakaż to rozkosz dla mojej tęsknoty...

Stanąć na skraju lasu sosnowego,

Zażyć żywicą skropionej pieszczoty

Z opuszka wiatru w drzewach szepczącego...


Stoję przy jezdni zgarbionym zakręcie

Obok kapliczki krzyża przydrożnego.

Ptaki w koronach wyśpiewują szczęście,

Jaskółki w locie zaś tańczą do niego.


Idę w głąb wioski wzdłuż szeregu domów

Błyszczących okien swych szklaną źrenicą.

Wchodzę w obejścia niemal pokryjomu,

Mając nadzieję, że znów mnie zachwycą


Odgłosem drobiu w podwórzach rozsianym,

Psem na łańcuchu z radości skomlącym,

Odgłosem kosy w ostrze wklepywanym,

Wózkiem drewnianym kołem swym jęczącym,


Gwarem dyskusji i śmiechem serdecznym

Ludzi z sąsiedztwa siedzących przy stole,

Łanem zbóż, co się wydaje wręcz wiecznym,

Bruzdą ziemniaków, którą kwitnie pole,


Zapachem chleba w dzieży rosnącego,

Modłą różańca w świerszczowej okrasie

I smakiem mleka zsiadłego, świeżego

I brzękiem kubków dyndających w pasie


O wschodzie słońca ciągnącego w bory

Jagód spragnionych mieszkańców tej wioski,

Aurą bezsennej, choć już późnej pory,

Kiedy to echo niesie w gwiazdy plotki...


Coraz to częściej mnie się wracać zdarza

Do miejsc pachnących łąką i ogniskiem,

Bożego Ciała klęczeć przy ołtarzach

Lub przeskakiwać wręcz z dziecięcym piskiem


Przez rzekę Czarną szemrzącą mlaszcząco

W gęstwinach jeżyn, traw, brzóz i topoli...

Ten obraz wspomnień ścieżką prowadzącą

W świat, co jest ziarnem rozpuszczonej soli,


Mam wciąż przy sobie jak pożółkłe zdjęcie

Trzymane zawsze niczym skarb w portfelu -

Mam niebywale wyjątkowe szczęście -

Chwile wspaniałe pośród zmartwień wielu,


Będących szlakiem ludzkiej codzienności

O syzyfowym, żmudnym zabarwieniu

W szarej zazwyczaj bytu przyziemności

Ku gasnącemu powoli istnieniu.

Grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 17 czerwca 2026

A U MNIE ZWYCZAJNIE

Pod wykrojonym z bezkresu błękitów

Skrawkiem, co oczom bezkresem się zdaje,

Pełnym obłoków niczym stalaktytów

Mój świat jaskinią przestrzeni się staje


Tonącej w światła złocistym kolorze,

Bursztynowymi kapiąc zaciekami...

Niebo się błyszczy niczym w słońcu morze,

Drżąc nieruchomo jasności falami,


Na których ptaki jak z papieru łódki

Dryfują skrzydeł rozpiętych żaglami...

Na ów błękicie chrobotem stalówki

Drzewa się zdają przemawiać wierszami...


Przemierzam zatem zmęczone chodniki

Wtopione w trawę asfaltową wstążką...

Pachną kredkami, ołówkiem piórniki

A ziemia robi się pod stopą grząską


Jakbym się w górę lekko podrywała,

Miękko stąpając w dziecięcych podskokach...

To, co dostrzegam, już bym malowała

Na murach, płótnach czy zmurszałych płotach...


Budzi się we mnie ogień fascynacji,

Który pozwala się wzbić pod obłoki,

Namiętność dzikiej niemal ekscytacji

Pomagającej objąć świat szeroki


Jednym zachłannych mych źrenic spojrzeniem

Otulającym zmysły panoramą...

Stoję zamarła dławiąc się wzruszeniem.

Wszak otrzymałam wręcz królewskie wiano.


Krokami trasa naprzód mnie unosi

Jakoby rzeka liścia na swym grzbiecie.

Cisza o dźwięku uznanie się prosi,

A echo z wiatrem szeleszcząco plecie,


Szum przywołując milczeniem zduszony

Gałęzi, które jak palce na harfie

Strącają ze strun ton onieśmielony

Na pięciolinii rozwiniętej szarfie


Wplecionej w odgłos miasta zbudzonego,

Co jak pies warczy silników lawiną,

Stepuje tłumem gdzieś się spieszącego,

Udręczonego znużenia rutyną.


Ot, dzień jak co dzień - po prostu zwyczajny.

Nic, co jest godne ukoronowania.

Poranek wobec natchnienia lojalny.

Czas przyziemnego mego bytowania:


O świcie spacer, a tuż po powrocie

Parzona świeżo i pachnąca kawa,

Okna na oścież topniejące w złocie

Słońca, co z którym podnosi się wrzawa


Ulic płynących spóźnieniem i trwogą

Przechodniów wzrokiem w dal odprowadzanych,

Teksty, co we mnie obumrzeć nie mogą

I co się rodzą w słowach przelewanych


Na w monitorze wyświetlane kartki

Przez klawiatury łoskot przesuwane

I wyciągane jakoby z szufladki

A po zapisie garściami rzucane


Jak ziarna szeptem podjętej rozmowy

Z czytelnikami wierszy spragnionymi...

Następnie rygor zmiażdżyć mnie gotowy

Obowiązkami mi narzuconymi


Przez społeczeństwo zaprogramowane

W imię porządku ułudnie świętego...

Że też mi nie jest, Panie Boże, dane

Zrzucić tę uzdę życia zwyczajnego,


Aby się sztuce poświęcić bez reszty

I trwać w twórczości jakoby w obłędzie.

U mnie zwyczajnie bywa wciąż niestety

Jako zwyczajnie bywa (chyba...) wszędzie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 16 czerwca 2026

ŚWIT UTRACONY

Czerwień jak ogień w różowym zacieku

Niczym pożogą trawi dachy śpiące

A niebo woła: "Uważaj, człowieku!

Z pieleszy nocy wynurza się słońce."


Chmury w granacie z siwiutkim nalotem

Jakoby cukrem pudrem posypane

Chłoną z płomieni jutrzenki spiekotę

I orchideą ukoronowane


Płyną tumanem dymu jak z kominów,

I rozpełzają się w różnych kierunkach

Przypominając wręcz stada pingwinów

Pielgrzymujących szeregiem jak w sznurkach


Sieci rybackiej w błękit zarzuconej

Połyskujący światłem wypłowiałym

O barwie lekko jakby marchewkowej,

W którą bursztynu odcienie się wlały


Promieniujące cytrynowym blaskiem

Rozstrzeliwanym w przestrzeń niezmierzoną.

Niebo aż pęka pulsującym brzaskiem

Jak promieniami rozcinane łono,


Z którego życie zda się wydostawać

Na świat w leniwym nieco przebudzeniu...

O, jakże warto jest przed światem wstawać,

By być obecnym przy tym narodzeniu


Dnia, co kolejną szansą dla człowieka

Na rozpoczęcie wszystkiego od nowa...

W oddali pluszcze czasu rwąca rzeka...

Mnie chłonie chwila, co na dnienie czeka,


Degradująca znaczenie zegarów

I wstrzymująca oddech przy zachwycie...

Stoję pośrodku porannych oparów,

Gdzie rosą pachnie iście wyśmienicie


Powietrze niczym jeszcze nie skażone,

Orzeźwiające bryzą swej świeżości,

Ziemi wilgotnej szczyptą doprawione

I odrobiną kwiatowej słodkości...


Warkot silnika jak balon przebity

I zgrzyt obcasów za mymi plecami

Są niczym wiatrem porwane zeszyty,

Co nie zdążyłam zapełnić słowami...


Spłoszona cisza więc nagle czmychnęła.

Niebo błękitne słońcem zapłonęło.

Z cięciwy strzała wzroku się wypięła -

Spojrzenie w siną dal moje pomknęło


I wnet tęsknota me serce przeszyła

Za tym ujęciem dnia pączkującego...

Cywilizacja w kadr oczu się wbiła.

Czekam na powrót świtu straconego.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 15 czerwca 2026

NAJWYŻSZA PORA

Czy można płakać nad rozlanym mlekiem?

Rozumiem, kiedy sobie z tym nie radzisz.

Nie jesteś Stwórcą, lecz tylko człowiekiem,

Chociaż nierzadko w ów Stwórcę się bawisz


Jakby od ciebie wiele zależało,

Jakbyś miał sprawczą moc nad całym światem.

Nie będziesz szlochać, choćby wypadało.

Drżysz, że cię nazwą w osądzie wariatem,


Trzymasz więc w twierdzy własnej świadomości

Emocje, które jak wrzątek buzują.

Krew cię zalewa wezbranej przykrości

A w skroniach myśli w panice pulsują.


Sztucznym uśmiechem zasłaniasz twe smutki,

Choć oczy krzyczą, ratunku! wzywając.

Czujesz, że jesteś kruchy i malutki,

Z trudem społeczne wymogi dźwigając,


Według to których winieneś być silny

Niczym bohater nie do pokonania,

Na ból odporny, wewnętrznie stabilny,

W palcach miażdżący życiowe wyzwania...


A tu tymczasem niemoc cię powala

I zrzuca z podium nieustraszonego,

Więc na słabości duch sobie pozwala,

Rozum zaś nie chce dopuścić do tego,


Byś pękł w środku, bo tak nie wypada -

Kapitulacji przecież ci zabrania

Medialny nacisk, co umysłem włada

I cię do bycia ideałem skłania,


Mimo że człowiek jest wielce daleki

Od przypisanej mu doskonałości...

Mleka więc płyną rozlane zasieki -

Macki wrodzonej, ludzkiej "zaradności"...


Cóż zatem czynić... usiąść oraz płakać

Jakby już wyjścia z opresji nie było?

Zamiast przez morze sztormów życia skakać,

Spokój zdobywać bezradności siłą,


Łzami wyciśnij z siebie, co uwiera

I co koszmarem emocji cię dręczy.

Niech twoja wola z tobą będzie szczera

I niech przed presją obłudy nie klęczy.


Kiedy oczyścisz się z żalu i lęku,

Puść twą nadzieję na jutro, lecz lepsze,

Niczym latawiec zaciśnięty w ręku.

Wsłuchaj się, ale wreszcie, w własne serce


I idź przed siebie jako ci dyktuje

Twoje sumienie, nie zaś ślepców sfora.

Rozlane mleko niechaj wiatr zlizuje.

Bądź w prawdzie sobą! - już najwyższa pora.


Czas nam się kurczy wręcz w sposób brutalny,

Trzeba na siebie więc spojrzeć z miłością.

Każdy grzech bywa przecież wybaczalny,

Gdy żałujemy ów grzechu z szczerością.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 12 czerwca 2026

ROZMOWA Z BOGIEM

Gdy kogoś spotyka coś, Drogi Panie,

Z czym sobie w życiu poradzić nie umie,

Szarpie w rozpaczy włosy i ubranie,

Bowiem milczenia Twego nie rozumie,


Nie może pojąć, że Ty - Miłosierny

Pozwalasz, patrząc, posmakować złego.

W złości niejeden krzyknie, żeś bezczelny!,

Lub w twarz Ci rzuci, żeś niegodzien tego,


By Cię nazywać Bogiem Wszechmogącym,

Skoro Swej mocy skąpisz cierpiącemu,

Skoroś jest Stwórcą ból dopuszczającym,

Nie chcesz odebrać człekowi biednemu


Trudów codziennych, życie umilając,

Żeby i miodem, i mlekiem płynęło...

Takiego bytu, Tobie urągając,

Nie chcę, mój Panie, bo... cóżże mi z tego?!


Gdyby mnie smutek czasem nie nachodził,

To by mi radość obcą przecież była.

Gdyby organizm mój mnie nie zawodził,

Nie doceniłabym, czym jestże siła.


Gdyby mi nogi bezbłędnie służyły,

Błogosławieństwem bym że nie nazwała

Tego, iż mękę o sprawność przebyły,

Żebym się na nich godnie przemieszczała.


Gdyby mnie przeszłość octem nie karmiła,

Może empatia byłaby złudzeniem.

Gdybym o wodę i chleb nie walczyła,

Wszelkie bogactwo byłoby znudzeniem.


Gdyby mnie ludzie nie rozczarowali,

To bym kochała ich bardziej niż siebie.

Gdybyś nie przybył, gdy się świat mój walił,

Bym nie poznała Cię, będąc w potrzebie,


W której podniosłeś mnie z ziemi zdeptaną

Przez hordę mściwców oraz zawistników.

To dzięki Tobie nie jestem przegraną,

Chociaż mam wrogów wokół mnie bez liku.


Za cóż więc mam Cię oskarżać, mój Panie,

Kiedy mnie w życiu coś złego spotyka?

Dlaczego? Po co? - to zbędne pytanie.

Ty upadałeś - i człek się potyka.


Biorę, co daje los, choć mi na przekór.

Wiem, żeś jest obok, więc dam sobie radę.

Przeżyłam Panie piękne już pół wieku

I doskonale zdaję sobie sprawę,


Iż doświadczenia niełatwe z natury,

Co to kielichem goryczy mnie poją,

Czynią mnie - dziewczę mizernej postury -

Kobietę, której myśli się nie boją


Tego, co zdarzyć się za chwilę może

Nawet, gdy strachem mi w oczy zagląda.

Na ramię krzyż mój z pokorą położę.

Od lęku jestem dzięki Tobie wolna.


I ciągnąc, Panie, te belki na grzbiecie,

Które mi łamią karku kruche kości,

Wiem, że nie znajdę niczego na świecie,

Co mi zastąpi dar Twojej miłości.


Nie dla mnie zatem trzydzieści srebrników -

Te bowiem tracą szybko na wartości.

Nie dla mnie buty wielkich podróżników

Ani wszelakie inne wspaniałości.


Jedynie kącik pod liści dachówką

W powojach kwiatów z papierem i piórem,

Domek drewniany z gankiem, z podmurówką

I Ty strzegący tego miejsca murem,


I zapach druku lawiny mych książek

Rozchwytywanych jak świeże bułeczki...

Czy być pisarką, Panie Boże, zdążę

Zanim spakuję dossier me do teczki,


Którą się stanę w szufladzie komody

Pośród notatek spraw niedokończonych?

Człowiek nie stary, chociaż już nie młody

W kapciach za dużych oraz przechodzonych...


Być może jutro, za tydzień lub miesiąc

Ten talent, Panie, coś mi dał, rozmnożę.

Pod krzyżem idę, tym się, Boże ciesząc,

Że kiedyś przecież na bok go odłożę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl