poniedziałek, 15 czerwca 2026

NAJWYŻSZA PORA

Czy można płakać nad rozlanym mlekiem?

Rozumiem, kiedy sobie z tym nie radzisz.

Nie jesteś Stwórcą, lecz tylko człowiekiem,

Chociaż nierzadko w ów Stwórcę się bawisz


Jakby od ciebie wiele zależało,

Jakbyś miał sprawczą moc nad całym światem.

Nie będziesz szlochać, choćby wypadało.

Drżysz, że cię nazwą w osądzie wariatem,


Trzymasz więc w twierdzy własnej świadomości

Emocje, które jak wrzątek buzują.

Krew cię zalewa wezbranej przykrości

A w skroniach myśli w panice pulsują.


Sztucznym uśmiechem zasłaniasz twe smutki,

Choć oczy krzyczą, ratunku! wzywając.

Czujesz, że jesteś kruchy i malutki,

Z trudem społeczne wymogi dźwigając,


Według to których winieneś być silny

Niczym bohater nie do pokonania,

Na ból odporny, wewnętrznie stabilny,

W palcach miażdżący życiowe wyzwania...


A tu tymczasem niemoc cię powala

I zrzuca z podium nieustraszonego,

Więc na słabości duch sobie pozwala,

Rozum zaś nie chce dopuścić do tego,


Byś pękł w środku, bo tak nie wypada -

Kapitulacji przecież ci zabrania

Medialny nacisk, co umysłem włada

I cię do bycia ideałem skłania,


Mimo że człowiek jest wielce daleki

Od przypisanej mu doskonałości...

Mleka więc płyną rozlane zasieki -

Macki wrodzonej, ludzkiej "zaradności"...


Cóż zatem czynić... usiąść oraz płakać

Jakby już wyjścia z opresji nie było?

Zamiast przez morze sztormów życia skakać,

Spokój zdobywać bezradności siłą,


Łzami wyciśnij z siebie, co uwiera

I co koszmarem emocji cię dręczy.

Niech twoja wola z tobą będzie szczera

I niech przed presją obłudy nie klęczy.


Kiedy oczyścisz się z żalu i lęku,

Puść twą nadzieję na jutro, lecz lepsze,

Niczym latawiec zaciśnięty w ręku.

Wsłuchaj się, ale wreszcie, w własne serce


I idź przed siebie jako ci dyktuje

Twoje sumienie, nie zaś ślepców sfora.

Rozlane mleko niechaj wiatr zlizuje.

Bądź w prawdzie sobą! - już najwyższa pora.


Czas nam się kurczy wręcz w sposób brutalny,

Trzeba na siebie więc spojrzeć z miłością.

Każdy grzech bywa przecież wybaczalny,

Gdy żałujemy ów grzechu z szczerością.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 12 czerwca 2026

ROZMOWA Z BOGIEM

Gdy kogoś spotyka coś, Drogi Panie,

Z czym sobie w życiu poradzić nie umie,

Szarpie w rozpaczy włosy i ubranie,

Bowiem milczenia Twego nie rozumie,


Nie może pojąć, że Ty - Miłosierny

Pozwalasz, patrząc, posmakować złego.

W złości niejeden krzyknie, żeś bezczelny!,

Lub w twarz Ci rzuci, żeś niegodzien tego,


By Cię nazywać Bogiem Wszechmogącym,

Skoro Swej mocy skąpisz cierpiącemu,

Skoroś jest Stwórcą ból dopuszczającym,

Nie chcesz odebrać człekowi biednemu


Trudów codziennych, życie umilając,

Żeby i miodem, i mlekiem płynęło...

Takiego bytu, Tobie urągając,

Nie chcę, mój Panie, bo... cóżże mi z tego?!


Gdyby mnie smutek czasem nie nachodził,

To by mi radość obcą przecież była.

Gdyby organizm mój mnie nie zawodził,

Nie doceniłabym, czym jestże siła.


Gdyby mi nogi bezbłędnie służyły,

Błogosławieństwem bym że nie nazwała

Tego, iż mękę o sprawność przebyły,

Żebym się na nich godnie przemieszczała.


Gdyby mnie przeszłość octem nie karmiła,

Może empatia byłaby złudzeniem.

Gdybym o wodę i chleb nie walczyła,

Wszelkie bogactwo byłoby znudzeniem.


Gdyby mnie ludzie nie rozczarowali,

To bym kochała ich bardziej niż siebie.

Gdybyś nie przybył, gdy się świat mój walił,

Bym nie poznała Cię, będąc w potrzebie,


W której podniosłeś mnie z ziemi zdeptaną

Przez hordę mściwców oraz zawistników.

To dzięki Tobie nie jestem przegraną,

Chociaż mam wrogów wokół mnie bez liku.


Za cóż więc mam Cię oskarżać, mój Panie,

Kiedy mnie w życiu coś złego spotyka?

Dlaczego? Po co? - to zbędne pytanie.

Ty upadałeś - i człek się potyka.


Biorę, co daje los, choć mi na przekór.

Wiem, żeś jest obok, więc dam sobie radę.

Przeżyłam Panie piękne już pół wieku

I doskonale zdaję sobie sprawę,


Iż doświadczenia niełatwe z natury,

Co to kielichem goryczy mnie poją,

Czynią mnie - dziewczę mizernej postury -

Kobietę, której myśli się nie boją


Tego, co zdarzyć się za chwilę może

Nawet, gdy strachem mi w oczy zagląda.

Na ramię krzyż mój z pokorą położę.

Od lęku jestem dzięki Tobie wolna.


I ciągnąc, Panie, te belki na grzbiecie,

Które mi łamią karku kruche kości,

Wiem, że nie znajdę niczego na świecie,

Co mi zastąpi dar Twojej miłości.


Nie dla mnie zatem trzydzieści srebrników -

Te bowiem tracą szybko na wartości.

Nie dla mnie buty wielkich podróżników

Ani wszelakie inne wspaniałości.


Jedynie kącik pod liści dachówką

W powojach kwiatów z papierem i piórem,

Domek drewniany z gankiem, z podmurówką

I Ty strzegący tego miejsca murem,


I zapach druku lawiny mych książek

Rozchwytywanych jak świeże bułeczki...

Czy być pisarką, Panie Boże, zdążę

Zanim spakuję dossier me do teczki,


Którą się stanę w szufladzie komody

Pośród notatek spraw niedokończonych?

Człowiek nie stary, chociaż już nie młody

W kapciach za dużych oraz przechodzonych...


Być może jutro, za tydzień lub miesiąc

Ten talent, Panie, coś mi dał, rozmnożę.

Pod krzyżem idę, tym się, Boże ciesząc,

Że kiedyś przecież na bok go odłożę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 10 czerwca 2026

BOCIAN MAKARY I JEGO WAGARY

W gospodarstwie pana Stacha i na drzewie, i na dachach nad stodołą, i nad domem leżą gniazda wyłożone patykami i kijami, mchem, wiórami i trawami. A w tych gniazdach są bociany, które stroją się w żupany z biało – czarnych piór utkane, co w kozaki przyodziane o kolorze purpurowym z dziobem równie kolorowym po mokradłach, łąkach brodzą i to połkną, co w nich złowią. Pasikonik czy dżdżownica, małe ryby czy gryzonie, ślimak, żaba też zachwyca to menu urozmaicone. Krety, węże, gronostaje czy pisklęta lub zające – nic uwadze nie odstaje, co znajduje się na łące.

Tą scenerią, moi Mili, byście się wręcz zachwycili, bo u Stacha, w wsi Żywkowo, świat bociani jest nad głową, co na trasie z Toprzynami ciągnie się kilometrami. W okolicach tych platformy widokowej, wielkiej formy sąsiadują z muzeami, z galeriami z pamiątkami. Na tym szlaku Warmii, Mazu, gdzie zieleni lśni abażur, tłum turystów – miłośników czuwa cicho w zagajniku, by bociany obserwować, jak i też sfotografować. Popularność wsi Żywkowo, Toprzyn oraz wsi Pentowo niesie hojnie po Europie sławy ptaków polskich krocie.

Zysk to wielki! Sława miła!, lecz… zepsucie uczyniła, bo w bocianim towarzystwie, w którym ptaki, niemal wszystkie, zgodnie żyły z swą naturą, nie zajmując głowy bzdurą, był jedyny odszczepieniec – chciałoby się rzec: szaleniec! – bocian młody i narwaniec, pozujący niesłychanie z przyjemnością fotografom, w każdym dniu będącym gafą. Miał na imię on Makary. Nie był młody. Nie był stary. Tym się różnił ów Makary, że na dziobie okulary nosił z dumą oraz z gracją, chlubiąc się głoszoną racją. Lubił książki i gazety. Nosił szalik i skarpety. Często w okna też zaglądał. Telewizję w nich oglądał, wiadomości pochłaniając oraz wiedzę zdobywając. Z takim właśnie to obyciem, czuł się bocian znakomicie w towarzystwie tłumów ludzi, których inność radość budzi i ciekawość niezgłębioną, wiecznie chłonną, pobudzoną. Z takiej zatem to przyczyny chodził bocian w odwiedziny do mieszkania pana Stasia, jakoby rodzina ptasia. Dreptał za tym gospodarzem zawsze razem w jednej parze. Wszyscy we wsi się dziwili, gdy we dwoje ci chodzili – pan Stach oraz ów Makary, który nosił okulary.

Bocian – ojciec, jego żona, synem swym strasznie zmartwiona, Makaremu tłumaczyli, by nie tracił ani chwili na dziwactwa i głupoty, bowiem wpędzi się w kłopoty.

- Czas najwyższy, - rzekła mama przygnębiona i stroskana – byś nauczył się polować! Pora przestać leniuchować. Kurom ziarna wydziobujesz. Psu z miseczki podskubujesz i z talerza pana Staszka jesz, co nie jestże dla ptaszka. Tyś urodził się bocianem. Skądże w tobie to skaranie?! Skądże w tobie te maniery? Mów natychmiast i bądź szczery! - A Makary nic nie mówi. W myślach mota się i gubi, odpowiedzi w nich szukając oraz skrzydła rozkładając w bezradności, zagubieniu. - Cóżże siedzisz tak w milczeniu?! - denerwuje się mamusia mimowolnie na synusia.

- Synu… - westchnął bocian – tata. – Każdy brodzi z nas i lata. Ty z człowiekiem zaś obcujesz i go ciągle naśladujesz. Nie wypada toż to tobie! Czy masz fiu bździu w ptasiej głowie?! Czas do stada ci powrócić. Pora ci nas przestać smucić. Jutro razem wyruszymy i w mokradłach zanurzymy długie nogi po kolana, aby łąka rozhasana odsłoniła swe bogactwa, nakarmiła brzuszki ptactwa. Jutro będzie polowanie i królewskie ucztowanie.

- Ja nie mogę… Ja nie lubię… Dni są dla mnie wówczas długie, strasznie nudne i nużące, kiedy brodzę w nich po łące – wręcz zarzeka się Makary, poprawiając okulary. – Mamo, tato! Wolę czytać niźli żaby, krety chwytać, telewizję pooglądać. Nie możecie przecież żądać, bym się pozbył przyjemności dla tych wszystkich okropności. To, żem bocian, wiem na pewno, lecz czy nie jest wszystko jedno, czy ja z wami czy ze Stachem, co nas gości swoim dachem?! My jak jedna wszak rodzina, która dzień kończy, zaczyna, która mieszka obok siebie oraz wspiera się w potrzebie…

- Bocian, człowiek – Płacze tata. – chociaż wspólnie pędzą lata, nie są z sobą spokrewnieni i nic tego już nie zmieni.

Wtem Makary skrzydłem machnął, o powietrze piórem trzasnął i poleciał, hen!, przed siebie jak latawiec, co po niebie kreśli zwinne piruety, lecz wbrew sobie to niestety, bowiem wiatrem podrywany, po obłokach kołysany. Tak niezdarnie bocian leci. Białym skrzydłem w górze świeci, przechylając się na boki, zawadzając o obłoki, rozpruwając dziobem chmury, jako rzadko ptak, to który umiejętność szybowania wykonuje bez wahania, bez kłopotów, niedbałości, a z oznaką przyjemności. A, Makary w przerażeniu na swych skrzydeł rozłożeniu mknie pod niebem, lecz z przymusem, rozkładając nogi kłusem jakby zając, co piórami macha, walcząc z wiatrakami. Widok śmieszny to okropnie. Bocian w kroplach potu moknie, bo wysiłkiem niebywałym lot pod niebem zda się wielkim. Wisi ptak w rozpiętych skrzydłach, jakby go huśtały szelki. Wtem zawiało, zahuczało. Wiatr ochrypłym śmiechem chlasnął, a Makary od podmuchu zleciał z nieba, o pień trzasnął. Posypało się igliwie. Kory lecą zdarte krocie. Bocian leży plackiem w błocie.

- Już nie będę więcej latał!, – gniewnie krzyczy ptak Makary – i nie będę też się bratał – Z trawy podniósł okulary. – z wiatrem, który ze mnie szydzi i mnie w locie nienawidzi. – Wstał Makary oburzony, obolały, wybrudzony. – Wracam pieszo! – postanawia, budząc sobą śmiech żurawia, co w mokradłach siedział cicho, patrząc cóż to jest za licho, które z nieba leci z hukiem, sypiąc wkoło śnieżnym puchem. - Mam dość! - złości się Makary, zakładając okulary. - Ja nie będę więcej latał i się z wiatrem w górze bratał! - tak oznajmił, ruszył ścieżką, czując w sercu wściekłość wielką.

Skrzydła w pięści zaciśnięte, oczy złością są przejęte, nogi strasznie ociężałe, bo zmęczone, obolałe. Powłóczystym, długim krokiem idzie bocian, który lotem tak się zraził, tak zniechęcił, że aż w gniewie dziobem kręcił, a gdy wrócił już do gniazda, nie zdradziła się to prawda o wypadku, o upadku i o przykrych przygód skrawku. Opowiadał wręcz z przejęciem, jakie to miał wielkie szczęście, że z wilkami walczył w lesie, w którym echo strachy niesie, że się wymknął z ich niewoli, bezszelestnie i powoli wyślizgując się z zasadzki, zawadzając o purchawki, upadając na polanie, brudząc piór śnieżne ubranie. Ptasia mama bajek słucha, czyszcząc dziobem syna żupan. A tuż obok i w zadumie, i w bocianów licznym tłumie tata plan podróży kreśli, rozpatrując treści wieści, dotyczących to pogody, z którą bocian stary, młody muszą zmierzyć się w podróży, co ją sierpień końcem wróży.

- Wszyscy wspólnie wyruszymy przed nadejściem srogiej zimy – proponuje bocian – tata, odczytując koniec lata. – Kluczem stada przefruniemy nad Rumunią, nad Bułgarią. Lotem sprytnym w mig przemkniemy ziemię Turcji, wodę parną. Na Półwyspie odpoczniemy, co Synajskim jest nazwanym. Do Afryki pofruniemy do doliny, gdzie Nil mamy. – Wszyscy brawa w skrzydła biją, kręcąc długą, smukłą szyją.

- Ja nie lecę! – drży Makary.

- Co to?!... Protest czy wagary? – pyta wujek z oburzeniem – Toż to chyba przesłyszenie! Wszyscy, zgodnie z obyczajem, lecą razem w ciepłe kraje. Nikt z bocianów nie zostaje. Zima się we znaki daje. Każdy życie swe poświęci, kiedy straci wszelkie chęci, by opuścić polskie ziemie, gdzie mróz z śniegiem, gdzie promienie bladym słońcem ledwo świecą, a z obłoków płatki lecą. Tak nie można!, nie wypada… Co Makary opowiada?!

- Nie wyrażam zgody na to!

- Ależ droga mamo, tato… Ja dołączę do was potem. Ja polecę samolotem.

- Samolotem?! Co ty pleciesz? Żaden bocian to na świecie przecież tak nie podróżuje! Co ty knujesz?!... Czy… żartujesz?... – pyta dziadek zatroskany, we zmartwieniu zadumany.

- Synu… - Płacze w lęku mama. – Nie polecę przecież sama, ciebie tutaj zostawiając.

A, Makary wciąż słuchając wszystkich przykrych argumentów brzmiących tonem drwin, zamętów, postanowił, zdecydował i wyboru nie żałował, więc porankiem, tuż przed świtem, zanim grono znakomite ze snu wstało odprężone, czyszcząc skrzydła rozłożone, ukrył bocian się w stodole, leżąc w sianie tuż przy kole i pod wozem drabiniastym w odrętwieniu niemal strasznym. Mimo jednak niewygody, bowiem w lęku bez swobody, czekał aż wszyscy odlecą, w górze głośno dziobem klecąc.

Wtem zleciała się rodzina. Każdy skrzydła swe rozpina. Każdy się gimnastykuje i do lotu się szykuje. Nagle mama z gniazda leci. Łza jej smutna w oku świeci.

- Gdzieś zapodział się Makary?! Czy to koszmar? Czy to czary?! - lamentuje ptasia mama. - Ja nie mogę lecieć sama, zostawiając Makarego. Toż to jest coś okrutnego!

- Gdzie Makary? Gdzie Makary?! – krzyczał bocian młody, stary. – Czas się zbierać do podróży.

Tata – bocian oczy mruży. Mama piórem łzy ociera. Słońce wolno się przedziera wschodu bladym, jasnym pasmem, przebijając ciemność światłem.

- Ja nie lecę! - krzyczy mama. - Ja nie mogę lecieć sama!

- On doleci nieco potem. Ma się zjawić samolotem – tata żonę swoją wspiera, gdy ta piórem łzy ociera. - Nam już trzeba w drogę ruszać. Nie ma co się tak zasmucać. Jak obiecał, pewnie zrobi – mówiąc tak, tata się głowi i zamartwia się o syna, co przedziwnie się zaczyna zachowywać i prowadzić. - Przecież to nie będzie wadzić.

- Po cóż jemu zatem skrzydła, skoro podróż jemu zbrzydła w szybowaniu po błękicie?! Oj, niełatwe z nim jest życie… - wzdycha mama oburzona i wyraźnie przygnębiona.

Wtem zerwały się bociany. Lśnią na niebie ich żupany. Wiszą w górze pod słoneczkiem, tworząc niebu falbaneczkę.

- Wyruszamy! Wyruszamy! Czasu wiele wszak nie mamy! – klekotały zgranym chórem, płosząc skrzydłem mgłę i chmurę.

I tak… wszystkie odleciały, rozsiewając szum na wietrze, a Makary posmutniały ze stodoły wyjść już nie chce. Leży sobie na posłaniu w śnieżnym piórek swych ubraniu, marząc ciągle o przygodzie, o wygodzie i swobodzie.

- „Teraz” – myśli ptak Makary, czyszcząc szalem okulary – „będę robił to, co zechcę.” – Pomysł radość w sercu łechce. – „Nikt mi bowiem nie zakaże i niczego nie rozkaże. Będę sobie swoim panem!, i na zimę tu zostanę. Posmakuję wszak wolności oraz wszelkich przyjemności. A, gdy wszyscy tu przylecą, będą wiedzieć, że bzdur klecą całe mnóstwo, całe krocie bez rozumu i w głupocie.”

Kończąc wszelkie przemyślenia, usiadł w sianie od niechcenia. Szal poprawił, okulary i skarpety swe podciągnął, po czym pod dom się przeprawił i zaglądnął doń przez okno, oglądając wiadomości, filmy, bajki, kabarety. Mimo różnych przyjemności, tęsknił bocian ów niestety za rodziną, która leci do Aryki już na pewno… dwa dni może!… albo trzeci?!, więc mu nie jest wszystko jedno, że pozostał sam na włościach gospodarstwa pana Stacha. Zimno wije się po kościach, niszcząc gniazda, co na dachach i na drzewie rozłożone rażą smutkiem, opuszczone. Postanowił więc Makary do rodziny swej dołączyć.

- Ja polecę samolotem. Będę wodę z Nilu sączyć, gdy na brzegu wylądują moi bliscy, moi mili. A tak się tym uradują, iż mnie będą wciąż chwalili za spryt, pomysł i zaradność, za strategię i przykładność, że na drugi rok wakacji według moich słusznych racji samolotem wyruszymy przed nadejściem srogiej zimy do Afryki, w ciepłe kraje, jak nam każą obyczaje.

Wpadł więc bocian do pokoju i w powadze, i w spokoju wziął słuchawkę telefonu, nie zdradzając nic nikomu, wybrał numer na lotnisko, aby pozałatwiać wszystko. Wtem głos kogoś się odzywa, do rozmowy boćka wzywa, więc Makary z elegancją zamówienie swoje składa… W aparacie telefonu ktoś przedziwnie, obco gada.

- Halo! – woła ptak Makary, telefonem kręcąc, wiercąc, poprawiając okulary, aż mu oczy szczęściem świecą. – Chcę polecieć samolotem w ciepłe, droga pani, kraje. Zatem dzwonię, aby lotem przebrnąć nieba szlaki całe docelowo do Afryki, gdzie Nil płynie przez ląd dziki…

- Co za wstrętne wychowanie! – gniewnie pani się odzywa. – Czy to panu tak przystaje, że mnie, myślę, pan poniża?!

- Nie rozumiem. Proszę jaśniej – bocian dwoi się i troi. Wtem słuchawka hukiem trzaśnie. Bocian już się niepokoi.

- Halo… - woła Makarego telefonu nagłośnienie. Kiedy bocian się odzywa, z tamtej strony drży milczenie. – O co chodzi? W jakiej sprawie? – pani krzyczy we słuchawce. – Czy przedstawi pan łaskawie, o co panu chodzi właśnie?! Halo!... Halo!... Nie rozumiem! No i pojąć nic nie umiem.

- Co za żarty?! Nieuprzejmość! – ptak wygłasza do słuchawki. – Jakaż w pani jest bezczelność! Co za bełkot wilgi, kawki?! – W bezradności wzrusza skrzydłem, okulary przecierając. – Do Afryki! – krzyczy gniewnie, bilet lotu zamawiając.

- Jakie kle, kle? Jakie kle, kle? Co za klekot? Co za żarty?! – wrzeszczy pani do słuchawki. – Kto tak strasznie jest uparty, że po ludzku nic nie mówi, nie przedstawia sprawy jasno, że sylaby, głoski gubi, przez to gwarę ma pokraczną?!

Bocian w nerwach rozogniony pięścią skrzydła w stolik trzasnął, poczuł że się poniżony. Nogą tupnął, dziobem klasnął.

- Do Afryki, gdzie Nil płynie! – coraz głośniej ów ptak krzyczy. – Chcę zamówić tańszą linię! Czy mnie pani teraz słyszy?!

- Takim durnym klekotaniem nic pan u nas nie dostanie! - Rozłączyła się rozmowa, a bociana boli głowa.

- Zatem jadę – decyduje – autobusem do Warszawy. – Duma, nogą przytupuje. – Tam załatwię wszystkie sprawy.

Spiesznie zerwał się do gniazda, by spakować swą walizkę, a w nią wsadzić skarpet kilka oraz książki swoje wszystkie, których jeszcze nie przeczytał, a planował przy okazji, po czym trochę lekkomyślnie, bo pod wpływem wszak fantazji, kłusem pędził na przystanek, do stolicy chcąc pojechać. Przetarł oczy swe zaspane. Sprawdził, ile trzeba czekać.

Liście lecą pozrywane. Dziób od zimna począł szczękać i Makary o swe zdrowie zaczął się poważnie lękać. Wokół głucho. Wokół cicho. Jesień się zapuszcza w głębię, a Makary przerażony, myślał: co też teraz będzie? Sam pozostał bez opieki i bez wsparcia, i bez dachu… Drżał Makary nie od zimna, lecz w poważnym, wielkim strachu. Wtem!, nad głową po błękicie kluczem ptasim mkną żurawie, co zerwały się o świcie, gubiąc pióra w żółtej trawie i kierując się na zimę do Hiszpanii, Portugalii, więc Makary łzę uronił w żalu gorzkim i nostalgii.

- Po cóż były mi wagary? – westchnął z bólem ptak Makary. – Nauka w szkole od latania przyprawiała mnie o mdłości. Teraz jednak się odsłania brak tej cennej wszak zdolności. Gdybym umiał sprawnie latać, ruszyłbym pod niebem świata z najbliższymi w ciepłe kraje, jak nam każą obyczaje. A, tak skrzydła, niczym kłody, bez wolności i swobody, nie potrafią nieść mnie w górze… Kiepski koniec sobie wróżę… - szeptem kwilił ptak Makary, łzą zraszając okulary. – Samolotem mam nadzieję przemknąć miasta, wioski, knieje, rzeki, morza i pustynie zanim doba w czasie minie. - Wtem autobus drogą jedzie. W nim kierowca jest na przedzie, co się nawet nie zatrzymał, inny tworząc przygód finał. Minął boćka kół rozpędem. Za nim auta suną rzędem. - To pojadę autostopem. – I unosi bocian stopę, by zatrzymać jakiś pojazd i załatwić sobie dojazd na lotnisko we Warszawie ku istotnej przecież sprawie.

Z piskiem opon bus odsapnął i silnikiem wrogo chrapnął. Podbiegł zatem ptak Makary, skrzydłem chroniąc okulary. Drzwi otworzył. Wpadł do busa, czyniąc sprytem tylko susa, lecz się ludzie przestraszyli, no i boćka wyrzucili z walizeczką na pobocze. Wiatr nad ptakiem drwi, łopocze. Ból we skrzydle ma Makary i stłuczone okulary. Wstał cierpiący, posmutniały. Kości mu się połamały od upadku na pobocze. A wiatr ciągle drwi, łopocze. Echo niesie drwiny, śmiechy oraz krzyki oburzenia:

- Bocian w aucie! - wrzeszczą ludzie. - Toż to nie do pomyślenia!

- Wracam… - Szlocha ptak Makary, co zniszczone okulary na swym dziobie ciągle nosi. – Los mnie widać też nie znosi. Może przyjmie mnie pan Stachu i ułożę się na dachu w gnieździe moim to rodzinnym… Już nie będę tak dziecinnym – tak to sobie obiecuje, skrzydło skrzydłem podtrzymuje – i nie pójdę na wagary, jakom ptak, jakom Makary! Wiosną, gdy bociany wrócą, latać może mnie poduczą i za rok w sierpniowej porze, kiedy który mi pomoże, sam na skrzydłach sprawnym lotem, a nie jakimś samolotem, powędruję do Afryki, gdzie ląd ciepły oraz dziki. – tak to prawiąc, debatując, ból złamania skrzydła czując, szedł Makary przygnębiony i jesienią umęczony, a gdy wkroczył na podwórko, padł pod łapki kaczkom, kurkom, wywołując zamieszanie, mdlejąc słaby niesłychanie.

Ból ogłuszył Makarego i samotność, co do tego stanu też się przyczyniła i cierpienie rozogniła. Spał więc bocian nieprzytomny na podwórzu, jak bezdomny, leżąc w błocie nieruchomo. Co z nim będzie?!... Nie wiadomo. Nad nim kury gdaczą, pieją, sroki się na płocie śmieją, kaczki gęgiem debatują, psy szczekaniem dokazują. Hałas, rwetes, zamieszanie. Kto i co odpowie na nie?!... Lament wielki i żałobny do paniki jest podobny, więc na krzyki psów i ptactwa biegnie z domu grupa zacna, w której wodzi prym pan Stach, niosąc boćka pod swój dach.

Ciepło pióra rozczesuje. Bocian rozkosz w lotkach czuje. Z wielkim trudem i z wysiłkiem łypie okiem krótką chwilkę wokół siebie dla sprawdzenia, gdzie ma zaszczyt odprężenia. Z prawej strony kredens stary, co stłuczone okulary rozmnażają w liczebności. Obok ściana pełna roślin. Przy kominku śpi kocisko, pomrukując zgodnie z iskrą, co nad ogniem tańczy, błyska i w płomieniach ciepłem pryska. Naprzeciwko telewizor, jak szpiegowski noktowizor, świat podgląda i odsłania. Wtem ból senność z oczu zgania!, bo wezwany weterynarz wnet badanie rozpoczyna i palcami obmacuje skrzydło, które ból że czuje. Ptak Makary cierpi srodze. Stach mu trzyma dziób przy nodze. Ktoś go ściska za kolana i ktoś kocem go zasłania. Lekarz kręci chorym skrzydłem, jak złamanym, starym śmigłem, a cierpienie ciało chłosta. Wtem diagnoza pada prosta:

- Jest złamana kość łokciowa i pęknięta promieniowa, więc usztywnić trzeba kości, by powrócił do sprawności oraz pełnej zdrowotności. Musi również nasz Makary dostać nowe okulary – rzekł pan doktor, pocieszając, skrzydło chore dotykając. – Niechaj dużo odpoczywa i do lotu się nie zrywa – tak powiedział weterynarz, skrzydło boćka usztywniając. – Zima sroga się zaczyna, więc musicie się nim zająć.

Pan Stach pokój przygotował dla bociana z gościnnością i się chorym opiekował z sentymentem, i radością. Na te wieści o Makarym media wszystkie się zleciały i o boćku, który został wszędzie głośno rozprawiały, więc w gazetach artykuły ze zdjęciami w różnej pozie, w telewizji zaś programy o bocianie, co na mrozie po obejściu pana Stasia wiernie krąży oraz hasa, lecą w przestrzeń nad dachami, łowiącymi wiadomości sterczącymi antenami dla sensacji, przyjemności. Tak to właśnie ptak Makary, który chodził na wagary, stał się sławny w okolicy, we wsi każdej i w dzielnicy. Wszyscy boćka wspominali i o boćku rozprawiali, co na zimę w Polsce został i warunkom ciężkim sprostał.

Zima mrozem wokół trzeszczy. Wiatru huczy ton złowieszczy. Śniegiem niebo sypie w oczy, a mróz lodem wody tłoczy. Wszędzie zimno. Wszędzie biało. Śniegiem niebo przysypało wszystko wkoło, aż do końca!, okradając ziemię z słońca. W oknach kwiat rzeźbiony mrozem. Dach się szczerzy w soplach lodem.

Bocian świat ów obserwuje, za rodziną popłakuje. Tęskni strasznie i potwornie. Pragnie wiosny wręcz nieskromnie, z zachłannością, niecierpliwie, nudząc zimą się straszliwie, bo za zimno dla bociana, by na sanki ruszyć z rana, by obrzucać się śnieżkami z miejscowymi dzieciakami. Widząc smutek Makarego, Stach wziął miarę, by dla niego zrobić czapkę, ciepłe buty, rękawiczki, dwa kożuchy, a gdy wszystko przygotował, boćka na dwór wyszykował.

Biegną w zaspach Stacha dzieci, a za nimi bocian leci, tonąc w śnieżnej, białej pianie, bo gdzie stąpnie, bo gdzie stanie, tam kołnierze srogiej zimy opadają, jak pierzyny, przykrywając Makarego, w śniegu kiepsko idącego. Skaczą w puchu zwinnym susem. Biegną w zaspach, jakby kłusem. Toczą kule na bałwana. Pędzi grupa rozhasana i nurkuje w śnieżnej pianie, nie przejmując się ubraniem. Z nieba lecą białe gwiazdy, więc je łapie niemal każdy na języki wysunięte oraz w górę wyciągnięte, a po chwili, leżąc w śniegu w równym, zgodnym to szeregu, rozkładają nogi, ręce i machają coraz prędzej, rzeźbiąc ciałem kształt anioła. To zabawa jest wesoła, przy czym z wielką walecznością i ogromną przyjemnością obrzucają się śnieżkami – chłopcy razem z dziewczętami, a Makary tak na zmianę: w jednej, drugiej grupie stanie, brodząc w zaspach jak na szczudłach, licząc, że się wreszcie uda opanować sztukę biegu po głębokich górach śniegu. Później tafla lodowiska, co na którym łyżwa błyska. Na saneczkach i na nartach, gdzie zjeżdżalnia jest przetarta, z górki lecą na pazurki i synowie oraz córki z całej wiejskiej okolicy – ich radością echo krzyczy. Oj, szaleje ptak Makary, co ma nowe okulary na gumeczce, niczym gogle, by nie potłuc szkieł, co dobre. Po zabawie i uciesze, bocian wsuwa się w pielesze i wieczory mu mijają czy z gazetą, czy też z książką. Dni do szaleństw go wzywają. Na dwór wabi srebrne słonko. Nie ma czasu na tęsknotę. Nie ma czasu na refleksje, do zabawy zaś ochotę, która go opuścić nie chce, więc z wesołym towarzystwem, w wielkiej czapie, w długich butach, w jakich to niezdarnie człapie, kiedy lodem droga skuta, wyskakuje na podwórko i kożuchem otulony pod sypiącą śniegiem chmurką skacze, krzyczy w cztery strony, ciesząc się zimowym szczęściem, czego pragnie jeszcze więcej. A, gdy wraca z dzieciakami, z zmarzniętymi to skrzydłami siedzi sobie przy kominku, pijąc wywar z pokrzyw, kminku na rozgrzanie i na zdrowie. W karuzeli słów i mowie, opowiadań i sprawozdań, bocian „kle kle” swe dorzuca do opisów, a w nich do zdań, jakie z ust dziecięcych płyną jednym ciągiem, na wydechu, wypuszczane z wesołością i w wyścigu, i w pośpiechu z entuzjazmem, i radością.

Zima nęci. Zima kusi śniegiem, który z nieba prószy!, więc minęły dni w szaleństwie i przemknęło białe szczęście, i przedwiośniem zapachniało, które wodą się rozlało, zatapiając łąki, pola…

Gdzież podziała się wesoła pani zima w białej szacie?...

Dzisiaj błota są połacie. Nagie drzewa szarobure i dni smutne, i ponure. Sople topią się, skapują i za kołnierz się wślizgują nieprzyjemną zimną strugą. Czy tak będzie brzydko długo?

Bocian siedzi zniechęcony, w czarne niebo zapatrzony. Wszystkie książki już przeczytał, więc się gazet chętnie chwytał, a gdy skończył już lektury, dzień się stawał dlań ponury. Żałość, smutek czas rozwleka, a Makary wiosny czeka. Och, skończyła się uciecha. Bladym słońcem tli się strzecha. Wiatr w gałęziach hałasuje, chłodem nosy podszczypuje. Deszczem lunie szarość nieba i nostalgią szumią drzewa. Wyjść nie można, bo jest plucha. Wokół szumi cisza głucha. Nagi konar i gałęzie anonsują smutek wszędzie. Dzieci w szkole, a dom pusty. Na gałęziach smutku chusty. Kapie, siąpi, chlupie, pluska, a w bocianie rośnie pustka i tęsknota za rodziną.

- Kiedy wreszcie te dni miną? – wzdycha w żalu ptak Makary, patrząc okiem w zegar stary. – Kiedy będzie czas radosny i bogactwo ślicznej wiosny?

Nieprzyjemna pora roku, więc się łezka kręci w oku, a Stach widząc przygnębienie, zaraz stworzył osłodzenie przykrej chwili w czas przedwiośnia, więc zabrzmiała wnet rozgłośnia, jakby jednym zgranym chórem. Bocian zadrżał każdym piórem, gdy usłyszał ptasie trele, brzmiące skocznie, jak wesele, zwiastujące, że to wiosna zbliża wolno się rozkoszna. Tak puszczana z płyt muzyka w tonie tanga czy walczyka czas skracała przyjemnością, przyprawiając dzień radością, a wieczorem na tarasie pan Stach grał na kontrabasie, by koncertem swym umilić płynność każdej wspólnej chwili.

Tak przeminął dzień i drugi, tydzień, miesiąc, dwa miesiące, aż horyzont, tak jak długi, stokrotkami lśnił na łące. Ziemia się zazieleniła. Wierzby bazią się sypnęły, gałąź pąki wypuściła i rozbrzmiały ptasie śpiewy, a Makary w szczęśliwości po podwórku biega, skacze i z radości niewezbranej od wzruszenia głośno płacze, bo na niebie z marca końcem odsłoniło wiosny słońce dwa bociany, co wracały, nad Makarym szybowały.

- Mama – woła – oraz tata pod chmurami zwinnie lata! Ach, witajcie! Ach, witajcie! Po podróży zasiadajcie, by odpocząć, oddech złapać. – Począł bocian tańczyć, skakać. – Tak się cieszę! Tak raduję! Żem tu został, nie żałuję. Zobaczyłem jesień, zimę i przedwiośnie nieciekawe, lecz w tym wszystkim, przyznać muszę, zdałem sobie jednak sprawę, że samemu bez rodziny, chociaż w dobrym towarzystwie, szczęście szczere gdzieś gubimy, mając tylko życie przykre. Obiecuję, obiecuję, że latanie podszlifuję i z wakacji letnich końcem, wzniosę skrzydła swe pod słońcem, by pofrunąć w ciepłe kraje naszym starym obyczajem.

- Oj, kochany nasz Makary, gdybyś nie szedł na wagary, umiałbyś pod niebem latać, by przemierzyć kawał świata – mówi mama, głową kiwa, klekotaniem rytm wygrywa.

- Jaki z tego morał płynie? – pyta tata z stanowczością – Każdy, zanim szkoła minie, winien uczyć się z pilnością.

Od tej pory ptak Makary już nie chodził na wagary i z radością, nie z przymusem, został w szkole też prymusem, więc w lataniu, w szybowaniu był w czołówce swego stada. O przygodach zaś ze Stachem wszystkim chętnie opowiada, choć wie teraz ptak Makary, że zwiewając na wagary, że bez pracy, bez nauki, ma się w życiu spore luki.

Jeśli chcesz wysoko latać i zdobyć szczyty świata, musisz uczyć się wytrwale, co nie bywa trudne wcale.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



WYMIAR CZASU

Jakże się puszy upierzona trawa,

Kłosami kwiatów w lazur się wspinając.

Nie zadrży nawet w niej wiatrem obawa,

Że umrze w słońcu, o słońce błagając.


Ach, gdybym miała hart ducha tak dzielny

Jako ta trawa w słomkowym przekwicie,

Nie byłby zdolny los, nawet bezczelny,

Cierpkim uczynić moje słodkie życie.


Zachłanne dłonie jak studnię bezdenną

W górę ku słońcu zawsze bym wznosiła,

Z drzemiącą siłą we mnie potajemną

Mej codzienności truciznę bym piła,


Nie myśląc wcale o ciała kruchości

Obsypującej się martwym naskórkiem...

Czas, jak tę trawę, bez zbędnych czułości

Sieje mnie niczym kwiatów startym wiórkiem...


Z tą wszak różnicą, że kiedyś przeminę,

A trawa wiosną znowu się odrodzi.

Dźwigam na barkach pierworodną winę,

Która z pragnieniem życia się nie godzi.


Ślady zadepczą moje pokolenia

Cywilizacji pędem tresowane.

Echo nie wspomni mojego imienia.

Wzrok mój nie wejdzie w trawy rozczochrane


I nie wypłynę już tratwą spojrzenia

Na pióropuszy słomkowe przekwity...

Mój czas ma wymiar ostatniego tchnienia -

Dla traw się w trawach zdaje niespożyty...

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



WYSOKIE BRZEGI

A pójdźże za mną udeptaną ścieżką

Z wyprasowanej i chrupiącej ściółki

W głąb, gdzie oddycha się zachłannie rześko,

Gdzie echo zwodzi odgłosem kukułki


A sosny w z igieł dzierganych spódnicach

Jak w kałamarzu pióro się kołyszą,

Niosąc błękity na tańczących szpicach,

Na świata strony szumiąc błogą ciszą...


Poczuj jak pachnie popękana kora

Na lep żywicy do pnia przyklejona...

Świstem gałęzi szepcze epifora.

Błądzi poezja jej mantrą zwabiona.


Wsłuchaj się zatem... o czym rozprawiają

Pomrukujące pod niebem korony?

Słowa z przestrzeni jak ptaki sfruwają...

Bądźże ich brzmieniem ufnie prowadzony!


Wyczujże źródło, co jak serce bije

Pod stopą, która do ziemi przylgnęła,

Co krwi obiegiem pod runem się wije.

Sieć się neuronów w korzeniach rozpięła.


Posmakuj piachu, co z którego słońce

Wyssało rosę nim się weń wtopiła.

Niech jego ziarna przyjemnie gorące

Będą jakoby wytrwałości siła


Z pokorą kroki twoje przyjmująca,

Chociaż pod nimi zgrzyta rozcierana.

Życie w tym miejscu nie doświadcza końca

A wieczność jeno jest celebrowana,


Więc... pójdźże za mną udeptaną ścieżką

Z wyprasowanej i chrupiącej ściółki.

Niechże poniesie nas swobodnie lekko

W czas, co nad którym szybują jaskółki.


Staniemy razem na wysokich brzegach

Wypełzających drzew palcami w rzekę

Cali w deszczowych, przezroczystych piegach,

Mając z tej chwili nieziemską uciechę.


Zjedziemy z brzegów owych jak na sankach,

Wcierając w ciało piasek cytrynowy.

Wiatr na nas spocznie jak w oknie firanka,

Gdy pod jej żaglem przeciąg jest gotowy


Wypłynąć w morze bezkresnego nieba,

Które chlupocze obłoków spienieniem.

Koryto wody wpełza rwąco w drzewa.

Zjedziemy z brzegów w rzekę jak kamienie


I wielkim pluskiem uszczypniemy ciszę,

Aż ta spłoszona echem zatrzepocze.

Ja na tych brzegach już stopami wiszę

I znowu w strugę, dzieckiem będąc, wskoczę,


I las sosnowy wypełni się śmiechem

Pociech, co w rzece pławią się jak ryby.

Niepowtórzenie tej chwili jest grzechem.

Skacz zatem ze mną, lecz nigdy na niby!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 3 czerwca 2026

DEKRET KRÓLOWEJ

Oj, dybiesz na mnie, losie złem podszyty,

Bylebym uszczknąć szczęścia nie zdołała.

Dzban twej hojności na mak jest rozbity.

Nie będę więcej o nic cię błagała.


Drzwi pozamykam oraz okiennice

I mą wrażliwość uszczelnię rozwagą!

Bez kompromisu wyznaczę granice

I się rozprawię z obłudników plagą!


Przy stolę siądę jedynie w tym gronie,

Które z szczerości i z prostoty słynie.

Do ludzi w prawdzie wyciągnę me dłonie -

Bez błogosławieństw nikt mnie z nich nie minie;


A na szalbierzy bat spojrzeń ukręcę

I, wzrokiem świszcząc, dojść im nie pozwolę

W mej prywatności miejsce niemal święte,

Gdzie, miast bigotów, gościć tylko wolę


Samotność, co mnie swą ciszą rozpieszcza,

Pozwala myślom mym się wypowiedzieć,

Pod nosem nuci melodię do wiersza,

Przy którym z kawą lubię rankiem siedzieć,


Co pachnie drukiem odkurzanych książek

I dymem drewna ogniem trawionego,

Trzepocze wdzięcznie parasolem wstążek

Nad kapliczkami krzyża przydrożnego,


Co wspomnieniami ścieżki zarośnięte

Przeciera z bólem już stawianym krokiem,

Okiem nurkuje w błękity rozpięte

Nad lat minionych dziewiczym widokiem,


Za którym tęskni nostalgia w zadumie,

Czyniąc z dnia na dzień przeszłość wyraźniejszą...

Bez tych powrotów już chyba nie umiem

Mą celebrować chwilę teraźniejszą...


Drwisz ze mnie, losie aż do szpiku kości

Zrobaczywiały straszną bezdusznością.

Nie potrzebuję już twojej litości!

Gardzę też, losie, twą pobłażliwością!


Na cóż mi twoja przychylność w mym wieku?!

Pół wieku rzucasz mi kłody pod nogi,

Marzenia spuszczasz me, losie, do ścieku,

Na czworo dzielisz jak włos moje drogi,


Bylebym, idąc, nań się potykała

I upadała, skroń do bruku tuląc.

Nie przewidziałeś, że będę wstawała,

Wolę do walki niestrudzoną budząc.


Dziś mi kolejne w twarz rzucasz wyzwanie,

Które udźwignąć na swych barkach muszę.

Szepcząc jednakże: "Dopomóż mi, Panie",

Wbrew tobie z posad bryłę świata ruszę,


Drżyj więc przede mną, nie wart funta kłaków

Losie, co podłą ukrywasz naturę!

Na rozwidleniu wszak drogowych znaków,

Gdy wdzieje słońce królewską purpurę,


Ruszę na przekór wszelkim drogowskazom

W kierunku stopą jeszcze nieprzetartym.

Uszczypliwości twoje mnie nie zrażą.

Zawiść twą uznam za głupiutkie żarty.


Nie jesteś godzien wiązać mi sandałów.

Zatem nie będziesz o mnie decydować!

Nie będziesz prawił mi, losie, morałów!

Racz naiwnymi, jeśli chcą, żonglować.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



1 CZERWCA

Niczym latarnia słońce zaświeciło,

W bezkres przestrzeni smugą wypływając.

Jasności ostrzem na wskroś się przebiło,

Przez drzew czupryny blask swój przesiewając,


Aż te listowiem w złotawej zieleni

Zadrżały, błyszcząc jakoby diamenty -

Blaszka limonką brokatu się mieni

Niczym szmaragdem, którym owinięty


Jest każdy konar wystrzelony w błękit

O rozrzedzonej strukturze obłoków...

Wiatr tych klejnotów szeleszczących pęki

Na dłoniach niesie ku mojemu oku,


Budząc w mych członkach wulkan ekscytacji,

Topiący ciało wręcz lawą zachwytu.

Szafirem brzęczy rwący nurt wibracji...

Emocje moje sięgają zenitu!


I gdyby nie to poranne powietrze

Studzące rumień wewnętrznego ognia,

Pewnie z podziwu pękłoby mi serce,

W którego sieci wpadam niemal co dnia,


Łapiąc jak ryba z morza wyrzucona

Oddech, co skrzela jej żarem wypala...

Czym zasłużyłam, żem jest wywyższona,

Że się istota ma z naturą scala,


Na własnej skórze zjawisk doświadczając,

O jakich mędrcom się nawet nie śniło?

Zaszczyt szampana smakiem ów spijając,

Marzę, by zawsze, jak jest teraz, było.


Z tego powodu, zanim kur zapieje,

Nim się horyzont blado zarumieni,

Wychodzę z domu, choć jeszcze nie dnieje,

By stanąć w zorzy szlachetnych kamieni,


Którymi słońce, wschodząc, się objawia,

Gdy wytwornością źrenice wypala,

Czego się dusza moja nie obawia,

A jeno świtu majestat wychwala.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl