poniedziałek, 10 lutego 2025

PLATYNOWA MIŁOŚĆ

Gdzież się podziałaś, Pani w śnieżnej szacie

Z koroną sopli diamentem iskrzącej,

W mankietach, puchem co podobne wacie,

Na której pereł mienią się tysiące,


W płaszczu z wełnianym, jagnięcym podszyciem,

Co go za Tobą drzewa białe niosą?!

Pragnie Cię, Pani, szarobure życie.

Nagie konary o Twe przyjście proszą.


Spuśćże swe włosy płatkami śnieżycy.

Wiatr niech ich pukle gęste rozczesuje.

Twej szafirowej błękitu źrenicy

Spojrzenie w oknach niech zaś mróz maluje.


Zstąp śliczna Pani galaktyk lawiną,

Gwiazd milionowym i rzęsistym deszczem.

Niech wodospadem cyrkonie popłyną

I świst gałęzi poprószą z szelestem.


Niech Twych obcasów dźwięk jak kry trzaskanie

Toń wód zamieni w grube tafle lodu,

By łyżew ostrza zwinnym tańcowaniem

Zechciały przebić ów lustro do spodu.


Alabastrową skórą zimnych dłoni

Dotknij mej twarzy aż do czerwoności...

Niech się wzruszenie na mych rzęsach szroni,

W oczy biel razi do nieprzytomności.


Niechaj Cię gonię, w zaspach śniegu brodząc,

Co brylantami zda się wysadzany.

Za Tobą, Pani, wzrokiem błędnym wodząc,

Bielutki szafir rozdrabniam stopami,


Gdy moissanite słońcem szlifowany

Błyszczy bezkresnym przetworem czystości,

Lazur błękitów w świetle odbijany

Zda się połyskiem o słoniowej kości.


Jakże mi Ciebie, Pani ma, brakuje -

Ciebie, co któraś śmiechem rozpieszczała

Gromady pociech, gdy ta dokazuje,

Kiedyś na sankach z górki ją puszczała,


Kiedyś na śnieżki do boju wzywała

Lub ślizgawkami puszczała jak kaczki...

Gdzieżeś się Pani, gdzieżeś się podziała?!

Nie lecą z nieba śniegu Twego płatki.


Stokrotki jeno butwę przyprawiają

A krukowate w koronach leniwie

O Twej świetności rzadko rozprawiają...

Trel je na wiosnę zagłusza szczęśliwie.


Nie przyszłaś, Pani... Nawet nie zajrzałaś

Choćby na chwilkę przez dziurkę od klucza.

Gdzieżeś się Pani, gdzieżeś się podziała?

W szarościach burych tonie smutna plucha.


Z jesieni w lato dziś świat przeskakuje,

Wiosną się nawet nacieszyć nie dając.

A ja Cię, Pani, z żalem wyczekuję -

Cię!, platynową miłością kochając.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





środa, 5 lutego 2025

SZALEŃSTWO

Krakanie ciszę jak płótno rozdziera.

Nagie gałęzie w bezruchu zamarły.

Mróz szorstką dłonią w drobny mak rozciera

Perły, co szronem w podłoże się wżarły.


Posępne niebo zawisło nad światem.

Niby jest zima, choć pachnie przedwiośniem,

Nad którym jesień rozciągnęła szatę,

Skrząc się gdzieniegdzie posiwiałym włosiem.


U progu luty, a marzec go ściga.

Zegar ostrzami kalendarz tnie w złości.

Pąk napęczniały wciąż, puchnąc, się wzdryga,

By strzelić liściem, co w łuskach swych gości.


W bezwietrznej linii pięciu tonów echa

Rudzik swym trelem wiosnę zapowiada,

Choć drogą ciągnie się zima kaleka,

Której przepędzić przecież nie wypada.


Człowiek w tej scenie traci orientację

U boku jakiej pory roku idzie.

Nim się zmiarkuje, przeminą wakacje.

Ziemia w szaleństwie, zdaje się, wiruje.


W owej naturze jak w rysach lustrzanych

Znajduję własne, szczere podobieństwo...

W dłoniach zmęczonych i pracą styranych,

Jak w tych gałęziach, wciąż dźwigam męczeństwo


A w oczach szronu szkli się politura,

Czoło ów niebem posępnie zachodzi,

Energia niemal utraciła pióra,

Choć mimo tego pąki liści rodzi...


I niby zima ciało me przeszywa,

Lecz jesień skronie ledwo oprószyła,

A dusza wiosnę do walki przyzywa,

Bo nawet latem zmysłów nie upiła...


I niby starość czas przyjąć z pokorą,

A jeszcze młodość płonie żywym ogniem.

Ciało się staje powolutku zmorą.

Dusza w nim hasa jak dziecko swobodnie.


Gdyby nie data w pożółkłej metryce,

Którą wskazówki tną w drobne kawałki,

Miałabym słońca dziewicze źrenice,

Kolor tęczówki niczym wodne pałki,


Co się kwitnieniem ledwo zawiązały,

Na prężnych szyjach głowy zadzierając...

Tymczasem oczy lekko mgłą zszarzały,

Blask płowiejący w rzęsach swych chowając,


Co nie na toni światło przypomina,

A cienie, które się w drzewach czołgają.

Policzki suma wąs przy ustach ścina,

Skronie zaś ciężar trosk wielu zdradzają.


Sen na powiekach osiada zuchwale,

Więc te powoli, wbrew mnie, opadają.

Rozcieram w dłoniach palce swe zgrabiałe,

Co do pianina wciąż się wyrywają,


By jeszcze duszy tańczącej fokstrota

Zagrać, by skocznie życiem się cieszyła.

Wrze pod pokrywką ciała wciąż ochota!

Dusza wigoru nadal nie straciła,


Co jest podobny dziecięcej prostocie,

Która w kałużach pławi się jak kaczka,

I pląsa w nieba bursztynowym złocie,

Leży w motylich kokardach na kwiatkach.


Wszystko wokoło zbutwiało i zwiędło...

Trudno uwierzyć, że i ja kruszeję.

Ciało straciło swe pierwotne piękno,

Dusza na przekór zaś ciału... młodnieje!

grafika pochodzi ze strony: taperciarnia.pl




wtorek, 4 lutego 2025

POWSTAWSZY Z KOLAN

Coraz się częściej na życie zaszczepiam

Sytuacjami, co sieją zgorszenie.

Przed trudnościami nigdy nie uciekam.

Częściej odczuwam zaś... zobojętnienie (?!).


Kiedyś o wszystkich wszak przesadnie dbałam,

Oddając siebie bez zastanowienia.

Niczego w zamian nigdy nie żądałam,

Rozdając wartość własnego imienia.


Obwarowywał mnie tłum "zacnych" ludzi,

Którzy swe dłonie ku mnie wyciągali.

Niejeden we mnie kamieniem dziś rzuci.

Odeszli, bowiem, co chcieli, dostali,


Pozostawiając me zdeptane imię

Jakoby szmatę przesianą dziurami,

A mimo tego nikogo nie winię,

Że mnie zjadali, jak deser, łyżkami,


Które stukając stalą o naczynie

Ciała, co nagle topiło się łzami,

Mnie zapewniały, iż ból kiedyś minie

I że w świat ruszę pewnymi krokami...


Wówczas cierpienie stało się powietrzem,

Co swą świeżością oczyszcza myślenie.

Spijałam z niego rosy rześkie deszcze,

Widząc u boku ludzi szczerych cienie.


Samotność stała się mi wybawieniem

I sposobnością do rozmowy z sobą.

Serce zabiło siły odrodzeniem

I wstałam z kolan z podniesioną głową.


Proch z nóg strząsnęłam, bez słowa odeszłam.

Wiatr zebrał ślady moich stóp w pośpiechu,

Więc niczym zjawa ścieżynami przeszłam,

Zbaczając z szlaku chętnie, z presją... grzechu (?!)...


Szansę relacjom jeszcze podrzucając

Reanimacji więzi rozerwanych.

Nadziei jednak na lepsze nie mając,

Obrałam drogi kierunek nieznany


I na przestworzu rozczarowań wielu

Resztką godności się utrzymywałam.

Dryfując czasem bez konkretnych celów,

Ster swój losowi bez żalu oddałam.


Przestałam siebie zduszać pod pragnieniem,

By uszczęśliwić swoim kosztem kogoś.

Za to przesadne ludzi uwielbienie

Płaciłam duszą naiwnie, zbyt drogo.


Dziś swych wartości strzegę wojowniczo.

Nie dbam, czy ktoś się z tym wygodnie czuje.

Ludzie honoru, prawości się liczą,

U boku których bycie celebruję.


Dziś "NIE" się stało cennym przywilejem.

Nie będę dźwigać jak osioł na grzbiecie

Prostactwa, które w głos się ze mnie śmieje

I racicami ugniata me życie.


Nieważne jak mnie ktoś dzisiaj odbiera

I jak na co dzień dziś mnie odczytuje.

Kiedy osoba jak wrzód mi doskwiera,

Milczę, słuchając, choć ją ignoruję,


Tworząc (być może) błędne przekonanie,

Że jestem głupia, uległa, nijaka.

Ja jednak na to mnie upokarzanie

Patrzę bezdusznie oraz z lotu ptaka.


Każde takowe spotkanie bez treści

Strząsam z sandałów jakby go nie było,

Co innym w głowie wcale się nie mieści,

A mnie po prostu nawet nie ruszyło.


Nie idę z tłumem, gdy mnie konsumuje,

Plując na boki jak żutym tytoniem.

Człowieka, co mnie jak siebie szanuje,

Trzymam z wdzięcznością zaś za obie dłonie.


Nie muszę bowiem wszystkim się podobać.

Nie jestem przecież pluszową zabawką.

Ze sobą szczerą pragnę podróżować -

A to się zdarza niektórym za rzadko.


Bezcennym dzisiaj jest czyste sumienie -

Wolność prawdziwa w słusznym przykazaniu,

Że zasługuje ten na wywyższenie,

Co się nie pławi we własnym mniemaniu,


A uszanować potrafi drugiego,

Jakoby siebie w jego oczach widząc.

Torem myślenia podążam więc tego,

Asertywności się daru nie wstydząc,


Przez co się życie milszym mi wydaje

I czasoprzestrzeń przejrzystym bezkresem.

Powstawszy z kolan, inne mam zwyczaje -

Sobą prawdziwą nareszcie się cieszę.


Jestem człowiekiem - mam bezwzględne prawo

Do zachowania własnej tożsamości.

Życie wszak nie jest jedynie zabawą

I apetytem dzikiej przyjemności.


Powstawszy z kolan, widzę znacznie więcej,

Mam wymagania dzięki temu większe.

Galopem koni dziś mi bije serce

A w samotności bycie jest piękniejsze,


Bo mogę siebie usłyszeć wyraźnie,

Wysłuchać myśli, gdy się na mnie skarżą,

W ciszy się topią spory oraz waśnie,

Wchodzę w relacje nieznaczone marżą.


Powstałam z kolan, mówiąc: Oto jestem!,

I patrzę ludziom dzisiaj prosto w oczy.

Jestem człowiekiem - wiem to już nareszcie.

Świadomość faktu tego nie przeoczy,


A dbać oń będzie z matczyną miłością

I strzec z ojcowskim nienachalnym męstwem.

Powstawszy z kolan, podążam z godnością

I to nazywam prawdziwym zwycięstwem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 23 stycznia 2025

KRÓTKA SCENKA

Na posypane cukrem pudrem drzewa

Usiadł ptaszyna, z szronem się stapiając.

Na przyjście wiosny nostalgicznie śpiewa,

Zimowej aurze trelem zaprzeczając,


Na co ciekawskie trawy w pióropuszach

Skrzących się śniegu jedynie namiastką

Starają wyjrzeć się spod kapelusza,

Co je przykrywa puchu białą garstką.


Jedynie wróble świergotem się śmieją

I krukowate szyderczo rechoczą,

Podmuchy wiatru zimnem bowiem wieją,

Obłoki deszczem zmarzniętym się pocą.


Szklana nawierzchnia pokryła chodniki.

Słońce się blade cieniem w nich ogląda.

W gałęziach dzwonią szronu koraliki,

Gdy go powietrze, dygocząc, zeń strąca.


Zsiniały błękit wisi ociężale.

Czubkami sosny go asekurują,

Aby nie zleciał na ziemię ospale

Niczym poduchy, co się pierzem prują.


Wiszą jak jabłka zakazane w raju

Sikorki, świecąc złociutkim podbrzuszem.

Stadkiem fruwają w bezlistkowym gaju,

Gdy się zbyt śmiało, weń wchodząc, poruszę.


Mróz za nos wodzi mnie zoraną ścieżką,

Po której bruzdach kroki się ślizgają,

Przez co się idzie, jak za karę, ciężko.

Nogi kontroli nad szlakiem nie mają.


Pomimo tego maszeruję chętnie,

Gdzie mnie zachłanne oczy wzrokiem niosą.

W białych koronkach świat wygląda pięknie.

Niektóre ptaki to radośnie głoszą,


Przez co w podskokach podążam jak dziecko

Prosto przed siebie bez chwili wahania,

A że uskrzydla mnie bajkowe piękno,

Uczę się, chodząc po ziemi, latania.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 22 stycznia 2025

DZIEŃ NIECODZIENNY

DZIEŃ NIECODZIENNY

Dzisiaj nic nie muszę - zegar mnie utwierdza,

Mantrę powtarzając błogiego spokoju.

Dom mój jak przez pośpiech niezdobyta twierdza

Zda się obojętnym być na ciężar znoju.


Za oknami płyną rzeki gdzieś spóźnionych

Z głowami, co które cierniem myśl oplata.

W gałęziach zaś świszcze wiatr ciszą znudzony

I miotłą bezlistnych drzew niebo zamiata.


Samochody warczą jak pies na podwórku

Chroniący obejścia całkiem bez powodu.

Obowiązek ciągnie człowieka na sznurku,

Więc ten gna na oślep w hipnozie do przodu,


Zatracając siebie dla nędznej jałmużny

Pod presją wymogów bezwzględnego świata.

Ciągle się wydaje komuś, czemuś dłużny,

Dla pracy najczęściej więc swe traci lata -


Dla pracy dalekiej nierzadko od pasji,

Będącej marzeniem wręcz nie do spełnienia,

Przez co pod ostrzałem koszmarnych frustracji

Boi się własnego, zdradzonego cienia,


Który się zań snuje mocno przygarbiony,

Dźwigając na plecach to, co odłożone,

Czym kalendarz jutra puchnie obłożony,

Co się z roku na rok zda niedoścignione,


Co, gdy czas spoczynku nareszcie w próg wchodzi,

Zaciera się w kartkach śladami stalówki.

Umieramy często na życie za młodzi.

Plany jak przeszłości zebrane pocztówki


Zalegają zatem w milczących szufladach.

Linie papilarne na nich kurz pokrywa...

Tłumy lunatyków ciągną się w paradach,

Gdy alarmem budzik z łóżka je wyrywa,


Co mi dziś nie grozi - mam dzień niecodzienny.

O czwartej nad ranem poczułam krew w żyłach,

Połknęłam oddechem poranek bezsenny.

Ciemność za oknami świat swą czernią kryła.


Latarnie się z trudem przez gąszcz przedzierały

Pomroku, przez który mysz się nie prześliźnie.

Wskazówki leniwie zaś się kołysały,

Więc miałam wrażenie, że czas do mnie przylgnie,


Lecz nim kubek kawy w mych dłoniach wystygnął,

Zgubiły się w drodze bezczynne godziny.

Dzień, nie wiedzieć kiedy, jasnością rozbłysnął

I niemalże odszedł bez żadnej przyczyny.


Czyżby się obraził, że się zamyśliłam,

Obserwując ludzi biegnących za oknem?

Kubek mój po kawie na bok odłożyłam,

Kontemplując bycie tej chwili samotne...


Jakież mnie cudowne oblało westchnienie...

Strumieniem wydechu usunęłam troski.

W skroniach pulsowało rześkie odprężenie.

Opuszką na skórze dreszcz nastroszył włoski


I się źdźbłem poczułam trawy naciągniętej,

Który pięciolinię rosy przypomina.

Na palcach się wznosząc, oderwałam piętę

Od podłogi, co się żwirem w stopy wcina.


Uniosłam nad głową ręce baletnicy,

Naprężając ciało masztem wbitym w niebo.

Przez okno zaś na mnie w bezlistnej spódnicy

Patrzyło w bezruchu cierpliwości drzewo.


Rzadko mi się trafia dzień tak niecodzienny,

W którym mam możliwość na sobie się skupić.

Będzie to nad podziw czas niezwykle piękny.

Nie da się takiego za skarb świata kupić.


Tylko ja i stukot pieszczonych klawiszy,

Zegar, co dryfuje w przestrzeni przestworzach,

By wiosłem wskazówek swych nie spłoszyć ciszy

Wibrującej światłem na bezkresnych morzach,


I ten strach, i radość, i wścibska niepewność...

Dokąd, w jakim celu dziś dniem tym wypływam?

Czuję jak mnie pali mej duszy namiętność,

W której się płomieniach słów splotem rozpływam.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 21 stycznia 2025

MARZĘ O...

Marzę o wierze, która mi pozwoli

Ufać, że człowiek zwierzęta przewyższa,

Bo gdy nań patrzę, serce, krwawiąc, boli...

Małpa wszak zda się homo sapiens bliższa.


Potrafi bowiem to, co jest niezbędne,

Docenić bardziej niżeli pieniądze,

Które w człowieku budzą myśli błędne,

Uruchamiając w nim najgorsze żądze.


Marzę o wierze, abym potrafiła

Patrzeć przed siebie z radością nadziei.

Nadprzyrodzona i wszechmocna Siła

Niech mnie z absurdu wyrwać się ośmieli,


Niech mnie wyciągnie nad tłum się wijący

W lubieżnych splotach fizycznej niewoli,

Nurtem zgnilizny w przepaście lecący

Z prądem koszmarnej i mrocznej niedoli.


Marzę o wierze, abym zobaczyła

To, co człowieka czyni wyjątkowym,

Bym się w ocenie jego pomyliła,

Widząc w nim hienę idącą na łowy,


Bym potrafiła kochać go na nowo -

Nie tak, jak kiedyś, ślepo, bezgranicznie -

Z żarliwym sercem oraz trzeźwą głową

Na chwałę tego, co metafizyczne.


Marzę o wierze, żeby nie zwariować

W tłumie szaleńców, którzy kaftanami

Pragnień, by masą rządzić, dyrygować,

Trzeszczą instynktu alfa łańcuchami;


Żeby zachować choć resztki godności

Deptanej niczym pet gnieciony butem,

Aby ocalić się od bezduszności,

Chronić przed ciałem, które jest zatrute.


Marzę o wierze, by mieć odniesienie

Do czasów lepszych od tych tu obecnych,

By pielęgnować w sobie przeświadczenie

O istniejącej, prawdziwej miłości,


Co nie zazdrości, ale motywuje,

Pychą się nigdy, złością nie unosi,

Bezwstydu nie zna i nie toleruje,

Dla prawdy wszystko zaś cierpliwie znosi.


Marzę o wierze, by mi rozświetlała

Tunele smołą ciemności zalane,

Aby listkami na wietrze szeptała,

Że nic do końca nie jest już przegrane,


Że gdzieś za mrokiem, co oczy wytapia,

Odnajdę miejsce soczystej zieleni

W rosie, co w którą słońce miód swój wkrapia

I bursztynowo w diamentach się mieni.


Wystarczy tylko przejść na drugą stronę,

By się uwolnić na wzór ptaków w locie,

Aby od Ziemi stopy odklejone

Tańczyły w Nieba szczerozłotym złocie.


Marzę o wierze jak ziarnko gorczycy,

Żeby, kiełkując i we mnie wrastając,

Rozbiła siłą skorupę donicy,

Ciała kruchego glinę rozsadzając,


Żeby mej duszy dawała schronienie,

Ożywczym cieniem rany opatrując.

Marzę o wierze i jest to marzenie,

W którym me członki puls istnienia czują.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl





środa, 15 stycznia 2025

POKER KRÓLEWSKI

Poczuj jak płaczę oraz dotknij łzami

Mych łez, z którymi bezradność wypływa!

Dusza smagana zewsząd uczuciami,

Będąc w niemocy, nadal nie przegrywa!


Żywcem spod trupów że się wygrzebała,

Bólem schłostany grzbiet swój naprężając.

Blizna przy bliźnie blizną ją zsiekała.

Ona zaś idzie, w górę spoglądając.


By zostać sobą, wbrew tobie działała,

Furami złota, luksusów wzgardzając.

Nad martwym sercem twym się pochylała,

Z matczyną troską ów głaz przytulając,


Lecz ty nie drgnąłeś, świecie!, w którym spokój

Azylu dla się ciągle nie znajduje.

Depcząc sumienia twojego niepokój,

Ze zbocza zsuwa się i nań wdrapuje


Jakoby Syzyf, naiwnie ufając,

Że kiedyś stanie zwycięsko na szczycie

I, pod zmęczone stopy spoglądając,

Od wiecznej śmierci ocali swe życie,


Które się wzniesie jak słońce w południe

Nad kłębowiskiem zamętu i dziczy.

Obżarstwem ciao twe, świecie, napuchnie

I je rozsadzi głodu skowyt wilczy.


Wypełzną z niego wówczas wszelkie żądze

Niczym owadów larwy żerujące,

Co pod pancerzem, jakim są pieniądze,

Będą przeżuwać twe szczątki gnijące.


Ze złudzeń wtedy zapłaczesz odarty!

Potęga twoja jak bańka mydlana,

Wskaże żeś funta kłaków nic nie warty,

Chociaż byś upadł w skrusze na kolana,


Bowiem pokora strachem wymuszona

Cię nie uchroni przed tragicznym końcem.

Twoja dziewiczość żądzami gwałcona

Będzie światłości pozbawionym słońcem,


Nawet księżycem z blasku okradzionym,

Ciemnością, która oczu nie uzdrowi,

Pragnieniem wiecznie niezaspokojonym,

Uwłaczającą myślą rozumowi.


Poczujesz płacz mój, dotykając łzami

Łez mych, co siłą są mej bezradności,

Gdy ta wisząca nad twymi zwłokami

Cierpi z powodu do ciebie miłości!


Wówczas też poznasz ciężar swej przegranej...

Niestety wtedy będzie już za późno.

W tali kart pikiem waletów rozdanej

Asa w panice szukać będziesz próżno.


Dusza cię moja w tym czasie zaskoczy.

Poker królewski wachlarzem rozłoży.

Zwycięzcy wzrokiem zajrzy w twoje oczy,

Po czym sparciały płaszcz na grzbiet założy


I ci okaże pogardę wzajemną,

Którąś przez lata karmił duszę moją.

Jej bowiem zawsze było wszystko jedno,

W co ją sługusy twe językiem stroją,


Bo choć insygniów twoich nosi piętno

I choć ją nadal trzymasz na łańcuchu,

Żądze w niej twoje nieuchronnie więdną,

Ideologia twa nie ma posłuchu,


Bo dusza moja, wbrew tej zależności,

Niezwyciężona jest dzięki nadziei,

Wierząca w Miłość, która się miłości

Ciał w dzikim splocie sprzeciwić ośmieli,


Więc nawet jeśli zedrzesz z niej najlepsze,

Co w twym pojęciu jest wręcz bezcennością,

Ona pokaże ci, że tego nie chce,

I cię pożegna (nie! z gniewem) litością,


I, kart królewski poker zostawiając,

Od cię wygranej swej się nie upomni.

Parciany płaszcz swój na grzbiet zakładając,

O tobie, świecie przyziemny, zapomni.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl