wtorek, 23 stycznia 2024

NIM SIĘ...

Za mną są drogi dawno przemierzone,

Na których własny ślad pozostawiłam.

Stopy wędrówką przed siebie zmęczone

Gdzieś na ów drogach gęsto pogubiłam...


Pewnie je teraz wiatr z nawierzchni zbiera...

I tyle po mnie na Ziemi świat ujrzy.

Ból człowiekowi istnienia doskwiera,

A kiedy śmierć mu w ów cierpieniach ulży,


Nagle miarkuje się każda i każdy,

Że w pocie czoła trudy pokonane

Anonimowa przyszłość w palcach miażdży

Jakoby z pestek ziarenka łuskane,


Szczęśliwy, który robi to, co kocha,

Co mu przyjemność wręcz nieziemską sprawia.

W takim, jak w każdym, choć natura płocha,

Radość mu duszę rozkosznie zabawia,


A wtedy sensu pojawia się iskra,

Że egzystencja jest czymś nader więcej,

I beznadzieja błyskawicznie pryska,

Bo po coś - zda się - bije w piersi serce.


Kiedy się jednak robi coś wbrew sobie

I dnia każdego walkę podejmuje,

Chcąc uspokoić myśli chaos w głowie,

Co przeciw temu, wrzeszcząc, protestuje...


Życie uchodzi jako gaz z balonu,

Który przebity wydycha powietrze

I łka żałośnie w sobie po kryjomu,

Bo się z porażką swą pogodzić nie chce.


Bańką mydlaną zdają się marzenia

Nieosiągalnie się rozpryskujące.

Codzienność wówczas w nostalgię się zmienia

Za tym, co więdnie ledwo kiełkujące.


Oby do brzegu dobić w takich chwilach,

By poczuć rozkosz spokoju i ciszy.

Od linii lądu dzieli wciąż mnie mila.

Nad głową sztormu przepowiednia wisi.


Jeśli mnie fale pchną znowu do tyłu

I na środek oceanu rzucą,

Prawdopodobnie stracę smak bakcylu

I mnie promienie słońca nie ocucą,


Kiedy mnie wody wyplują na plażę

Jako rozbitka tylko w formie ciała.

Ja, aby robić, co kocham. wciąż marzę!...

A tylko doba mi bytu została,


Żeby móc wreszcie wyciągniętą ręką

Chwycić za uprząż własnej paralotni

I żeby życie nie było mi męką

Nim się ma dusza w błękity ulotni,


Nim się mój oddech nie przetrze jak nici

Oraz nie przerwie, nie trzaśnie jak lina...

Niechże się wreszcie sen o byciu ziści.

Niech się nie kończy, co że się zaczyna.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 19 stycznia 2024

KOLEJNA WIOSNA

Czterdziesta ósma wiosna mi minęła,

Wpadła do domu jakoby po ogień,

Ledwo pod nosem błysnęła, mignęła

I nagle znikła jak zdmuchnięty płomień.


Trudno określić: kiedyż się zjawiła?;

Jakim sposobem w łaski się wśliznęła?

Jak wiatr wleciała i się zakręciła,

Po czym w nieznane w pośpiechu czmychnęła,


Jakby kto gonił ją lub prześladował...

Jakoby przed kimś w lęku uciekała.

Nikt by tej wiosny mi nie upilnował.

Ona by nawet pozostać nie chciała.


Wpadła, gwizdnęła, co tam uważała,

Skubnęła ciału sakiewkę młodości

I z worem łupów przez grzbiet przeleciała...

Teraz mnie bolą podeptane kości.


Chyba toastem łeb mi odurzyła,

Bo gdy się rano dzisiaj obudziłam,

Kolejna bruzda - widzę - mi przybyła.

Strasznie na twarzy cała się zmarszczyłam.


Bardziej niż wczoraj! - postrzegam wyraźnie.

Może za długo w nocy świętowałam?!

Spoglądam w lustro już nie tak odważnie,

Bo, widząc siebie, aż się przeżegnałam.


To ci cholera, zakała i zmora!

Czterdziesta ósma wiosna - trzpiot i nędza!

Wpadła na drinka jednego z wieczora,

A dziś sumienie mnie w odmęty wpędza.


Patrzę... odbiciu się w lustrze przyglądam...

Musiała, menda, w gębę mi przyłożyć!

Przy oczach ślady badam i oglądam...

Musiał mi kury ze skroni kto spłoszyć.


Nad skórą odrost srebrzy się siwizną.

Czas na policzkach wyrył się w ciężkości

Ust, co się zdają straszną podobizną

Do suma, w którym wiotkość jest bez ości.


Ja cię chromolę... Ktoś mnie zaczarował!

Ktoś urok rzucił na mnie - to jest pewne!

Wdzięku, cwaniaczek, tak mi pożałował,

Przez co, jak wczoraj, nigdy już nie będę.


Czterdziesta ósma wiosna w świat ruszyła.

Tu mnie ugryzła, nagryzła, drapnęła.

Dobrze, że starcie z tą wiosną przeżyłam.

Mogła zwyciężyć, ta jasna cholera!


Lekko zszarpana ze starcia z nią wyszłam.

Na skórze wiele walk się odcisnęło.

Z frontu z przeszłością ledwo z życiem uszłam.

W oparach działań mnóstwo mi umknęło.


Teraz, gdy tuman ślepej wiary opadł,

Świadomość wreszcie trzeźwo się zbudziła.

Rechot szaleńczy niemalże mnie dopadł,

Gdym się ze stratą, co było, zgodziła.


Przecieram oczy, bo pora najwyższa,

Aby dojrzalej do siebie podchodzić.

Ja, ale z dzisiaj, jestem sobie bliższa.

Tamta - do wczoraj - już mnie nie obchodzi.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



KOCHANIE...

mojemu Synkowi

Smutek Twych oczu niczym lodołamacz

Łamie me serce, co kruszy się, pryska,

Więc gdy zostaję później w domu sama,

Gaśnie w mej duszy do uśmiechu iskra.


Zasiadam w kącie, myślą pochłaniana,

Zapominając o sobie kompletnie,

W głębię zadumy refleksją wsysana...

Aż świat wokół mnie oddala się, blednie.


Chciałabym w dłoniach przenieść Twoją radość

Jakoby światło przed wiatrem chronione.

Pragnę za błędy uczynić Ci zadość,

By Twoje piękno było ocalone,


Którym że jesteś! - uwierz mój Kochany -

Całym swym ciałem, duszą wyjątkową.

Wady ów piękna w Tobie nie zdeptały.

Zalet, talentów lśni w Tobie koroną,


Co srodze razi w oczy lud zawistny,

Plujący w twarz Twą jadem słów nieszczerych.

Odrzuć podszeptów te wężowe świsty.

Bądź ponad nimi i nie bez kozery


Zrezygnuj z osób, co Cię spowalniają

I Ci próbują wmówić: nie dasz rady,

Co nieuczciwie z Tobą pogrywają,

Byś się dopuścił do okrutnej zdrady


Siebie samego w akcie przekonania,

Żeś nic jest nie wart i nic nie potrafisz.

Pogardą traktuj takowe knowania,

Bo się kłamstwami owymi udławisz.


Jesteś wspaniałym i mądrym młodzieńcem

Zasługującym na gromkie owacje!

Jesteś mą dumą, miłością i szczęściem!

Niepodważalną mam w tym, Synku, rację!


Jeśli ktokolwiek śmie twierdzić inaczej,

Niech na uwagę Twą nie zasługuje.

Przez takich tylko zło do oczu skacze

I Twoją godność usidlić próbuje,


Ażebyś stracił poczucie wartości,

Pewności siebie oraz zaufania.

Nie wpuszczaj, Synku, tych fałszywych gości.

Uśmiech przyjazny ich wrogość zasłania.


Musisz być czujny i jak gołąb czysty,

Ale przebiegły jak wąż, bowiem w życiu

Dłonie zaciera niczym kupiec chytry

Człowiek, co podłość i gniew ma w ukryciu.


Nie bądź uległy wobec Ci szepczących,

Że nie jest warto walczyć z trudnościami.

Nie lgnij do ludzi Cię usypiających,

Którzy handlują Twymi uczuciami.


Nie jest Ci łatwo - widzę to i cierpię.

Może za mało w Tobie budowałam

Wiarę, żeś w stanie zdobyć szczyty wielkie...

Może za słabo się, Skarbie, starałam?


Wybacz jeśli Cię czymś kiedyś zraniłam,

Dając Ci powód do w siebie zwątpienia.

Chyba się sama w sobie pogubiłam,

Choć Tyś jest sensem mojego istnienia.


To dzięki Tobie wiem, czymże jest miłość.

To dzięki Tobie znam też smak radości.

Tyś jest nadzieją we mnie oraz siłą,

By Cię prowadzić w stronę szczęśliwości.


Uwierz więc matce, której serce bije

Twoim imieniem, Twoją krwią i duszą.

Omijaj w drodze, mój Syneczku, żmije,

Co twierdzą, że Cię szanować nie muszą,


Co z Twoich skrzydeł pióra wyrywają,

Co Ci odwagę sprytem wydłubują.

Ci przyjaciela niechaj w Tobie mają,

Którzy do życia Ciebie inspirują.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 16 stycznia 2024

OSIEDLOWY PORANEK

Między blokami noc jeszcze króluje.

Diadem latarni nad czołem jej świeci

Odcieniem złota pod stopy skapuje

I jak motyle ku chodnikom leci.


Ktoś się niekiedy przez światło przebije

I nagle znika w czerni bezimiennie.

Pusta ulica w nieznane się wije

Jakby wtopiona w ziemię niepotrzebnie.


Mieczami światła auto ciemność pruje...

Niespodziewanie gaśnie za zakrętem

I znowu cisza błogo spaceruje,

Aż świat pulsuje jej bijącym sercem.


W oknach, co błyszczą po przeciwnej stronie,

Stoi mężczyzna... chyba zniesmaczony.

Trzyma splecione długim palcem dłonie

A w nich naczynie z czymś weń zaparzonym.


Widzę, że błądzi wzrokiem po osiedlu,

Tworząc do szyby zdjęcie przyklejone.

W przypływie tegoż krótkiego momentu

Mniemam, że oczy ma smutne, strapione.


Z piersi westchnienie mojej się wyrywa

I myśl, że tęskni, jak ja, za wolnością.

Mężczyzna nagle z framug się odrywa

I okna jego zamarły ciemnością.


Po jakimś czasie z budynku wychodzi

I bez pośpiechu wlecze się chodnikiem.

Wygląda jakby w lepkim bagnie brodził.

Depcze wklejone w bruk ciężkie źrenice.


Może nie lubi tego rytuału,

Który nas z łóżka wyciąga na siłę?

Sunie jak ślimak... wolno i pomału.

Ku ziemi chyli, jak koń z pługiem, szyję.


Granat ciemności w szarość się przeciera.

Od wschodu ciemnym błękitem już dnieje.

Jasność mozolnie, skutecznie się wciera,

Przez co noc znika, niczym mgła płowieje.


Mnie też już trzeba zebrać się do kupy,

Choć dusza zgoła inne ma pragnienia.

Jej bowiem starczy kilka łyżek zupy

I łach przeciętny (byle do odzienia),


I kąt, w którego zaciszu się zdrzemnie,

Bez ceregieli, bogactw i przepychu,

Lecz społeczeństwo każe ją bezczelnie,

Przez co nierzadko ta cierpi po cichu,


Bowiem by chciała wzbić się pod obłoki

Niczym latawiec prądem wiatru gnany

Czy z drzew przepędzić plotkujące sroki,

Wtulić się w hamak z gałęzi utkany,


By spijać dźwięki dnia wędrującego

Ku zachodowi zmęczonego słońca...

Ach, biedna duszo, nic nie będzie z tego.

Wszak ciebie tłamsi pora ciemiężąca,


Która aż syczy batem obowiązków

Jak wąż, co w raju zbałamucił Ewę.

Musisz więc, duszo, w łańcuchach porządku

Iść za swym ciałem, zaniedbując siebie.


Ciężko odnaleźć się w kainowym gronie,

Które za zyskiem i korzyścią goni,

I które w ogniu żądz namiętnych płonie,

Kiedy zraniona dusza łzy swe roni


Nad utraconym szczęścia przywilejem

Dającym prawo do decydowania

O tym, co dzisiaj się w życiu zadzieje

Bez przyziemnego duszy zaszczuwania.


Ciężko i trudno, gdy gore potrzeba,

By ze słów sączyć jak w butelki wino,

Które to w strofach leży i dojrzewa,

Będąc mądrości wytrawną przyczyną.


No, cóż... czas ruszać do pracy w przymusie,

Bo ciało władzę nad duszą przejęło.

Powoli tracę i chęć, i wyczucie

Do tego, co mnie z Domu wyciągnęło.


Idę, bo taka odgórna konieczność,

Jak ten mężczyzna z bloku naprzeciwko.

Zrzucę okowy, gdy nastanie wieczność

I dla swej duszy będę robić wszystko.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 15 stycznia 2024

WRAŻLIWOŚĆ

Jakoś mi smutno i nie wiem... dlaczego?

Bezdenna gorycz mnie całą pochłania.

Opadam na dno żalu wezbranego,

Który ma dusza wrażliwością wchłania,


Przez co bezwiednie łzami z oczu spływa

Jakby tęsknota za kimś utraconym.

W życiu niekiedy i tak właśnie bywa,

Że człowiek płacze, nie będąc zranionym.


W gardle pęcznieje gorycz krtań miażdżąca.

Serce się w piersi łomocze i szarpie.

Lęk budzi dziwny przyczyna mi obca.

Przykrość z rzęs ciurkiem na blat stołu kapie.


Czy coś przeczuwa intuicja w strachu,

Że tak mnie nęka, cierpieniem biczuje

I niczym sople skapujące z dachu

Na tafli duszy kroplami wibruje?


Spoglądam w niebo przecięte ptakami,

Które w surdutach czerni dokądś lecą...

Może Opatrzność przemówi znakami,

Co wyjaśnieniem błogim mnie oświecą


I wytłumaczą stan niezrozumiały,

Który emocje w kotle obaw miesza.

Niech zaśnie człowiek ów we mnie zuchwały.

Nic go nie krzepi, nic wszak nie pociesza.


Niechże odejdzie, bym mogła odetchnąć

Z kubkiem gorącym parzonych refleksji,

Bym podziwiała w wyciszeniu piękno

Myśli o rzadkiej i głębokiej treści,


W których się szczęście odsłania w swej krasie

I obejmuje ramieniem mą duszę.

Z ciężarem smutku wyczuć go nie da się.

Niechże opadnie, bo się nim uduszę!


Niechże odpłynie jak deszczowe chmury

Wiatrem pasane na niebie w granacie!

Niechże odejdzie uczuć stan ponury.

Niech go zastąpi zaduma w krawacie


Z uśmiechem, który anonsuje spokój,

Co krystalicznym światłem się odbija

A mej naturze dorównując kroku,

Niech twórczej pracy, chociaż dzisiaj, sprzyja!


Ot... ma wrażliwość - mój dar i przekleństwo,

Co jak krzyż dźwigam dla zbawienia duszy.

Zmysły w jej blasku ogarnia szaleństwo,

Gdy je cokolwiek, nie dotknąwszy, ruszy


Opuszką palca jakby struny w harfie,

Co nie zadrżawszy, nuty w dal strzepuje,

Po czym osiada jak rzęsą na stawie

I krzycząc we mnie, w ciszę się wsłuchuje.


Strzelam iskrami cała od środka

Niczym krzemienie o siebie się trące.

Spala mnie żałość niemal cierpko-słodka,

Co trawi serce w bólu konające.


Muśnięcia, które są niewyczuwalne,

Na mnie się kładą wyraźnym naciskiem,

A to, co bywa wokół niesłyszalne,

Do mnie dociera z dokuczliwym piskiem.


Odbieram zatem oraz odczytuję

Świat ze zwiększoną jego namiętnością.

Wszystko, co tworzy mnie sobą, notuję,

Niosąc cierpienie mej duszy z miłością


Jakoby dziecię, które w bezradności

Do ramion tuli się, by ból ukoić.

Nierzadko nie mam już krzty cierpliwości,

Aby wrażliwość czymś choć zadowolić,


Gdyż ta się z objęć sprytem wyślizguje

I jak wiatr zwinny oraz nieuchwytny

Pchnąć mnie w otchłanie rozterek próbuje,

By mi usunąć spod stóp cięciem brzytwy


Nić grawitacji, co mnie przytrzymuje,

Bym w galaktykach jak ryba pływała,

Przez co na Ziemi się nie odnajduję

I będę od niej wiecznie odstawała.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



WALIZKA

Moja walizka po brzegi kartkami

Jest wypełniona, że domknąć ją trudno,

I atramentu ma kufer plamami

Cały pokryty - nań przetarte płótno,


W którego szparkach i drobnych szczelinach

Są ziarnka piasku, kłosy zbóż i kwiatów.

Wieko parciany pasek klamrą spina,

By nie udało się zeń uszczknąć światu


Papieru z myślą nań niedokończoną,

Co się zaczyna kilkoma wersami.

Idę przez życie z walizką zniszczoną,

W której papiery szeleszczą słowami.


I nic mi więcej nad nią nie potrzeba,

By czuć, że szczęście już mnie nie opuszcza.

Duszę mą niosą szumem tańca drzewa.

Rosa mnie poi oraz do łez wzrusza.


Niczego więcej nie pragnę prócz życia,

Które bez pędu spokojnie przemija

Pod zadaszeniem z gwiezdnego poszycia,

Co się księżycem i słońcem przebija,


I światłem spływa przez sieci gałęzi

Niczym łowione w błękitach ławice.

Mydlana bańka luksusu mnie mierzi

Oraz betonu rosłe okolice.


Chciałabym tylko zacisznego miejsca,

Na brzeg którego niebo, pluszcząc, wpływa,

Gdzie czas mierzony jest rytmiką serca

A pory roku liczy głowa siwa.


Mogłabym pługiem dłoni spulchniać ziemię,

Ażeby ciału nic nie brakowało,

Byle wieczorem w ciszy senne cienie

Słowo się w spokój błogością wkradało


Z duszy, jak liśćmi jesiennego drzewa,

Spadając w przestrzeń bezkresnego bytu,

Który poezją w namiętności śpiewa

Jakoby jutrznią po zalążek świtu;


Byle walizkę wreszcie rozpakować,

Na wiatr rzucając zapisane kartki,

By móc, w nich będąc, na głos recytować

Strofy, co pędzą niczym strumień wartki.


Chciałabym, ale... czekam na peronie

W drodze do miejsca mi wymarzonego.

Walizka splata swym uchwytem dłonie.

Nie mam bagażu, oprócz niej, innego.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl