środa, 6 grudnia 2023

SEDNO

"Nic tu po nas - powiadam do anioła stróża,

Wzrokiem smętnym się bacznie wokół rozglądając. -

Perspektywa się kiepska wraz z wschodem wynurza" -

Po czym ruszam przed siebie na nic nie czekając.


Anioł stanął w bezruchu i błądzi w zadumie,

Wyliczając na palcach kontr - i - argumenty.

Widzę po jego minie, że nic nie rozumie...

Każdym słowem z ust moich poważnie przejęty,


Więc podchodzę do niego, ramieniem go garnę.

"Uwierz, stary, - wyjaśniam - tu dobrze nie będzie."

Wtem się nagle uniosły myśli, jak ćmy, czarne,

Chmarą skrzydeł trzepocząc oraz klaszcząc wszędzie.


"Człowiek - mówię - ma wstrętną swej duszy naturę.

Instynktownie podchodzi na co dzień do życia."

Widzę w oczach anioła spojrzenie ponure.

"Masz - powiada zmartwiony - coś z prądem do picia?"


Usiedliśmy na chwilę w przydrożnej gospodzie.

Po kieliszku procentów sobie łyknęliśmy.

Anioł palcem się szczypie w milczeniu po brodzie...

Później wstał i przed siebie żwawo ruszyliśmy.


"Dokąd?" - pyta, na co ja ramionami wzruszam.

"Gdzie nas oczy poniosą" - cicho proponuję.

"Może tam, gdzie pochłonie nas dziewicza głusza?" -

Znowu pyta mnie szeptem, gdy w świat maszeruję.


"Mnie... - odpowiem nieśmiało - w sumie wszystko jedno.

Przywiązania wielkiego z miejscem tym nie czuję."

"Zobacz! - palcem pokazał tłumy, które biegną. -

Za czym oni tak pędzą?... Tego nie pojmuję..."


"Za mamoną - wyrzekam i siadam na trawie,

Wzrokiem błądząc jak orzeł po bezchmurnym niebie. -

Mam nadzieję, - dodaję - że tu nie zabawię.

Ludzie puszą się, pienią w coraz większym gniewie


Zaślepieni zyskami, wodzeni wygodą...

Jak w amoku... jak w transie całkiem zatraceni."

"Czemu ludzie - mnie pyta - na wszystko się godzą?!

Czy nie widzą, że przez to już są potępieni?!"


"Nie - wyrzekam spokojnie, na ziemi się kładąc

Oraz głowę na splocie swych rąk układając. -

Oni nic wytłumaczyć już sobie nie dadzą,

Boga za bohatera bajki uważając."


"Do piekielnych czeluści pchają się stadami -

Zauważył mój anioł, krążąc niespokojnie.

Dłonie - mówi - pokryte mają krwi plamami...

"Najważniejsze jest dla nich, aby żyć nieskromnie -


Tu się wtrącam w wypowiedź anioła stwierdzeniem -

Nikt i nic się poza tym praktycznie nie liczy.

A do piekła zdobyli już przysposobienie,

Bo codzienność w tej kwestii ich mistrzowsko ćwiczy.


Podejrzewam, - powiadam - że postępowaniem

Niejednego, by diabła w siną dal spłoszyli.

Ludzie dziś są wilkami, a owcze przebranie

Powoduje, że do zła się przyzwyczaili.


Każdy czyn i występek jak brud obmywają

Tłumaczeniem, że wszystko w imię dóbr najwyższych.

Później się, niczym w błocie, w luksusach taplają,

Stojąc na zgiętych karkach tych w grupie najniższych.


I kulturę, i sztukę jako stręczyciele

Z szat godności odarli, jak dziwkę sprzedali.

Wartościowych jednostek dzisiaj jest niewiele.

Człowieczeństwo już dawno w popiół zagrzebali."


"Jak żyć zatem?!" - mój anioł zadrżał z przerażenia.

"To - doń wzdycham - się staje wręcz niewykonalne.

Z tego właśnie powodu cieszą mnie marzenia,

Które w obliczu faktów są już nierealne..."


"Mów! - zażądał mój anioł, chyląc się nade mną. -

Zrobię wszystko, by spełnić to właśnie życzenie."

Wręcz z niechęcią unoszę powiekę półsenną

I odklejam, podnosząc się, od pleców ziemię.


"Spójrz" - powiadam, wskazując pod nami dolinę.

"Któż to?! - pyta mnie anioł z ogromnym zdziwieniem,

Robiąc przy tym żałobną i bezradną minę,

Widząc ludzi ciągnących skrzydła z utrapieniem


I sunących przed siebie ołowianym krokiem

Z głową czołem wrośniętą w kamienistą drogę,

Nie wodzących ku górze sposępniałym wzrokiem,

Który w kostce jak łańcuch obejmuje nogę.


"Któż to?!" - pyta mnie anioł i za klapy ciągnie,

Potrząsając posturą mą drobną jak szpilka

I wpatrując się łzawo, niemal nieprzytomnie

W oczy moje, co trwało jak bolesna chwilka.


"Aniołowie stróżowie tych, co są w pogoni

Za błyskotką, prestiżem i ciała świątynią.

Masz ich wszystkich - mu mówię - jak prawdę na dłoni.

Bezrobotni stróżowie w tym, co ludzie czynią."


"Musi na to być sposób, żeby ich ratować! -

Krzyczy anioł, łkający głośno z bezsilności. -

Nie możemy nieszczęścia przecież ignorować!

Trzeba podjąć działanie w intencji miłości!"


"Próbowałam... - westchnęłam, niemoc obnażając -

Wolną wolę dał Pan Bóg głupim na zachętę.

Z tego właśnie powodu siebie zatracając,

Połykają bezmyślnie każdą zła przynętę.


Łudzą się, że w wolności łaski tym się wkupią,

A tymczasem się topią w wyrzutach sumienia.

Jak kamienie wrzucane w wodę smutkiem chlupią

Męcząc się w sieci strachu nędznego istnienia.


Nie poradzisz nic na to - anioła pocieszam. -

Twoi kumple przegrali na tej linii frontu.

Ja się już w te relacje od dawna nie mieszam.

Nie czyń i ty sobie, bracie, tą sprawą afrontu."


"Co zamierzasz więc dalej?" - anioł zapytuje,

Rozkładając bezradnie spracowane ręce.

"Iść przed siebie - powiadam i go obejmuję -

Póki bije empatią me cierpiące serce,


Aby resztek nie stracić własnej tożsamości,

Która przez egoistów bywała deptana.

Nie nauczysz niestety, mój drogi, miłości,

Choćbyś padł przed człowiekiem na oba kolana.


Trzeba nadal oddychać - mówię z umęczeniem -

Póki śmierć nie uwolni nas od tej udręki.

To, że jesteś, jest dla mnie wielkim pocieszeniem -

Mocno tulę anioła i dodaję: - Dzięki."


Po czym ten łzę wzruszenia dyskretnie wyciera.

Odwzajemnia mój uścisk, ramieniem mnie trzyma.

Idąc pierwszy, przez chaszcze się dzielnie przedziera

I mnie strzeże od złego wiernymi oczyma.


Tak w wędrówkę wtopieni za duszą pokrewną

Przemierzamy chodniki, ścieżki wyboiste,

Wierząc, (może naiwnie?) że w tym życia sedno,

By sumienie i ręce mieć - jak da się - czyste.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 5 grudnia 2023

Z OSTATNIEJ CHWILI WIEŚĆ, KTÓRĄ TRUDNO ZNIEŚĆ

Świętego Mikołaja w tym roku nie będzie!

Wieść owa się rozniosła srogim echem wszędzie.

Zadrżały we framugach szyby, okiennice.

Z parapetów zleciały przez ten wstrząs donice.

Kominy zaś westchnęły dymkiem z bezradności,

Więc pewnie i choinki stracą blask radości.

A, jak do tego doszło, co Wam teraz głoszę?

Natychmiast, bez wahania i szczerze donoszę!

Gdy granicę przekraczał koła pod biegunem,

Zauważył, że goni go ktoś mrowim tłumem,

Więc naiwny i ufny zaprzęg sań zatrzymał,

Czym ów pościg za sobą natychmiast powstrzymał.

Otoczyła go sforą celników gromada.

Dołączyła specjalnej doń służby brygada.

Wymierzyli weń lufy ciężkiej amunicji

Jak przeciwko Capone - wroga prohibicji.

Obszukali go skrzętnie, przetrzepali sanie,

Więc za przemyt się teraz Świętemu dostanie.

Do dziesięciu by dostał lat pewnie odsiadki,

Gdyby nie dołożyli mu kolejnej wpadki.

Fama, co się o fakcie tym w mediach rozniosła,

Do środowisk aktywnych błyskawicznie doszła.

Kto przypuszczał, że sen się najgorszy mu ziści?!

Gdy dorwali Świętego w sieć ekologiści

Różnorodnych oskarżeń, zarzutów, pretensji.

Oj... jak widać Świętemu się wcale nie szczęści.

Za to, że do sań ciężkich zaprzągł renifery

Grozi mu dodatkowo pięć lat bez kozery.

To, niestety, nie koniec złych kolei losu.

Prokurator wszak dorwał się gniewnie do głosu.

"Za nieletnich - powiada - wykorzystywanie

Do produkcji zabawek trzy lata dostanie!

I niestety - wygłasza - tu się nie uchylę.

Podejrzewam Świętego, że jest pedofilem.

Kto z elfami w zażyłych relacjach obcuje,

Seksualnie z pewnością elfy molestuje!"

Tu adwokat Świętego sprzeciw w sądzie złożył

I dowody w obronie staranne przedłożył.

Według czego Mikołaj został stręczycielem

Pełnoletnich podwładnych, czyli sutenerem.

Oskarżony za handel więc żywym towarem

Pięć lat dostał odsiadki kolejne za karę.

Powołano też świadków - w tym niegrzeczne dzieci,

Którym pragnienie zemsty z oczu mściwie świeci.

Wszystkie zgodnie zeznały, że były dręczone,

No, i zamiast prezentem rózgą obdarzone.

To sędziego do reszty strasznie rozwścieczyło

I zasądził trzy lata, aby zadość było

Za te groźby karalne, którymi siał postrach.

Tak tabela wykroczeń Mikołaja rosła.

W świetle spraw przedstawionych w takim to natłoku,

Nazbierało się zatem sporo lat wyroku.

No, i dostał Mikołaj - jak to mówią - sanki.

Zacisnęli mu ręce w za ciasne kajdanki

I wsadzili do suki, i w pierdel wywieźli.

Tym sposobem za skórę wszystkim nam zaleźli.

Co poradzić?! Z władzami nie wygra się sporu.

Święta mieć już nie będą, jak kiedyś, humoru.

Jak się urząd skarbowy jeszcze mu przypatrzy,

Koniec przygód Świętego może stać się straszny.

Jeśli wszak w swojej pracy zaniedbał podatki,

Znów mu wlepią kolejne kilka lat odsiadki.

Teraz karę Mikołaj odsiaduje w Sztumie.

Za co, na litość boską?! - tego nie rozumie.

Poszły w świat wieści straszne... fałszywe czy szczere?,

Że największym w historii jest Święty gangsterem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




CHWILA MEDYTACJI

Jeszcze jest ciemno... a świat śpi spokojnie.

Myśli me krążą jak ćmy wokół światła.

Dusza zaś cierpi, snując się bezdomnie

W czasie, któremu w gusta nie przypadła.


Gorąca kawa, będąc rytuałem

Dnia, gdy się ledwo z pieleszy wynurza,

Budzi pragnienia co najmniej zuchwałe,

Przez co się budzi uczuć wściekła burza,


Bowiem nie sposób pogodzić sprzeczności,

Jakimi targan człowiek od środka:

Dusza wszak bywa zachłanna miłości,

Ciału wygoda jestże bardziej słodka.


Kłębią się zatem refleksji knowania,

By w tej od wieków ciągnącej się wojnie,

Nie doprowadzić wręcz do obłąkania

Zmysłów, co które pojmują ułomnie


Otaczającą człeka rzeczywistość -

Wiecznie bijące źródło przyjemności

Jakiemu obca na ogół jest czystość,

A bliższa korzyść z plugawej podłości.


Zbrukaną zatem dusza często bywa

Przez ciało, które żywo nią handluje,

Na skutek czego ta się wciąż ukrywa

W bezludziu ulic, gdzie wytchnienie czuje


I gdzie wyciąga ręce jak pociecha,

Co się w ramiona Ojca pragnie wtulić,

Gdzie na śmierć niemal z utęsknieniem czeka

I gdzie się może dyskretnie rozczulić,


By zaznać ulgi jak kropli na ustach

Spierzchniętych bardzo bolesnym pragnieniem,

Kiedy bukłaka zawartość jest pusta

A woda staje się tylko marzeniem...


Siedzę przy kawie, o tym rozprawiając

Jakbym się z hardą wrogów sama biła.

Ciemność za oknem, ciągle się tułając,

Błogość nastroju we mnie ocaliła,


Więc się wpatruję w zalane chodniki

Strumieniem światła latarni drogowych...

Wiatr szarpie z liści dziergane szaliki,

A z nieba kapie łzami rytm miarowy...


Niechaj zostanie ów moment dziewiczy.

Nie mam ochoty na maraton szczurów,

Z których jest każdy trzymany na smyczy

Z wszech stron wzniesionych labiryntem murów.


Niechby ta chwila trwała długowiecznie...

Dusza nareszcie czuje wyciszenie.

Harmonia płynie sielsko i bezpiecznie...

Życie się toczy, lecz jak nieistnienie,


Przez co się wznosząc w chwili kontemplacji

Odczuwam wolność niczym nie skażoną,

Zostawiam buty ciężkie grawitacji,

Pod stopą mając przestrzeń opierzoną.


Niebawem zegar podciągnie kurtynę

Korbą obrotów wskazówek skrzypiących,

Szarpnie za światła dość oporną linę

I reflektorów błyśnie blask rażący.


I zniknął nagle, jak niespodziewanie,

Z kawą spijane chwile medytacji,

I znowu dusza z ciałem w ringu stanie,

By udowodnić słuszność własnych racji,


I znów się rundy posypią w godzinach

Wzlotów, upadków, zwycięstw i nokautów.

Dojdzie do głosu nieszczęścia przyczyna -

Codzienność, która jest kwestią ryczałtu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 4 grudnia 2023

JUŻ CZAS...

Już czas, by pozamykać drzwi i okiennice,

I zasiąść na fotelu przy gasnącym świetle,

Wyostrzyć mgłą zalane, zmęczone źrenice,

Rozwiązać krępujące ciało wszelkie pętle


Narzucone przez lęki i niepowodzenia,

Uszczypliwość społeczną, ludzką znieczulicę.

Już czas duchom z przeszłości krzyknąć: "Do widzenia!"

I zerwać z twarzy, wyrzucić wreszcie przyłbicę,


Zamiast kopi do ręki chwycić bukiet krzaków,

By wydrapać spod progu ślady podłych ludzi,

Przy asyście porannych, rozśpiewanych ptaków

Poczuć jak nowe życie się wraz z słońcem budzi.


Już czas zapiski wspomnień usunąć z zeszytu,

Powyrywać zeń kartki i do ognia wrzucić.

Cierpliwości możliwość sięgnęła zenitu.

Już czas wszystko odpuścić, aby się nie smucić.


Klucz z kłódek, co na skoble szczelnie dom zapięły,

Już czas cisnąć w wodę głęboką albo chaszcze.

Odepchnąć stopą drogi, aby się odpięły,

Już czas, by obrać ścieżki, lecz tym razem własne.


Już czas pięścią uderzyć w stół i wrzasnąć: "Basta!",

By wyznaczyć granice nie do przekroczenia.

Niech się z dala trzymają ci z innego ciasta,

Co są przyczyną tylko żalu, utrapienia.


Już czas! - i niech się echem rozniesie nowina,

Że w tym właśnie momencie bezwzględną decyzją

Świeży etap się życia u schyłku zaczyna,

Który pachnieć nie będzie przeszłości stęchlizną.


Wreszcie ziarno dojrzało - późno... przed żniwami,

Bo świadomość (nareszcie!) wyciągnęła wnioski.

Prowadzi do mądrości krętymi szlakami

Los wbrew woli człowieka - jak głoszą pogłoski.


Nic nie szkodzi, że zachód krwią niebo zalewa

Jakby życie powoli z piersi uchodziło.

Jedna myśl niech nas zawsze do walki rozgrzewa,

Że już czas, by zaistnieć, chociaż się nie było.


Nigdy nie jest za późno, by się z kolan podnieść

W imię własnej, deptanej przez lud tożsamości.

Już czas anonimowość na drobiny roznieść,

By nie pozwolić sobie odebrać wartości.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 1 grudnia 2023

BAJKA BEZ HAPPY ENDU

Była sobie dziewczynka niewinna i czysta,

Która na świat patrzyła zachwytu oczami.

Była dusza w dziewczynce jak kryształ przejrzysta

Uskrzydlona szczerymi serca intencjami.


Pochylała się zawsze naiwna dziewczynka

Nad człowiekiem, co który zdał się być w potrzebie.

Swoją miarą mierzyła każdego... kruszynka,

Więc pojęcia nie miała o zawiści, gniewie,


Egoizmie, zazdrości i mrocznych uczuciach

Jakie jadem żmijowym sączył z siebie człowiek,

Nie widziała więc w nikim podłego zepsucia.

Miała obraz idylli w swej dziewiczej głowie.


Tresowali dziewczynkę zatem, by służyła

W imię ich wygód wszelkich, korzyści, wolności.

W niej z miłości do ludzi zaś brała się siła,

Chociaż ci doń nie mieli ni krztyny litości.


Uwierzyła dziewczynka, że tak być już musi.

W lustrze, patrząc na siebie, przedmiot dostrzegała.

Na potrzeby dziewczynki wszyscy byli głusi.

Najważniejsze, by sobą się nie wychylała.


Okradziono dziewczynkę z dzieciństwa bezwzględnie.

Założyli nań ciuchy kilka lat za duże.

Postarzała się biedna zupełnie bezwiednie.

Wciąż patrzyła pod nogi i nigdy ku górze.


Jesień nagle dziewczynkę w samotni zastała.

Ciuch na grzbiecie się skurczył, ręce wydłużyły...

I się mała dziewczynka wnet zorientowała,

Że ją wiosny po cichu nagle opuściły.


Szronem skroń się pokryła i oczy przygasły.

Twarz zdradzała dziewczynkę z kobietą w swych rysach.

Dni młodości wraz z słońcem niespodzianie zaszły.

Wokół była szarzyzna, pustka oraz cisza.


I poczuła się nagle jak bez trzonka młotek...

Nieprzydatny, nikomu w niczym niepotrzebny...

I poczuła dziewczynka w swym sercu tęsknotę

Za dziewczynką porwaną przez jej świat nikczemny.


Wbił się w żebra boleśnie świst bata pogardy,

Którą była dziewczynka brutalnie karmiona,

Więc wyrobił się w dziecku charakter dość twardy,

Od dźwigania którego chodziła zgarbiona.


Zima nagle zajrzała do dziewczynki w lustro...

Twarz powiędła, powieki we półśnie opadły,

Włosy się wygładziły siwiuteńką chustą,

Usta zaś się podkową goryczy zapadły.


I stanęła bezradna, i ogołocona...

Okradziona przez stado zazdrością skażonych.

Gdy spojrzała przez ramię, poznała, że ona

Była tylko pożywką ludzi napuszonych.


Utraciła tożsamość, przegrała marzenia.

Udeptali jej pasje jak żar niedopałków.

Odebrali jej prawo się wypowiedzenia...

Posklejała swe serce z drobniutkich kawałków


I... umarła, odeszła... nie pozostawiając

Ani żalu po sobie, ani łzy współczucia.

Przy jej grobie wiatr klęczy, deszczem głośno łkając,

Polny kwiat wieńce wiąże, niebo się zasmuca.


Mchem porosły litery na kamiennej płycie,

Więc ją nawet spoczynku miejsca pozbawili.

We wspomnieniach tułacze się jej nieme życie.,

Które ludzie w dziewczynce brutalnie zabili.


Tak to bywa w współczesnym i zdziczałym pędzie.

Depczą kwiaty kopytem ludzie krwi spragnieni,

Przez co się bezpłodnością ciągnie ziemia wszędzie,

A w niej grzęzną po szyję pychą obciążeni,


Zaś wrażliwych się żywcem pod nią zakopuje

Jakby w lęku, że przyćmią blask wschodzącej chwały,

W której świetle się siebie tylko adoruje,

W której na tron zasiada, kto bardziej zuchwały.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl