czwartek, 7 września 2023

ZIEMIO PRZEKLĘTA!

Jakże spokojnie pierś twoja spoczywa...

Ciepła, wygodna i od rosy mokra.

Jedwabna trawa twą skórę okrywa,

Spijając deszcze, abyś nie przemokła.


Patrzę na dekolt hojnie odsłonięty.

Wzdłuż się strumienia rozciąga wygodnie.

Kołnierz pajęczyn nań leży rozpięty,

Lekkością nitek faluje swobodnie,


Gdy wiatr z pieszczotą nad piersią się chyli,

By pocałunkiem zsypać twoje ciało.

Czuję!... jak miłość słodycz w tobie pyli -

Miłość zachłanna, której ciągle mało.


Stąd twoja płodność oko ludzkie kusi,

Duszę artysty w sobie rozkochując.

Zatem ta tworzyć, by nie cierpieć, musi,

Twoją urodę w dziełach adorując,


Co jest i darem, bo mnoży doznania,

I jest przekleństwem, bowiem ból zadaje.

Nie ma na świecie gorszego konania

Jak to, co sztuką przez życie się staje


I niczym wampir krew autora spija,

Przez co ów biedak w męczarniach usycha,

Wena mu wierna w pracy zawsze sprzyja,

Ale codzienność przez progi przepycha


Jak spragnionego z karczmy, gdy ten groszem

Nawet nie śmierdzi od chudych lat wielu,

Więc ta go kopie w suchy zad kaloszem

Na bruk jak śmiecia i krzyczy: "Menelu!",


A ten się z rdzawej kałuży podnosi,

Krokami ciągnąc wygłodzone szczury,

I zamiast skrzydeł na ramionach nosi

Sztalugi, pędzle, co trzymają sznury,


Kartki, kałamarz, ze stalówką pióro

I w pięciolinii zeszytów aktówkę.

Aby pocieszyć niedolę ponurą,

Bierze w swe dłonie taneczne altówkę


I gra publicznie w szczodre dni targowe,

Śpiewając ludziom własne kompozycje.

Zawsze miał pełną marzeń mądrą głowę

I nienaganną niemal aparycję,


Lecz mimo tego nie zdobywał sławy...

Czyżby talentu jemu zazdrościli?!

Los go pochłonął podle niełaskawy.

Po śmierci jego twórczość docenili...


Czyżby się trzeba aż tak siebie wyprzeć,

Żeby spokoju twojego skosztować?

Oj, postępujesz z artystami chytrze.

Nie możesz że im choć trochę sfolgować?!


Jeśli podobnie pragniesz mnie uwodzić

I w mękę duszy przekląć moje życie,

Wolę na piersi twej głowę położyć,

Aby nie zbudzić się więcej o świcie.


Niechaj się stanę marną cząstką ciebie,

Byś niczym Makbet w obłędzie szalała,

Że będąc bardzo zapatrzoną w siebie

Artystów dusze podle traktowała,


Je rozkochując, lecz bez wzajemności,

I narażając na głód, poniżenie,

Bezdomność uczuć w sidłach samotności,

Bo w gronie bliskich na niezrozumienie.


Jak żyć, mi powiedz, gdy ciało przy ziemi

Duszy uchwycić, pojąć swej nie umie,

A dusza jakby z koszykiem kamieni

Poza swym ciałem, choć nad nim, dryfuje?!


To jakby serce w dłoni zaciśnięte,

Które w ucisku bić nie jest już w stanie,

Na dwie połówki miażdżone pęknięte

Kiedyś bić przecież od bólu przestanie.


Jeśli mi każesz wieść życie przeklęte,

To daj mi chociaż na mej drodze ludzi,

Którzy dostrzegą, co ja, niepojęte,

W których się wzniosłość NAD-przyziemna budzi,


By ci mi ciernie z duszy wyciągali,

Co odrastają, zmysły oplatając.

Niechby mnie oni choć trochę kochali,

W dźwiganiu zdrady twojej pomagając.


O, ty nikczemna, pięknem namaszczona,

Coś mnie urokiem swoim zniewoliła,

Będziesz na wieki wieków wciąż sławiona,

Mimo żeś tylu artystów zniszczyła.


Ty, Ziemio, która cierpienie rozdajesz

I krwią historii plamisz własne łono,

Która od matki troską nie odstajesz,

W której płodności wszelkie nędze toną;


Ty, która kochasz oraz nienawidzisz,

Co wynagradzasz i okrutnie karzesz,

Jak się sumienia brudnego nie brzydzisz? -

Choć się pytaniem pewnie tym narażę -


Jak możesz patrzeć z bezdusznym spokojem

Na utrapienia ciebie kochających,

Bawić się takich bólem oraz znojem?!

Ust twych nie znoszę w krzywdzie ich milczących!,


A mimo wszystko w swym uzależnieniu

Ciebie porzucić, zdradzić nie potrafię,

Więc się zatracam bezwiednie w tworzeniu

I krótkie ulgi jak wytchnienia łapię,


I znowu cierpię, i znowu się gubię.

Jak obłąkana wręcz się zachowuję,

Bo zadawania mi bólu nie lubię,

Ale w nim tworząc, ów ból celebruję.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 6 września 2023

BĘDZIEM ŻYĆ!

Chyba... panicznie boimy się przemijania -

Tego, że wczorajszy dzień zabiera z nas trochę,

Że nasz wpływ na dzisiaj na nogach swych się słania,

Że nam życie ucieka bezpowrotnie płoche.


Strach nam w oczy zagląda, świecąc przerażeniem

W rozszerzone źrenice, które lękiem płoną.

Świadomość o kruchości traktując milczeniem,

Ciężko jest się pogodzić z wiosną znów straconą.


Patrząc zatem w kalendarz uszczuplonych kartek,

Budzi się pragnienie, by ślad swój pozostawić,

By życie okazało się cokolwiek warte

Jakby ślad ów od zguby miał nas wszystkich zbawić.


To jak tratwa rozbitków pełna na przestworzu,

Z których każdy ze śmiercią zasiada w pokera,

Więc by nie dać się pożreć krwiożerczemu morzu,

Na kompana u boku bezdusznie spoziera,


Widząc w nim zagrożenie anonimowości,

Co połyka się w tłumie niewyróżniających,

Gdzie po takiej konsumpcji wypluwszy ich kości,

Znak zaciera po ludziach kiedyś tu żyjących,


Za którymi się nawet nie ciągnie wiatr wonny,

A zostaje nagrobek ze startym napisem

Pokryty czy powojem, chwastem, skrzypem polnym

I rzadko oznaczany choć tlącym się zniczem -


Nagrobek, co przy dacie przeterminowania

Rozdzierany łopatą jak matczyne łono

Resztki próchna po zmarłym przed słońcem odsłania,

By w nim inne już ciało martwe położono.


Zatem... choć gromadzimy, aby coś posiadać,

Nic na własność wieczystą nam nie przysługuje.

Wszystko to, co będziemy na konta odkładać,

Nieuchronnie się z czasem roztrwoni, zmarnuje...


My zaś!, ślepcy w amoku, fakt ten zagłuszamy,

Budowaniem spichlerzy wręcz nie do zdobycia.

Tę naiwność bezmyślną ciągle w sobie mamy,

Że w ów twierdzach schowamy chociaż tchnienie życia,


A tymczasem zwabieni pragnieniem wieczności,

Pochłonięci stawianiem pomników istnienia

Mamy już policzone i włosy, i kości

Przez śmierć, która ma inny niż my punkt widzenia.


Warto zatem się skupiać na rzeczach przyziemnych,

Na tym, co nas okrada z zatracanej duszy?!

Lepiej doznawać stanów w sumieniu przyjemnych,

Zwłaszcza że się nasz żywot niestety nie dłuży.


W czterech kątach jak w gnieździe ptakiem tylko będąc,

Który kiedyś na zimę z ów gniazda odleci,

Trzeba żyć z przekonaniem oraz wiarą, twierdząc,

Iż się jest niczym gwiazda, co mizernie świeci.


Wtedy z tą świadomością, że wciąż się umiera

I że jutro być może nigdy się nie zbudzi,

Najdzie nas wielka radość i ochota szczera,

By budować nie spichlerz, lecz siebie wśród ludzi,


By w relacjach zapisać kilka słów o sobie,

Co imieniem, nazwiskiem ochrzczone zostaną.

Będziem żyć!, ilokrotnie ktokolwiek wypowie

Naszą skromną osobę wspomnieniem wskrzeszaną.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 5 września 2023

SZCZĘŚCIE

Szlachetne szczęście, gdzieżeś się ukryło,

Że każdym rankiem człek cię poszukuje

Jakby cię nigdy na co dzień nie było?

Cóż że cię, szczęście, tak w ludziach stresuje,


Iż wolisz zaszyć się w bezpiecznej dziurze

Jako teoria nieznana praktyce.

W obecnych czasach sukcesu nie wróżę

Definiującej cię, szczęście, logice,


Bo dla każdego jesteś wszak czymś innym,

Nie stanem, ale celem do zdobycia.

Owym myśleniem zgoła dość dziecinnym

Twa perspektywa niczym nie zachwyca,


Gdyż osiągnięcie ciebie jako celu

Daje jedynie ulotną przyjemność.

Czymże więc jesteś, drogi przyjacielu?

Jakże uchwycić trzeba twą szlachetność,


Aby cię trafnie pojąć i zrozumieć,

Nie tracić czasu na bzdurne domysły?

Czy da się ciebie, drogie szczęście, umieć?

Nadzieje, by cię poznać, szczęście, prysły,


Więc się depresja szerzy zagrożeniem

A statystyki samobójstwem straszą.

Widać, że błędnym to twoim znaczeniem

Ludzie uparcie i głupio się raczą,


Bo gdy obiektem stajesz się ich planów,

Którego zdobyć w życiu nie potrafią,

Wpadają w pustkę duszy mrocznych stanów,

W przepaść rozpaczy zaślepieni skaczą,


Gdyż nie potrafią udźwignąć porażki,

Z upadku podnieść się, by znów spróbować,

Podbiwszy wartość ustalonej stawki,

Od której warto ponownie startować.


Ja ciebie, szczęście, w ten sposób nie widzę.

Interpretacja współczesna mnie razi.

Czasów obecnych pojęciem się brzydzę,

Bo ono w byciu szczęśliwą mi wadzi.


Tyś nie jest celem, lecz, szczęście, stosunkiem

Do życia, co się wbrew woli mej toczy.

Tyś jest mądrością, nie! nędznym ratunkiem

Z opałów, kiedy strach zagląda w oczy.


Tyś umiejętność akceptacji siebie -

Dumą z talentów, dla wad zrozumieniem.

To dzięki tobie, choć się tego nie wie,

Człowiek się cieszy po prostu istnieniem -


Tym, że potrafi wstać o siłach z łóżka

Czy samodzielnie herbatę zaparzyć,

Że niepotrzebna mu w decyzjach wróżka,

Że umie kochać, czynić dobro, marzyć...


Tyś tolerancją wobec i niedoli

Czy samotności, co się wprowadziła,

I wobec serca, które czasem boli,

Gdy miłość owe bezczelnie zdradziła.


Tyś jest zdolnością do patrzenia w przyszłość

Przez pryzmat trudów z naiwną radością,

Z wiarą, że lepszą będzie rzeczywistość,

Która dziś razi swą brzydką nagością.


Twym zaprzeczeniem, o szczęście szlachetne!,

Jest wyrzeczenie się istnienia duszy,

Co w konsekwencji bywa niebezpieczne.

Dbałość o ciało bowiem nie zagłuszy


Tego, co czyni człowieka człowiekiem,

Co nazywane bywa w nim sumieniem,

Co ma potrzeby znacznie większe z wiekiem,

Co od przyziemnych spraw jest uwolnieniem.


Takim cię, szczęście, na co dzień postrzegam,

Każdą porażkę i sukces szanując,

Dzięki to którym, mądrzejąc, dojrzewam,

Ciebie, o szczęście, wdzięcznie celebrując.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 4 września 2023

NA DACHU

Bezkresna przestrzeń tylko mnie opływa.

Pustym odgłosem pluszcze w moich uszach,

Kiedy odpływem wiatru się odrywa

I drżącą taflą, wibrując, porusza.


Niebo nade mną wciąż nieprzebudzone

Jak bruzdy pola zastygłe połogiem

Wisi posępnie bezmiarem mierzone

I poorane jak bawolim rogiem.


A wokół cisza pustką w głos się śmieje.

Nie słychać nurtów powietrza, co płynie.

Czas nie umiera... tylko się starzeje -

Jak był, tak będzie, nigdy nie przeminie,


Dlatego koniec wypełnia początkiem,

Który też musi kiedyś się zakończyć.

Będzie się bawić księżycem i słońcem

A krew z butelki nadal będzie sączyć.


Słyszę... jak macha nad ziemią nogami,

Siedząc na dachu krawędzi spokojnie

I łypie na mnie mętnymi oczami,

I wskazówkami zagaduje do mnie.


Nie zwracam jednak na niego uwagi.

Zadzieram w niebo zachłanne spojrzenie.

Wyciągam rękę - tak dla równowagi -

I dłoń zanurzam w gwiazd nań rozgwieżdżenie


Jakbym się chciała przebić przez powłokę,

W której to kuli przyszło mi oddychać.

Nie mogę sobie pozwolić na zwłokę,

Nie chcę się jednak wciąż przez tłum przepychać.


Zatem w tej chwili jeszcze niespełnionej

Nie mam ochoty schodzić w rzeczywistość.

Siedząc na dachu w głębi nieskończonej,

Czuję, że wieczność jest dosłownie blisko,


Co mnie i koi oraz inspiruje,

Co nie pozwala myśleć o najgorszym.

Stopami w górze macham - spaceruję.

Jestem nad światem nudnym i męczącym,


I mam przywilej patrzeć z wysokości

Na poplątane jezdnie czy chodniki,

Ludzi, co pługiem zwykłej codzienności

Pracują ciężko, by nie zostać nikim.


Widzę neony bezsennego miasta,

Które gwiazd tworzą nędzną konkurencję,

Cywilizację, co się siłą wrasta

W relacje, tworząc w człowieku demencję.


Widzę okrutne świata spustoszenie,

Płonące żarem rozgrzane betony.

Widok ten budzi we mnie zniechęcenie.

Duszę sprzedano diabłu za żetony,


Więc wolę zostać na dachu pod niebem,

Skąd, co przytłacza, mniejszym się wydaje.

Duszy wrażliwej nie nakarmię chlebem.

Taka od normy przyjętej odstaje,


Taka o więcej ciągle walczyć każe,

Bo jest spragniona doznać nieważkości.

Siedzę na dachu i z rozkoszą marzę

Wręcz niepoprawnie, do nieprzytomności,


Aż się zaciera realna granica

Pomiędzy faktem oraz rozmarzeniem.

Stan zawieszenia dostrzega źrenica

Patrząca na dół ze zobojętnieniem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




OGIEŃ WSCHODZĄCEGO SŁOŃCA

Wtem zapłonęły ogniem wszystkie drzewa,

Który od wschodu łuną buchnął żaru.

Płomieni światła opisać się nie da

Ni w liczbach podać jasności rozmiaru,


Co pomarańczy barwą się rozlała,

Z liści skapując i po pniach spływając,

I jakby sokiem powoli wsiąkała

W tkaninę cieni, splot jej przerzedzając.


Przedziwnie przestrzeń na pół popękała.

Szarą ciemnością spod światła wydartą

Ledwo się nieba strzępami trzymała,

Zdradziwszy w słońcu naturę upartą.


Stąd w łunie ognia na wschodzie widocznej

Wciąż cumowały chmury pełne mroku

Niesione falą jak w muzyce skocznej

Której, huśtaniem dorównując kroku,


Zdały się niczym w hipnozie ulegać,

Przez co noc była nadal wyczuwalna

Jakby nie chciała panowania sprzedać

Za złoto, co się rozsiewa jak manna.


Jakże mi błogo w słońcu się zrobiło,

Gdy to zjawiło się z tarczą zwycięstwa.

Jeszcze przez szarość światła nie przebiło,

A już widziałam wszem oznaki męstwa


I wnet poczułam nadzieję na lepsze,

I rozkosz wielką, by zacząć od nowa.

Nawet powietrze zdało mi się świeższe,

Kiedy się wrzucić w nie byłam gotowa.


Zatem swe okna na oścież otwieram.

Wpuszczam w pokoje przebudzone życie,

W którym się błędów własnych nie wypieram,

Z którego czerpię siebie należycie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 1 września 2023

SŁOWA, ZDANIA, WERSY

Spijasz mą duszę słowem, zdaniem, wersem,

Więc mnie - logicznie - powinno ubywać.

Tymczasem w strofach, jakby były pierwsze,

Zaczyna wszystko na nowo odżywać


Jakoby źródło, co z ziemi pulsując,

Przejrzystą wodą spragnione korzenie

Poi, jedynie siebie nie żałując

I wszem rozdając swe kruche istnienie,


Bo przecież życie to początek końca,

Który się zdaje celem egzystencji.

Nawet nadzieja najjaśniej świecąca

Nierzadko gaśnie w lawinie pretensji,


Chociaż się zwykło mówić o niej właśnie,

Że gdy umiera, to tylko ostatnia.

Zatem nim człowiek na wiek wieków zaśnie,

Ona w nim tli się jako dusza bratnia


A kiedy tchnienie ostatnie wyfrunie

Z ciała człowieka, które śmierć przytula,

Nadzieja jeszcze wierzyć w cuda umie

I siłę mnoży, co rodzi się w bólach...


Nie myślę o tym, jak przyjdzie mi odejść

Czy kiedy koniec mój do drzwi zapuka.

Do oczywistych spraw wszak trzeba podejść

Jakby to była w jednym akcie sztuka.


Jedynie czuję, że moim powietrzem,

Które przy zmysłach zdrowych wciąż mnie trzyma,

Jest fakt, iż staję się prozą lub wierszem -

Słowem, co każdy poranek zaczyna


I tyle szczęścia ta forma mi daje,

I tyle werwy, co trudności kruszy,

Że się (naiwnie chyba) mi wydaje,

Iż twórczość sensem jest mojej podróży,


Iż urodziłam się, by własną duszę

W splotach wyrazów wszem, wobec rozdawać

I aby przetrwać, pisać tylko muszę,

O wschodzie słońca znów się słowem stawać


I w prozie, w wierszu własny ślad zostawiać

Jak fragment siebie oblany bursztynem.

Nawet, gdy zniknę, to będę rozprawiać,

Szelestem kartek w echu się rozpłynę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl