poniedziałek, 4 września 2023

NA DACHU

Bezkresna przestrzeń tylko mnie opływa.

Pustym odgłosem pluszcze w moich uszach,

Kiedy odpływem wiatru się odrywa

I drżącą taflą, wibrując, porusza.


Niebo nade mną wciąż nieprzebudzone

Jak bruzdy pola zastygłe połogiem

Wisi posępnie bezmiarem mierzone

I poorane jak bawolim rogiem.


A wokół cisza pustką w głos się śmieje.

Nie słychać nurtów powietrza, co płynie.

Czas nie umiera... tylko się starzeje -

Jak był, tak będzie, nigdy nie przeminie,


Dlatego koniec wypełnia początkiem,

Który też musi kiedyś się zakończyć.

Będzie się bawić księżycem i słońcem

A krew z butelki nadal będzie sączyć.


Słyszę... jak macha nad ziemią nogami,

Siedząc na dachu krawędzi spokojnie

I łypie na mnie mętnymi oczami,

I wskazówkami zagaduje do mnie.


Nie zwracam jednak na niego uwagi.

Zadzieram w niebo zachłanne spojrzenie.

Wyciągam rękę - tak dla równowagi -

I dłoń zanurzam w gwiazd nań rozgwieżdżenie


Jakbym się chciała przebić przez powłokę,

W której to kuli przyszło mi oddychać.

Nie mogę sobie pozwolić na zwłokę,

Nie chcę się jednak wciąż przez tłum przepychać.


Zatem w tej chwili jeszcze niespełnionej

Nie mam ochoty schodzić w rzeczywistość.

Siedząc na dachu w głębi nieskończonej,

Czuję, że wieczność jest dosłownie blisko,


Co mnie i koi oraz inspiruje,

Co nie pozwala myśleć o najgorszym.

Stopami w górze macham - spaceruję.

Jestem nad światem nudnym i męczącym,


I mam przywilej patrzeć z wysokości

Na poplątane jezdnie czy chodniki,

Ludzi, co pługiem zwykłej codzienności

Pracują ciężko, by nie zostać nikim.


Widzę neony bezsennego miasta,

Które gwiazd tworzą nędzną konkurencję,

Cywilizację, co się siłą wrasta

W relacje, tworząc w człowieku demencję.


Widzę okrutne świata spustoszenie,

Płonące żarem rozgrzane betony.

Widok ten budzi we mnie zniechęcenie.

Duszę sprzedano diabłu za żetony,


Więc wolę zostać na dachu pod niebem,

Skąd, co przytłacza, mniejszym się wydaje.

Duszy wrażliwej nie nakarmię chlebem.

Taka od normy przyjętej odstaje,


Taka o więcej ciągle walczyć każe,

Bo jest spragniona doznać nieważkości.

Siedzę na dachu i z rozkoszą marzę

Wręcz niepoprawnie, do nieprzytomności,


Aż się zaciera realna granica

Pomiędzy faktem oraz rozmarzeniem.

Stan zawieszenia dostrzega źrenica

Patrząca na dół ze zobojętnieniem.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




OGIEŃ WSCHODZĄCEGO SŁOŃCA

Wtem zapłonęły ogniem wszystkie drzewa,

Który od wschodu łuną buchnął żaru.

Płomieni światła opisać się nie da

Ni w liczbach podać jasności rozmiaru,


Co pomarańczy barwą się rozlała,

Z liści skapując i po pniach spływając,

I jakby sokiem powoli wsiąkała

W tkaninę cieni, splot jej przerzedzając.


Przedziwnie przestrzeń na pół popękała.

Szarą ciemnością spod światła wydartą

Ledwo się nieba strzępami trzymała,

Zdradziwszy w słońcu naturę upartą.


Stąd w łunie ognia na wschodzie widocznej

Wciąż cumowały chmury pełne mroku

Niesione falą jak w muzyce skocznej

Której, huśtaniem dorównując kroku,


Zdały się niczym w hipnozie ulegać,

Przez co noc była nadal wyczuwalna

Jakby nie chciała panowania sprzedać

Za złoto, co się rozsiewa jak manna.


Jakże mi błogo w słońcu się zrobiło,

Gdy to zjawiło się z tarczą zwycięstwa.

Jeszcze przez szarość światła nie przebiło,

A już widziałam wszem oznaki męstwa


I wnet poczułam nadzieję na lepsze,

I rozkosz wielką, by zacząć od nowa.

Nawet powietrze zdało mi się świeższe,

Kiedy się wrzucić w nie byłam gotowa.


Zatem swe okna na oścież otwieram.

Wpuszczam w pokoje przebudzone życie,

W którym się błędów własnych nie wypieram,

Z którego czerpię siebie należycie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 1 września 2023

SŁOWA, ZDANIA, WERSY

Spijasz mą duszę słowem, zdaniem, wersem,

Więc mnie - logicznie - powinno ubywać.

Tymczasem w strofach, jakby były pierwsze,

Zaczyna wszystko na nowo odżywać


Jakoby źródło, co z ziemi pulsując,

Przejrzystą wodą spragnione korzenie

Poi, jedynie siebie nie żałując

I wszem rozdając swe kruche istnienie,


Bo przecież życie to początek końca,

Który się zdaje celem egzystencji.

Nawet nadzieja najjaśniej świecąca

Nierzadko gaśnie w lawinie pretensji,


Chociaż się zwykło mówić o niej właśnie,

Że gdy umiera, to tylko ostatnia.

Zatem nim człowiek na wiek wieków zaśnie,

Ona w nim tli się jako dusza bratnia


A kiedy tchnienie ostatnie wyfrunie

Z ciała człowieka, które śmierć przytula,

Nadzieja jeszcze wierzyć w cuda umie

I siłę mnoży, co rodzi się w bólach...


Nie myślę o tym, jak przyjdzie mi odejść

Czy kiedy koniec mój do drzwi zapuka.

Do oczywistych spraw wszak trzeba podejść

Jakby to była w jednym akcie sztuka.


Jedynie czuję, że moim powietrzem,

Które przy zmysłach zdrowych wciąż mnie trzyma,

Jest fakt, iż staję się prozą lub wierszem -

Słowem, co każdy poranek zaczyna


I tyle szczęścia ta forma mi daje,

I tyle werwy, co trudności kruszy,

Że się (naiwnie chyba) mi wydaje,

Iż twórczość sensem jest mojej podróży,


Iż urodziłam się, by własną duszę

W splotach wyrazów wszem, wobec rozdawać

I aby przetrwać, pisać tylko muszę,

O wschodzie słońca znów się słowem stawać


I w prozie, w wierszu własny ślad zostawiać

Jak fragment siebie oblany bursztynem.

Nawet, gdy zniknę, to będę rozprawiać,

Szelestem kartek w echu się rozpłynę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 31 sierpnia 2023

SYNOGARLICA TURECKA

Przysiadłaś sobie na brzozie pod oknem

I okiem łypiesz w szyby do mieszkania.

Patrzę na ciebie niezachłannym wzrokiem,

Który w tej chwili wersów treść pochłania,


A ty uparcie zaczepiasz mnie głosem,

Co pohukuje głucho w liści szumie.

Brzoza oplata cię gałęzi włosem.

Zdradzić źrenicy cię mojej nie umie.


Stanęłam zatem w oknie balkonowym.

Po pniu spojrzeniem ledwo się wdrapałam,

W konarach bowiem z słońca ostrzem złotym

Z trudem uporu dzielnie się zmagałam,


I przysiadając się do ciebie z chęcią

W dal odpłynęłam jakbym była dzieckiem.

Sięgam przy tobie do tych chwil pamięcią

Pachnących w proszku zajadanym mleczkiem


I smakujących lodami w wafelku

Albo cukrową watą na patyku,

I szczebioczących stadami wróbelków,

Piskiem i chórem radosnych okrzyków...


Beztroska wtedy do stołu zasiada,

Machając w górze krótkimi nóżkami

I o dzieciństwie moim rozpowiada

Twymi pustymi pohukiwaniami.


Jakże się skupić, gdy jesteś w sąsiedztwie

I wspomnieniami zmysły moje kusisz?

Nic się innego w tym momencie nie chce,

Bo swym odgłosem dobre czasy budzisz,


Przypominając, czym to jestże szczęście,

Którego człowiek w znoju poszukuje

I które mija na co dzień obejście,

Co na szczyt człeka wprowadzić próbuje,


A którym przecież są prościutkie rzeczy

Jakoby chociaż twe pohukiwanie,

Co wspomnieniami smutek duszy leczy,

Od wszelkich zmartwień daje oderwanie


I na klaszczących twych skrzydłach unosi

Ponad przyziemność jak kula ciążącą.

Odgłos, sierpówko, twój ulgę przynosi

Mlekiem i miodem w wspomnieniach płynącą.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




PRZEBUDZENIE

Nieustannie uciekam, azylu szukając,

Od zepsucia, co trawi cały świat powoli,

I grzęznę w bezradności, sprawę sobie zdając,

Że świat ów jest zniszczony, dlatego wbrew woli


Nie może mi schronienia użyczyć przed sobą,

Bo gdzie bym nie dotarła, tam, cierpiąc, umiera

Podobny w zbezczeszczeniu rozgrzebanym grobom,

W których zgnilizna ludzka swe łono otwiera


I płodzi zatracenie oraz śmiercią cuchnie,

Trzymając w dłoniach szczątki poczętych pokoleń.

Padlina owych grobów w słodkim skwarze puchnie.

Ocieka lepkim śluzem wystająca goleń.


Układy, układziki oraz powiązania!

Pęcznieją od korzyści wypchane kieszenie.

W łańcuchach niewolniczych na nogach się słania

Jakby mu przy kolanach ciążyły kamienie


Ten! z góry skazany na trud i upodlenie,

Któremu się wyznacza zbyt ciasne granice

I stawia niedorzeczne, złośliwe życzenie,

By pływał, mając w pasie przypiętą kotwicę.


Takiego się traktuje gorzej niźli zwierzę.

Przy budzie na kolczatce trzyma w szczerym polu

I kijami obkłada niby w słusznej wierze,

By poczuł ciężar życia jakoby mozołu.


W ten sposób się w nim budzi i gniew, i agresję,

Człowieka na człowieka szczuje się jak w ringu,

Rozpala się w nim rozpacz i wznieca depresję,

Zmuszając do bestialstwa w kłamliwym dopingu,


Co rodzi w ludziach zazdrość, zawiść oraz mściwość,

Zmuszając ich bezdusznie do rywalizacji.

O środowisko wstrętnie przesadna troskliwość

Stała się zaś narzędziem, lecz manipulacji


Potęgującej lęki poprzez zastraszenie,

Ograniczenia, które są kompletną bzdurą.

By powstrzymać klimatu wrogie ocieplenie,

Tworzy się rzeczywistość złowieszczo ponurą.


Z czujnikiem - i to wkrótce - każdy będzie chodził

W odbycie, by tryb życia zniewolić kontrolą.

Człek prosty, zaszczuwany więc zacznie się głodzić,

Wpływowy zaś kierować się będzie swawolą.


Jak przerwać tę truciznę w umysł wstrzykiwaną,

Która paraliżuje w człowieku myślenie?!

Czy świat jest już skazany całkiem na przegraną?

Rozszerza się problemu wciąż lekceważenie.


Uciekam więc od tego, co z wszech stron osacza,

Co zabija w człowieku jego podmiotowość,

Co numerem jak w Auschwitz nas liczy, oznacza

I w komorze zakłamań na proch spala wolność;


Więc uciekam w spacery o przedwczesnej porze,

Aby poczuć dziewiczość pierwotnej natury,

Co spod ręki człowieka się wyrwać nie może

Zalewana betonem, grodzona przez mury,


I uciekam od ludzi, którzy się poddali,

Którzy żyją wyłącznie dla własnych korzyści,

Którzy by nawet gówno z wdzięcznością łykali,

Wierząc, że sen o szczęściu w ten sposób się ziści;


I uciekam w milczenie ust znudzonych mową

Do słów w piśmie wrzeszczących w niebo o ratunek.

Póki żyję w logice z wciąż myślącą głową,

Będę sama wybierać i czas, i kierunek,


Choćbym miała samotność przygarnąć na zawsze.

Jestem przecież człowiekiem, nie tuszą na sprzedaż!

Moja godność się w palcach Judasza nie zatrze.

Czy i ty się na haku powiesić też nie dasz?


Przebudzenie jak wiosna potrzebna jest światu,

Który staje się tylko programem, maszyną,

W którym brat staje przeciw rodzonemu bratu,

W którym złego głupota jest ludzka przyczyną.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 30 sierpnia 2023

DO ZOBACZENIA, LATO UKOCHANE!

Cóż ci powiedzieć mogę, drogie lato?

Czas się pożegnać - smutna kolej rzeczy.

Niewiele można coś zaradzić na to.

Nikt porządkowi czasu nie zaprzeczy,


Nie sprzeniewierzy się i nic nie zmieni,

Choćby przy swoim dzielnie się upierał.

Pora otworzyć salony jesieni.

Wieczór się chłodny już przez próg przedzierał,


Aby posprawdzać, czy wszystko gotowe

Na przyjazd pani w szeleszczącej sukni,

Co kapeluszem traw zakrywa głowę

I odgłosami kropel deszczu dudni


Jakby obcasem o marmur błyszczący

W pustym pokoju, w którym akustyka

Dźwięk wzbija z linii pięciu spadający

I na wskroś przestrzeń nim całą przenika.


Ruszaj więc, lato, w dalszą życia drogę

Z prasowanymi w kartkach wianuszkami!

Pomimo chęci szczerych tylko mogę

Zatrzymać ciebie w sercu wspomnieniami.


Za rok, być może, znowu się spotkamy,

Ale tymczasem wypada się rozstać

Nim porę roku nową powitamy,

Której kaprysom trzeba będzie sprostać.


Na podróż słoik miodu ci zebrałam

I syrop z mniszka oraz bzu czarnego.

Kilka kanapek w torbę spakowałam,

Termos herbaty z drzewa lipowego.


Do zobaczenia!, lato ukochane...

I dbaj o siebie w codziennej podróży!

Z tęsknotą będziesz znów wypatrywane...

Krok twój się niesie po taflach kałuży


I podeszwami chlupie w miękkim błocie,

W jeżynach, wrzosach nici zostawiając,

Co pajęczyną skrzą się w mglistej rosie,

Jedwab z rękawów twoich wypruwając.


A drzewa liśćmi twe ślady zbierają.

Niebawem trudno będzie cię wytropić.

Ptaki zamilkły i już nie śpiewają

A niebo zacznie coraz częściej kropić,


Chowając w chmurach pozłacane słońce

Kadłubem kluczy gęsich przecinanych

Jakoby strzałą, co ma ostre końce

Piór nurtem wiatru w locie łaskotanych.


Żegnajże, lato!, które łzawym okiem

Do skrzyżowania prowadzę za rękę,

Błądząc za tobą już tęskniącym wzrokiem

Z wrzosów kwitnących w dłoni gęstym pękiem.


Wracam do domu, odchodzące lato,

Bo chłód mnie przeszył, przegnał pod kominek.

Pachniesz, smakujesz wciąż cukrową watą.

Masz temperament chłopców i dziewczynek.


I takie ciebie, lato, zapamiętam -

Jako szczęśliwe, beztroskie dzieciństwo.

Zostaniesz ze mną jak suszona mięta,

Którą w upale pić mi często przyszło.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl