wtorek, 29 sierpnia 2023

POD ORZECHEM

A pod orzechem stoi pusta ławka

Przy stole, który nakryty ceratą

Przekwita blatem całym w startych kwiatkach

Nieraz podlanych kawą lub herbatą.


Wokół się ścieli trawa wypłowiała

I las się skrada samosiejnym krokiem.

Cisza radości odgłosy przegnała,

Łypiąc dokoła mgłą rozlanym okiem.


Trzaskiem ogonka listek się odkleja

I pozwijany skapuje z gałęzi,

Miękko faluje, o stół się ociera,

A za nim sznurem genetycznej więzi


Inne leciutko niczym krople deszczu

Lecą z korony orzecha mżaweczką

I jakby nurtem cieplutkiego dreszczu

Mnożą się brązem pod pustą ławeczką


Lub osiadają na siedzisku, blacie

Jak cień tych, którzy w tym miejscu siedzieli

Przy prowadzonej rodzinnie debacie,

Bez których orzech w jesiennej pościeli


Miejsce to do snu powoli szykuje,

Szeleszcząc cicho wiatru kołysanki...

Własne korzenie liśćmi obsypuje,

Pod pniem swym tworząc z ów liści falbanki.


Patrzę nań ciągle nostalgicznym wzrokiem,

Choć z odległości wielu kilometrów.

Widzę samotność - siedzi do mnie bokiem

Pod warstwą liści jak w łupinach swetrów.


Dłonie zmarznięte w kieszenie schowała.

Wcisnęła głowę w swe wątłe ramiona.

Pewnie do wiosny będzie tu siedziała

Na pustej ławce przy stole zgarbiona


Pod parasolem gołego orzecha

Przeciekającym łzami chmur posępnych,

Które przesiewa już konarów strzecha,

Gdy zeń skapują liściaste lamenty.


Oby mi przyszło latem tu zawitać

W tym samym składzie rodzinnej biesiady.

Rozłożę leżak zanim będzie świtać,

By pod orzechem nabrały ogłady


Myśli, co które w głowie się krzątają

Za słów szeregiem stalówką dzierganych,

Nim pod orzechem wszyscy się spotkają

Na kilka godzin w pędzie zatrzymanych.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 28 sierpnia 2023

NA PRZEKÓR

Sosno, co nad stawem leżysz pochylona

Z koroną igliwia wrastającą w ziemię,

Ważkami w turkusie będąc otoczona,

Przecinasz ścieżynę, którą głaszczą cienie,


I czubkiem się zdajesz spijać wodę senną

Jakbyś całe lata w pragnieniu cierpiała.

Czy ciebie ktoś mija? - jest ci wszystko jedno,

Bylebyś u źródła na zawsze została.


Na pniu twym przysiądzie ptak drogą znużony,

Bowiem gałąź twoja czule go osłania.

Krokiem mym spaceru niechcący spłoszony

Piersią swą mizerną cię, sosno, zasłania,


I trzepotem skrzydeł, piór stroszeniem strzeże

Jakby chciał odpędzić intruza od ciebie.

Widać gołym okiem, że cię kocha szczerze.

Obstaje za tobą odważnie w potrzebie,


A ty ze spokojem, niczym nieprzejęta

Do zwierciadła stawu pełzniesz pochylona.

Przy brzegu zbiornika garbato wygięta

Wyglądasz jak drzewo, co z pragnienia kona,


I pośród tych sosen, co strzeliście rosną,

Wydajesz się z lasu być przez nie wygnaną.

Zdradźże mi, kochana: co nie tak ci poszło?

Żal patrzeć na ciebie jakoby niechcianą


I pokutującą na z mchu wyścieleniu,

Który swą wilgocią twój zapach podsyca,

Leżącą pokornie przy stawie w milczeniu,

Gdy w koronę wrasta twą bujna turzyca.


Tak i ja na pęku korzeni się chwiejąc,

Pień na pół rozdarty mam ciała i duszy.

Ludzie mnie zazwyczaj też nie rozumieją.

Często bywam sama jak ty w leśnej głuszy.


Stąd na ciebie patrzę, sosno pochylona,

Z ogromnym wzruszeniem, jak również z zachwytem.

Choć przez inne sosny zdajesz się wzgardzona,

Widzę w tobie drzewo iście znamienite,


Bo mimo ciężaru, który na pniu dźwigasz,

Będąc do podłoża pod nim przygarbioną,

Siłą cierpliwości, uporu zadziwiasz,

Królując w traw chaszczach koroną zieloną,


I się gruntu trzymasz palcami korzeni

Wbitymi w piach sypki, co tobie nie sprzyja.

Igliwie żywicą świeżo się zieleni

Aż się odeń chyli twa niezłomna szyja.


Staję zatem obok i ciebie podziwiam

Za trud, którym płacisz, by życie zatrzymać.

Nie wiem, czy podobnie jako ty zadziwiam,

Lecz pragnę się ciebie wzrokiem moim trzymać,


By obrazem, którym jesteś w mej pamięci,

Rozpalać nadzieję wbrew wszystkim, wszystkiemu.

Może i mi, sosno, wreszcie się poszczęści,

By kwitnąć na przekór losowi wrogiemu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 4 sierpnia 2023

UŁUDA

Wszystko przemija, cokolwiek się dzieje.

Człowiek się rodzi po to, aby umrzeć.

W nieunikniony sposób się starzeje.

Co by nie robił, i tak spocznie w trumnie.


Ciało, o które tak przesadnie dbamy,

Wciąż się wymyka zwinnie spod kontroli,

Więc przekonanie błędne posiadamy,

Że czas dlań w miejscu mimo wieku stoi.


Zabiegi wszelkie w niczym nie pomogą.

Maską plastiku zasłaniając próchno,

I tak nad grobem wisieć będzie nogą

Każda i każdy - z czym się zgodzić trudno.


Biegają co dzień ludzie przerażeni

Jakby ze śmiercią bawiący się w berka,

Lecz ich aktywność niczego nie zmieni.

Śmierć cicho siedząc, wciąż w ich stronę zerka


I warg kącikiem chytrze się uśmiecha,

I spod paznokci resztki wydłubuje

Pochowanego niedawno człowieka,

Którego słodycz jeszcze w ustach czuje.


Mlaszcze i cmoka, z zębów wyciągając

Strzępy neuronów konsumpcją zszarpane.

Bruzdy zaś mózgu żuchwą przeżuwając,

Miażdży językiem jak pluskwy zgniatane,


Więc strzela mądrość ludzkiej ułomności

Jak pompowana guma balonowa -

Tyle zostaje z człowieka młodości,

Która przed śmiercią się wszak nie uchowa,


Choćby ją kryły pudru kilogramy

Czy medycyny estetycznej cuda.

W owym hazardzie żadnych szans nie mamy.

Wiara w wygraną to zwykła ułuda.


Nadejdzie bowiem moment pożegnania.

Śmierć do kolacji zasiądzie zgłodniała

I bez pardonu oraz narzekania

Sztućce swe wbije w kęs naszego ciała,


Które z widelca wargami ściągane

Smakować będzie niemal jednakowo

Jak te przed nami na stół serwowane,

Choć połykane nie zawsze miarowo.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 3 sierpnia 2023

I CEL... LECZ ŚRODKI!

Wyszły mrowiem kobiety różnych obyczajów.

W transparenty wrastały im wzniesione ręce.

Wyglądały jak bestie w sidłach swego szału.

Powtarzały, co głoszą hasła, lecz nie serce.


Obłęd spalał im gniewem wścieklizny źrenice.

Wulgaryzmów gnój usta rozsadzał jak granat.

Napawały się sobą, pławiły w zachwycie.

Wszystko było to niczym nie protest, a dramat.


Argumentów, prócz "dupa!", nie było rzeczowych.

W linii prostej myślenie bez głębszych refleksji.

Bataliony białogłów rozszarpać gotowych.

Pochód zalał się szambem bezwzględnej agresji.


"Moje ciało!" ścigało się z "-urwa!" i "-uje!",

Z "skur...", że "-syny" powinny zdychać na ulicy.

Z bykiem się rozpłodowym ojca porównuje,

Więc się z mężczyzn opinią nikt w tłumie nie liczy.


Matki dzieci kalekich z bezradności płaczą.

Młode pochwy żądają w przemarszu wolności.

Tak naprawdę niewiele albo nic nie znaczą.

Są jak efekt bezmyślnej, społecznej wrogości.


Dyplomacji stanowczej nie widać w tym stadzie,

Konstruktywnej rozmowy nikt nie podejmuje.

Rodzicielka przy córce niczym w transie skacze,

Myśląc, że pustym wrzaskiem lepszy świat buduje,


Domagając się prawa selekcji poczętych

W imię ciała, co które zda się najważniejsze.

Zgłuszone zostały mądre argumenty

Wygodami swobody jakby były święte.


Feministki wstydziłyby się owych akcji,

Którym dziś jest daleko do walki o godność,

Które nawet zwołane w imię słusznych racji

Zatraciły mądrości uporu sposobność,


Więc wychodząc na drogę, tylko jadem plują,

Byle dać nienawiści upust należyty.

W hasłach krwi obok dzieci dumnie maszerują

Jakby owym chaosem zbierały zaszczyty.


Żadna z nich nie przyjęła wszak do wiadomości,

Że istotne nie tylko to, o co się walczy,

Lecz metoda, co która nie traci słuszności

W zupełności, by sukces osiągnąć, wystarczy.


Z tego właśnie powodu w paradzie wściekłości

Pokrzyczały i bluzgiem zbrukały swe usta.

Wyczerpawszy zaś zasób swej uszczypliwości,

Odsłoniły intencję, co zdała się pusta,


I zwinęły proporce oraz transparenty.

Wolnym krokiem ruszyły z powrotem do domu.

Tylko dzieciak u boku protestem przejęty

Pielęgnuje w swym sercu wiarę po kryjomu,


Że w tym właśnie momencie dostał przyzwolenie,

By rodzica w chorobie pozbyć się jak rzeczy,

W eutanazji dostrzegłszy prawne wyzwolenie

Od wszystkiego, co jego wygodzie zaprzeczy.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 2 sierpnia 2023

ARKA PRZYMIERZA

Pokazałeś mi, Panie, jak kochać;

Przeprawiłeś przez morze trudności.

Nie zostawiaj i dalej mnie prowadź

Jako światło w tunelach ciemności.


To, że Jesteś, pozwala mi wierzyć

W przyszłość, która ma życia znaczenie.

Z Tobą tylko potrafię się zmierzyć

Z tym, co w duszy ma silne korzenie


I co wrosło w nią bluzgiem rzucone

Jak splunięciem zawiści z ust mściwych.

Czy to będzie w mym sercu stłumione,

By się pozbyć emocji fałszywych?


Odzierałeś mnie, Panie, powoli

Z uzależnień od ludzi i świata.

Przeogromnie człowieka duch boli,

Gdy się mądrość z naturą w nim brata.


Teraz patrzę inaczej na wszystko

Niźli wtedy, gdy byłeś mi obcy.

Byłam kiedyś i głupią, i brzydką.

Uzdrowiłeś miłością me oczy.


Widzę świat, który topi się w gnoju

Z krwią zastygłą na dłoniach i łonie.

Śmierć na straży świętego spokoju

Wszystkich wokół bezdusznie, ssąc, chłonie.


Lecą z nieba łzy Twojej rozpaczy.

Gniewem echo jak pięścią uderza.

Piorun przestrzeń szramami zaś znaczy,

Gdyż się tłum prawom Twym sprzeniewierza.


Oceany z obłoków spływają

Pożerają stopniowo ląd cały.

Ławicami w nich trupy pływają,

Roztrzaskując się na dnie o skały,


Więc się miesza wód toń z śluzem ciała

I gęstnieje, i cuchnie padliną.

Galaretą zgnilizny stężała

Powódź czasów, co gasnąc, przeminą.


Przyspieszyły zegary zdyszane,

Młyńskim kołem sielankę rozbiły.

Członki ciał wskazówkami siekane

Prują się nicią strzępionej żyły.


I przyroda się w słońcu wypala,

Traci barwę soczystej zieleni.

Odwrotnością wielkości jest skala,

Gdy przygląda się człowiek dziś Ziemi.


Mimo wszystko mam arkę Noego,

Która we mnie spokojem dryfuje,

Więc w przyczynie ów skutku przykrego,

Odrodzenia się wciąż doszukuję,


Gołębicę w nieznane puszczając

Z tą nadzieją, że kiedy przyleci,

Oliwkową gałązkę trzymając,

Znowu niebo radością zaświeci.


Zatem nic mnie nie wiąże, mój Panie,

Z doczesnością marnością mierzoną,

Bo do Ciebie wszak mam zaufanie,

Mimo że płacę za nie dość słono.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 1 sierpnia 2023

JAK SŁOŃCE NA WSCHODZIE

Odkleiwszy ciało od łóżka, jestem inna...

Zostawiłam mnie wczorajszą na prześcieradle.

Zatem dzisiejsza wersja mnie nieco dziecinna

Usiadła w piżamie na zegara wahadle


I... machając nogami jakoby nad rzeką,

W dół spogląda pod stopy przestrzeń obserwując...

Dzień, co zasnął sześć godzin temu, jest daleko.

Zniknął niespodziewanie, nic nie zapisując,


Przez co miałam wrażenie, że coś gdzieś zgubiłam.

Popatrzyłam na tamtą, co w łóżku leżała.

Jej zostawię ten problem, by go rozkminiła.

Ja tymczasem się będę na spacer zbierała.


Ciemność w okna zagląda, zgasiwszy latarnie,

W kapeluszu chmur czarnych posępnością strasząc.

Twarz do szyby przytula i się do mnie garnie,

Niczym kot pod nogami się kręcąc i łasząc.


Wyszłam z domu radośnie oraz bez wahania.

Ciemność dłoń mi pod ramię wsunęła jak dama.

Ślepą będąc, się w krokach dość niezdarnie słania,

Ale idzie wraz ze mną, bo nie chce być sama.


Kroczę zatem w milczeniu i patrzę na boki,

Na uśpiony świat, który piękniejszym się zdaje,

Który ufnie roztacza przede mną widoki

Ukrywane przed okiem, gdy mu dzień w kość daje.


Wokół... cisza i spokój mlekiem, miodem płyną...

Spod stóp kosów się krople skocznie rozpryskują

I wpadają w zarośla oraz w czerni giną

A nieśmiałym kwileniem echo podskubują


Jakby było za wcześnie na głośne wibracje,

Jakby moja obecność troszkę je peszyła.

Wiatr jedynie cichutko gwiżdże nut wariacje,

Więc się owa melodia w gałęziach zaszyła.


Wtem wzruszyło się niebo, łzy roniąc dość dżdżyście.

Zabłysnęły latarnie ciekawe: kto płacze?!

Mżawka nagle w przestrzeni zalśniła przejrzyście,

A ja idąc przed siebie, rześkością się raczę.


Niebo dłońmi mokrymi me włosy wygładza,

Opuszkami me oczy i usta dotyka.

Deszcz gęstnieje przewrotnie, co mi nie przeszkadza.

Niech mnie poi, nasącza i na wskroś przenika.


Idę wolniej skąpana do suchej niteczki.

Strumieniami obmywam myśli przemęczone.

Chłód mą skórę opływa na wzór koroneczki

Jakby ciało bezwstydnie było odsłonione.


Woda oczy zalewa i do ust mi wpływa.

Palce dłoni spragnione rozciągam szeroko.

Fala przez nie nurtami energii przepływa,

Więc się wzbijam, wiosłując, jak orzeł wysoko.


Z wszech stron niesie mnie głębia ulewy rosnącej,

Czyniąc ze mnie naczynie pełniutkie po brzegi.

Stan świeżości nadzieją mnie uskrzydlającej

Wtapia ciało me w kropel rzęsiste szeregi.


Tracę zatem świadomość tego gdzie, czym jestem:

Czy człowiekiem, co w deszczu chętnie spaceruje,

Czy też może ów z góry spadającym deszczem,

Który... na mnie spływając, z sobą absorbuje?!


Wracam wolno do domu, wcale się nie spiesząc.

Wchodzę cała skroplona niczym wodna para.

Ściągam mokre ubrania, nagością się ciesząc

I cofając nastrojem wskazówki zegara,


Po czym staję przy łóżku pustym, opuszczonym.

Ja wczorajsza zniknęłam, na zawsze odeszłam.

Odsunęłam szarpnięciem z mych okien zasłony

I jak słońce na wschodzie, tako i ja wzeszłam.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl