czwartek, 15 czerwca 2023

KWITNĄCE LIPY

Już je wyczułam, idąc, z daleka.

Słodką woń niesie poranna bryza...

Przestrzeń kroplami miodu przecieka

A pszczół brzęczenie w ciszę się wgryza.


Idę wabiona tą mgiełką perfum,

Co niczym wata cukrowa pachnie,

Aż się mi ciepło robi na sercu...

Zmysł powonienia teraz nie zaśnie.


Wtem je w szeregu stojące widzę

O pióropuszach paryskiej rewii.

Podejść się bliżej wcale nie wstydzę.

Sam na sam z nimi - toż mi się szczęści!


Staję w zachwycie pod ich koroną,

Smakiem się miodu wręcz upijając.

W ich liściach kwiaty jak dzwonki dzwonią,

Zza swej podsadki ledwo wystając


Płatkami, które nitką obłoków

Oku się zdają być haftowane

I pręcikami, co w ich środku

Bukietem rosną, są obszywane


Oraz podpięte ową podsadką

O szerokości lancetowatej,

Pokrytej nerwów dorodną siatką,

Przez co korony są piegowate,


Bo na zieleni soczystych liści

Językowata blednie struktura

Podtrzymująca dorodność kiści,

Co tworzą kwiatów puszyste pióra...


Zamykam oczy i sączę słodycz.

Dusza pod lipą wręcz nieprzytomna

Cała się wtapia w zmysłów dobrobyt

Do naiwności dziecinnie skłonna.


Siadam pod drzewem, do pnia wrastając.

Nie mam ochoty wstawać z trawnika.

Pragnę tu zostać, o nic nie dbając,

Bo mnie natchnienie na wskroś przenika


I odczytuje z szelestów liści,

Które tasuje wiatr jakby karty,

Co się zamarzy i co się przyśni,

Co jest na serio, a co na żarty.


Niech czas się ze mną dzisiaj obchodzi

Wyrozumiale i delikatnie.

W niczym mi bowiem już nie zaszkodzi,

Uczty pod lipą mi wszak nie skradnie.


Precz! Tu zostaję w nektaru woni,

Spijając miodu lepkość najsłodszą

Z wiankiem lipowych kwiatów na skroni,

Które w gościnę zapachem proszą


I kielichami masy perłowej

Leją strumienie smacznego trunku,

Co mi uskrzydla lekkością głowę,

Która jest kroplą rosy na piórku...


Więc jak oderwać się, zrezygnować

Z tegoż doznania bycia szczęśliwą?!

Wiem, że na pewno będę żałować,

Gdy się rozstanę z kwitnącą lipą.


Zatem zostaję w jej towarzystwie

Z kuflem pełniutkim miodu pitnego,

W którym zatopię zmartwienia wszystkie,

Wchodząc w wymiary życia wiecznego.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




środa, 14 czerwca 2023

ZA SZYBKO

Na chwilę przysiadłam, aby świat zatrzymać.

Choć ten, będąc w ruchu, mnie nie zauważył.

Nie umiał z grzeczności choć raz się powstrzymać

Od pośpiechu, w którym kompletnie się zaszył.


Siedziałam, przyglądając się mu uważnie,

A on pędził, zdając się czymś zastraszony,

Mignął mi pod nosem całkiem nierozważnie.

Był... - tak podejrzewam - potwornie spóźniony.


Zagadnęłam szeptem niby przypadkowo

Ów świat, co się kręcił wokół własnej osi,

Lecz szelest listowia połknął moje słowo,

Gdy się szumem skrzydeł ptasich w górę wznosił.


Zatem głos uniosłam, aby wiatr zagłuszyć

I uciszyć trele garścią rozsiewane

W kłos kwitnącej trawy, które słońce kruszy,

Bowiem sierpem suszy już są podcinane,


Ale wtem się echo zerwało do biegu,

Stopą uderzając o taflę strumyka,

Rozpryskując wodę na powierzchnię brzegu,

Roztrzaskując krople na gładkich kamykach.


Zamilkłam bezradna wobec głośnej ciszy,

Która się uparła, aby mi dokuczyć.

Wisielczy zaś nastrój na brwiach srogo wisi -

Daję znać w ten sposób, że się mogę wkurzyć.


"Stop!" - krzyczę, pięściami powietrze boksując

I jako niesforny smarkacz nogą tupiąc. -

"Musisz się tak kręcić, wszystko wokół psując?!

Biegniesz gdzieś w pośpiechu, płatki z kwiatów skubiąc,


I nim się obejrzę, lato mi ucieknie

A zima zaskoczy kaprysem jesiennym,

Wiosna jak pięć minut bez odczucia przemknie

I znów dzień się schowa pod wieczorem ciemnym."


Świat jednak nie przejął się mym upomnieniem.

Wirował bez przerwy oraz bez wytchnienia

Zegarów w szaleństwie dziwnym przyspieszeniem,

Które wszystko w mgnieniu oka w niebyt zmienia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 13 czerwca 2023

DEPRESJA

Nie zawsze mamy wpływ na to, co się dzieje,

Co wkracza w metraże codziennego życia.

Los często jak dżoker szyderczo się śmieje,

Zabierając wszystko, co warte przeżycia.


Siedzimy na krześle tylko o trzech nogach,

Ledwo się kołysząc w rytmie równowagi.

Pod nami wciąż jęczy zmęczona podłoga.

Czuwamy, nie wiedząc czy nam zawód sprawi


I zarwie się nagle w najgorszym momencie

Jak otchłań piekielna, która ciało strawi

A duszę przeżuwać będzie jak w odwecie...

Słychać jak się dusza czadem piekła dławi,


Choć jeszcze pod nami strop się nie zawalił

I jeszcze nie skwierczy ognia wygłodzenie,

A już śmierdzi wokół jakby dom się palił,

Jakby świat przechodził powoli w zwęglenie,


Jakby kłęby dymu w siebie nas wtapiały...

Oczy wypalając oparami żaru,

Które w usta smołą wlewać się zdawały,

Nozdrza zaklejając spiekiem ów pożaru.


W uszach wręcz pęcznieje łuna gorejąca,

Co się świstem biczów w przestrzeni rozrasta...

Ciągnie się, pęcznieje niemalże bez końca

Buchający rechot zwycięskiego czarta!,


Więc... wyją płomienie zdrapujące niebo,

Zawodzą jak trupy, z których duch uchodzi.

Nie widać nikogo, nie widać niczego -

Ciemność ostrzem czerni w źrenice wszak wchodzi


I... świat się oddala, odsuwa i znika...

Nie cieszą poranki bólem przeszywane.

Żałobna muzyka śpiew ptaków przenika.

Ciało jest ze skóry żywcem obdzierane.


Chcemy się ratować, bo instynkt nas budzi!

Krzesło w nas wtopione niestety nam ciąży.

Wyciągamy rękę do na zewnątrz ludzi,

Lecz wzrok ich jak ślepców po omacku błądzi


I nikt nas nie widzi, a słysząc, doradza:

"Byśmy się nad sobą już nie użalali!;

Że to w nas wszechmocna drzemie przecież władza;

Czas byśmy się z piekła sami wygrzebali!"...


I trzaskają nagle we framugach szyby,

I szkło odłamkami wbija nam się w serce.

Na wzór wyrzuconej falą na ląd ryby

Nadzieja umiera, załamując ręce.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



poniedziałek, 12 czerwca 2023

MARZY MI SIĘ...

Coraz mam mniejszą werwę do wszystkiego

I coraz większym bezsensem się zdaje

To, co się robi i co mimo tego

Od szczęścia w pełni rażąco odstaje.


Miewam wrażenie, że nic mi nie trzeba,

Że na rupieciach jak na wysypisku

Siedzę pod płaszczem przejrzystego nieba

Nieodwracalnie pod butem ucisku


Spraw, zobowiązań, wymagań i roszczeń,

Co narzucają mi swą rzeczywistość,

A przecież mogłoby być znacznie prościej...

Dziś!, bez patrzenia z przerażeniem w przyszłość.


Kim jak nie szczurem w wyścigu jest człowiek?

Zdyszany biegnie i ziaje, i gwiżdże,

I choć chce krzyczeć, nic w lęku nie powie.

Patrzy na ludzi nieufnie i chytrze.


Gdy się blokada wschodem słońca wznosi

I zegar zgrzytem wskazówek znać daje,

Człowiek startuje będąc formą osi,

Która maszyny częściom ruch nadaje,


I nieświadomy własnej codzienności,

Gdyż ta się toczy poza nim u boku,

I pozbawiony, by żyć, możliwości

Staje się nagle tylko garstką prochu


Wśród rzeczy, co są całkiem niepotrzebne,

Zapisków, które już niewiele znaczą,

I kalendarzy, co są nadal pełne

Planów, co jutrem już się nie uraczą.


Z zachodem słońca kończy się maraton,

Więc noc zabiera aktywność człowieka,

Co się pogodzi z mizerną zapłatą,

Choć ta od wkładu pracy jest daleka...


Oj, marzy mi się swoboda wyborów

Oraz decyzji podjętych nad ranem,

By robić wszystko, lecz według humoru,

Nie według tego, co jest narzucane;


By wstać, gdy sen się już z powiek uniesie,

Nie, kiedy budzik wezwie do apelu;

By brać, co nastrój i pomysł przyniesie,

By iść, nie pędzić na oślep, do celu.


Oj, marzy mi się spokój, wyciszenie,

Sączenie życia dla smaku przez słomkę,

Nie zaś w pośpiechu jego wychylenie

Jak zimnej coli w dni strasznie gorące.


Mijają doby, tygodnie, miesiące...

Lata jak raty ciężko są spłacane.

Niebawem przyjdzie pogodzić się z końcem

Tego, co może być całkiem przegrane.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 9 czerwca 2023

4:15

Dla tegoż spokoju warto jestże wstawać...

By w półmrok się wtopić jak pszczoła w bursztynie,

Z myślami zaś szeptem niemym porozmawiać,

Posłuchać jak cisza wartkim nurtem płynie


I poczuć powietrze niczym nieskażone,

Zanurzyć twarz w jego wilgotnych oparach,

Gdy rosą jest hojnie, smacznie przyprawione,

Gdy skrapla się mgliście jakby pruta para,


Której to niteczka z kłębka pociągnięta

Na liściach się kładzie niczym pajęczyna,

W gałązki i kwiaty gdzieniegdzie wciśnięta

Bukiety kokardką siwiutką upina...


O, jakże przyjemnie oraz krystalicznie...

Ptaszyny refleksją drzew się zdają zdradzać,

W czuprynach pulsują jako krew rytmicznie,

Aż z koron trel gromki deszczem w echo wpada


I wokół pęcznieje nieziemską tonacją,

Co ciało przeszywa na wskroś zmysłów siłą

I wciera się w skórę wyraźną wibracją,

Co przy partyturach się nie przydarzyło...


Och... nieś mnie i unoś akustyko raju,

Którego namiastka miodem duszę słodzi.

Skąpana w twych dźwiękach, co prądem ruczaju

Rozpalone członki przyjemnością chłodzi,


Rozpływam się walcem na twych pięcioliniach

Oraz zapominam, że po ziemi stąpam,

Skaczę pod obłoki jakby na sprężynach

I ich puch pod stopy opuszkami strącam,


A wiatr mnie przesiewa i w paluszkach kruszy,

Co dreszczem pieszczoty całą mnie wypełnia.

Zanim się westchnieniem w źdźbłach, listkach poruszy

Czuję jak się szczęście ponadludzkie spełnia.


Nie odchodź jutrzenko słońcem przegoniona!

Zgiełk wedrze się w życie całkiem nieproszony.

Wciąż jesteś mi płocha i niedościgniona,

A dzień pełen wrzawy zda się rozgoszczony.


Zanim się obejrzę, znów cię z oczu stracę.

Ponownie mi przyjdzie ciebie wyczekiwać.

Z nadzieją, że wreszcie znowu cię zobaczę,

Wstanę nim na wschodzie zacznie słońce świtać.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




czwartek, 8 czerwca 2023

POGADUCHY

Zajrzałaś śmierci do mnie przez okno

I zastukałaś w szyby paluszkiem.

Oczy twe łzami nieszczęścia mokną

I usta więdną wygięte smutkiem.


Wpuściłam ciebie do mego domu

Na świeżą kawę i pogaduchy.

Nie odmówiłabym wszak nikomu,

Którego serce cierpi z posuchy,


Więc nawet z tobą chętnie przysiadłam

Na taborecie pod parapetem.

W twoją samotność szybko się wkradłam,

Słuchając ciebie z warg mych sekretem,


A ty prawiłaś o bólu w krzyżu,

Pokazywałaś pięty spękane.

Z miską w swych dłoniach suchego ryżu

Karmiłaś usta swe rozgadane


I przepijałaś kęs łykiem wody,

Wciąż zapewniając, że nic nie trzeba,

Chociaż ci chciałam dać dla osłody

Miodu słoiczek i bochen chleba.


Kiedy pojadłaś, wytarłaś brodę,

Nagle zamilkłaś nie wiedzieć czemu.

Myślałam, że ci zrobiłam szkodę,

Lecz ku zdziwieniu memu wielkiemu


Tyś przysunęła się do mnie z krzesłem

I wyszeptałaś do mego ucha:

"Czy wiesz - pytałaś - kimże ja jestem?"

I powtórzyłaś, choć żem nie głucha.


Wtem roześmiałam się wręcz serdecznie

I poklepałam cię po ramieniu.

"Wiem! I żyć przecież nie będę wiecznie

W owym przyziemnym, ludzkim wcieleniu,


Więc - zapewniłam - bądź że spokojna.

Wiedza kim jesteś mi nie zawadza.

Jak widzisz, gościć cię jestem skłonna.

Twoja profesja mi nie przeszkadza."


"Nic się nie boisz?!" - mnie zapytałaś,

Nie ukrywając gromu zdumienia.

"Strachu się we mnie więc spodziewałaś?" -

Rzekłam, pękając wręcz z rozbawienia,


Po czym dodałam szczerze bez lęku,

Że przyjaźń z tobą mi się opłaci,

Bo nie zabierzesz mi wtedy wdzięku,

Gdy ciało moje przyjdzie ci zgasić,


A palcem zimnym skleisz powieki,

Kiedy to będę wygodnie spała,

Myśli me puścisz jak nurtem rzeki

Łódki z papieru, bym smak poznała


Czymże jest wolność, lecz ta prawdziwa! -

Bez zobowiązań, masek, limitów,

Co się z przestrzeni w wszechświat podrywa

Poza obrębem wieczorów, świtów.


Tyś w tym momencie się zadumała...

Spuściłaś głowę, patrząc pod stopy.

Kiedy milcząca z krzesełka wstałaś,

Nie miałaś gadać nawet ochoty.


W progu jedynie się zatrzymałaś.

Spojrzałaś na mnie wzruszonym wzrokiem

I wyszeptałaś: "Będę leciała.

Pora już na mnie. Zajrzę tu potem."

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl