Wiele
kropel jeszcze wyciśniętych zostanie
Potu,
co, cieknąc, ciało mdlejące wysuszy,
Bowiem
los nieustannie człeka za coś łaje
Oraz
ciągnie do przodu na siłę za uszy,
Batem
świszcząc nad karkiem
szczutej świadomości
Obowiązków
codziennych narzuconych z góry
Przez
lud, który - niezdolny odczuwać litości -
Chciałby
również posiadać wpływ na gwiazdy, chmury.
Jarzmo
głowę w dół wgniata ciężarem przyziemnym.
Pług
wszak wgryza się w ziemię, ostrząc stal o kamień.
Mimo
trudu pogodzić się trzeba z mizernym
Skutkiem
pracy, co w bruzdach zasiana zostanie,
Po
czym wzejdzie ozimą gruntu zbyt skąpego,
Co
być może harówkę spłaci dziesięciną -
Podpłomykiem
zachęty człowieka głodnego
Do
podjęcia znów orki, w której lata miną.
Przeznaczenie
lonżuje człowieka jak konia,
W
wyznaczonej przestrzeni i o danym czasie
Żyje
jak tresowany, i w swym boksie kona,
Wierząc
ciągle naiwnie, że inaczej da się...
Ot,
ta nasza wędrówka godzin ścieżynami
Według
rytmu zegara, co depcze po piętach,
Drogą,
co porośnięta po bokach cierniami,
Sprawia
ból, kiedy odcisk pod stopami pęka.
Stąd
narzeka niejeden na swe życie szare,
Mając
ciągle nadzieję na namiastkę raju.
Zapomina,
że wszystko, co złe, jest za karę.
Szczęście
zatem jest światłem, które na ruczaju
Nieuchwytnym
się zdaje dla dłoni spragnionych,
Próbujących
ów złoto przemycić do domu.
Od
decyzji w codzienność błędnie wprowadzonych
Nie
udało się bowiem uciec że nikomu
I
od czasów Adama oraz matki - Ewy
Idzie
człowiek jakoby po gwoździach lub żarze,
Zadręczają
go sobą wciąż głodne potrzeby,
Które
z przychylnym losem już nie idą w parze.
Żal
więc siedzi na grzbiecie ów człeka bezczelny,
Odbierając
niekiedy nadzieję na lepsze.
Żywot
ciągnie się, ciągnie nierzadko mizerny
I
pocieszyć czymkolwiek w beznadziei nie chce.
Później
wkracza śmierć w gości nigdy nieproszona
I
zazwyczaj o porze całkiem niestosownej.
Smutkiem,
nędzą człowieka wcale niewzruszona
Wychodzi
z założenia, że będzie wygodniej
Pozbawić
martwe ciało z wszelkich dóbr doczesnych,
Więc
rekwiruje wszystko do nagości zdarte,
Odchodzi
wraz z człowiekiem, lecz bez jego rzeczy,
Co
które w tym momencie już nic nie są warte.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl