poniedziałek, 22 maja 2023

PRAWDA

Krokami zapuszczam korzenie,

Stopami zaś w ziemię się wcieram.

We włosach mych szumi myślenie,

Przez cienie się ich więc przedzieram;


Zaś czas toczy koło bez przerwy,

Aż szprychy tną, świszcząc, powietrze.

Podążam bez dawnej już werwy

I walczyć się o nic mi nie chce,


Więc innym się z żalem przyglądam,

Że za czymś, nie za kimś się spieszą

Szarpani i w wirach, i w prądach

W samotność bezwiednie wręcz lecą


Jak kurz podeszwami spychany

Za siebie, bo nic już niewarty…

Tak ludzi się kłębią tumany

Istnieniem na proch już przetartym.


Nie mamy więc godzin w nadmiarze.

Niczego się nie da odtworzyć,

Dlatego oddycham i marzę,

Ażeby się losu nie trwożyć


I brać z zachłannością, co daje,

Bez roszczeń i bez narzekania.

Wszystko się w życiu przydaje,

Gdyż nam o nas prawdę odsłania.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



CHCĘ ZOSTAĆ

Chciałabym zostać na chwilę

W mym kącie, w moim fotelu…

Patrzeć na w oknie motyle,

Nie dbać o grosze w portfelu…


Zapomnieć całkiem o sobie,

By się nie martwić zanadto,

Stanąć w haleczce na chłodzie,

Przyjrzeć się świtem rabatom,


A później zaparzyć kawę,

Popatrzeć na twoje zdjęcie,

By właśnie zdać sobie sprawę,

Że miałam ogromne szczęście…


Teraz cię przy mnie już nie ma…

Zostałam sama na włościach.

Urwał się wszelaki temat.

Rzadko ktoś bywa tu w gościach…


Już nawet drzwi nie zajęczą

I nie zaskrzypi podłoga.

Na ścieżce trawy się strzępią.

Zarosła do progu droga.


Chcę, abyś wiedział, kochany,

Że nigdzie się nie wybieram.

Tu tobą pachną firany,

Tu ślady palców twych zbieram.


Nie mogłabym cię zostawić,

Sprzedać to miejsce nas dwojga.

Chcę życiem z tobą się bawić.

Bez ciebie to jest katorga.


Do sterów się wciąż przepycham,

Choć szarpią mnie fale sztormu.

Dopóki jeszcze oddycham,

Chcę zostać we swoim domu!

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




SŁOŃCE

Wkradasz się, słońce, nieproszone

W jeszcze za wczesną dla siebie porę,

Więc szronem i mrozem zagłuszone

Z radością ciebie do domu biorę


I kiedy siadam z kawą przy oknie

Pocieszam ciebie swym wdzięcznym wzorkiem.

Nie będziesz, słońce, przecież samotnie

Już podróżować, bo pod mym okiem.


Pąki w gałęziach też ciebie chłoną,

Chociaż nieśmiało i nieodważnie.

Twego westchnienia dotykam dłonią,

A chłód me palce wciąż szczypie strasznie.


Widzę cię, słońce, w bieli iskrzącej,

W którą się trawy rankiem ubrały.

Skrzysz się w wibracji fali płynącej,

Co się nią łąki zmrożone stały.


Ostrzami liści żonkile wzeszły

I cię spijają zachłanne wiosny.

Oddane tobie, słońce, bez reszty

Jakoby objaw w smutku radosny


Zdają się szeptem miłość wyznawać

Świadome, że ów ogień uczucia

Będzie je z życia ciepłem okradać,

Prowadzić zgubnie też do zepsucia.


Trudno się oprzeć jednak jest tobie,

Bo tylko w słońcu człowiek znajduje

Nadzieję, która się rodzi w głowie,

Gdy myśl się z sercem nie dogaduje;


Bo tylko w tobie samotność gaśnie,

Ciemność rozrzedza wrogie przeczucia.

Przy tobie, słońce, to szczęście właśnie

Pozbawia gorycz szans do wyklucia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




MILCZENIE JEST ZŁOTEM

Słowa najmniej są potrzebne...

Nieucieleśnione więdną;

Wypowiedziane haniebnie

Kłamstwem zawsze tylko będą;

Wyszeptane zaś nieśmiało

Stracą całkiem na wartości,

Bo w nich ciągle będzie mało

I odwagi, i miłości;

A te które nas przerosną,

Z ust się krzykiem wydostaną,

Będą tylko nami głośno -

Nagle znikną… nie zostaną…

Zapisane zaś nas zdradzą,

Wszem i wobec nas obniosą,

Na świeczniki może wsadzą

Albo puszczą w drogę boso.

Twierdzą: „Złotem jest milczenie”,

Lecz to absurd, niedorzeczność,

Ciało bowiem (wręcz szalenie)

Ów stwierdzenia jest jak sprzeczność.

Gestem, miną i grymasem

Ciągle gada nieprzerwanie

Ni sopranem, altem, basem…

Raczej gadać nie przestanie.

Słowem człowiek sam jest w sobie.

Nieustannie debatuje.

Ciągle mówi nim coś powie:

Żąda, stwierdza, wypytuje.

Chciałoby się krzyknąć: „Cisza!”,

Co niemądre jest szalenie.

Człowiek mówi, gdy się rusza -

Nie na znak, nie na życzenie,

A wbrew sobie, spontanicznie,

Niewerbalnie, mową ciała,

Więc się sączy idiotycznie

Z słów – z człowieka prawda cała.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




SAMA

Niekiedy potrzebuję być po prostu sama,

Czuć chlupot wina podmywający me usta…

Szeptem myśli bezczelnie szczerych kołysana,

Które powtarza akustyką w ciszy pustka.


Trzask płyty winylowej i świst we firankach…

Trzepoczący żakard niczym żagiel na wietrze…

Odkładana z łoskotem na stół filiżanka...

Wokół pachnące deszczem poranne powietrze…


I ta przestrzeń bezkresna oraz niezmierzona,

Na tle której się staję zaledwie punkcikiem…

Na jej tafli dryfując, jestem prowadzona

Będąc jak na mankiecie jedynie guzikiem…


Nie dbam o to… i o nic w tym właśnie momencie…

Czas niech płynie – mam w nosie jak szybko i dokąd!

Jestem wolna wbrew wszystkim, jak również na szczęście.

Zatem wzbijam się zawsze więcej niż wysoko…


A niekiedy… po prostu pragnę zostać sama,

By popatrzeć przez okno na świat zwariowany.

Zapalam papierosa jak prawdziwa dama

I czuję dym tytoniu we włosy wplątany…


Wtedy wracam do własnej harmonii, spokoju…

I gotowa już jestem na kolejne starcie -

Na codzienność w pogoni za niczym i w znoju,

I dążenie donikąd cierpliwie… uparcie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl 






ŻYWOT CZŁOWIEKA

Wiele kropel jeszcze wyciśniętych zostanie

Potu, co, cieknąc, ciało mdlejące wysuszy,

Bowiem los nieustannie człeka za coś łaje

Oraz ciągnie do przodu na siłę za uszy,


Batem świszcząc nad karkiem szczutej świadomości

Obowiązków codziennych narzuconych z góry

Przez lud, który - niezdolny odczuwać litości -

Chciałby również posiadać wpływ na gwiazdy, chmury.


Jarzmo głowę w dół wgniata ciężarem przyziemnym.

Pług wszak wgryza się w ziemię, ostrząc stal o kamień.

Mimo trudu pogodzić się trzeba z mizernym

Skutkiem pracy, co w bruzdach zasiana zostanie,


Po czym wzejdzie ozimą gruntu zbyt skąpego,

Co być może harówkę spłaci dziesięciną -

Podpłomykiem zachęty człowieka głodnego

Do podjęcia znów orki, w której lata miną.


Przeznaczenie lonżuje człowieka jak konia,

W wyznaczonej przestrzeni i o danym czasie

Żyje jak tresowany, i w swym boksie kona,

Wierząc ciągle naiwnie, że inaczej da się...


Ot, ta nasza wędrówka godzin ścieżynami

Według rytmu zegara, co depcze po piętach,

Drogą, co porośnięta po bokach cierniami,

Sprawia ból, kiedy odcisk pod stopami pęka.


Stąd narzeka niejeden na swe życie szare,

Mając ciągle nadzieję na namiastkę raju.

Zapomina, że wszystko, co złe, jest za karę.

Szczęście zatem jest światłem, które na ruczaju


Nieuchwytnym się zdaje dla dłoni spragnionych,

Próbujących ów złoto przemycić do domu.

Od decyzji w codzienność błędnie wprowadzonych

Nie udało się bowiem uciec że nikomu


I od czasów Adama oraz matki - Ewy

Idzie człowiek jakoby po gwoździach lub żarze,

Zadręczają go sobą wciąż głodne potrzeby,

Które z przychylnym losem już nie idą w parze.


Żal więc siedzi na grzbiecie ów człeka bezczelny,

Odbierając niekiedy nadzieję na lepsze.

Żywot ciągnie się, ciągnie nierzadko mizerny

I pocieszyć czymkolwiek w beznadziei nie chce.


Później wkracza śmierć w gości nigdy nieproszona

I zazwyczaj o porze całkiem niestosownej.

Smutkiem, nędzą człowieka wcale niewzruszona

Wychodzi z założenia, że będzie wygodniej


Pozbawić martwe ciało z wszelkich dóbr doczesnych,

Więc rekwiruje wszystko do nagości zdarte,

Odchodzi wraz z człowiekiem, lecz bez jego rzeczy,

Co które w tym momencie już nic nie są warte.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 19 maja 2023

PODRÓŻ AUTEM

Złote pola rzepaku jak masą bursztynu

Rozciągają się wokół oceanu siłą

Woń się mgiełką unosi miodowego pyłu.

Słońce zda się, że w ziemię ogniem się wtopiło.


Topolami włoskimi jezdnia odgrodzona

Przypomina most, który wisi nad polami.

Szachownica rzepaku i zbóż rozłożona

Ciągnie się niezmierzona w dal kilometrami,


A za autem się zdają trawy płynąć w biegu

Jakby sznurem domino do ruchu zmuszone,

Kiedy klocek popchnięty a stojący z brzegu

Inne kładzie wachlarzem przez siebie trącone;


I podobnie źdźbła owsa, pszenicy czy żyta

Jakby stada delfinów, co płetwą grzbietową

Prują falę, gdy ta jest ów płetwą przebita,

I kadłubem ich ciała dzielona na czworo...


Mam wrażenie, że pędzą galopem za kołem,

Co na którym mknę drogą w stronę horyzontu,

Niczym bruzdy wyraźne na zdumionym czole

Oznaczone refleksji żywym ostrzem prądów.


W dali ściana drzew stoi z liściastą koroną

I zieleni odcieniem różnym malowana.

Na niej jak miedziakami blaszki wdzięcznie dzwonią,

Gdy pędzelkiem ta wiatru bywa łaskotana.


Silnik mruczy rozkosznie drażniony więc szumem

I szelestem tłumiony, co pluszcze w podmuchach.

Jadę i się zatrzymać po prostu nie umiem.

Tarcie opon mi wpada nutami do ucha


I zachęca, by trzymać się danej prędkości,

Co mi taśmą filmową widoki przesuwa,

Upijając mą duszę stanem przyjemności,

W którym ciało wręcz rozkosz nieziemską odczuwa.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl