czwartek, 9 lutego 2023

ZJAWISKO

Diament wtarty w powierzchnię skrzy się wszędzie

Pyłem srebrzyście w świetle się mieniącym.

Włosie traw sterczą bielą niczym pędzle.

Świat zda się brokatem gwieździście lśniącym


Jakoby się niebo w ziemię wtopiło,

Mlecznymi drogami wszem rozciągnęło.

Grawitacji z góry zerwane siłą

Przed porankiem cyrkonii płaszcz rozpięło.


Strumień wody pod welonem umyka.

Tiul ów widać oparem w blasku latarń.

Pluskiem nurtu wygrywa rytm walczyka,

W echu brzmiący dźwiękiem do drzwi kołatań.


Stokrotki wzdłuż brzegu niczym muszelki

Bielą płatków się zdają rozrzucone.

Lśnią przymrozkiem pod stopą jak perełki

Zimnym prądem powietrza przyklejone;


A ptaszyny zniknęły i szum wiatru

Jakoby czas się w zegarach zatrzymał,

I świt niegotowy byłby do startu,

Gdyż kurczowo się nocy jeszcze trzymał.


Zapach zimy perfumy pozostawił.

Idę ścieżką w milczeniu po jej śladach.

Wonią mrozu dokoła wszem to sprawił,

Że się mnożą miliony gwiazdek w stadach,


Zatem nie chce się wracać do domu,

By nie stracić uroku baśniowości.

Iść przed siebie więc trzeba mimo chłodu,

Aby karmić się chwilą przyjemności,


Bo gdy wzejdzie już słońce, to przeminie

Ów zjawisko spojenia nieba z ziemią,

Gwiazd ocean z powierzchni wszak odpłynie,

Powierzając świat cały zaś promieniom.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




wtorek, 7 lutego 2023

TRUCIZNA KŁAMSTW

Towarzystwo się kruszy – niektórzy odchodzą…

Po nich puste się miejsce wprowadza na stałe.

Jedni za nimi tęsknią, drugich… nie obchodzą

Niczym kurz na zniszczonym osiadły regale.


Pewnie zdepczą ich ślady własnymi butami...

Podeszwami rozetrą rys ich obecności

I wyniosą na zawsze workami, pudłami.

Ziemia będzie wysysać tylko szpik z ich kości…


Niewielu zauważy, że ich wśród nas nie ma.

I sprzedadzą dom z duszy odarty z pewnością,

Aby definitywnie zamknąć przykry temat,

Co kojarzy się tylko z człowieka kruchością.


Początkowo najbliżsi będą pamiętali,

Zmagając się z ciężarem dźwiganej żałoby;

Później jednak zapomną tych, co pożegnali…

Być może nawet w skrzypie utoną ich groby…


A świat bez przerwy będzie szedł prosto przed siebie

W sakramencie słońca albo w nowiu księżyca

I czas przesuwał będzie zjawiska na niebie,

Wracając w dzień przez noce niczym gołębica.


Pośpiech skłamie, że tamci wcale nie istnieli,

Stworzy pozór i siły, i nieśmiertelności.

Propaganda wykrzyczy: „Bylebyście chcieli!

Wszystko wszak jest na waszej chęci wysokości!”


I dlatego uwierzy człowiek, że jest bogiem,

Że od niego zależy kim jest i jak żyje,

Lecz gdy los go ugodzi bezwzględnie swym rogiem,

Tę truciznę kłamstw gorzką zmuszony wypije…


Teraz widać już łunę krwi na horyzoncie.

Żywym trupem skażone zda się społeczeństwo.

Głowę zaś zastępuje wagina i prącie,

A moralność uważa się dziś za szaleństwo.


Dziki taniec jak transu puszczana muzyka

Ku potrzebom cielesnym ciągnie całe masy.

Godność ludzka wzgardzona o kulach utyka.

Nic nie warty, kto nie ma chamstwa oraz kasy.


Kto upada zaś, wrzeszczą: „Na własne życzenie!”

Jakby marna osoba była wszechmogącą.

W samotności więc liże okrutne cierpienie

Ranę się swojej duszy wcale niegojącą,


Później… jak cień odchodzi przy wschodzącym słońcu,

Okradziony przez pośpiech z nazwiska, z imienia.

Do głosu dopuszczony owym aktem w końcu,

Staje się mimowolnie westchnieniem milczenia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 6 lutego 2023

POETA

W głowy mojej łupinie myśli wciąż kołaczą,

Szepczą, skrobią stalówką na kartkach lub płaczą.

Zmienność każdej naturą przeraża, zachwyca,

Bowiem nieokiełznana bywa i dziewicza;


A pod wpływem ów szeptów serce drży wzruszone,

Zbiera, garnie do ramion teksty niezmierzone,

Które sypią się liter sznurem, co ucieka

W przestrzeń dźwiękiem jakoby rwąca w dziczy rzeka,


Więc się zdają połacie i przestrzeń rozprawiać,

I przez dobę okrągłą nie przestają gadać.

Niby robię coś, mając wokół siebie ciszę,

Lecz ja ciszy ów tonów w ogóle nie słyszę,


Gdyż rozmowy się mnożą głosek brzemiennością

I się w górę unoszą z gracją, i lekkością

Niczym motyl, gdy pęka poczwarki powłoka,

Który cieszy skrzydłami zmysł ucha i oka.


Siadam zatem jak w roju brzęczącym spółgłoską,

Bzykającym nad głową również samogłoską

I jak w transie fragmenty wrzawy zapisuję

Oraz w wersach, i w strofach sens debat notuję,


A gdy kończę przyjemny dla ducha ów etat,

Słyszę jak o mnie prawią, że jestem poeta.

Taki zaszczyt mnie wtedy słodyczą opływa,

Iż... nie mając nic prawie, jestem przeszczęśliwa.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



sobota, 4 lutego 2023

TRZEBA

Pod zapałkami przydrożnych latarni,

Które się jeszcze tlą niewyłączone,

Ziemia się ciągnie obszarami mszarni

A nad nią niebo posępnie barwione


Jakby od śniegu puchnącym balonem

Podtrzymywane dłońmi bezlistnymi

Tworzyło ciężką, przyjemną zasłonę

Nocy, co błądzi oczami smutnymi


I z szczerym żalem żegna świat zbudzony,

Choć widać, że jej trudno zejść ze sceny.

Dzień zaś się skrada, lecz jakby znudzony

I mimo wszystko posępny, i senny.


Mokre chodniki ciągną się wstążkami

W nieznane miejsca i wciąż nieodkryte.

Idąc więc nimi, zostaje za nami,

Co bezpowrotnie stracone, przeżyte.


Trzeba powieki przetrzeć i otworzyć

Na perspektywę tego, co niepewne.

Można by było podejrzenia mnożyć,

Lecz to do szczęście nie jest nam potrzebne.


Trzeba brać wszystko, co nam los podaje,

Chociaż niezgodne to jest z zamówieniem…

Pomyślmy o tych, co nie mają wcale,

Chętnie przyjęliby to nasze mienie,


Nie narzekając oraz się nie skarżąc,

A wdzięczność czując za czas otrzymany,

Za to, że dzisiaj już nie muszą marznąć…

Za kąt, nadzieję, chleb wyczekiwany.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




piątek, 3 lutego 2023

SZEPTY, PODSZEPTY

Wtulam się w tors twój o świcie swą skronią.

Pulsuje we mnie serca twego bicie.

Twoje ramiona splotem mnie wciąż chronią.

Czas zaś szeleści jak kartką w zeszycie.


Jedna minuta… i dryfujemy

Na drżącym liściu po oceanach…

Druga minuta… ale nie wstajemy…

Nagle dziesiąta już błądzi w zegarach…


Oddech z mięciutką twój delikatnością

Leci w me włosy niczym płatek śniegu,

Bawiąc się nimi w nich z pieszczotliwością

Zmysłów w rozkoszy oraz bez pośpiechu.


Ciepło twej skóry niczym lód mnie topi.

Dotyk twych dłoni rzeźbi me krągłości.

Nikt, nic w tej chwili nam już nie przeszkodzi -

Jesteśmy w sacrum namiętnej miłości…


Szept się z ust twoich podrywa do lotu,

Kwiatem dmuchawca niczym w nieważkości

Przecina ogień cienką nitką chłodu,

Stając się bryzą rześkiej przyjemności.


Podszepty krążą wibracjami słuchu,

Stając się muszlą, gdzie morze podmywa

Złocistą plażę słonecznego puchu,

Po czym odpływem się od niej odrywa


I zsuwa dźwiękiem jako jedwab z ciała,

Odsłaniający powaby młodości,

Która w muśnięciach naszych warg została,

Zbierając dreszcze spijanej nagości.


Jesteśmy niczym zrośnięte pniem drzewa,

Więc nie rozplącze nas ni łom, ni siła.

Bowiem w nas jedność z każdym dniem dojrzewa

I potężniejsza jest niż dotąd była.


Niechaj nas szarpią zazdrosne żywioły,

Co nas próbują pozbawić scalenia.

Szepty, podszepty nasze jakby pszczoły

Zbiorą z nas nektar naszego istnienia


Jakim jesteśmy sobie przeznaczeni

Pod wpływem doznań pierwszego spojrzenia

I świadomości zgodą połączeni

Będziemy szeptem, podszeptem myślenia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



czwartek, 2 lutego 2023

ZWYCIĘSTWO

Kiedyś ludzi scalała miłość do człowieka,

Co szacunkiem spływała z bożej wrażliwości.

Dzisiaj wartość tę pieniądz wyparł i się wścieka

Niczym bestia ziejąca płomieniem zazdrości,


Więc się ludzie do reszty w sobie pogubili,

Prześcigają się w marszu materialnych zysków,

Tych, co mają niewiele, z wstrętem odrzucili

I trzymają w niewoli pogardy, ucisku.


Skubie jeden drugiego dla własnej korzyści,

Żywcem skórę już dzieli bez żadnych skrupułów.

Ważne jest, że w ten sposób sen się jego ziści -

Sen o wielkim bogactwie Judaszowych sznurów,


Choć tak tego nie widzi i tak nie traktuje,

Bo srebrników brzęk w sakwie zagłusza sumienie.

Zatem każdy każdego na każdego szczuje,

Byle wyrwać dla siebie czyjeś w końcu mienie.


Owa żądza pieniądza wręcz nieposkromiona

Z apetytem na więcej rosnącym przesadnie

Czyni z ludzkiej natury potwora – demona,

Który, idąc po trupach, w bezwzględności kradnie.


Ta pazerność zabija przyjaźń i sąsiedztwo.

Człowiek staje się tylko oprogramowaniem.

Rośnie w nim wszak empatii i uczuć kalectwo.

Serce się tylko trudni zaś krwi pompowaniem,


Więc… samotność wszem rośnie nie do udźwignięcia

A depresja pożera ludzi jak przekąski.

Trudno znaleźć dziś źródło prawdziwego szczęścia,

Bowiem pogląd światowy zawęża się wąski,


Koncentrując się tylko na tym, co fizyczne,

Szatą srebrnych bilonów bogato zdobione.

Dziś umiera duch w ludziach jako coś przedziwne

I przez wściekłą zachłanność bez żalu skreślone.


Dziś nie kim, lecz czym człowiek ocenia się zatem,

Podeszwami wcierając w ziemię ludzką godność.

Trup dziś chodzi ukryty pod drogim krawatem,

Pod garsonką się chowa okrucieństw sposobność.


Wokół pustka zaś kwitnie przegniłym owocem,

Mechanizmu, co trawi w trybach człowieczeństwo,

Słychać śrubek przetarcie, co miedzią chrobocze,

Zła zwiastując i śmierci podmiotu zwycięstwo.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




PRZEDWIOSENNIE

Pachnie ziemia płodnością jak piece w cukierni

Pełna babek piaskowych jakoby kraterów.

Z gniło-burej przeradza się w odcienie czerni.

Pachnie książką, bo drukiem pożółkłych papierów.


Chłonę zatem aromat w wilgotnej przestrzeni

Niczym twarzą w okładkach lektur zakurzonych,

A pode mną się ziemia stokrotkami ścieli -

Główkami białych płatków wstydliwie skulonych.


Gdzieś… w gałązkach bezlistnych rudzik się przebudził

I kilkoma gwizdami wysokich tonacji

Wzbił się nutą nad niebo, dźwięków nie ostudził

I rozśpiewał się burzą muzycznych wariacji.


Plusk powietrza się wkrada w odgłos rozczesania,

Które wiatrem całuje łuski drobnych pąków.

Spod mych stóp krok zaś krokiem kosów rój przegania,

Zbierających materiał na budowę domków.


Róż łodygi też zdają się znacznie jędrniejsze.

Skóra bowiem od soków zielenią zachodzi,

A rabaty zsypują kwiaty odważniejsze,

Których liść niczym skrzydłem spod gruntu wychodzi.


Wtem się obłok przeciera, w ciemności dryfując,

I drobinką mżaweczki na usta me kapie,

W moich rzęsach kropelkę na krople ćwiartując…

Nagle znika… Na chodnik wszak deszczem nie chlapie.


W krzewach już się forsycje złotem obsypują.

Krukowatych zaś lament zniknął… bezpowrotnie?

Słyszę jak krwiobiegiem zjawiska pulsują

I jak wiosna się zbliża powoli, radośnie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl