środa, 16 listopada 2022

CIAŁO I DUSZA

Sprzeczało się ciało z duszą:

Czy być to ze sobą muszą?!

Dusza za Bogiem tęskniła,

Więc często się doń modliła;

Do wyższych celów wzdychała

I nieprzyziemnie żyć chciała.

Zaś ciało wciąż wypierało,

Iż coś wspólnego by miało

Mieć z Stwórcą wszego stworzenia,

Którego to że Istnienia

Intelekt pojąć nie umie -

Rozum ni w ząb nie rozumie,

Bo wiarę nauce dawało

I potwierdzenia żądało,

Że Bóg jest tym kimś prawdziwym,

Co stworzył cuda i dziwy.

Oj, w głos się ciało wręcz śmiało,

Nad duszę się wywyższało,

Drwiąc, szydząc z jej naiwności,

Prostoty, małostkowości.

Wolało pomysł Darwina,

Że człek się z małpy zaczyna,

Choć i to nie jest stwierdzone,

Bo wątpliwością skażone,

Lecz przyjemniejsze w użyciu,

Dające swobodę życiu.

Według tej zatem zasady

Ciało korzysta z zabawy,

Gromadzi dobra doczesne

I nie dba o życie wieczne,

Jak czuje tak postępuje

I nikim się nie przejmuje,

Hedonizm zaś adoruje,

Siebie nad wszystko miłuje.

A dusza cierpi, boleje

I rzewne łzy w męce leje;

Wyciąga dłonie do Boga,

By ciało dopadła trwoga,

Niszcząc rosnącą w nim pychę

I uwalniając tym psyche.

Ciału już nic nie brakuje,

Chociaż dyskomfort wciąż czuje.

Zalewa żal alkoholem

I zwiększa, mnoży swawole,

By duszę w sobie zagłuszyć,

By czasem nią się nie wzruszyć;

Sięga po różne używki;

Przedziwnej płci ma dziwki.

Rozwiązłość mu towarzyszy,

Bo ciało nie lubi ciszy,

W której to słyszy wołanie

Duszy o opamiętanie.

Nic jednak mu nie pomaga.

Wypełza zeń prawda naga,

Iż żyć bez duszy nie umie,

Mimo że jej nie rozumie.

Trudno się jednak ukorzyć.

Lepiej się zatem położyć

Na sofie u psychologa,

By zeszła zeń straszna trwoga.

A mimo to dusza płacze:

„Czy ja dla ciebie coś znaczę?!”…

I ciało słyszy te żale,

Więc ulgi nie czuje wcale.

Ucieka zatem od duszy.

Nie wytrzymuje katuszy.

Staje na gzymsie wieżowca

Jak całopalna że owca

I skacze w śmierci ramiona,

Upada z hukiem i… kona...

A nad nim dusza się wznosi,

O litość Boga dlań prosi

I szepcze ciału do ucha,

Choć to już martwe nie słucha:

„Gdybyś mnie, ciało, słuchało,

To życie wieczne byś miało.”

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 15 listopada 2022

NIKT JAK TY

Nikt mnie tak nie rozumie jak ty, ma jesieni…

Nic tłumaczyć nie muszę, bo ty wszystko widzisz.

Zerkasz na mnie ukradkiem spod bladych promieni,

Idziesz wierna w przyjaźni i obecna w ciszy.


Tobie smutki, wzruszenia nie są czymś przedziwnym.

Często łzami wszak zdradzasz empatię wrodzoną.

Płacz więc nie jest dla ciebie zjawiskiem dziecinnym.

Tyś jest porą najbardziej wręcz uduchowioną.


Jakże bliska mi jesteś w zmienności nastrojów…

Jak orkiestra, co nagle wybucha!… i gaśnie…

I wtem pieni się, rośnie w eksplozji humorów

I wrze, dudni nutami dopóki nie zaśnie…


Chłodem trącisz, gdy bywasz na coś obojętna,

Lub uszczypniesz wilgocią pod wpływem wzburzenia,

A niekiedy łagodna jesteś, gdy przejęta

I niesiona w nieznane nurtami natchnienia.


Wiosna bywa na duchu lekka i bezmyślna,

Niedojrzała, bo młoda i niedoświadczona.

Ty, choć może wydajesz się bardziej kapryśna,

Osobowością życia jesteś wzbogacona.


Nieobcy ci dostatek i znana też nędza.

Radością się potrafisz upić do szaleństwa

I łkasz, kiedy tęsknota ciebie nie oszczędza,

I wytrzymała jesteś w godzinach męczeństwa.


Lato zaś przyjemnościom tylko się oddaje

I skupione na sobie niepoprawnie bywa.

Za nic ma wszelkie troski – od cierpień odstaje

I pod palmami z drinkiem, leżąc, odpoczywa.


Ty zaś dynamiczna z rękawami po łokcie

Pochylasz się nad pracą trudem niezlękniona.

Chociaż twarz twa od potu przemęczona moknie

Jesteś żwawa, odważna i niezniechęcona.


Upadając, podnosisz się bardziej waleczna.

Znikasz czasem w szarościach pod chmur kapeluszem.

Bywasz gniewna i wściekła, lecz zawsze stateczna,

Szkicowana w przestrzeni cieni czarnym tuszem…


Tylko zima cię ceni i, milcząc, wspomina.

Znikasz wtedy za progiem niemal bezszelestnie…

W tobie mojej nostalgii tkwi wszelka przyczyna,

Która żyć będzie w wersach, oby… długowiecznie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



JESIENNY CIĄG

Wszystko się budzi do życia

Zachłanne na dzień, co wschodzi,

I w rytuale obycia

Na światło z cienia wychodzi.


Szarość w pastelach jesieni

Rozsiada się na trawnikach

I cała ślicznie się mieni

W porannej rosy kolczykach.


Na niebie ptaków ławica

W czerni jak kondukt żałobny.

Echo ich lament przemyca

Do przepowiedni podobny.


Wiatr, co spod skrzydeł trącony

Jak fala wiosłem wzburzona,

Snuje się, błądzi strapiony

Jakoby myśl utrudzona,


Co w szeptach, szumach, szelestach

Szuka na siebie sposobu,

Aby zapisać się w wierszach…

Tnie ciszę wiatr ostrzem dziobu,


Który się wciska okrętem

W blaszki suchego listowia.

Powietrze brzmi ów zamętem.

Mnożą odgłosy się mrowia,


Co z nieba leci na ziemię,

Rozbija się szklanym dźwiękiem…

Płyną dżdżu gęste strumienie,

Spadają kropel wręcz pękiem


I świat opływa toń wody

Niczym potopu głębina.

Dzień specyficznej urody

Jesienny ciąg rozpoczyna


I ku zimowej odsłonie

Powoli zbliża się senny.

Na dzbanku zaciska dłonie,

Który od łez już jest pełny.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 11 listopada 2022

DAREMNY TRUD

Tyle wiemy o życiu, ile mgła pozwala,

Co o świcie jesiennym wilgoć wszem rozciąga,

Bielmem oczy ciekawskie niczym kat wypala,

Od ślepego człowieka posłuszeństwa żąda


I prowadzi go drogą jakoby za rękę.

Krok przy kroku człeczyna szura podeszwami.

Mgła zaś spija z radością tę jego udrękę -

Człek jak ptak, co nie lata, choć macha skrzydłami.


Niby więcej coś umie niż wczoraj zaledwie,

Lecz w obliczu dnia dzisiaj to niczym się zdaje.

Ma wrażenie, że uczył się, ale daremnie,

Bo zbyt mało od reszty stworzenia odstaje.


Chciałby wzbić się, a Ziemi nie umie odkleić

Od stóp, które mu ciążą wprasowane w ścieżkę.

Nie ma się nawet biedak z kim żalem podzielić -

Jego wiedza jak światło, które stapia świeczkę.


Niby odkrył, śmie twierdzić, coś niebywałego,

A gdy gaśnie, rozumie, iż to kropla w morzu

Naprzeciwko wszystkiego nieodgadnionego,

I pojmuje, że stoi znowu na rozdrożu


A u boku głupota, choć ładniej ubrana,

Ale wciąż ze spojrzeniem obłąkanej głowy.

Pada człowiek w rozpaczy jak kloc na kolana,

Bo na śmierć i rozstanie wciąż nie jest gotowy.


Strasznie się zatem boi zasunąć powieki.

Co się bowiem z nim stanie po ostatnim tchnieniu,

Kiedy zaśnie jak kamień na wieczyste wieki?!

Chce się wyrwać do życia swemu nieistnieniu!


Wszystko chce poukładać, aby sens uchwycić,

Aby wreszcie móc posiąść nad czasem kontrolę.

W bezradności sam siebie się zaczyna brzydzić,

Gdyż zawodzi marzenia oraz własną wolę.


Twarz mu więdnie i siła odmawia pokory -

Z dnia na dzień człek ulega wszak utylizacji…

Nie jest jednak do zgody przez upór swój skory,

Więc na łożu konania walczy w imię racji


I wbrew wszelkim staraniom na froncie o życie

Staje się na szufelce tylko kupką prochu,

I imieniem, nazwiskiem na kamiennej płycie

W miejscu swego spoczynku... i „mądrości” grobu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 9 listopada 2022

DO BRZEGU

Gdyby można było z łatwością zatrzymać czas,

Opuścić jakoby pokój zamknięty na klucz,

Usiąść w fotelu wygodnie, by patrzeć na świat

Przez stare okno, na którym w słońcu widać kurz…


Szklanka kawy, papieros i smak szminki w ustach,

Zapach tytoniu dymem wczesany we włosy,

Na ramionach wełniana, opleciona chusta,

Szeptem się zdradzające w siwej głowie głosy -


Nic więcej: ja i myśli, a obok uczucia

W scenerii monodramu za ciężką kurtyną…

Widownia niema, głucha, odarta z wyczucia

I reflektory ślepe, wiszące pod szyną…


Cisza… i aromat próchnem zmiękczonych desek,

A za oknem drzew balet w liściastych spódnicach.

Szyba jak lód topnieje kaskadami łezek,

Światła kalejdoskopem mieni się, zachwyca...


Nic więcej mi nie trzeba, prócz tego momentu…

Chłonę ów cały obraz zmysłami w podziwie.

W tej chwili jestem świadkiem mocy sakramentu,

Który spływa z niebios na duszę mą szczęśliwie...


Szklanka pusta i ustnik w palcach w żarze znika,

A na nim odcisk wargi pomadką znaczony.

Wyrzucam zatem niedopałek do słoika,

W którym pokrywką będzie na dobre zduszony,


Po czym odkładam szklankę, podchodzę do okna.

Nigdy z fusów nie wróżę, bo jestem szczęśliwa.

Nawet gdyby twarz moja od rozpaczy mokła…

Co z tego?! - przecież w życiu różnorako bywa.


Spoglądam w blady błękit wiszący nade mną.

Obłoki watoliną postrzępioną stoją.

Nadzieję czuję w sercu na lepsze bezbłędną,

Więc inni niepewności niech się jutra boją.


Ja biorę, co los daje, bez lęku przed śmiercią.

Przecież ona też kiedyś musi mnie odwiedzić.

Nie odgrażam się Bogu za mą starość pięścią.

Cóż da ten mój bezsilny, stańczykowski sprzeciw?


Podchodzę do zegara i dmucham w wskazówki…

Mój wydech uruchamia turkot tarczy w biegu.

Płynę w twórczość jak łódką z plastikowej skuwki.

Ważne, aby i dzisiaj znów dobić do brzegu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 8 listopada 2022

POCIĄG DO...

Białe obłoki jak stalowe szyny

Rozpięte torów gęstą pięciolinią

Ciągną się szlakiem, w którym się gubimy,

Patrząc jak ptaki kluczem dokądś płyną.


Wtem kół turkotem, zdaje się nadjeżdża

Wiatr, co z pociągiem w pędzie się kojarzy.

Gwiżdże zapisem nut jednego wiersza…

Z świstem maszyny podróż się marzy…


Spod tarczy koła bucha nagle para

Strącone liście rozdmuchuje, sapiąc.

Człek blaszki złota uchwycić się stara,

Szelest jak kartki w dłonie obie łapiąc.


Powietrze pachnie przetapianym woskiem

Chryzantemami tapirowanymi.

Świat dzięki rosie skrzy się siwym włoskiem

Z pajęczyn nićmi lekko poprutymi.


Nagle się koła w biegu zatrzymały

Na stacji życia, co we mgle szarzeje.

Zda się, że dusze ciała opuszczały

W miejscu, to w którym nadzieja wciąż dnieje


Pod zadaszeniem purpurowej łuny

Bijącej żarem od zniczy na grobach.

Szlabanem spadną na ziemie pioruny

Gdy na peronie też stanę gotowa,


Aby jak ptaki ruszyć gdzieś przed siebie

W przedziale ludzi wreszcie znalezionych,

Mknąć po bezkresnym i jesiennym niebie.

Trasą, przez którą pociąg jest ciągniony


W kierunku Domu jak syn marnotrawny

Po roztrwonieniu skarbów człowieczeństwa

Na duszy bardziej ułomny lub sprawny

Z płonną nadzieją na laur zwycięstwa.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



JAK TO?!

Zdumiewające jest to zagadnienie,

W którym się umysł okazuje szczery.

Idzie u boku i płoszy milczenie,

Gubiąc po drodze swe dobre maniery,


Więc zatrzymuję się w losowym miejscu

I wzrokiem badam całą okolicę,

Czując przedziwne muśnięcia na sercu -

Te, które miewam, gdy się czymś zachwycę…


A tuż przede mną lato wypłowiałe,

Wolniutkim krokiem ze sceny odchodzi;

Jesienne pióra w kolorach nabrzmiałe

Koroną liści oko moje wodzi


I jak na rewii obcasem kasztanów

Stuka w rytm wiatru, co szumi, szeleści.

Drzewa we złocie, purpurze żupanów

Szeptem roznoszą nowinki i wieści…


Jak to się dzieje, że człek bez zegara

Gubi się strasznie i jak we mgle błądzi,

Natura jednak wie, co kiedy, zaraz

I czasem danym mistrzowsko się rządzi?!



Jak to się dzieje, że w linii porządku

Jedno zjawisko drugim jest wyparte,

Poukładane w nienagannym rządku,

Chociaż z wskazówek i z tarczy odarte?!


Gdzieś tam… nad Ziemią Ktoś nad wszystkim czuwa

Wbrew tym, co sądzą (na przekór?!) inaczej.

Zatem, choć czas się spod stóp mych usuwa,

Jestem spokojna i nad tym nie płaczę,


Bo mam gdzieś w sobie mocne przekonanie,

Że choć przeminę jak jesienna szata,

Coś wiosennego w mym życiu się stanie -

Coś dzięki czemu stanę się bogata,


Gdyż namaszczona prawdziwą mądrością,

Która odgórnie światem dyryguje

Z ojcowską troską, jak również miłością -

To się nie ciałem, ale duszą czuje;


Że się odnajdę wreszcie raz na zawsze,

Z tej zagubionej bez kart z kalendarza,

Kiedy granica między mną się zatrze

Oraz naturą – konturem ołtarza.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl