wtorek, 15 listopada 2022

JESIENNY CIĄG

Wszystko się budzi do życia

Zachłanne na dzień, co wschodzi,

I w rytuale obycia

Na światło z cienia wychodzi.


Szarość w pastelach jesieni

Rozsiada się na trawnikach

I cała ślicznie się mieni

W porannej rosy kolczykach.


Na niebie ptaków ławica

W czerni jak kondukt żałobny.

Echo ich lament przemyca

Do przepowiedni podobny.


Wiatr, co spod skrzydeł trącony

Jak fala wiosłem wzburzona,

Snuje się, błądzi strapiony

Jakoby myśl utrudzona,


Co w szeptach, szumach, szelestach

Szuka na siebie sposobu,

Aby zapisać się w wierszach…

Tnie ciszę wiatr ostrzem dziobu,


Który się wciska okrętem

W blaszki suchego listowia.

Powietrze brzmi ów zamętem.

Mnożą odgłosy się mrowia,


Co z nieba leci na ziemię,

Rozbija się szklanym dźwiękiem…

Płyną dżdżu gęste strumienie,

Spadają kropel wręcz pękiem


I świat opływa toń wody

Niczym potopu głębina.

Dzień specyficznej urody

Jesienny ciąg rozpoczyna


I ku zimowej odsłonie

Powoli zbliża się senny.

Na dzbanku zaciska dłonie,

Który od łez już jest pełny.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



piątek, 11 listopada 2022

DAREMNY TRUD

Tyle wiemy o życiu, ile mgła pozwala,

Co o świcie jesiennym wilgoć wszem rozciąga,

Bielmem oczy ciekawskie niczym kat wypala,

Od ślepego człowieka posłuszeństwa żąda


I prowadzi go drogą jakoby za rękę.

Krok przy kroku człeczyna szura podeszwami.

Mgła zaś spija z radością tę jego udrękę -

Człek jak ptak, co nie lata, choć macha skrzydłami.


Niby więcej coś umie niż wczoraj zaledwie,

Lecz w obliczu dnia dzisiaj to niczym się zdaje.

Ma wrażenie, że uczył się, ale daremnie,

Bo zbyt mało od reszty stworzenia odstaje.


Chciałby wzbić się, a Ziemi nie umie odkleić

Od stóp, które mu ciążą wprasowane w ścieżkę.

Nie ma się nawet biedak z kim żalem podzielić -

Jego wiedza jak światło, które stapia świeczkę.


Niby odkrył, śmie twierdzić, coś niebywałego,

A gdy gaśnie, rozumie, iż to kropla w morzu

Naprzeciwko wszystkiego nieodgadnionego,

I pojmuje, że stoi znowu na rozdrożu


A u boku głupota, choć ładniej ubrana,

Ale wciąż ze spojrzeniem obłąkanej głowy.

Pada człowiek w rozpaczy jak kloc na kolana,

Bo na śmierć i rozstanie wciąż nie jest gotowy.


Strasznie się zatem boi zasunąć powieki.

Co się bowiem z nim stanie po ostatnim tchnieniu,

Kiedy zaśnie jak kamień na wieczyste wieki?!

Chce się wyrwać do życia swemu nieistnieniu!


Wszystko chce poukładać, aby sens uchwycić,

Aby wreszcie móc posiąść nad czasem kontrolę.

W bezradności sam siebie się zaczyna brzydzić,

Gdyż zawodzi marzenia oraz własną wolę.


Twarz mu więdnie i siła odmawia pokory -

Z dnia na dzień człek ulega wszak utylizacji…

Nie jest jednak do zgody przez upór swój skory,

Więc na łożu konania walczy w imię racji


I wbrew wszelkim staraniom na froncie o życie

Staje się na szufelce tylko kupką prochu,

I imieniem, nazwiskiem na kamiennej płycie

W miejscu swego spoczynku... i „mądrości” grobu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 9 listopada 2022

DO BRZEGU

Gdyby można było z łatwością zatrzymać czas,

Opuścić jakoby pokój zamknięty na klucz,

Usiąść w fotelu wygodnie, by patrzeć na świat

Przez stare okno, na którym w słońcu widać kurz…


Szklanka kawy, papieros i smak szminki w ustach,

Zapach tytoniu dymem wczesany we włosy,

Na ramionach wełniana, opleciona chusta,

Szeptem się zdradzające w siwej głowie głosy -


Nic więcej: ja i myśli, a obok uczucia

W scenerii monodramu za ciężką kurtyną…

Widownia niema, głucha, odarta z wyczucia

I reflektory ślepe, wiszące pod szyną…


Cisza… i aromat próchnem zmiękczonych desek,

A za oknem drzew balet w liściastych spódnicach.

Szyba jak lód topnieje kaskadami łezek,

Światła kalejdoskopem mieni się, zachwyca...


Nic więcej mi nie trzeba, prócz tego momentu…

Chłonę ów cały obraz zmysłami w podziwie.

W tej chwili jestem świadkiem mocy sakramentu,

Który spływa z niebios na duszę mą szczęśliwie...


Szklanka pusta i ustnik w palcach w żarze znika,

A na nim odcisk wargi pomadką znaczony.

Wyrzucam zatem niedopałek do słoika,

W którym pokrywką będzie na dobre zduszony,


Po czym odkładam szklankę, podchodzę do okna.

Nigdy z fusów nie wróżę, bo jestem szczęśliwa.

Nawet gdyby twarz moja od rozpaczy mokła…

Co z tego?! - przecież w życiu różnorako bywa.


Spoglądam w blady błękit wiszący nade mną.

Obłoki watoliną postrzępioną stoją.

Nadzieję czuję w sercu na lepsze bezbłędną,

Więc inni niepewności niech się jutra boją.


Ja biorę, co los daje, bez lęku przed śmiercią.

Przecież ona też kiedyś musi mnie odwiedzić.

Nie odgrażam się Bogu za mą starość pięścią.

Cóż da ten mój bezsilny, stańczykowski sprzeciw?


Podchodzę do zegara i dmucham w wskazówki…

Mój wydech uruchamia turkot tarczy w biegu.

Płynę w twórczość jak łódką z plastikowej skuwki.

Ważne, aby i dzisiaj znów dobić do brzegu.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 8 listopada 2022

POCIĄG DO...

Białe obłoki jak stalowe szyny

Rozpięte torów gęstą pięciolinią

Ciągną się szlakiem, w którym się gubimy,

Patrząc jak ptaki kluczem dokądś płyną.


Wtem kół turkotem, zdaje się nadjeżdża

Wiatr, co z pociągiem w pędzie się kojarzy.

Gwiżdże zapisem nut jednego wiersza…

Z świstem maszyny podróż się marzy…


Spod tarczy koła bucha nagle para

Strącone liście rozdmuchuje, sapiąc.

Człek blaszki złota uchwycić się stara,

Szelest jak kartki w dłonie obie łapiąc.


Powietrze pachnie przetapianym woskiem

Chryzantemami tapirowanymi.

Świat dzięki rosie skrzy się siwym włoskiem

Z pajęczyn nićmi lekko poprutymi.


Nagle się koła w biegu zatrzymały

Na stacji życia, co we mgle szarzeje.

Zda się, że dusze ciała opuszczały

W miejscu, to w którym nadzieja wciąż dnieje


Pod zadaszeniem purpurowej łuny

Bijącej żarem od zniczy na grobach.

Szlabanem spadną na ziemie pioruny

Gdy na peronie też stanę gotowa,


Aby jak ptaki ruszyć gdzieś przed siebie

W przedziale ludzi wreszcie znalezionych,

Mknąć po bezkresnym i jesiennym niebie.

Trasą, przez którą pociąg jest ciągniony


W kierunku Domu jak syn marnotrawny

Po roztrwonieniu skarbów człowieczeństwa

Na duszy bardziej ułomny lub sprawny

Z płonną nadzieją na laur zwycięstwa.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



JAK TO?!

Zdumiewające jest to zagadnienie,

W którym się umysł okazuje szczery.

Idzie u boku i płoszy milczenie,

Gubiąc po drodze swe dobre maniery,


Więc zatrzymuję się w losowym miejscu

I wzrokiem badam całą okolicę,

Czując przedziwne muśnięcia na sercu -

Te, które miewam, gdy się czymś zachwycę…


A tuż przede mną lato wypłowiałe,

Wolniutkim krokiem ze sceny odchodzi;

Jesienne pióra w kolorach nabrzmiałe

Koroną liści oko moje wodzi


I jak na rewii obcasem kasztanów

Stuka w rytm wiatru, co szumi, szeleści.

Drzewa we złocie, purpurze żupanów

Szeptem roznoszą nowinki i wieści…


Jak to się dzieje, że człek bez zegara

Gubi się strasznie i jak we mgle błądzi,

Natura jednak wie, co kiedy, zaraz

I czasem danym mistrzowsko się rządzi?!



Jak to się dzieje, że w linii porządku

Jedno zjawisko drugim jest wyparte,

Poukładane w nienagannym rządku,

Chociaż z wskazówek i z tarczy odarte?!


Gdzieś tam… nad Ziemią Ktoś nad wszystkim czuwa

Wbrew tym, co sądzą (na przekór?!) inaczej.

Zatem, choć czas się spod stóp mych usuwa,

Jestem spokojna i nad tym nie płaczę,


Bo mam gdzieś w sobie mocne przekonanie,

Że choć przeminę jak jesienna szata,

Coś wiosennego w mym życiu się stanie -

Coś dzięki czemu stanę się bogata,


Gdyż namaszczona prawdziwą mądrością,

Która odgórnie światem dyryguje

Z ojcowską troską, jak również miłością -

To się nie ciałem, ale duszą czuje;


Że się odnajdę wreszcie raz na zawsze,

Z tej zagubionej bez kart z kalendarza,

Kiedy granica między mną się zatrze

Oraz naturą – konturem ołtarza.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




poniedziałek, 7 listopada 2022

CHWILA

Kaskady liści ciało opływają

Wilgocią wiatru o skórze zroszonej,

Z łoskotem kartek pod stopy spadają

W kałużę światła głową pochylonej

Latarni, która biegnie wzdłuż chodnika

Zwrócona w stronę drogi asfaltowej

I przez ciemności gęstwinę przenika

Szpilką jasności od mgły lekko płowej...

Wokół szeleszczą szepty i westchnienia

Spokoju, co jest snem jeszcze zmożony.

Idę, wtapiając się w głębię myślenia,

A za mną kroczy cień światłem zdradzony,

Które przecinam, przechodząc chodnikiem,

Z którego nagle wymykam się w mroki

I w którym znowu zjawiam się walczykiem,

Gdy z latarniami w tańcu każą kroki…

Jakaś ptaszyna się zawieruszyła…

W sieci gałęzi kwili jakby lękiem.

Czy to jesienią tak się przeraziła,

Że lamentuje utęsknionym dźwiękiem?

Wtem… z pocieszeniem kompan jej przychodzi,

Więc nuta trelów brzmi nieco weselej,

A wiatr do taktu pieśniami zawodzi

Jak akustyką w samotnym kościele.

Idę powoli, całkiem bez pośpiechu,

I celebruję tę chwilę istnienia

Wartą, ze względu na uroki, grzechu

I kilku wersów dla jej ocalenia.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl




sobota, 5 listopada 2022

UPADEK

Spójrz na mnie, Panie!, bo leżę pod krzyżem

I nie ma przy mnie Szymona z Cyreny.

Grzesznego ciała wstydzę się i brzydzę.

Na pewno razem jakoś to przebrniemy.


Leżę i milczę z krzyżem pogodzona.

Jego ramiona w mój bark wręcz wrastają.

Nie czuję nawet, czyżem poniżona

I czy mną ludzie wokół pogardzają?!


Leżę i trzymam twarz wgniecioną w ziemię.

Cierpliwie czekam, aż wszyscy mnie miną.

Widzę stopami rozmnożone plemię.

To, że upadłam… czy moją jest winą?


W uszach mi dudnią kroki niczym bęben.

Droga pulsuje rytmem tego marszu…

A ja do piersi tulę tylko nędzę

Niesiona pulsem gasnącego czasu.


Powoli, Panie, zasypiam w niemocy…

Samarytanin dobry mnie ominął.

Me w skamielinie bledną, Boże, oczy.

Łzy bezradności już z nich nie wypłyną.


Leżę, a ziemia wysysa powietrze,

Które drży w piersi niczym ćma przy świetle,

I świst westchnienia gdzieś przepadł na wietrze.

Bezwładne z brukiem scalają się ręce


Umieram, Panie, krzyżem przygnieciona.

Czyżby za ciężki dla mnie się okazał?!

Jestem już życiem potwornie zmęczona.

Jak długo leżeć będziesz że mi kazał?

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl