czwartek, 13 października 2022

SZANSA

Wszędzie się wznoszą hasła wolności.

Transparentami płoną ulice.

Ktoś coś pitoli w kwestii godności,

Na twarz ściągając kłamstw przyłbicę.


Kipią od gniewu młodzi krwi żądni

Jak psy spuszczone ledwo z łańcucha.

Każdy językiem pogardy żądli,

Krzycząc banały głupot do ucha


Tym, których inna pierś wykarmiła,

Dla których honor to nie idiotyzm,

W których dojrzewa waleczna siła,

A nie anarchia oraz despotyzm.


Z gnijącym łonem ciągną kobiety.

Wszyscy jednako już wyglądają.

Kto kim jest?! - trudno zgadnąć, niestety.

Robotyzacją świat zniekształcają.


Człowiek istotą jest, ale… jaką?!

Umysł zamienił na urządzenie.

Za buble wszyscy dziś słono płacą.

Ważne jest potrzeb zaspokojenie,


Więc leży ciało jak tłusta świnia

Głodem zachcianek swych zniewolone,

Nogi w rozkroku wstrętnym rozpina

Dla tych, przez których bywa gwałcone.


Dziś nie sumienie, lecz instynkt rządzi -

Stąd łzami trupy dziś się obmywa.

Ten, kto wrażliwy, w obłędzie błądzi,

Bo żal mu serce bólem rozrywa.


Krzyczą, że zwierząt nie można zjadać,

By chronić Ziemię przed wyniszczeniem,

A!, by kiełkami sobie dogadzać

Tnie się drzew krocie pod pól przestrzenie.


Co niemoralne. jest pożądane.

Co obrzydliwe nazwane sztuką.

Wpływowym wszystko jest wybaczane -

Gówno łykane jest dziś na sucho.


Pod płotem zdycha więc człowieczeństwo.

Nie ma znaczenia, co jutro będzie.

Chamstwo, prostactwo – znaczy zwycięstwo,

Dlatego można wdepnąć w nie wszędzie.


Matki nad dziećmi dziś lamentują,

Bowiem szacunek stał się przeżytkiem.

Pociechy jak chcą tak dyrygują,

Bo demagogia depcze już wszystkie


Zasady wiary i moralności,

Empatię oraz dobro ogółu.

Jednostka dąży wszak do wolności,

Łokciami pcha się w wyścigu szczurów.


Mądry jest Pan Bóg, że śmierć wymyślił,

Na wylot przejrzał serce człowieka -

Jest szansa, że nim koszmar się ziści,

Gorszych już czasów się nie doczeka.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



NIE MA MNIE

Byłam przez chwilę i już mnie nie ma.

Znów wyszłam z życia w angielskim stylu.

Trzymam za lejce dłońmi obiema.

Znikam w tumanach przyziemnych pyłów.


Nie ma mnie… Dzisiaj pewnie nie będzie.

Poza zasięgiem teraz przebywam.

Nie ma mnie nigdzie i jestem wszędzie.

Tu, tam i ówdzie nierzadko bywam.


Czasem się chowam w kącie kościoła,

Niekiedy w barze, bo w towarzystwie.

Przeważnie jestem bardzo wesoła,

A w sercu chowam cierpienia wszystkie.


Nie ma mnie… Idę gdzieś, hen!, daleko…

Nie chcę nikomu z siebie się zwierzać.

Za siódmą górą i siódmą rzeką

Może się będę w słońcu wygrzewać?


Chcę być po prostu zupełnie sama.

Nierzadko nawet siebie unikam.

Siedzę od świtu niemal do rana

Tam, gdzie bezdźwięcznie zegarek cyka,


Gdzie z mym sumieniem mogę pogadać,

Gdzie los rozdaje karty w pokerze.

Nie muszę miejsca nikomu zdradzać,

W którym mam szansę żalić się szczerze


Na złośliwości, podłość niedoli,

Na tych, co na mnie zazdrością plują,

Na to, co męczy, martwi i boli,

Na sprawy, które mnie molestują.


Muszę mieć jakieś bezpieczne miejsce

Wyłącznie dla mnie i tylko dla mnie,

Gdzie pielęgnując mizerne szczęście,

Myśli refleksją zadumy karmię.


Nie ma mnie… Może później się zjawię?

Wpadnę na chwilę, ale nie dłużej.

Krótko na pewno dziś tu zabawię.

Na stałe zostać?! - tego nie wróżę.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



NA WOJNIE

Świat się obraca w nocnych pieleszach,

Choć piątą rano zegar wskazuje.

Na klamrach latarń światło rozwiesza

Ciemność, co jeszcze sennie się snuje.


A ja przy oknie z kawą w objęciach,

Której aromat twarz mą otula.

Mam, dzięki Bogu, niemało szczęścia,

Bo jestem w domu, kiedy chłód hula,


Jak pijaczyna wszem się zatacza,

Świszczącym wiatrem coś tam bełkocze,

Pięścią drzew nagich wciąż się odgraża,

Po chwili milknie… płacząc, chichocze.


A ja przy oknie z myślą przy myśli

Wokół kłopotów krzątam się, motam,

Drżąc: która gorycz dzisiaj się ziści?,

Aż mi odeszła wszelka ochota,


By dzień ten jakoś móc spożytkować

Ku zachowaniu przyzwoitości,

Aby wieczorem nic nie żałować,

By choć się otrzeć o cień radości,


Lecz trudno znaleźć jest równowagę,

Kiedy się wokół złe rzeczy dzieją…

Po jednej kawie znów robię kawę,

A mroczne myśli nie matowieją.


Błagalne oczy wznoszę do nieba.

Może Ktoś krzyk mój wreszcie usłyszy?!

Gnębi mnie, dręczy wielka potrzeba,

By zwrócić głowie błogi stan ciszy.


Ludzie mnie szarpią, bo oczekują,

Że się pochylę nad ich kłopotem.

Moje bolączki zaś ignorują

Oraz bezczelnie pchają na potem,


A krzyż mój zżera wątłe ramiona,

Drzazgami plecy w bruzdy podzielił.

Próżno mi szukać w tłumie Szymona,

Który by wsparcia i mnie udzielił.


Kolejna kawa dawno wypita.

Słońce wciąż jeszcze drzemie spokojnie...

Ciało się duszy o cel dnia pyta,

A dusza szlocha, będąc na wojnie.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



środa, 12 października 2022

ŁUKASZEK I PTASZEK

Ostrzegała mamusia młodego Łukaszka,

By nie zrzucał myślenia o życiu na ptaszka,

Lecz niesforny, niewierny poradom Łukaszek

Robił wszystko, co żądał ów wspomniany ptaszek,

Który tak go omotał i tak go omamił,

Że ten każdą dziewczynę za intelekt ganił,

A wybierał jedynie krągłe, malowane,

Biżuterią jak sroki drogo obwieszane,

Aż się w końcu zakochał rozwiązły Łukaszek

W tej, co wybrał mu z kobiet dość swawolny ptaszek.

Piękna była, prześliczna, niemal idealna,

Symetryczna, nad podziw wręcz proporcjonalna.

Miała na czym przycupnąć oraz czym oddychać,

Więc mógł do niej Łukaszek dniem i nocą wzdychać.

Miała włosy jedwabne i długie do pasa,

Usta duże, soczyste jak w pętach kiełbasa,

Oczy niczym szmaragdy z rzęsami jak pióra,

Palce zaś przedłużone migdałem pazura,

Co na który lakiery rozmaite kładła…

Jedną wadę zaś miała – mlaskała, gdy jadła,

A poza tym ikona i wzór kobiecości.

Nie mógł mieć Łukasz szczęścia większego w miłości.

Postanowił się zatem oświadczyć dziewczynie

Nim uroda jej zgaśnie i z wiekiem przeminie.

Nie dbał o to, że głupia i pusta jak balon.

Ważne, iż ją koledzy za krągłości chwalą.

Lubił bowiem Łukaszek, gdy mu zazdrościli

I na widok wybranki jak psy się ślinili.

Oj, martwiła się matka o małżeństwo syna.

„Nie to ważne, co kryje kołdra czy pierzyna,

A co w głowie i w sercu ma twa przyszła żona,

Bo gdy spadnie uroda jak z okna zasłona,

Obyś się nie wystraszył, żeś przyjął do łóżka

Babę pustą okropnie jak zbuk lub wydmuszka”.

Łukasz jednak mamusi w ogóle nie słucha,

Więc paruje mu mądrość wkładana do ucha.

Wziął w pośpiechu ślub, huczne wyprawił wesele.

W noc poślubną jak w ogień zaś wskoczył w pościele

I się kocha, i kocha w szale namiętności

Opleciony rękoma, nogami piękności,

A nad ranem?… go warkot przebudził zuchwały.

Patrzy!… Muchy się z dworu do łóżka zleciały

Za odorem niemiłym jakoby padliny,

Który wił się oparem z ust śpiącej dziewczyny.

Machnął ręką, by muchy przegonić z ust żony…

Krzyknął! Wrzasnął! Spadł z łóżka mocno przerażony.

„Kto to? - myśli. – Na Boga! Co za topielica?!”

Obok leży kobieta, która nie zachwyca,

A na blacie w pokoju jejże toaletki

Rozrzucone są rzęsy, kremy, pędzle, kredki,

Włosy powypinane z owłosienia głowy,

Puder, fluid i cienie – odlew betonowy,

Spod którego wypełzła jakaś straszna zmora

Nie do żony podobna, ale do potwora.

W życiu bowiem odwrotnie niżli w baśni bywa.

Oto prawda jest szczera, bezwstydnie prawdziwa:

W bajce książę całuje żabę, ma księżniczkę,

Bo się w piękną niewiastę zmienia to, co brzydkie -

W życiu ślicznotce miłość wyznaje do ucha,

A po nocy poślubnej… śliczność to ropucha.

Warto zatem, nie idąc śladami Łukaszka,

Trzymać mocno na wodzy niegrzecznego ptaszka.

Dzisiaj nie ma wszak kobiet brzydkich, są zadbane:

Eleganckie lub grubo szpachlą pudrowane.

Warto zatem kierować się wdziękiem mądrości,

By powietrze nie uszło z kobiecych krągłości,

Narażając małżonka na stres i koszmary

U boku, nie piękności!, lecz upiornej mary.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



OD JUTRA DO JUTRA

Wszystko na jutro – całe niemal życie -

Odkłada każdy notatką w zeszycie,

Jakby na pewno miał jutra doczekać,

A ja uważam, że nie warto zwlekać.


To, co masz dzisiaj zrobić, zrealizuj

I z przekonania tego siebie wizuj,

Że dane będzie ci dożyć starości.

Nie wiesz, czy śmierć ci nie wprosi się w gości


Za dnia lub nocy, godzinę lub kilka.

Czas nasz na ziemi to ulotna chwilka,

Więc jutra nawet nie bierz pod uwagę,

Zachowuj zawsze w działaniu rozwagę.


Żyj jakby jutro miało nie nastąpić

I jakbyś w juto miał na zawsze zwątpić,

Nie będziesz nigdy wtedy zawiedziony,

A gdy nadejdzie!, mile zaskoczony.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



MAŁE PRZYJEMNOŚCI

Idę przed siebie… zupełnie bez celu

Wybraną drogą spośród ścieżek wielu.

Idę powoli, krok ciągnąc za krokiem,

I mimowolnie błądzę wokół okiem.


Obok spacerkiem wiatr się cicho snuje,

Gałęzie szumem jak buty sznuruje

Szelestem o czymś rozprawia i szepcze,

A mnie się nawet odpowiadać nie chce.


Idę milcząca w myśli kapeluszu,

Trzymając wodze mego animuszu,

By móc się błogo delektować chwilą

Życia, co zda się podobne motylom.


Drzewa listowie pod me stopy kładą.

Wchodzę w latarni światła smugę bladą,

Po czym w ciemności cała się zanurzam…

Zwalniam i czas swój na siłę przedłużam,


Lecz bezskutecznie i bez rezultatu.

Noc już dobiegła do końca etatu.

Dzień się wychyla jeszcze z nieśmiałością.

Słońce sen spija z wielką zachłannością,


Więc jeszcze księżyc spływa na chodniki

Jakoby rzeka wpięta w krawężniki

Nurtem srebrzystym w nieznane płynąca

I szklanym dźwiękiem wilgoci pluszcząca,


W którą wsłuchuję się wręcz bez pamięci -

Tak mnie pochłania i rozkoszą nęci,

Idąc przed siebie bez zastanowienia,

Puszczając w przestrzeń najskrytsze marzenia.


Ciągle za mało takich przyjemności,

Co decydują o życia jakości,

Więc wstaję wcześniej nim słońce się zbudzi

Z dala od zgiełku, hałasu i ludzi,


By ciało mogło poczuć odprężenie

Nieskazitelnie rozkoszne wytchnienie

Od przyziemności, która się rozmyła

Gdy dusza w niebo nad niebo się wzbiła.

grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl



wtorek, 11 października 2022

TANCERKA FLAMENCO

W sukni czarnej ziemi wręcz skradasz się, jesieni,

Obszytej falbanami kolorowych liści.

Na hebanowych włosach blady cień się mieni.

Warkocz wpięty masz w astrów i piątaka kiści.


Stoisz wygiętym ciałem na kształt pni brzozowych

I ramiona wyciągasz prężnie gałęziami.

Idziesz krokiem flamenco w pantoflach brązowych,

Stukając obcasami niczym kasztanami,


Które, lecąc na ziemię, z łupiny zerkają

Lub z niej toczą się sznurem jakby stepowaniem.

Na palcach kastaniety rytmicznie stukają

Ciężkich, rzęsistych kropel z nieba opadaniem.


Wiatr o struny zahacza powoli, miarowo,

Po czym nabiera tępa, rozpędza się, leci.

Ty zaś tańczysz szalona z uniesioną głową

I biodrami, i ciałem namiętnie się kręcisz.


Twoje oczy jak chmury wezbranej goryczy,

Co zranioną miłością pęcznieją złowrogo.

Twoje usta rzeźbione smakami słodyczy

I wymowne na wargach, chociaż nieme słowo.


Jak się wdzięcznie poruszasz, zastygasz… wirujesz.

Twe ramiona falują, kibić się ugina.

Wtem się z dumą wyprężasz i sztywno prostujesz!

Później… talia się twoja obracać zaczyna,


A nad stopą falbany szeleszczą listowia,

Odsłaniają twe łydki w mgieł szarych pończochach.

Plączesz cała się bluszczem tanecznym tułowia.

Twarz masz pięknie skupioną na grymasie focha.


Nagle żwawo przyśpieszasz jak galopem koni.

Kastaniety w obłędzie ulewą drżą w dłoniach.

Wiatr w gitary rozpędzie za twym krokiem goni.

Masz skupienie samotne na czole i skroniach.


Wijesz, wijesz się cała spragniona pieszczoty.

Mową ciała cierpienie swej duszy obnażasz.

Jak nie można być z tobą odczuwać ochoty,

Skoro tak ogień uczuć zmysłowo wyrażasz?!