Ostrzegała
mamusia młodego Łukaszka,
By
nie zrzucał myślenia o życiu na ptaszka,
Lecz
niesforny, niewierny poradom Łukaszek
Robił
wszystko, co żądał ów wspomniany ptaszek,
Który
tak go omotał i tak go omamił,
Że
ten każdą dziewczynę za intelekt ganił,
A
wybierał jedynie krągłe, malowane,
Biżuterią
jak sroki drogo obwieszane,
Aż
się w końcu zakochał rozwiązły Łukaszek
W
tej, co wybrał mu z kobiet dość swawolny ptaszek.
Piękna
była, prześliczna, niemal idealna,
Symetryczna,
nad podziw wręcz proporcjonalna.
Miała
na czym przycupnąć oraz czym oddychać,
Więc
mógł do niej Łukaszek dniem i nocą wzdychać.
Miała
włosy jedwabne i długie do pasa,
Usta
duże, soczyste jak w pętach kiełbasa,
Oczy
niczym szmaragdy z rzęsami jak pióra,
Palce
zaś przedłużone migdałem pazura,
Co
na który lakiery rozmaite kładła…
Jedną
wadę zaś miała – mlaskała, gdy jadła,
A
poza tym ikona i wzór kobiecości.
Nie
mógł mieć Łukasz szczęścia większego w miłości.
Postanowił
się zatem oświadczyć dziewczynie
Nim
uroda jej zgaśnie i z wiekiem przeminie.
Nie
dbał o to, że głupia i pusta jak balon.
Ważne,
iż ją koledzy za krągłości chwalą.
Lubił
bowiem Łukaszek, gdy mu zazdrościli
I
na widok wybranki jak psy się ślinili.
Oj,
martwiła się matka o małżeństwo syna.
„Nie
to ważne, co kryje kołdra czy pierzyna,
A
co w głowie i w sercu ma twa przyszła żona,
Bo
gdy
spadnie uroda jak z okna zasłona,
Obyś
się nie wystraszył, żeś przyjął do łóżka
Babę
pustą okropnie jak zbuk lub wydmuszka”.
Łukasz
jednak mamusi w ogóle nie słucha,
Więc
paruje mu mądrość wkładana do ucha.
Wziął
w pośpiechu ślub, huczne wyprawił wesele.
W
noc poślubną jak w ogień zaś wskoczył w pościele
I
się kocha, i kocha w szale namiętności
Opleciony
rękoma, nogami piękności,
A
nad ranem?… go warkot przebudził zuchwały.
Patrzy!…
Muchy się z dworu do łóżka zleciały
Za
odorem niemiłym jakoby padliny,
Który
wił się oparem z ust śpiącej dziewczyny.
Machnął
ręką, by muchy przegonić z ust żony…
Krzyknął!
Wrzasnął! Spadł z łóżka mocno przerażony.
„Kto
to? - myśli. – Na Boga! Co za topielica?!”
Obok
leży kobieta, która nie zachwyca,
A
na blacie w pokoju jejże
toaletki
Rozrzucone
są rzęsy, kremy, pędzle, kredki,
Włosy
powypinane z owłosienia głowy,
Puder,
fluid i cienie – odlew betonowy,
Spod
którego wypełzła jakaś straszna zmora
Nie
do żony podobna, ale do potwora.
W
życiu bowiem odwrotnie niżli w baśni bywa.
Oto
prawda jest szczera, bezwstydnie prawdziwa:
W
bajce książę całuje żabę, ma księżniczkę,
Bo
się w piękną niewiastę zmienia to, co brzydkie -
W
życiu ślicznotce miłość wyznaje do ucha,
A
po nocy poślubnej… śliczność to ropucha.
Warto
zatem, nie idąc śladami Łukaszka,
Trzymać
mocno na wodzy niegrzecznego ptaszka.
Dzisiaj
nie ma wszak kobiet brzydkich, są zadbane:
Eleganckie
lub grubo szpachlą pudrowane.
Warto
zatem kierować się wdziękiem mądrości,
By
powietrze nie uszło z kobiecych krągłości,
Narażając
małżonka na stres i koszmary
U
boku, nie piękności!, lecz upiornej mary.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl