-
Już lezie – westchnąłem niepocieszony na widok starszego
mężczyzny, zbliżającego się do ławki, na której siedziałem, i
mruczącego nieustannie pod nosem z wysiłku wkładanego w stawianie
niezdarnych, chwiejnych kroków asekurowanych laską. Byłem
wściekły. Chciałem być kompletnie sam, po prostu sam, a
tymczasem, uciekając od rodzinnego zgiełku, wpadłem w towarzystwo
staruszka, którego obecność drażniła mnie, mimo że sędziwy
mężczyzna nawet nie zwracał na mnie najmniejszej uwagi. - Cholera
– wycedziłem przez zaciśnięte zęby, spoglądając na ilość
kartek, które musiałem jeszcze przeczytać, by wydać opinię na
temat materiału powierzonego mi do sprawdzenia propozycji
wydawniczej autora ocenianego przeze mnie tekstu pod kątem
literackiej wartości, być może dobrze zapowiadającego się,
dzieła. Miałem niewiele czasu. W domu zaś warunki rodzinnego,
codziennego życia nie sprzyjały pracy. Szarpany nieustannie przez
dzieciaki, domagające się uwagi i upominające się o moje
zaangażowanie we wspólną zabawę, wymknąłem się z mieszkania w
zaciszne i niezwykle piękne miejsce nad stawem znajdującym się w
sąsiedniej okolicy, w której uwielbiałem się zaszywać z
podsyłanymi mi tekstami jako autorską propozycją fabuły na
książkę. - Wspaniale – dodałem, spoglądając na drepczącego
powolnie staruszka. - On mi teraz jest tu tak potrzebny jak wrzód na
dupie – dodałem sam do siebie dość mocno poirytowany, po czym
rozejrzałem się wokół, szukając bardziej ustronnego miejsca –
jakiejś ławki w odosobnieniu, na której mógłbym celebrować
towarzystwo tylko upragnionej w tym momencie samotności. - Cudownie
– stwierdziłem niepocieszony, widząc kilka metrów dalej siedzące
po prawej mojej stronie dwie pochłonięte rozmową kobiety. -
Cholera jasna – mruknąłem, a następnie zarzuciłem wzrok niczym
wędkę w głąb bocznej alejki, na której za parawanem kwitnących
krzewów ukrywała
się
para spleciona ramionami i zrośnięta płomiennym uczuciem świeżego
zakochania.
Starszy
mężczyzna zatrzymał się na chwilę. Sapnął niczym hamujący
pociąg parowy. Sięgnął do kieszeni, z której wyciągnął białą,
porządnie wyprasowaną i pedantycznie złożoną chusteczkę, po
czym przyłożył trzymany w drżącej dłoni materiał do świecącego
się potem czoła i przetarł zroszoną skórę twarzy do sucha,
dysząc przy tym i mrucząc w coraz bardziej drażniący mnie sposób.
-
Teraz będę miał efekt dziurawych dud – wycedziłem szeptem
zdławionym złością, spoglądając ukradkiem na zbliżającego się
do mnie mężczyznę.
Staruszek
wysunął laskę przed siebie, przyciskając ją gumową nasadką do
asfaltowego podłoża alejki, po której poruszał się niczym
brzuchonóg, sapiąc i dysząc oraz stękając naprzemiennie. Po
chwili zatrzymał się przed ławką znajdującą się naprzeciwko
mnie. Wsparł cały ciężar przygarbionego starością ciała o
laskę jakby odpoczywał przed wykonaniem kolejnego ruchu i kumulował
w sobie wszystkie możliwe w jego wieku siły. Zmrużył oczy.
Pochylił głowę i stał tak wsparty o laskę kilkanaście, może
kilkadziesiąt sekund, a następnie delikatnie przykucnął i
ostrożnie osunął się na ławkę, siadając na deskach z wyraźną
na twarzy ulgą.
Uważnie
mu się przyglądałem.
Miał
przymknięte oczy i lekki, promienny uśmiech, zdradzający płonące
w nim szczęście. Twarz trzymał wzniesioną w stronę słońca.
Wiatr delikatnymi podmuchami rozczesywał jego mocno przerzedzone,
siwiuteńkie włosy przypominające pisklęcy puch. Słońce zaś
rozjaśniało jego sympatycznie wyglądającą, pomarszczoną mocno
twarz jakby obdarowywało staruszka szczególną sympatią, na jaką
nikt inny nie zasługiwał.
Bardzo
zachłannie mu się przyglądałem. Nie mogłem oderwać od staruszka
wzroku. Zauważyłem nawet w prawej kieszeni granatowej marynarki, w
którą był ubrany, niewielki bukiecik margerytek o płatkach
różowego koloru i złocistych środkach obszytych falbaną owych
delikatnych płatków. Jego błogi
spokój
i anielskie opanowanie absorbowały mnie całego. Nie potrafiłem
skupić się absolutnie na niczym, prócz siedzącego naprzeciwko
staruszka wdzięcznie celebrującego naturę otulającą go z wszech
stron. Wpatrywałem się w niego jak zahipnotyzowany i oczarowany
urokliwością oraz subtelnością, których był ucieleśnieniem.
Pochłaniałem wzrokiem jego usta rozchylone w rozmarzonym,
prawdziwie radosnym uśmiechu, jego przymknięte, jakby drzemiące
pod powiekami oczy otoczone mimicznymi zmarszczkami sygnalizującymi
zadowolenie, jego skrzyżowane i oparte na lasce dłonie w
rękawiczkach splecionych, siniejących naczyń krwionośnych i
brązowych plam. Wpatrywałem się w siedzącego naprzeciwko
mężczyznę w sposób niemal nieświadomy a uzależniony od obrazu
przedstawiającego człowieka… jakby zakochanego, przeżywającego
rozkosz namiętnej miłości. Kiedy jednak bezwiednie i nieznacząco
się poruszył, poczułem zażenowanie i spłoszony starałem się
ukryć w stercie trzymanych na kolanie kartek, obmacywanych przeze
mnie rozbieganymi oczami, uciekającymi z zawstydzeniem przed
ewentualnym spotkaniem moich źrenic ze spojrzeniem sędziwego
sąsiada.
-
Przeszkadzam panu? - zapytał mnie aksamitnie brzmiącym głosem
pełnym opanowania i czułości.
-
Słucham? - zagadnąłem, chowając się w obłudę przed
zdemaskowaną przez niego prawdą i, nie chcąc lub nie potrafiąc
przyznać mu racji, która zdawała się być rażąco oczywista,
udałem zaczytanego i bez reszty pochłoniętego pracą.
-
Przeszkadzam panu – powtórzył.
-
Nie, skąd – skłamałem, wzruszając nerwowo ramionami, co robiłem
zawsze w stresujących mnie momentach. - Skąd w ogóle ten pomysł?
- zażartowałem, ale raczej bez przekonania.
-
Pracuje pan – oznajmił, wskazując palcem kartki trzymane na
kolanie, na których wspierałem dłoń z zaciśniętym w palcach
długopisem.
-
To dobre miejsce – wyjaśniłem z uśmiechem na ustach.
-
Tak, to prawda – potwierdził. - Tu ma pan możliwość popracować
w ciszy. W domu trudno się skupić, kiedy ma się żonę i
dzieciaczki.
-
Słucham?! - zapytałem zdumiony. - „Czytasz w myślach czy jak?!”
- pomyślałem przerażony, wpatrując się w płowe oczy staruszka
nieustannie uśmiechającego się do mnie życzliwie w iście
ojcowski sposób jakim obdarowuje się ukochanego syna.
-
Ma pan obrączkę na palcu, - wyjaśnił – więc mniemam, że jest
pan żonaty. W dłoni natomiast trzyma pan długopis w różowe
jednorożce z pomponikiem na klipsie, a nie wygląda pan na miłośnika
takich przedmiotów… Zatem śmiem twierdzić, że to prezent od
córki – nadmienił, łagodnie się uśmiechając.
-
Trafne spostrzeżenia – wyraziłem spontanicznie szczery podziw. -
Rzeczywiście – zacząłem nieśmiało, nerwowo rozczesując włosy
zanurzanymi w kosmyki palcami – w domu trudno się skupić.
Dzieciaki tak bardzo chcą mieć tatę na wyłączność, a ja,
choćbym najchętniej był tylko do
ich dyspozycji,
muszę jednak zająć się pracą. Terminy – uniosłem w dłoni
zapisane kartki, demonstrując wykonywane przeze mnie zajęcie –
ponaglają i okradają człowieka z wolnego czasu, a żyć przecież
z czegoś trzeba.
-
Życzę panu zatem owocnej pracy – powiedział, podnosząc się z
ławki z wielkim trudem i asekurując się już nie tylko laską, ale
i ręką zaciśniętą na podłokietniku wykonanym z żeliwa.
-
Pomóc panu? - zapytałem odruchowo
i nie do końca świadomie.
-
Nie, dziękuję. W moim wieku trzeba się starać pokonywać upór
niedołężnego ciała, bo ono z dnia na dzień robi się coraz
bardziej kapryśne, więc jeśli nie chcę być mumią, muszę się
gimnastykować choćby w taki mizerny sposób – dodał z uśmiechem
na ustach.
Odprowadziłem
go wzrokiem do bocznej ścieżki, obrysowującej brzeg stawu
porośniętego tatarakiem. Zatrzymał się przy krawędzi asfaltowej
alejki. Drżącą ręką sięgnął po bukiecik margerytek wsunięty
do kieszeni granatowej marynarki. Wyciągnął kwiaty i uniósł je,
przyglądając się różowym płatkom, na których rozlewała się
złota politura pogodnego słońca. Cały czas się uśmiechał, a
oczy jego błyszczały wzruszeniem i szczęściem. Po chwili
ostrożnie i wolniutko wsunął się w zarośla, nieśmiało
stawiając niestabilne kroki na wąskim szlaku ścieżki, która w
gąszczu bujnej roślinności była praktycznie niewidoczna.
Trochę
się zaniepokoiłem. Wstałem i ruszyłem za nim, by sprawdzić, czy
staruszkowi nie poplątały się nogi i czy przypadkiem nie upadł, i
nie zrobił sobie krzywdy. Niemal bezszelestnie podszedłem do
ścieżki, na której zniknął mi z pola widzenia sędziwy mężczyzna
podpierający
się laską. Zupełnie nie rozumiałem swojego zachowania.
Przymuszony jednak silniejszym od rozsądku uczuciem sympatii, który
wzbudził we mnie starszy pan, postanowiłem upewnić się, że nic
mu się złego nie stało. Zaczaiłem się więc bardzo dyskretnie do
krzewów dzikiej róży. Wychyliłem się ostrożnie zza kurtyny
kwitnących pnączy i nie mogłem uwierzyć własnym oczom.
Staruszek
podszedł do starego,
może nawet wielowiekowego
drzewa o pękniętym pniu i szeroko rozłożonej koronie
przypominającej zadaszenie ogrodowej altanki. Stanął w zwoju
wystających korzeni przypominających wężowisko. Spojrzał z
rozrzewnieniem na bukiecik kwiatów trzymany w dłoni, a następnie
uniósł wzrok w konary pełne liściastego upierzenia. Po chwili
rozpłakał się jak małe dziecko, zasłaniając twarz dłonią.
Oniemiałem.
Staruszek,
nie przestając szlochać, przysunął się do drzewa. Rękoma objął
pień. Przytulił oprószoną siwym włosem głowę do kory i mocno
zacisnął powieki, przylegając ramionami do drzewa z tak
zaskakującą siłą oraz miłością, że aż trudno było uwierzyć
w widoczny na ciele mężczyzny wiek jego dojrzałej starości.
-
O moja ukochana… - mówił ze zdumiewającym oddaniem i czułością.
- Moja umiłowana, jedyna… Moja ukochana… Jak dobrze cię
spotkać. Pięknie wyglądasz jak zwykle. Nie mogłem przyjść
wcześniej… Trochę chorowałem. Wiesz… - Roześmiał się, w
ogóle nie otwierając oczu. - W moim wieku będzie się to zdarzać
coraz częściej. Ot, taka przypadłość życia. U ciebie, widzę, –
kontynuował, mając zamknięte oczy – wszystko dobrze. Nic się
nie zmieniasz, kochana. Nic… Już nie mogę się doczekać kiedy do
ciebie dołączę, kiedy znów będziemy razem i to już na zawsze, a
nie tak na chwilkę… jak tera...
-
Dragon! - zawołała mijająca mnie kobieta, przywołująca do
porządku małego, szczekającego zawzięcie na mnie psa, który,
dusząc się i chrapiąc, szarpał się na smyczy, próbując choć
uszczypnąć zębami nogawkę moich spodni. - Dragon!, na litość
boską. Uspokój się! Uspokój!
-
Przepraszam – zagadnąłem przyłapany na gorącym uczynku. - Nie
chciałem pana podglądać – tłumaczyłem się jak smarkacz. -
Zamierzałem tylko sprawdzić, czy wszystko w porządku… -
Rozłożyłem bezradnie ręce, czując, że robię z siebie
kompletnego idiotę. - Przepraszam – wtrąciłem zrezygnowanym
tonem wyciszonego głosu, próbując się wycofać.
-
Nic się nie stało – zapewnił mnie mężczyzna, wspierając się
od pień drzewa i spoglądając w koronę roztańczonych gałęzi,
szumiących wiatrem i szeleszczących listowiem. - To mój most –
oznajmił.
-
Słucham?! - zdziwiłem się wypowiedzią staruszka.
-
To mój most – powtórzył bez zażenowania. - Można powiedzieć,
że poznał pan moje sekretne miejsce spotkań. Przychodziliśmy tu z
moją ukochaną małżonką – opowiadał. - Każdy wolny dzień
spędzaliśmy pod tym drzewem. Kiedyś nie było tu tak zarośnięte
jak teraz – oznajmił, serdecznie się do mnie uśmiechając i
dłonią poklepując pień a jednocześnie rozglądając się po
otaczającej go roślinności. - Oświadczyłem się jej pod tym
drzewem… - Zamilkł, a po chwili palcami przetarł mokre od łez
oczy. - W każdą rocznicę ślubu przychodziliśmy tu, by odnowić
naszą przysięgę małżeńską. - Spojrzał w górę. - Wymyśliła
sobie, - I tu się szeroko uśmiechnął. - że przypieczętowaniem
naszych wyznań oraz obietnic będzie to drzewo. Stawała po
przeciwnej stronie, – wspominał – wyciągała do mnie ręce,
przylegając ciałem do pnia… Ja robiłem to samo… - Rozmarzył
się, a po chwili odwrócił się do mnie z lekkim uśmiechem na
ustach przypominającym spieszącego się do lotu motyla. - Wydaje
się to panu śmieszne? - zapytał.
-
Nie… Chyba nie – odpowiedziałem. - Dlaczego?
-
Stary dziwak przytula się do drzewa – odpowiedział, opuszczając
wzrok pod nogi. - Tylko to mi po niej pozostało. Moja Hania umarła
jedenaście lat temu… Zawsze, każdego dnia staram się tu być –
mówił. - Kiedy przytulam się do tego drzewa, mam wrażenie, że
czuję jej dotyk, zapach, oddech i słyszę jej głos, śmiech… To
jest mój most – dodał, po czym odsunął się od pnia. Wyciągnął
rękę, w której trzymał bukiecik kwiatów i wsunął margerytki w
próchnem podżeraną szczelinę pnia. - To dla ciebie, kochana moja…
To dla ciebie…
-
Przykro mi – wtrąciłem mimowolnie ze szczerze odczuwanym
smutkiem.
-
Niepotrzebnie – oznajmił. - Nie czuję się nieszczęśliwy.
Tęsknię. Owszem – wyznał. - Mam jednak swój magiczny most,
który łączy dwa przeciwległe brzegi… mój świat materii ze
światem metafizyki
mojej żony. Tym mostem jest właśnie to miejsce. Tu ożywają
wspomnienia. Dzięki nim mogę być ze swoją ukochaną. - Przyłożył
dłoń do pnia i milczał. Po krótkiej przerwie spojrzał na mnie i
uśmiechnął się, po czym zerknął na margerytki. - A pan ma swój
most?
-
Most?! - zapytałem.
-
Nie słuchał mnie pan. - Roześmiał się serdecznie i szczerze.
-
Słuchałem! - zapewniłem. - Tylko mnie pan zaskoczył tym pytaniem
– wyznałem. - Nie wiem… - Wzruszyłem ramionami. - Raczej nie
mamy jakiegoś szczególnie łączącego nas miejsca. Tak wiele się
dzieje…
-
Dziś pieniądz wypiera wszystko a praca wypełnia czas i okrada
ludzi z najważniejszego, bezcennego skarbu.
-
Z czego? - zapytałem, podchodząc do staruszka.
-
Z miłości – odpowiedział. - A miłość to nie tylko nagie
uczucie, ale również wszystko to, co nas łączy i scala, co robimy
razem… Miejsca, posiłki, zainteresowania, czas spędzany wspólnie
– wyjaśnił, po czym przestawił laskę i wykonał ostrożny krok
przed siebie, a następnie ucałował palce i przyłożył je do pnia
drzewa. - Do zobaczenia kochanie – wyszeptał. - Jutro znów
staniemy wspólnie na moście – mówił – wtulę cię w ramiona i
wsparci o balustradę będziemy podziwiać zachód słońca,
wsłuchiwać się w szum wiatru… Znowu będziemy razem… Znowu
będziemy razem… - powtórzył i ruszył wolniutkim krokiem przed
siebie, asekurując się laską. - Niech pan zbuduje własny most.
Każdy człowiek powinien mieć swój most,
by nie stracić tych, którzy są już częścią naszej przeszłości,
by móc utrzymać z nimi
stały kontakt – wyjaśnił i zniknął, wychodząc na asfaltową
alejkę.
Zostałem
jeszcze chwilę przy starym drzewie o pękniętym pniu, udekorowanym
bukietem różowych margerytek. Rozejrzałem się dookoła ze
szczerym rozrzewnieniem. Spojrzałem w górę, zachwycając się
parasolem szerokiej, rozłożystej korony upierzonych listowiem
gałęzi…
Dziś
przychodzę w to miejsce w każdej wolnej chwili z moją rodziną.
Dziś to właśnie miejsce stało się moim mostem, na którym
spotykam starszego pana, przypominającego mi o tym, co tak naprawdę
w życiu jest najważniejsze. Dziś pamiątkowe, odziedziczone przeze
mnie drzewo nie rodzi już liści, a jedynie wspina się palcami
nagich, powykrzywianych konarów w niebo, jakby szukało w nim
pocieszenia po wielkiej stracie bliskiej osoby, która zostawiła po
sobie jedynie pustkę i tęsknotę.
-
Tato! Tato! - woła mnie sześcioletni syn, rzucający mi się z
radością na szyję. - Zapomniałeś wziąć kwiatki.
-
Dziękuję, kochanie.
-
Mama prosiła, żebym ci je przyniósł, bo to ważne.
-
Tak, – przyznaję – to rzeczywiście bardzo ważne.
-
Co może być ważnego w kwiatkach?! - pyta zdziwiony.
Nie
odpowiadam. Biorę od syna margerytki o różowych płatkach i
przypominam sobie drżącą dłoń serdecznie uśmiechniętego
staruszka, trzymającego bukiet podobnych kwiatów z wielką czcią.
Podchodzę do łysiejącego, powoli umierającego drzewa i widzę
sędziwego mężczyznę, obejmującego ramionami pęknięty pień i
wtulającego się z dziecięcą, szczerą miłością do mchem
pokrytej kory. Wsuwam bukiet margerytek w szczelinę. Przykładam
dłoń do pnia i czuję dotyk pomarszczonej ręki staruszka, który w
ten sposób witał i żegnał swą ukochaną żonę przywoływaną
pod drzewem drogocennymi wspomnieniami.
-
„Co będę robił, – myślę – kiedy stracę to miejsce? Co
zrobię, kiedy stracę to drzewo?” - Spoglądam na uważnie
obserwującego mnie syna. Obejmuję go rękoma i mocno do siebie
przytulam. - Tu poznałem kogoś wyjątkowego, – mówię – kogoś,
kto uświadomił mi co tak naprawdę w życiu jest najważniejsze.
-
A co jest najważniejsze?
-
Most.
-
Most?!
-
Tak, kochanie. Most – odpowiadam.
-
To głupie – zauważa mój syn, śmiejąc się w głos. - Takich
mostów jest mnóstwo, miliony milionów.
-
Nie o takie mosty chodzi, głuptasku – wyjaśniam, dłonią
czochrając kręcone włosy mojego syna. - Chodzi o to miejsce,
kochanie, i o wspomnienia z nim związane. My też będziemy mieli
taki most. Tym mostem będą nasze wspomnienia, dzięki którym
zawsze będziemy razem.
-
Nie rozumiem.
-
Kiedyś zrozumiesz, kochanie – zapewniam.
-
Obiecujesz?
-
Jestem tego pewien. - Uśmiechnąłem się i raz jeszcze z
rozrzewnieniem spoglądam na umierające drzewo, widząc wciąż
stojącego pod nim staruszka. - Chodźmy – proponuję synowi. -
Mama na pewno już przygotowała piknik. Jak się spóźnimy, zjedzą
wszystko.
-
Tatusiu – zwraca się do mnie moja sześcioletnia pociecha. - A ty
skąd wiesz o tym wszystkim?
-
Miałem szczęście spotkać kogoś bardzo mądrego – mówię i
patrzę na wtulonego w pień staruszka, a po chwili obejmuję dłonią
drobniutką rączkę mojego syna i prowadzę go w stronę asfaltowej
alejki. - To
on powierzył mi tę szczególną tajemnicę, o której nie wszyscy
wiedzą
– mówię i odwracam się, by ostatni raz spojrzeć na margerytki
wsunięte w szczelinę pękniętego pnia. Unoszę dłoń w górę, by
pożegnać staruszka stojącego pod umierającym drzewem a wspartego
o laskę, i obdarowującego mnie serdecznym uśmiechem. - Do
zobaczenia – szepczę i odchodzę. - Do zobaczenia.
Staruszek
macha do mnie pomarszczoną dłonią na pożegnanie, wspierając się
drugą ręką o laskę, wciśniętą w kłębowisko wystających,
poplątanych korzeni.
-
Do zobaczenia – odpowiada, odwraca się… i znika.
grafika pochodzi ze strony: tapeciarnia.pl